Categoriearchief: Moeder Fourage

18 juni. Vruchtbaar….

Ondanks dat we helemaal niets gedaan hebben aan de tuin, de planten en de bloemen, doet het toch allemaal wat het moet doen. Door de extreem zachte winter en het nog zachtere voorjaar is er veel fruit al vroeg aan het rijpen: er zullen ongetwijfeld meer pruimen komen dan voorgaande jaren.

DSC_2105bew

Hier en daar komen er al wat jonge hazelnoten en ook de appels zullen deze herfst een betere oogst opleveren dan de drie die we eerder hadden. De appelgelei van twee jaar geleden is nu perfect en zal op zijn als we over een paar maanden de appeloogst gaan plukken. Hopelijk komt er veel zon, zodat ze goed groeien en op smaak komen, nu zijn het nog kleine knolletjes.

DSC_2109bew

De zwarte bessen schreeuwen om geplukt te worden: ze gaan verwerkt worden tot een geurige cassislikeur. Er is nog cassisconfiture van de vorige oogst en heerlijk bij paté of oude kaas. Deze zwarte bessenstruik heeft me vanaf het eerste jaar hier nooit in de steek gelaten en voor menig potje jam gezorgd, zoveel zelfs dat er een zomer is geweest waarin ik regelmatig op jaarmarkten te vinden was met mijn cassisbessenopbrengst.

DSC_2136bew

Ook de eerste pluk frambozen is bijna  zover. Ik verheug me daarop, er is niets rustgevender dan tussen de manshoge frambozenstruiken doorlopen als ze vol en zondoorstoofd zijn en je alleen maar het zoemen van de insecten hoort en de zoete geur van  het zachte, rijpe fruit om je heen hangt. Het heeft me vorig jaar een aantal heerlijke momenten gegeven in de stormachtige tijd van Gijs zijn eerste behandelingen. Deze vroege zomer zal het niet anders zijn. Aan het fruit merken hoe verschrikkelijk snel alles voorbij gaat. En terug komt….

DSC_2114bew

14 oktober. Herfstkarweitje.

Blozende, geurige appels liggen hoog opgetast bij de supermarkt. In de aanbieding. Ze zijn nog geen euro per kilo, ik heb het al vanaf het voorjaar geweten: het is een heel goed appeljaar, dit jaar. De bloesem was vol en schuimend, de zomer was lang genoeg om de vruchten tot volle wasdom te laten komen. De appelbomen van de buren zijn rijkelijk bedeeld met geelgroenrood fruit en zowel de pony’s als de ezels maken daar dankbaar gebruik van. De buurman plukt per dag een emmertje voor de dieren want deze appels zijn niet lekker genoeg om zo uit de hand te eten.

DSC_8106 (2)Onze eigen appelbomen hebben wel een probleem ondervonden. Doordat de grond overwoekerd is geraakt met alles verstikkende braamstruiken, is de noodzakelijke toevoer van zuurstof en sappen gestagneerd. Ondanks de mooie golven bloesem in de lente zijn de vruchtjes prematuur gebleven. Kleine, harde, groene gedrochtjes, die in niets lijken op de vrolijk blozende exemplaren van twee jaar terug.

DSC_0131 (2)Maar door de bergen appeltjes die voor een prikje te koop zijn, wijd ik me vandaag toch aan dat heerlijke karweitje, waarmee ik mijn moeder terug tover. Ze kijkt mee over mijn schouder, levert commentaar in mijn oor en alhoewel ze nooit de keuken van ons Friese huis heeft gezien, weet ik dat ze me exact aanwijst welke spullen ik nodig heb om de appelgelei uit mijn jeugd te maken. Natuurlijk de grote sappan, die ik voor mijn verjaardag had, maar daarbij gebruik ik het houten stampertje van mama, waarmee zij vroeger de appels kneusde, als ze al wat zachter gekookt waren. Dan de katoenen luier, waardoor het sap druppelt in een wijde kom. Het kaneelstokje, het scheutje port, de zeef. 

De hele kamer geurt naar appelconfituur en ik kan bijna niet wachten tot het voldoende is afgekoelt. Vanavond eten we als dessert zoete, luchtige schuimomelet met goudkleurige appelgelei, het toetje uit mijn kindertijd. 

