Categoriearchief: Schots logboek

15 september.. op de basis retour.

Goed uitgerust word ik wakker door de wekker ondanks dat ik bovenin het stapelbed sliep en het schip zo nu en dan behoorlijk deinde. De matrassen zijn zo goed dat ook A. beter heeft geslapen en vrijwel pijnloos wakker is geworden. Als eerste ga ik naar Iona toe. Net als gisterenavond is ook deze steward niet bijster vriendelijk en lijkt niet blij te zijn met zijn taak, dus ik neem mijn kans waar en loop zelf door een zware deur het dek op. Ze doet een plas en is duidelijk opgelucht, loopt daarna vrolijk weer met me mee naar de auto. Een vroege schoonmaker ziet me bij de deur van het autodek proberen hem open te schuiven en lijkt boos: ik mag dat zelf niet doen. Als ik aangeef dat de steward bij de auto is, wordt hij nog geïrriteerder: “He has to accompany you..” zegt hij knorrig, maar opent met zijn sleutel uiteindelijk de deur voor me.

Nadat ik me gedoucht heb, gaan we terug naar het rustige dek waar ook een koffie-hoek is. We vinden een prettig plekje aan het raam en ik haal jus d’orange, koffie en croissants. We kopen allebei een uurtje WIFI zodat A. nog wat e-mails kan bekijken en ik enkele berichtjes naar thuis kan sturen. Het is prachtig weer en de zee is nu kalm, dus eigenlijk slaan we een aangename paar uurtjes stuk.

bijna thuis

Wanneer we de haven van Ijmuiden naderen gaan we onze koffers halen en wachten we in de drukte totdat we naar onze auto mogen. Ook nu weer moeten we lang wachten eer we daadwerkelijk het schip kunnen verlaten maar ik haal Iona uit de auto en we kletsen wat met een stel medepassagiers over hun rondreis door Schotland.

Eenmaal van de boot af worden we direct naar de douane geloodst en rijden we binnen enkele minuten al naar het strand waar we Iona laten lopen. Het is heerlijk weer en ze geniet zichtbaar van de vrijheid, het zand, de wind en de zee. Het is een goede afsluiting van haar avontuur.

029

 

027036Ruim anderhalf uur later zijn we thuis. A. helpt me met het uitladen van mijn spullen en dan knuffelen we elkaar, ze wil meteen door, terug naar haar eigen huis, haar eigen hondjes en vanzelfsprekend haar eigen leven.

Mijn roedel honden begroet me enthousiast, ze zijn vrolijk en zien er tevreden uit, mijn huis is schoon, het erf opnieuw bijgewerkt, P. en haar moeder hebben weer zo liefdevol voor alles gezorgd dat het me ontroert. Nadat ik alles heb opgeruimd en de eerste was staat te draaien valt de stilte over me heen. De reis is definitief voorbij. Nu gaan we de periode van afwachten in en kan ik niet anders dan innig dankbaar zijn voor alles wat me deze week weer door dierbare vrienden en lieve kennissen gegeven is. Hoe eenzaam het ook is om na een intensieve week weer alleen te zijn, het is goed zo. Herinneringen zijn gemaakt en hopelijk ook een mooi nest pups!

14 september. Terugreis.

Ook deze ochtend is A. aan het werk als ik beneden kom en staat M. klaar om met haar jachthonden naar het landgoed te gaan. Het regent en het ziet er naar uit dat de herfst hier in dit mooie stukje van de wereld echt is ingetreden. We nemen innig afscheid, M. drukt me op het hart dat haar huis mijn vakantiehuis is en dan is het ineens vreemd rustig. Als A. bezig is met haar ochtendwerkzaamheden ga ik uitgebreid met Iona wandelen en gaan we daarna onze spullen inpakken. Dan rijden we naar Castle Douglas, want ik wil wat boodschappen doen om mee te nemen naar huis. Ook A. haalt wat lekkere dingen om mee te nemen en trakteert me op een fles van mijn lievelings-whisky. 

Eenmaal terug op Byways is er eigenlijk geen reden om te blijven; alles is gedaan, alles is gezegd en M. en S. zijn naar hun werk. Daardoor rijden we op ons gemak naar Newcastle terug en zijn er vroeg. We gaan naar het winkelcentrum vlak bij de haven waar A. wat broodjes voor de lunch haalt en die eten we op vlak voordat we gaan inchecken, zodat Iona nog een lekkere, lange wandeling kan maken en door veel voorbijgangers geknuffeld en bewonderd wordt.

