Categorie archief: Onze honden

Midden oktober. Ervaring.

Een van mijn pupkopers uit het nestje van twee jaar terug vraagt of ik iemand wil helpen die een hondje van tien weken jong heeft en daar problemen mee heeft. “Inslapen dreigt..”is haar alarmerende boodschap. Vanzelfsprekend wil ik helpen. Ik ben geïntrigeerd dat inslapen dreigt bij een pup van twee weken jonger dan mijn gezonde en vrolijke stel. 5okt14

Inderdaad belt er een man, die me verteld dat hij een Golden retriever pup heeft gekocht bij een fokker die een eenmalig nestje had. Een leuk teefje met een stamboom, daar een leuke reu bij, ze hebben wel gekeken of de heupen en ellebogen goed waren en of er geen cataract was en de pups zijn zonder stamboom verkocht: “Want anders is het zo duur. Een hondje met een stamboom kunnen we niet betalen…” 

10.10.1

Thuis blijkt het hondje schilfers te hebben in de vacht. Als het de negen weken enting heeft gekregen wordt het een dag daarna ziek, diarree en sloom en ze krabt heel veel en is onrustig. Meneer gaat op internet zoeken naar antwoorden en vindt een moeilijke naam voor schilfertjes: Ichtyosis. Hij ziet plaatjes van heel ernstig zieke honden, hij ontdekt dat het ook wel de visschubziekte wordt genoemd en dat mensen het ook kunnen krijgen. Hij raakt in paniek en belt de fokker, die niet weet wat het is en ook niet weet wat er moet gebeuren. De man maakt een afspraak met de dierenarts; als zijn hondje inderdaad lijdt aan deze verschrikkelijke ziekte, dan rest hem maar een ding: het hondje laten inslapen zodat het niet gaat lijden.

Nadat ik het verhaal heb aangehoord, met een inwendig groeiende onmacht over zo’n gemakkelijke manier van pups op de wereld zetten, verkopen en niet weten waar je mee bezig bent, besluit ik om mijn vooroordelen niet te laten prevaleren. Eerst moet ik er achter zien te komen waarom meneer zijn hondje wil laten inslapen.

“Omdat het zo verschrikkelijk is dat ze ichtyosis heeft, omdat mensen het ook kunnen krijgen en we jonge kinderen hebben en omdat ze in het weekend al ziek was.” Ik inventariseer een aantal zaken: De pup heeft geen jeuk, maar was onrustig in het weekend. Ze heeft diarree gehad en ze zijn op ander voer over gegaan omdat het voer wat ze van de fokker mee kreeg niet van de allerbeste kwaliteit is. Integendeel. Dus hebben ze gekozen voor een peperduur A merk, waar  “Golden Retriever” in de naam staat.

Ik begin met uit te leggen dat de pup zeer waarschijnlijk een slechte reactie op de enting heeft gehad. Sommige hondjes kunnen daar behoorlijk ziek van zijn, zeker als hun weerstand niet al te groot is door een verkeerde voeding. Dan leg ik uit wat ichtyosis bij de Golden Retriever is. Schilfertjes, meestal samenhangend met een droge huid. Geenszins besmettelijk en ook niet overdraagbaar op mensen. Dat er een heel groot deel van de huidige Golden Retriever populatie lijder of drager van ichtyosis is dat er momenteel een heel klein percentage van de Goldens vrij is van deze aandoening. Ook leg ik uit dat de variant, zoals die bij de meeste Goldens voorkomt, absoluut niet dodelijk is en de hond in kwestie er zelf nauwelijks last van heeft. De man heeft voorbeelden nodig om de akelige plaatjes van het internet te veranderen op zijn netvlies. Ik leg de link naar “roos:” een droge hoofdhuid, schilfers op de schouders van je donkere jasje maar geen jeuk op je hoofd. een verstoring in je talgwerking.  