DSC_5446 (2)

 

 

25 juli. Deze dag is meegenomen.

Weer warm. Ik kan ervan genieten als ik niet al te veel hoef te doen. Laura komt vandaag thuis en dat maakt dat de dag een extra glans krijgt. Ze is bijtijds in Heerenveen, Gijs voelt zich goed genoeg om haar samen met Lizzie op te halen. Sterker nog, hij voelt zich gelukkig goed genoeg om met de beide meisjes en de MS Milo naar Leeuwarden te gaan om daar te gaan varen. Ik kan niet mee, er wordt een vakantiehondje opgehaald en er zijn nog wat artikeltjes te schrijven. Maar het idee dat mijn gezin lekker het water op en in gaat, is een heel fijn idee. Ik zwaai ze dan ook met plezier uit, zonder dat het verkeerd  zal overkomen.

DSC_0181 (2)We eten geen uitgebreide maaltijd, als ze terug zijn. Salade, stokbrood, lekkere vleeswaren, gemakkelijk zomereten met een glas rosé. Ook Gijs doet daaraan mee, voor de eerste keer in best een lange tijd lijkt het hem ook te smaken. De hondenmeisjes dartelen om onze voeten en even, maar heel zeker een moment om te koesteren, voel ik me van top tot teen blij. Het hele “roedel” bij elkaar, in redelijk goede doen.

tweetal12Later op de avond, bij schemer, ga ik samen met Laura naar de frambozenstruiken. Er moeten weer een aantal kilo’s geplukt worden. Ondanks dat het nog 26 graden is, hebben we onze laarzen en truien aan. Dat kan niet anders met alle insecten en stekels. Tijdens het plukken praten we. Over alles waar moeders en dochters over praten als ze elkaar een tijd niet hebben gezien. Ik hou zo innig van Laura, van haar spitsvondigheid en intelligentie en om wie ze geworden is. Samen tussen de frambozen haalt die liefde helemaal naar boven. Opnieuw momenten om te koesteren. Deze dag mag niet zomaar voorbij gaan. Ik vang de geur, de zomer, dit geluk in de nieuwe koperen confiture-pan.

DSC_3545 (2)We zullen nog dagen frambozensap drinken. “Every cloud has a silver lining…”

DSC_3558 (2)

19 juli. Inmaken.

Vandaag gaat het er dan eindelijk van komen: niet alleen de bessen worden geplukt, maar ook de eerst oogst frambozen. Ook al is het nu echt warm, ik doe een oude spijkerbroek aan en mijn laarzen en een oude trui met lange mouwen.. er zijn teveel brandnetels en stekels tussen het zoete fruit om met een onbedekte huid er tussen te gaan staan.

DSC_3494 (2)In alle jaren dat we hier wonen is er niet zo’n rijke opbrengst van frambozen geweest. De zwarte bes wel, ik heb elk jaar een respectabele hoeveelheid cassislikeur en cassisconfiture gemaakt, maar dat was meestal al veel vroeger in het seizoen. In de zomer van 2010 heb ik een jam-omzet van maar liefst ruim vierhonderd euro gehad van zwarte bes, appel, braam en het grote experiment: rozengelei. Maar toen ging ik wel met tientallen potjes de zomermarkten af, iets wat deze zomer onmogelijk is. Al was het alleen maar omdat alle fruit een maand later tot wasdom is gekomen en de zomermarkten momenteel niet te plannen zijn omdat je al zo vroeg van tevoren een kraam moet reserveren.

DSC_0174 (2)Het heeft iets copieus, luxueus om tussen hagen van frambozen te staan, met  twijgen die reiken tot je hoofd, terwijl het zomers warm is en je het zachte fruit tussen je vingers neemt. Een zoet, kruidig parfum komt daardoor vrij en het sap kun moet je wel oplikken, vol smaak en snoep. Onder het hoge gebladerte is het vochtig warm, aromatisch. Een andere wereld. Waar zoemende bijen, vlinders en kleine insecten een eigen leven leiden. Mijn eigen wereld staat een beetje stil, er is alleen maar de blauwe lucht, de groene, klamme stilte van het blad om me heen en de overvloed aan rode vruchtjes. Als een mantra pluk ik, laat ik de frambozen in een bak vallen, haal ik diep adem en neem ik de kleine sfeer in me op. Dan pluk ik weer, vruchtje in de bak, inhaleer en beleef tot in mijn nekharen dit kleine, met groen en geur omfloerste bestaan.