064

Het inschepen neemt zoals gebruikelijk aardig wat tijd in beslag en ik merk dat Iona de enorme hoeveelheid motorrijders naast ons erg angstaanjagend vindt. Ze vergeet zelfs te kwispelen en wil de auto niet eens uit. Eenmaal op het schip besluit ik, zodra we zijn afgevaren, om maar meteen naar haar toe te gaan. Aan alle kanten klinken harde, schelle geluiden van auto-alarmen en ik vind dat heel onaangenaam. Als blijkt dat de zandbak, waarop de honden tijdens deze reis moeten plassen, niet op het dek staat maar in een hal en we dus niet het dek op mogen, word ik behoorlijk geïrriteerd door deze gang van zaken.

Het is vrijdags-druk op het schip en we hebben besloten dat we niet in het buffet gaan eten, maar ons diner laten “upgraden” naar een tweegangen menu in het restaurant. Dat zorgt ervoor dat we eerder aan tafel kunnen dan het buffet van kwart over acht. Als we aan een raampje gaan zitten in de pub, ontdekken we dat de verdieping waarop deze gesitueerd is, samen met het restaurant, opvallend rustig is.

Het diner, aan een tafeltje vlak bij het raam waardoor we uitzicht hebben op zee, is ronduit zalig. De wijn die A. erbij bestelt is de meest verrukkelijke Amarone della Valpolicella die ik ooit proefde en het complimenteert het botermalse stukje gegrilde vlees.

WPksbGtgSIGSpygygyPz5g_pl_375x500

Wanneer Iona daarna opgewekt is en op het dek een plas doet, ben ik helemaal blij. We keren terug naar de nog steeds rustige pub. A. laat de ober nog een heerlijke whisky inschenken en we praten wat met een Nederlands echtpaar. Bijtijds gaan we naar onze hut, die ondanks dat het een tweepersoons is, aanmerkelijk geriefelijker bedden heeft dan op de heenreis, waardoor we uitstekend slapen.

13 september.

De wolken jagen grijs over de heuvels en beloven herfst-weer.

022

Als ik met Iona beneden kom om haar uit te laten zit  A. al te werken en is M. voorbereidingen aan het treffen om vandaag op een landgoed in de buurt een groep jagers te gaan begeleiden. Ze neemt een aantal van haar jachthonden mee. Flynn, een van de Goldens en een paar werkende Cocker Spaniëls en Welsh Springer Spaniëls. Ze heeft gevraagd of ik tussen de middag de thuisblijvende honden wil uitlaten en uiteraard wil ik dat. Nadat ik een ontbijtje voor A. heb gemaakt en zelf ook wat e-mails van “thuis” heb verwerkt, komt toch S. tussendoor naar huis om de honden uit te laten. Dat zorgt ervoor dat we ruim op tijd Iona in de auto kunnen zetten. We gaan eerst langs de supermarkt, waar ik broodjes voor onze lunch haal en een bosje bloemen voor Liam’s eigenaresse. Dan rijden we opnieuw naar het mooie, landelijke Lanarkshire.

096 098

Het regent een beetje als we aankomen. Desondanks laat ik Iona toch een stukje wandelen en daarna loopt ze zelf al naar het gebouwtje toe. Kort daarna is Liam er ook, maar ondanks dat Iona wel degelijk nog op haar hoogtepunt is, lijkt het alsof Liam haar te goed kent. Na een aantal pogingen halen we de honden even bij elkaar weg, maken we nog een foto en gaan we koffie drinken.

017

We worden getrakteerd op een stuk Lemon Drizzle Sponge Cake en kletsen alles bij elkaar toch een klein uurtje weg over shows, gemeenschappelijke kennissen en het fokken in het algemeen. Dan haal ik Iona weer op en gaan we terug naar het kleine huisje. Liam laat er nu geen gras over groeien en weldra staan de beide honden gekoppeld en merk ik aan Iona dat ze nog steeds in haar meest vruchtbare dagen zit. Als we ruim 20 minuten later elk onze hond weer meenemen, Iona terug naar de auto, kunnen we constateren we dat er twee uitstekende dekkingen hebben plaatsgevonden en is het nu afwachten wat de natuur ons gaat brengen. Na een hartelijk afscheid vertrekken we weer richting Castle Douglas. Alles ligt nu in de poten van Iona.