13okt1

Van mijn vier teefjes zijn er twee lijder van ichtyosis. Een van hen heeft twee nesten gehad. Bij haar eerste nest was het nog helemaal geen bijzonder gegeven. Er werd niet getest en het was vrijwel bij elke fokker een gewone zaak: de pups hadden wat schilfertjes in het nest en dat zou af en toe terug kunnen komen. Er was geen naam voor. Ze hadden er geen jeuk van en dat was het dan. Door de maanden heen werd het wel een probleem, voornamelijk doordat er aandacht aan werd besteed door hondeneigenaren die geen schilfers op hun donkere vloerbedekking wilden. Ook omdat de mentaliteit aan het veranderen was: je koopt een hond en dan moet je geen ziektes of ongemak hebben. Er werden steeds meer nesten verkocht met een contract en voorwaarden en men wilde “garantie” op een gezonde hond. Schilfers horen daar helemaal niet bij. Ik vertel de man dat ik in mijn kennel met de vele, vele opvanghonden veel honden met ichtyosis zie en er nauwelijks een hond is die er last van heeft. Maar ik wijs ook op een aantal zaken die hij zou kunnen gaan hanteren om het een beetje binnen de perken te krijgen: ander, goed voer, niet elke dag borstelen, wat visolie door het voer enzovoort.

12okt2

We spreken af dat hij binnenkort met het hondje naar mij toe komt, zodat ik het kan bekijken en hem een goede richtlijn kan geven over hoe hij zijn hondje moet gaan voeren en dan kan ik ook zien hoe ernstig de schilfertjes zijn. Ik maak geen illusies: hun pup zal zeker ichtyosis-lijder zijn. Maar ze kan er stokoud mee worden (een van mijn lijders werd bijna veertien en heeft geen dag te veel gekrabt) en met wat eenvoudige tips kan het wat gereduceerd worden. 

We hebben het behalve het voer ook over een sterilisatie: de man wil dat laten plaatsvinden voordat het teefje haar eerste loopsheid heeft gehad, dus voor haar zesde levensmaand. Ook daarin leg ik het een en ander uit: vooral dat ze dat zeker niet moeten doen, ook al worden ze daarin geadviseerd om kanker te voorkomen. Ik staaf het ook weer met voorbeelden die hij beter kan begrijpen dan termen: je geeft je dochter toch ook niet de pil als ze nog niet ongesteld is geworden? Als ik na anderhalf uur de telefoon neerleg en de afspraak voor een bezoekje in de agenda staat, besef ik dat ik datgene doe wat de fokker van deze pup had moeten doen: informatie geven, begeleiding geven en vooral de paniek wegnemen in de hoop dat de pup een gezond en gelukkig lang leven tegemoet kan gaan.

13okt7

Ik zou willen dat er door de rasvereniging veel meer aandacht werd besteed aan het overdragen van ervaring en kennis aan pupkopers, aan het bieden van laagdrempelige, duidelijke informatie over gezondheid en verzorging en dat de pup-prijzen aan banden gelegd worden, zodat men niet naar de “goedkope” fokkers gaat waar nauwelijks kennis te vinden is. Dat er informatie-avonden georganiseerd worden voor aanstaande pupkopers. Dat er begeleiding geboden wordt, eventueel door middel van een telefonisch spreekuur, zodat mensen als deze man op de juiste manier geholpen kunnen worden. Ja, dat zou ik willen….. 

Ik knuffel mijn beide ichtyosislijders eens uitgebreid en stop dan mijn neus in het donzige, gave, schilfervrije vachtje van mijn kleine reu. 