DSC_3485 (2)De keuken is in een later stadium het toneel van pruttelende zoetigheid, potten en flessen, suiker, kleverige druppels dieprood genot. Alle pannen die maar een beetje in aanmerking komen. staan op het fornuis. Met de rechtstreekse uitzending van de BBC Proms op de radio valt alles weer op zijn plaats. Dit is goed.

Tijdens dit intensieve plakwerk weet ik ook ineens de ideale bestemming voor het verjaarsgeld dat ik van mijn vader heb gekregen. Dit keer gaat het niet op aan de dagelijkse boodschappen of aan een extraatje voor de honden. Ik koop er zelfs geen taart of een fles wijn van. Nee, dit zal worden uitgegeven aan een lang gekoesterde wens, al van uit de tijd dat ik nog een Boretti-fornuis met twee ovens en vijf pitten had: een Franse, koperen confiture-pan.  Elk jaar weer zo nodig en handig en wanneer hij niet gebruikt wordt is hij gewoon mooi.$(KGrHqJHJE8FHiei7o)DBR5SOWQwZw~~60_84Ik kan me nu al verheugen op de inmaak van alle bramen en vlierbessen die aan het rijpen zijn. Met de echte confiture-pan – van mijn vader – onder het genot van een glaasje crême de Framboise, samen met Gijs die dan klaar zal zijn met deze lange serie kuren!

creme de framboise

 

28 juni. Koksbuis en priesterboord.

Lizzie gaat in de zomer van 2014 voor de World Servants organisatie met een groep van zes jongeren naar Equador om daar een school te bouwen. Een project dat veel geld kost en derhalve nog meer voorbereidingen om dat geld bij elkaar te krijgen. Hiervoor zijn er verschillende acties op touw gezet, van nieuwjaarsduiken tot 24 uur hongeren, van statiegeldflessen acties tot zoutverkoop in de winter. Maar omdat er elk seizoen wel iets bedacht moet worden, zou er ditmaal een “midzomerdiner” georganiseerd worden. Oorspronkelijk ook op 21 juni gepland, maar vanwege verschillende redenen werd dat een week later.

De pastoor van de RK Parochie te Gorredijk, ooit chefkok bij diverse sterrenrestaurants, zou dit diner verzorgen en ik had tijdens een van de World Servants vergaderingen aangeboden om te helpen. Door een onverwachte “bisdom-spoedbijeenkomst” moest de pastoor een uur voordat het diner zou beginnen al weg en dat maakte de situatie wat anders. Ik zou niet alleen meer assisteren.

Koken met een pastoor, verzin het maar. Heb ik ooit zo zout gegeten? Ik heb buffetten voor een compleet circus op een tweepits gasstel gekookt, menig nationaal en internationaal artiest van een maaltijd voorzien,  zelfs een nachtelijk souper voor Al Stewart bereid (eigenlijk was ik ook een sterrenkok.. maar dan kokende voor de sterren) Paul van Vliet roemde mijn aspergeschotel en ik heb zestienhonderd Russische hapjes voor een voltallig theaterpubliek handmatig geproduceerd,  maar een culinaire samenwerking met een pastoor hoorde nog niet bij mijn ervaringen. 

DSC_0005De pastoor had een zes gangen menu bedacht, waar ik hier en daar wat verfijningen in heb aangebracht. Helemaal, omdat we er een zomers thema aan wilden vastplakken, ondanks de wind, de regen en de veel te lage temperatuur.

De zomerse salade met spekjes werd door mij aangepast vanwege de vegetarische gasten. Dat resulteerde in de beroemde watermeloensalade met feta, olijven en munt. De pastoor creëerde de dressing en marineerde de uitjes.