42045185_190551388404461_8303001180007563264_n

“Thuis” komt een heerlijke geur ons tegemoet. A. is een beetje verbaasd, ze had M. uitgenodigd om met zijn vieren uit eten te gaan. Als ik dat te berde breng in de keuken, waar pannen op het vuur staan, geeft M. aan dat ze eigenlijk niet echt lekker is, erg verkouden, S. moe is en het een gewone, doordeweekse dag is waarop S. na het eten alleen een beetje TV wil kijken alvorens hij de honden uit laat.

Ze denkt dat ze niet van een avondje uit kunnen genieten, dus blijven ze liever thuis. We begrijpen het en ondanks vermoeidheid en verkoudheid wordt het een rustige, gezellige maaltijd en gaat S. toch na het eten nog even op en neer naar de supermarkt om een flesje wijn te halen.  Daarna gaan we allemaal naar bed voor een lange nacht.

077

12 september.

Ik word wakker van S. die de honden naar binnen roept en een stralende zon, die de heuvels in de verte groen kleurt. A. is beneden al aan het werkt en nadat Iona heeft gewandeld en gegeten drink ik met M. uitgebreid koffie en maken we een ontbijtje klaar. M.’s dochter en kleindochtertje komen bij ons zitten en we kletsen wat bij. Om tien uur zitten we in de auto en rijden door het prachtige, bijna herfstachtige Dumfries and Galloway naar Lanarkshire.

005

M. had me gisteren tijdens het eten het laatste stukje van onze route aangegeven. Omdat er geen echte straatnamen zijn en ons navigatiesysteem daar wat moeite mee heeft, vertelde ze dat – zodra we in het dorpje met de bijzondere naam Kilncadzow waren – we bij de verlaten bakkerswinkel een weggetje in moeten slaan en door moeten rijden tot een paar gebouwen waarvan die aan de straatkant met een ingestort dak. Duidelijk. Grappig genoeg zagen we ook direct de “Village bakery” met dichtgeverfde ramen, we konden het inderdaad niet missen. En het huis met het ingestorte dak ook niet. Er zijn allerlei gebouwtjes op het terrein en ik zie in het weiland aan de andere kant van het weggetje grote kennels met een stel mooie Golden Retrievers.

Nadat Iona heeft geplast, ik met de eigenaresse van Liam al het papierwerk heb doorgenomen en we elkaar foto’s van nakomelingen van de honden hebben laten zien, wordt ik naar een klein bijgebouw gebracht, waar ik Iona’s riem afdoe en Liam gebracht wordt. Het is een dekking volgens het boekje, van twee honden die ervaren zijn en we hebben ook heel duidelijk het juiste moment “te pakken” om het maar zo plastisch uit te drukken. Het is een mooi stel, Liam is in zijn eigen omgeving zo mogelijk nog imposanter dan toen ik heb de keren op een show heb zien schitteren. Als we na het hele gebeuren nog weer even in het kantoortje zitten met een kop koffie, komt de rei met het grote, mooie hoofd me zijn knuffel-aap laten zien. Hij legt zijn kop op mijn schoot en dat is precies waarvan ik zo houd. Als er inderdaad pups komen dan zal ik het nog erg moeilijk gaan krijgen, want een zoon van deze knappe hond is hoogstwaarschijnlijk ook een aanwinst voor mijn kennel.

liam

Op de terugweg ligt Iona rustig in de achterbak en we rijden door naar Castle Douglas, omdat ik boodschappen voor het avondeten wil doen. A. blijft in de auto zitten zodat ze nog wat mails kan bekijken en ik haal allerlei ingrediënten waarmee ik hopelijk voor elk wat wils kan maken, want M. is vegetarisch en er komen twee dames van de Schotse vriendinnengroep. Die zijn er een half uurtje nadat wij thuis zijn. Ondanks dat ik hen van de zomer had gezien is er genoeg bij te praten. We hebben een gezellige avond met zijn allen en als ik om half een mijn bed in rol, kijk ik terug op een zeer welbestede en mooie dag.

11 september. Kraamvisite.