20130628_191304_resized (2)Daarna volgde er een getomateerde bouillon met omeletreepjes. Hij had de bouillon al twee dagen van tevoren laten trekken. Hij maakte de omelet in de middag, zodat het goed kon stollen om later in flinterdunne reepjes gesneden te worden. Zelden proefde ik zo’n heerlijk eiergerecht! 

Als hoofdgerecht volgde een zomerse stoofschotel die werd gekruid met een bijzondere toewijding en liefde. En steranijs. De pastoor stal mijn hart door te mijmeren dat hij droomde van een oude pastorie. (ik zag het voor me, compleet met zwartwitte tegels in de gang, een voordeur met glas in lood raampjes en zijn wapperende soutane als hij zich snel van het ene vertrek naar het andere zou begeven.) Hij droomde ook van een AGA fornuis in de keuken van die oude pastorie. Een reus van een fornuis die de hele ruimte zou verwarmen en waarop hij bloedworst en eieren zou klaarmaken als hij op de zondagochtend vroeg op moest om de mis te leiden. Het aroma van de stoofschotel riep onwillekeurig deze mooie associaties op. Naast de stoof van de pastoor legde ik de Scandinavisch getinte, gekookte krielaardappeltjes met dille (ook goed samen met de rosé gebakken zalm) en als garnituur geroosterde bietjes en courgettes in combinatie met geglaceerde bospeentjes met kervel. Lichtvoetige, heldere smaken die de stoofschotel ondersteunden en eer betoonden.

Na het hoofdgerecht kwam een spoom. Hier had ik mijn voorbereidingen voor getroffen: ik had de dag ervoor een sorbet van verse rozemarijn gemaakt die in combinatie met een witte lambrusco een perfecte “Boisson Frappé” vormde. Een succesvolle improvisatie op een thema.. het was verrukkelijk licht, verfrissend en verrassend. Al zeg ik het zelf.

DSC_2945 (2)Het kaasplankje met roggebrood en appelstroop was een goede zet. Helemaal toen ik een palet aan eerlijke, Friese kazen kon vinden. Een milde, nootachtige Tijnjetaler, gevolgd door de bekende aromatische Riperkrite kaas, de licht pittige Bleu de Wolvega en als laatste de oude, rijpe en overheerlijke Texeler schapenkaas. Een mooier kaasassortiment kan je nauwelijks vinden.

Tot slot was het dessert mijn persoonlijke piece de résistance. Als variatie op de altijd goede Tiramisu had ik een Friese variant met frambozen gemaakt: de “Frisafrisu.” Een zalig huwelijk van geroosterd suikerbrood, frambozen met frambozenlikeur en mascarpone. Afgewerkt met geraspte witte chocolade. Wat een tongstrelend toetje, één waar echt trots op ben.

20130628_214805_resized (2)Het werd een heerlijke dag. Ook al begon die om half zeven, weer eens in de regen, met een kop koffie op het erf omdat Joep, de “ééndagslab” kwam (een labrador voor één dag…) en eindigde het om twee uur in de nacht, ik heb er van genoten. De samenwerking met de pastoor, de hartverwarmende inzet en hulp van de groep jongeren die dit benefietdiner op hebben gezet, de mooie smaken die ik mocht bewerken en het harde keukenwerk waar ik van hou, dat alles maakte dat ik werkelijk genoot. Even helemaal wat anders en tegelijkertijd zo ontzettend vertrouwd dat het bijna pijn doet.

Wat ik het fijnste vond van al deze mooie momenten? Dat was om half twaalf  ’s avonds, toen de gasten tevreden vertrokken. En het groepje “World Servants” liedjes aan het zingen was, met twee gitaren en heel erg veel plezier. Onder hen mijn Lizzie. Ik heb tot in mijn ruggenmerg genoten van de ogenblikken waarop ik haar even onbezorgd, ongeremd, ongecompliceerd en o zo puberblij hoorde schaterlachen. Haar hele gezicht stralend van lach en licht. Een vrolijke, gelukkige veertienjarige tussen haar vrienden. Wat was dat een hartverscheurend genot!

25 juni. Vooruitzichten achter glas.