Na een onrustige nacht in de kleine bedden ga ik al vroeg naar Iona toe, want plassen op het dek doet ze liever niet en ze moet toch nodig. Ze lijkt niet erg gestrest en springt zelf de auto weer in nadat ik haar een bak eten heb gegeven. A. en ik nemen een klein ontbijtje met goede koffie en een lekker broodje en als we onze koffers weer hebben dichtgedaan horen we al door de luidsprekers dat de passagiers van dek 5 naar hun auto’s moeten. Toch duurt het nog ruim drie kwartier eer we werkelijk ontschepen, dus ik haal Iona uit de achterbak om wat heen en weer te kunnen lopen. Ze laat zich uitgebreid aanhalen door het Schotse echtpaar met hun Field Spaniël. Als we het schip afrijden moeten we opnieuw erg lang wachten eer we langs de douane kunnen, dus ik laat Iona bij het meest kleine stukje gras plassen, naast de rode telefooncel waar haar zoon Barra twee jaar geleden ook heeft gesnuffeld.

058

Eenmaal alle plichtplegingen achter de rug rijden we langs een park, waar we ontdekken dat vrijwel alle honden die we aan boord ontmoetten daar uitgelaten worden. Dus ook Iona mag nog een half uur wandelen alvorens we de navigatie op het adres van mijn vrienden in Newcastle instellen.

061

Precies op de tijd die ik had aangekondigd rijden we de straat in. Het is heerlijk om deze lieve mensen weer te zien, te omhelzen en bij hen te zijn. maar hoe mooi is het ook om Iona’s “kleinkinderen” te kunnen bewonderen! F. is zo blij met haar nest en ook haar grote, stoere echtgenoot is trots en vertederd. Skye leek me wel degelijk te herkennen, ze kwam uit haar kraamkamertje om me te begroeten.

puppies 3 puppies 4

Na een paar genoeglijke uurtjes rond de werpkist, compleet met beschuit met muisjes, laat ik Iona nog even lopen en gaan we aan het laatste stukje van onze reis beginnen, dwars Engeland door naar Castle Douglas, waar we als vanouds verwelkomt worden door het roedel van M. Opnieuw een feest van herkenning, ditmaal bij Iona, die precies weet waar het grote weiland is en waar ze het huis binnen moet gaan.

015.1

Als we onze spullen uit de auto hebben gehaald, uitgebreid een kop koffie hebben gedronken omdat het tea-time was, help ik M. met het in elkaar zetten van haar nieuwe airfryer want wij zijn haar proefkonijnen voor het eten.A. gaat wat werken op haar computer. Er zijn voor haar veel mails te beantwoorden.

Na het eten vertelt M ons uitgebreid van alles over haar prachtige reis naar Australië en Nieuw Zeeland, we laten de honden voor de laatste keer uit en dan gaan we allemaal bijtijds naar onze bedden. Iona weer als vanouds bij mij in het kamertje, waar mijn armbandje nog ligt van de vorige keer dat ik hier sliep. Ik schrijf nog even een paar berichtjes en dan merk ik dat ik halverwege in slaap begin te sukkelen. Het is zo fijn om hier weer te zijn!

10 september. Steenwijk – Ijmuiden

Gisterenavond kreeg ik een telefoontje van E. Of ik het prettig zou vinden als ze me thuis zou ophalen en me naar A. in Blaricum zou brengen via Iona’s laatste progesteronbepaling in Steenwijk. Of ik dat prettig zou vinden? Meer dan dat! Heerlijk! Het levert me ruim anderhalf uur extra tijd op, ik kan een tas extra spullen meenemen en het is daarnaast ook nog eens heel erg gezellig. Bovendien zijn dan de honden thuis niet al te lang alleen voor P. en haar moeder komen. Dus Iona en ik staan pas om kwart voor tien klaar nadat alle honden nog uitgebreid buiten hebben gespeeld. In de kliniek gaat het prikken vlot en omdat E. mijn geliefde Bonnie bij zich heeft, lopen we samen naar de dierenwinkel op de hoek waar ik wat lekkere kluifjes voor Iona koop. Al kletsend rijden we daarna door. Nog voordat we bij A. zijn wordt ik door de kliniek gebeld. Iona staat op 5.9 en dat houdt in dat ze vandaag aan het ovuleren is. Een betere timing is niet mogelijk, ze doet het helemaal volgens mijn plannen en verwachting. Vanaf de eerste dag van haar loopsheid, wat ze ook keurig op het moment werd nadat mijn vakantie-logees net weg waren, heeft ze zich zo exact aan het verloop van eerdere loopsheden gehouden dat ik eigenlijk blind op haar kan varen, dat blijkt nu ook weer uit deze progesteron-hoogte. Ik wil graag even een foto maken van Iona met twee van haar dochters en dan laden we de auto in en begint onze reis.

iona en dochters 1

In Ijmuiden gaan we eerst de duinen in, zodat Iona goed haar poten kan strekken voordat ze de hele avond en nacht de auto in moet. Helaas kan ze niet los en is ze wel geïnteresseerd in voorbijgaande reuen, maar ze laat zich ook goed afleiden. We waaien alledrie even uit en het voelt als een vakantiemiddag aan het strand met een strakblauwe lucht.