Zo somber als ik gisteren naar de komende periode keek, zo hard word ik vandaag op de feiten gedrukt van een hoopvolle herfst. Het is veel te koud voor de tijd van het jaar, veel te guur, maar ik ga toch even met één van de honden, Islay, op het veldje spelen. Even wat aandacht voor haar alleen. Ik laat haar van alles zoeken: een dummy, een balletje, een stuk gedroogde kippenlever, een knuffelbeest. Keurig brengt ze alles terug, in de juiste volgorde. Ze heeft er plezier in en is razendsnel.

DSC_5898De pluche eend verstop ik in de kuil die Chico heeft gegraven onder de zwarte bessenstruik. Ik zie hoe Islay erin kruipt en dan valt mijn oog op de enorme hoeveelheid groene bessen, die al langzaam gaan kleuren. Ik laat mijn handen over de struik gaan, zie hoe vol ze zit. Dat wordt een grote oogst. Ik zal heel veel potten cassisconfiture moeten gaan maken. Eën van de lekkerste jams die ik ken. En likeur, mijn eigen crême de cassis, voor in de winter. Heerlijk. Ik verheug me nu al op die zoete klus.

DSC_2831 (2)De frambozenstruiken hebben de hele voortuin overgenomen. Ze hangen helemaal vol met aanstaande vruchtjes. Ik had het al eerder gezien: dat wordt een enorme partij frambozenjam, frambozensaus en vooruit maar, ook frambozenlikeur dan. Dat vooruitzicht is nu al om mijn vingers bij af te likken.

Maar dit jaar ziet het er naar uit dat ook de bramen volop zullen rijpen. In de afgelopen drie jaar hebben we niet zoveel braambloesem gehad, ze heeft ons hele veld van een natuurlijke afrastering voorzien. Bramenjam, bramensap, bramengebak, het gaat er allemaal van komen als het de komende weken warm gaat worden.

DSC_2826 (2)En de vlierbomen zijn ook in geen jaren zo vol van bloesem geweest. Dit weekend zal Gijs zich een stuk lekkerder voelen. Ik zal bakken vol vlierbloesem plukken om er heerlijke, knapperige, zoete tempura van te maken. En vlierbloesemsiroop, geurig, goudgeel voor over het ijs in de zomer.Maar er blijft genoeg bloesem over om het te laten rijpen tot vlierbessen. En die gaan deze herfst in de jenever, in de gelei en in de thee. 

DSC_2832 (2)Zoals het er nu uitziet, zal er zoveel fruit zijn dat het veel te veel is voor ons kleine gezin. Dat worden goede verkoopmogelijkheden. Ik kan alvast glaswerk en flessen gaan sparen, dat zal geen overbodige luxe zijn!

17 juni. Koken in Toscane.

Een van de leuke dingen van het schrijven van artikeltjes is, dat je soms een extra interessante opdracht kunt aannemen. Doorgaans schrijf ik over winterjassen, goedkope spiegels, allerlei modemerken en schoenfabrikanten, maar zo nu en dan komen er wat andere opdrachten tussendoor. En als je maar snel vist en goed hengelt, kun je er een binnen halen. In het kader van Gijs zijn zoektocht naar “Hét Bootje” heb ik een opdracht voor een botenwebsite aangenomen. Ik moest schrijven over de voordelen van een online boten aanbod. Ik hoefde alleen maar naar mijn echtgenoot te kijken om te zien wat er de voordelen van zijn, en dan zijn 350 woorden snel weggetikt.

Vandaag was er een losse opdracht tussen de lampen outlet en goedkope teenslippers. “Koken op vakantie in Toscane.” Onmiddelijk zag ik daar mogelijkheden in. Tijd is geld in deze vorm van schrijven, hoe langer je er over doet des te minder je ermee zal verdienen. Tegenover 350 woorden staat een luttel bedrag van €5, 60 en wanneer je daar twee uur over doet is het aardig onderbetaald. Maar hier had ik zin in. Lekker op internet naar kookcursussen in Toscane zoeken, charmante vakantieboerderijen googelen en zeker niet in de laatste plaats mijn eigen prachtige boeken over de Toscaanse keuken weer eens koesterend bekijken.