051

Na een wandeling van drie kwartier rijden we naar de ferry. Als ik met Iona moet inchecken staat er een enorme rij met voetpassagiers, maar een dame achter me wijst me op de balie voor huisdieren, waar niemand staat, zodat we meteen aan de beurt zijn. Ook zij checkt in met haar hondje en naderhand blijkt dat zij met haar auto op het deck voor ons staan zodat we de bezoekjes aan onze honden samen doen. Exact op tijd vertrekt het schip en A. en ik drinken een cider in de pub alvorens we naar het dinerbuffet kunnen. Ik ga onder begeleiding naar Iona en geef haar te eten, maar ze weigert helaas om te plassen in de grote kattenbak op het dek. Met een kluifje gaat ze toch tevreden en rustig in de auto liggen. We eten uitgebreid en gaan dan nog met een drankje in een van de zitjes zitten, maar toch wel moe van het reizen ga ik nog een keer naar Iona en dan naar onze hut voor een goede nachtrust op zee.

23 juli. Thuis.

Vandaag is Lizzie jarig. Het voelt vreemd dat zij in Amsterdam is en ik thuis en onwillekeurig komen er herinneringen bovendrijven. 20 jaar. Toen we nog een gezin waren met familie om ons heen, onze ouders allemaal nog leefden. Dat hummeltje was geboren en niemand kon weten dat ze het 20 jaar later al meer dan drie jaar zonder vader zou stellen. Ik word er wat verdrietig van, voel me -na de fantastische Schotse week wat ontheemd en alleen. Maar als ik de eerste ochtendwandeling wil gaan doen, realiseer ik me dat de merkwaardige leegte die ik vannacht bij thuiskomst in de mist op het erf waarnam, niet zomaar een leegte is. Het hele erf is schoon, kaal en ruim.

erf 1

P. heeft samen me haar moeder een enorme klus geklaard. Ze hebben onkruid en rommel van jaren en jaren weg gewerkt. Ik maak een kop koffie en loop de tuin in, het terras, het erf op. In de schaduw kan ik een zitje maken voor mijn slaapkamer. De bulten rommel en stenen zijn overzichtelijke stapels geworden. het ondoordringbare bos van brandnetels is met de grond gelijk gemaakt, ik heb er meters extra grond bij gekregen. Wat een hels karwei moet het zijn geweest! Wat onvoorstelbaar lief van hen om hun oppasdagen tot een werkkamp te transformeren. Mijn onbestendige, eenzame gevoel maakt plaats voor het overlopen van dankbaarheid en warmte voor de twee vrouwen die van mijn rommel-erf een heerlijke plek hebben gemaakt. 

erf 2

Als ik ben bekomen van de verrassing, vragen er nieuwe dingen mijn aandacht. De papegaai is gewond en daar moet ik met de dierenarts over bellen. elf moet ik naar de huisarts, omdat ik grote, blauwe plekken op mijn benen heb en talloze jeukende bulten in mijn gezicht, hals, op armen en benen. E. komt al mijn bagage brengen, er is een bijennest die weggehaald moet worden voordat de honden er in trappen. Twee van de teefjes zijn loops geworden, dus ik ga nu al scheiden vanwege de grote toeloop van intacte reuen vanaf morgen. Heather wordt thuis gebracht door H. en J. en in de avond haal ik Islay op bij vriendinnetje J. Eer ik het in de gaten heb is de dag alweer voorbij en stal ik mijn souvenirs uit, terwijl ik voor mezelf een “wee Dram” inschenk en me -nadat de honden voor de nacht zijn verzorgd en uit geweest nog even in gedachten terug laat voeren naar de afgelopen dagen. 

361 Goldens. Vele goede kennissen en lieve vrienden. Een vervallen landgoed en een nieuwe eigenaar die het voor verder verval wil behoeden. Een herinnering aan de muur.

souvenir 2

Een herinnering over de leuning van de stoel.

souvenir 3

Een fles whisky. Nieuwe vooruitzichten om over een maand of twee weer terug te zijn in Schotland met Iona voor de ontmoeting met haar “verloofde.” 

whisky

En: P. en C. die me zo’n prachtige verrassing thuis hebben bezorgd. H. die zo lief voor Heather heeft gezorgd en J. voor Islay. Nog meer vrienden die me eind van de week gaan helpen het erf af te rasteren tegen wegrennende honden. Ik prijs me gelukkig met al die fijne mensen om me heen.

En dat alles neemt niet weg dat Lizzie jarig is en ik haar pas morgen in mijn armen kan sluiten en Gijs dit alles ook weer niet mee maakt en ik hem verschrikkelijk mis, hoe beter het allemaal gaat. We hadden samen deze reis moeten maken. Ik had zijn commentaar willen horen op de rondzingers van de microfoon tijdens de lezing. Ik had het speciale geluidje willen horen wat hij maakte als hij diep ontroerd was – en dat zou hij meerdere malen zijn geweest op deze trip. Ik had hem Lizzie in de armen willen zien sluiten, omdat zijn kleine meisje 20 is geworden. Maar hij is er niet. Alle schatten van vrienden en vriendinnen zijn er wel. Met hen leef ik door. Door hen leef ik door. 

Lieve allemaal, dank jullie wel voor alles en zoveel meer waarmee jullie me op de been houden! Ik hou van jullie. 

roos 4

21/22 juli. “En route met een show-stop.”

Onze terugreis begint om iets voor half negen. Een half uurtje later dan we oorspronkelijk bedachten, maar dat had voornamelijk te maken dat de stofzuiger niet meewerkte en ik dus op mijn knieën met een speciaal borsteltje Iona’s jas van het rode tapijt moest halen. Zo gemakkelijk als eerdere stofzuigpartijen waren, zo moeilijk was het nu. En dat ik -eenmaal in de auto-  ontdek dat ik mijn telefoon op het aanrecht heb laten liggen, kost ook 5 minuten. Maar alles bij elkaar rijden we redelijk vlot richting de M 6 en alhoewel het een heel lange rit is, verloopt het voorspoedig en zijn we tegen vieren in het hotel in Stafford. 

37802820_2096634573741081_6716263780658970624_n

De kamer is niet klein, maar wel erg benauwd. We kunnen merken dat we al weer zo’n stuk zuidelijker zijn want de relatieve koelte van de Hooglanden lijkt nu erg ver weg. Gelukkig heeft het hotel een kleine lounge beneden waar de honden ook welkom zijn en daar is het heerlijk koel. We strijken er met een versnapering neer, bestellen een pizza en kunnen rustig de hele avond blijven zitten, tot het tijd is om de honden nog een keer mee uit te nemen en bijtijds naar bed te gaan. Helaas is het op de kamer niet afgekoeld en vooral Barra heeft last van de hitte, waardoor hij blijft hijgen en onrustig is en we geen van allen kunnen slapen. Als E. tegen twee uur de ventilator weer aanzet is het iets minder benauwd, maar beiden waken we meer dan we slapen, zodat de ochtend bijna als een opluchting komt.

 Na het ontbijt is het naar showterrein is het een half uurtje rijden en boffen we want het drukke stukje M 6 valt mee en daardoor komen we mooi op tijd in het park aan. Daar kom ik al veel kennissen tegen nog voordat we het parkeerterrein af zijn en er is een plaats voor ons vrijgehouden bij ons vriendengroepje, waar tot mijn grote plezier ook de eigenaresse van Iona´s “verloofde” bij zit. Het is zo heerlijk om F. en maar man weer te zien en mijn dierbare vriendin M. met haar altijd wat emotionele reactie op Barra, maar ook de lieve mensen uit België, veel mensen die door de jaren heen meer dan “collega-exposanten”zijn geworden. Showen is hier niet meer alleen showen. Het is voor mij tegenwoordig een reünie van gelijkgestemde zielen geworden. Daarnaast zijn er vanzelfsprekend vele schitterende honden te zien en zoals altijd als ik in deze contreien met een of meerdere honden ben, voel ik me intens dankbaar, zelfs wel een tikkeltje trots dat ik er bij kan staan.