DSC_2762 (2)Tien jaar geleden was ik een groot liefhebber van de Amerikaanse schrijfster Frances Mayes die een vervallen huis in Toscane kocht en daarover haar eerste boek schreef van wat een indrukwekkende serie zou worden. Een huis in Toscane kreeg  een aantal vervolgen en ik verslond ze. Niet alleen omdat ze zo watertandend heerlijk schreef over haar prachtige huis, maar ook omdat ze de hoofdstukken lardeerde met fijne recepten van de regionale Toscaanse keuken, daarbij de seizoenen nauwlettend volgend.

DSC_2764 (2)Even weer eens haar boek ter  hand nemen en inspiratie opdoen voor een eenvoudig artikeltje over koken in Toscane. Het bijzondere hiervan was, dat ik in alle rust tussen de slapende honden kon genieten, eigenlijk even weg was van onze eigen boerderij. Gijs was naar het zwembad en ging bootjes kijken, ik moest lezen over Toscane. Wat een opvallende taakverdeling! Door de recepten te bekijken, in mijn boeken te bladeren, verschillende reisorganisaties te bekijken die workshops aanbieden, was ik eigenlijk een heel klein beetje in Toscane en rook ik de kruidige geur van de tijm en oregano die door de zon worden gedroogd.

Niet alleen bracht het me de inspiratie om het artikel te schrijven, maar ook om vanavond weer eens onze lievelingssalade te maken, de altijd zonnige, meditterane en o zo overheerlijke watermeloensalade met rode ui, zwarte olijven, zoute feta en handenvol geurige munt. Stokbrood erbij met knoflookboter en kaas en een glas koele, witte wijn en kijk!  We hebben een beetje Toscane onder de rook van Heerenveen!

DSC_2579 (2)

22 mei. Een oud recept.

Nog eens een lekker verhaaltje op herhaling: 

Roly Poly
13 maart 2009

Deze week wilden de kinderen een echte “sticky toffee pudding” als nagerecht. Een verschrikkelijk lekkere stroop-dadelcake met warme toffeesaus overgoten. Daar hoort dan eigenlijk nog custard of vanille-ijs bij, maar dat is optioneel. Dus tijdens een van deze druilerige middagen dook ik op de bank in mijn “Farmhouse Cookery” kookboek. De kachel wat hoger, de lichten al om half twee aan. Modder, zand en nattigheid bleven zoveel mogelijk buiten bij de ezels voor zover ze niet aan de hondenbuiken kleefden.

DSC_2048 (2)
Ik heb het Farmhouse kookboek jaren geleden ergens in een antiquarische boekhandel in York gekocht en zo nu en dan sla ik het open als ik een traditioneel Brits recept zoek voor bijvoorbeeld Lemon Curd, Plum Pudding of Hot Cross Buns. Talloze jams, chutneys en marmelades staan erin omschreven, de fijne kneepjes van allerlei soorten deeg worden uitgelegd. Kortom; dit boek is een stoere aanvulling op de verfijnde Franse kookboeken met sfeervolle kleurenfoto’s. Van een stuk brood op een houten plank met een heuvel vol wijnranken in de gouden namiddagzon op de achtergrond. Of een frisse waterkerssalade in een sierlijke brocante schaal. Naast een koel beslagen karaf sprankelende rosé op een eenvoudig gedekte schragen tafel in een bloesemende boomgaard.

100_4483 (2)Die beelden zijn ver verwijderd van de huidige realiteit, die meer doet denken aan de eeuwig natte winters op het Engelse platteland. Waar rubber laarzen, wollen truien en oliejassen onontbeerlijk zijn. En je wel een “Flap Jack” móét eten om je innerlijke motor te laten draaien.