Omdat er meer dan 570 inschrijvingen zijn, zie ik dat de tijd erg hard verstrijkt en de klassen erg groot zijn. Een klasse van 27 of 31 honden is niet uitzonderlijk (en dan te bedenken dat er volgend weekend een show is waar 5 reuen en 12 teven in het totaal zijn ingeschreven!) en ik realiseer me dan dat de klasse voor Barra zo groot is dat er daarna gepauzeerd wordt. Tijdens de lunchpauze, die ongeveer een uur zal duren, is een grote Kampioenenparade. Dat maakt dat ik besluit Barra terug te trekken, ook al stond M. al klaar om hem te showen omdat Iona tegelijkertijd in haar tweede klasse zou staan. Tegen de tijd dat hij aan de beurt zou zijn, moeten we eigenlijk al lang op de terugweg richting Folkestone rijden.  Iona kan nog net voor de lunchpauze in een klasse mee en dat doet ze op haar manier: kwispelend, blij en vrolijk. Ze wordt uiteraard niet geplaatst, de klasse is groot en zij lijkt klein. De keurmeester geeft aan: “She is in her bikini..” Dus met wat voortijdige heimwee, gekruid met een snufje spijt, verlaten alle lieve mensen om ruim op tijd met een licht oponthoud bij de trein in Folkestone te arriveren. Waar we helaas een vertraging van meer dan een half uur krijgen. Net op het moment dat ik iets te eten wil halen, komt E. me snel zoeken: een steward heeft onze auto aangewezen om meteen door te rijden. Dus de vertraging lijkt niet nodig te zijn. Maar dan worden we door de douane eruit gehaald om alles te controleren en loopt de vertraging dan toch behoorlijk op.

37797042_2096635027074369_5938673321951363072_n

Eenmaal aan de overkant van het Kanaal ruiken we “de stal” en willen we nadat de honden nog uitgebreid uit zijn geweest goed doorrijden, maar meerdere files verijdelen dat plan. 

37647974_2096633993741139_4420507996061171712_n

Uiteindelijk rijden we om twee uur de Wijk op, het is donker en mistig. E. zet me af op de weg zodat ik met Iona en Barra en mijn handtas het pad oploop. Ik word enthousiast begroet door blije honden, die het middernachtelijke uitje een onverwacht plezier vinden. Tegen de tijd dat alles weer in rust is en ik in bed lig, is het half vier. Ik ben weer thuis.

20 juli. Showtime!

Het zachte regentje dat gisterenavond begon is de hele nacht gestaag door blijven gaan en zorgt ervoor dat de ruitenwissers overuren maken als we om 8 uur in de auto zitten, op weg naar Cannich. Showen in de regen is niet heel erg perfect, maar je doet er niets aan en het land heeft het nodig. Bovendien zal er geen enkele Golden Retriever klagen over een beetje modder! 

20-1

Er wordt luid gezongen als ik de tent in kom met de honden. Ik krijg warme omhelzingen, leuke verjaardagskaarten en lieve cadeautjes en we strijken met ons rennetje, een klein tafeltje en de appeltaarten neer bij S. en haar man en honden. In de catalogus zie ik dat er in de klassen voor Barra vrijwel hetzelfde aantal honden staat als voor Iona en dat houdt in dat ik een van de twee niet zelf kan showen. Een goede kennis van me is er met haar dochter en ik vraag het meisje, een ervaren junior handler, of zij Barra wil voor brengen. Het lijkt haar leuk en ze probeert even apart met hem te gaan oefenen. In het begin zie ik hem nog naar mij zoeken, maar al snel begrijpt hij dat Eryn nu degene is die met hem gaat werken en hij past zich wonderwel gemakkelijk aan. En zo sta ik even later met een kwispelende Iona in de ring en staat Barra klaar bij de reuen. Uiteindelijk komen we qua tijd zo uit dat Eryn de eerste klasse met Barra doet en ik hem voor de Mid Limit klasse kan overnemen. 

37655368_1734423763314581_7520733025173241856_n

Het is erg bijzonder dat ik samen met C. en de vader van mijn Heather, met S. en haar knappe hond Jack en met L. en haar hond in de ring sta. Zodat de helft van onze Schotse “vriendinnengroep” van 8 samen showt.. S. en ik gaan er met onze jongens uit, C. wint de klasse, L. krijgt de derde plaats en we zijn minstens zo trots op hen als dat we op onze eigen honden waren geweest.