Tijdens het zoeken, bladeren en genieten van de robuuste recepten kom ik ook de poëzie van de Britse keuken tegen. Want geen enkel andere natie heeft zulke klinkende namen voor zijn gerechten. Dat komt vast doordat het hele gezin in de middag of vroege avond al aan tafel schuift om de kou en nattigheid te trotseren. Geen lichtvoetige, elegante gerechtjes die buiten op het terras genuttigd worden, nee, iedereen zit aan een gedekte tafel en smult van “The Gwendoline Roberts Cabbage Soup” of “Welsh Granny’s Broth” en “Bangers and Mash.” Of van een goeie “Toad in the Hole,” “Chicken in the Basket” of een lekkere “Bubble and Squeak.” Maar ook de “Cock a Leekie,” de “Star Gaze Pie,” de “Welsh Faggots” en de “Likky Pie Leeks” mogen in dit rijtje heerlijkheden niet ontbreken. Laat staan de “Devil on Horseback” en de “Forfar Bridies.”
 Als toetje wordt er dan ongetwijfeld een “Roly Poly” geserveerd, of anders een “Spotted Dick.” Misschien een “Clooty Dumpling,” wat ”Red Flannel Hash,” “Clogged Arteries” of wat Trollins. En dan kom ik natuurlijk bij de eerdergenoemde Sticky Toffee Pudding. 

Ik ben na het lezen van al deze zaligheden weer helemaal verkwikt en brouw de stroperige dadelcake. Komaan, dan ook maar een Oudehornse variatie op een Irish Stew in de kookpot. Het hele huis wordt behaaglijk warm door de pruttelende vleesschotel en de zoete geuren uit de oven doen me bij voorbaat watertanden.
 Als ik later op de middag in de gestaag neerdalende regen de stal ga uitmesten en de honden over het erf laat rennen, heerlijk door de plassen spattend, zie ik opnieuw het Britse eiland voor me zonder dat er foto’s in het kookboek staan.

Ik ruik de heerlijke lucht van dadelcake, warme stroop en suddervlees vanuit het keukenraam. En dan gaat er, in de stromende regen van gedachten, ineens een lichtje branden. Ik ga een nieuw recept ontwikkelen dat geïnspireerd is op al deze overpeinzingen. Het moet vullend en warm zijn, een maaltijd waarin zacht, zoet en ondeugend met elkaar om de eer strijden. Het moet bij ons passen zoals we leven en zijn. Als ik alles op een rijtje heb, zal ik op een vroege zondagavond, nadat de ezels op stal staan en de honden op hun kleedjes slapen, de tafel dekken. En dan komt daar dat verrassende gerecht uit de oven. Dampend, geurend en aanlokkelijk. Een stevige korst, gevuld met licht gestoofde groenten, romige feta en een hint van mint. Een rasterwerkje van knapperig deeg maakt het af. En als ze vragen: “Wat is het?” Dan zal ik zeggen: “Kijk eens! Een authentieke, Oudehornse “Pup in the Bench!”

Luim Lekkers.