Het is gezellig rond de ringen. Na de lunch klaart het weer op en komt de zon erdoor. Een vriendin van M. is er en vraagt of ze wat foto’s van mijn honden mag maken, tot mijn plezier ontmoet ik veel kennissen, er is een handjevol Nederlandse exposanten, we kletsen wat, we eten taart en bewonderen elkaars honden en het had voor mij zo uren kunnen duren, maar helaas moeten we na de show terug naar het huisje om snel wat te eten en daarna onze spullen in te pakken. 

Na de allerlaatste zwempartij voor de honden, de allerlaatste wandeling met zijn drietjes door de prachtige omgeving, lees ik in de avond op Feesboek dat er tegen de tweehonderd felicitaties geplaatst zijn. Voor mijn verjaardag. En om me te feliciteren met Barra’s eerste plaats! 

laatste zwem 4

Helaas is er een fout in de officiële showuitslagen geslopen en staat Barra inderdaad als winnaar van de Post Graduate klasse, die hij met Eryn had gelopen. Maar niet heus…

uitslagen Guisachan champ show

19 juli. Gathering.

Opnieuw is het een heerlijk zonnige dag als we de gordijnen open trekken en de honden uitlaten. Voordat we op pad gaan, pluk ik eerst een bak vol zwarte bessen van de struik die uitkijkt op het meer. Vol, zoet, kruidig geurend en zondoorstoofd, wat zijn cassisbessen toch heerlijk. Ik kook ze met wat suiker en kaneel op voor een compote bij de yoghurt, voor als we vanavond terug zijn.

Bepakt en bezakt met een koeltas vol koele drankjes en wraps, van allerlei benodigdheden voor de honden waarvan de grondpinnen de belangrijkste zijn, gaan we om 11 uur de deur uit. De navigatie is niet meer nodig, we kennen de weg en houden vast aan de vaste kenmerken die onze route markeren, zoals onder andere het mannetje van drijfhout.

082

We stoppen in het volgende dorp bij de distilleerderij van Glen Ord, om een vroeg verjaarscadeau te kopen. De gastheer legt uit wat het verschil is tussen de Singleton single malt uit Dufftown en degene die hier wordt gebotteld. Hij laat me een slokje proeven en geeft E. een schattig klein flesje met een slok mee, omdat ze nu moet rijden. 

079

Er staan al veel auto’s op het “kennelfield” in Tomich en er heerst een opgewonden stemming onder alle mensen met honden die naar het veld bij het landgoed lopen. We kiezen een plekje uit tussen alle picknick-kleden en stoeltjes, maar verkassen toch als mijn vriendinnen uit Ayr gearriveerd zijn en we met zijn allen onder een schaduwrijke boom neerstrijken. Er zijn allerlei spellen gaande, touwtrekken, “haggis-hurling” enz. maar omdat het hondje van E. toch wel erg onder de indruk is van de pistoolschoten, ter start voor de spelletjes, blijven we een beetje op een afstand. Dan wordt er aangekondigd dat alle aanwezige Golden Retrievers op het gras voor het landgoed geplaatst moeten worden (zonder baasjes!) voor de officiële foto en daarna wordt er door de Grand old Duke of York en een hele haag van mee-tellers de totale hoeveelheid Goldens geteld voor het record.

Het is zo spectaculair om al die honden van allerlei landen te zien, zoveel mensen tegen te komen met allemaal dezelfde liefhebberij. Met het landhuis als historisch decor en het gezellige gezelschap is het een heel bijzondere middag. Met als hoogtepunt een luid gejuich: met 361 Golden Retrievers is het record van een bijeenkomst van hetzelfde ras  gebroken. 

In de avond liggen de honden in diepe rust van alle indrukken en maken E. en ik van de gelegenheid gebruik om naar Beauly te gaan, een stadje vlak bij ons huisje. Daar wordt muziek gemaakt en geeft een groep jonge meisjes een demonstratie Highland Dancing.

173

Er zijn een paar van mijn Schotse en Nederlandse kennissen, er lopen een aantal Goldens rond, zelfs met jassen aan om hun showtoilet onberispelijk te houden. Na een uurtje begint het wat te regenen en gaan we terug naar huis, waar we nog van een “Wee Dram” genieten om warm te worden en te vieren dat we hier zijn en de Golden 150 jaar bestaat.

37567652_10216844694654478_3328446066369495040_n