Luim lekkers
11 juli 2008

Alhoewel ik een hekel heb aan de verengelste uitdrukking “Mood Food” kan dat wel het beste benaderen wat ermee bedoeld wordt. Toch ben ik op zoek naar een goed Nederlandstalig alternatief..: “gevoelsvoer”? Neem nou de anijsmelkdag van Alice. Alleen al de naam van deze heerlijke, hete drank roept veel associaties op die aan vroeger en moeders doen denken.
Een paar dagen geleden had ik bij het opstaan een dringende behoefte aan geroosterd witbrood, met smeltende boter en een lepel bloemige honing. Daarna wilde ik mijn ontbijt completeren met een beschuitje waarop verse aardbeien met witte chocoladesnippers.
Waarom ineens deze zelfverwennerij? Pure “troosttraktatie”: de zomer lijkt overgenomen te zijn door een gluiperig natte, veel te vroeg aangewaaide herfst. Dan moet je wel “buibekken.”
Terwijl een zonnige vrije dag een heel ander ontbijt vraagt. Een glas vers ananassap met een knapperig croissantje.
Bijvoorbeeld. Of een zachtgekookt eitje, met reepjes beboterd licht tarwebrood, romige citroenyoghurt met geroosterde havervlokken en verse frambozen, dat is het juiste “humeurhappen.” En wil ik terug naar de Deense zomers van mijn meisjestijd, waarin een ontbijt verplicht was voordat we naar de zware ballettrainingen gingen, dan moet ik mijn ogen dicht doen en denken aan de geur van versgebakken brood met karwijzaad met daarop abrikozenconfituur van vruchten die de dag daarvoor nog aan een boompje hingen.
Ik kan er innig naar verlangen. Voor iemand die nauwelijks de matineuze maaltijd gebruikt heb ik toch een aardig repertoire aan “vreugdevoedsel.”
Maar niet alleen ontbijtjes, hoor. Wat dacht je van koffie met taart in de middag, als het koud is of je bent moe? Je hebt overal pijn en je bent bijna snipverkouden maar nog niet ziek genoeg? Je hond is weggelopen, je kat heeft op het tapijt gespuugd en je vriend heeft een vriendin? Dan moet je minstens taart. Natuurlijk staat chocoladetaart met stip op nummer een van het “gemoedsgebak”, maar daarmee kom je er niet bij mij.
Nee, appeltaart met een dikke dot tijmmascarpone, citroen-schuimtaart, de Ultieme, Britse Troost: kruidige worteltaart.
Honing-walnotengebak. Rozenroomsoezen….. (hoe heerlijk klinkt dat laatste…ik wil het nu…die koffie hoeft er niet eens bij.) Met deze heerlijkheden ben je weer helemaal tevreden.
Mocht de dag dan toch nog steeds grauw en grijs zijn, dan komen we toe aan het “BaalBorrelen.” Het is niet de bedoeling dat je doordrinkt totdat je alles om je heen vergeten bent… nee… je moet juist blij worden van deze borrel. Alles met mate, zodat het genieten de overhand gaat nemen op de grauwheid van je bestaan.
(Zo voelt dat toch, als je moet BaalBorrelen..) En dat kan door een glas port met daarbij een stukje oude, Friese nagelkaas. Absoluut de juiste troost. Je bestaan is in een slok en een hap niet grauw meer, maar krijgt ineens een ondraaglijke lichtheid.
Of gemarineerde paddenstoeltjes, heel simpel, maar die gaan prachtig samen met een niet al te droge sherry. Een luchtig kaasstengeltje met geroosterd sesamzaad? Toastje met dungesneden zachte kaas en wat zwarte bessengelei uit eigen tuin? Glaasje schotse whisky! Als je niet van alcohol houdt kunnen deze baalborrelhapjes met een zuiver glas citroenlimonade gedronken worden, of vlierbessensiroop met bubbelwater, of koude ice tea, mogelijkheden te over om van je boze baalbui af te komen.
Sappige “smulmomenten” zijn natuurlijk Mojito’s; op een ingetogen stadsterras omfloerst door een plafond van druivenranken, genuttigd in goed gezelschap. Het perfecte drankje voor een onvergetelijke zondagmiddag. Beierende kerkklokken geven het geheel nog meer pit. Dit waren werkelijk ware Mood Mojito’s. Om die smulsfeer op te roepen is er handenvol munt nodig.
“Moppermaaltijden” zijn heerlijk heet, vet en veel. Boekweitpannekoekjes met gebakken spekjes, maïs, zure room en ahornstroop. Het mopperen stopt subiet. Of een zomerse equivalent: een pizza met rode ui, zwarte olijven, groene asperges en witte geitenkaas….wat wordt een mens daar blij van! En dan, als dessert het meest geweldige “toestandtoetje”: IJs.
Boos, blij, verdrietig, gelukkig, eenzaam, tevreden, sensueel, voor elk humeur is er wel een smaak…ijs. Simpel vanille-ijs met warme karamel…, honing-basilicumsorbetijs, viooltjesijs, hazelnootijs, hmmmmmm, ijs. Tijdens mijn zwangerschappen leefde ik op ijs, de ene in de winter en de andere in de zomer…je kan me er nog steeds voor wakker maken. Maar dan moet het wel lekker ijs zijn. Een Magnum of een Cornetto vind ik geen ijs.
Het meest speciale ijs dat ik ooit heb gemaakt was bruinbroodijs met Baileys. Romig, knapperig, zoet, het had alle componenten in zich om bijzonder gelukkig van te worden.

“Sfeer-eten” dat moet Mood Food zijn!!