13okt19

7 augustus. Over en niet over…

mIn de ochtend komen twee “nieuwe” hondenmannen. Ze hebben wel al eerder kennis gemaakt en ik heb een mail gehad met allerlei verzorgings-en voeder-aanwijzingen, dus die draai ik uit. Een van de honden heeft een allergie en ik verbaas me een beetje over hun dieet..maar ik wil daar geen mening over geven want de baasjes doen het niet om een reden. In tegenstelling tot het lange wachten op een bezoeker gisterenavond, is er vanmorgen al drukte bij de buren en staat de buurman tegen de hondeneigenaresse uit te leggen dat de honden aan de lijn moeten. Ze reageert daar niet positief op en als ik er naar toe loop geven ze beiden hun gezichtspunt. Ik probeer haar ook uit te leggen dat haar honden misschien goed luisteren en dat het heel goed van ze is, maar dat de honden achter het hek van de buren echte erfbewakers zijn en niet gediend zijn van rennende Goldens en roepende baasjes…Ze gaan dan onderling vechten en dat is het laatste wat we willen. Lichtelijk mopperend loopt de vrouw met haar beide honden aan de lijn mee met mij. Achter onze hekken maak ik ze los. Onze communicatie loopt stroef, want ze heeft vrij veel op en aanmerkingen en net als ik op het punt sta om aan te geven dat er andere pensions zijn waar de honden de hele dag in een kennel zitten, bedenk ik me dat ik tot 100 moet tellen. We hebben elkaar nodig: ik voor de inkomsten en zij voor de opvang. En niet iedereen kan je in de armen sluiten… als ik het maar bij de honden doe.

joey

Als de beide reuen gewend zijn, stuur ik een beleefd mailtje naar de dame die gisteren niet kwam. Vrijwel onmiddellijk krijg ik bericht terug: ze is inmiddels op het vliegveld van Los Angeles en ze schrijft dat ze had ingesproken op de voice-mail dat ze niet wilde komen om niet een overhaaste beslissing te nemen. Ze wil nou eenmaal graag een reutje en ziet af van haar mogelijkheid om het laatste teefje te “krijgen.” Dat maakt dat ik per nu een teefje over heb. Niet eerder heb ik zo lang nog moeten schuiven met mijn pupkopers. Maar ze moeten nou eenmaal op de allerbeste plek terecht komen en daar wil ik dan ook alle tijd voor nemen. 

Job wordt om vier uur gehaald, Bikkel om zes uur gebracht. Maar het baasje van Job staat in de file op de Afsluitdijk en komt pas na vijf uur verhit aangereden: haar zoontjes willen ook graag de puppen zien dus als ze met een blije Job de terugreis aanvaarden, passeren ze naar alle waarschijnlijkheid de auto waarin Bikkel wordt gebracht. Zijn baasjes zijn door de jaren heen dierbare vriendinnen geworden en ze hadden voorgesteld om met zijn drieeen ergens wat te eten, zodat ik er ook even uit ben.

Ook zij kijken vol vertedering naar de pups van Iona en nadat zij haar kroost heeft gevoed en ik alle honden binnen heb gezet, de twee reuen van vanmorgen toch nog maar even apart, sluit ik het kraamkamertje waar de pups tevreden liggen te slapen en gaan we naar Oldeberkoop.

Het is een van de weinige echt lekkere avonden, we zitten buiten op het terras, drinken een glas koele, witte wijn en praten over van alles, maar zeker ook over onze honden. Zij zijn op een bijzondere manier destijds bij ons terechtgekomen: niet eens op zoek naar een Golden retriever, vielen ze op een hondje uit ons eerste nest. Dat was echter een hondje dat ik heb terug gekocht en dat op de plek terecht kwam waar hij al vanuit het nest naar toe had zullen gaan. De beide dames hebben toen op de wachtlijst voor ons tweede nestje gestaan en Bikkel is bij hen gekomen. Eerder hebben ze wel aangegeven dat ze – als ze een tweede hond erbij willen, wat wel een wens van hen was- zeker bij mij terug komen.

En dan neemt het gesprek een hele nieuwe wending: het teefje dat vanmorgen beschikbaar kwam omdat de twijfelende vrouw ervan af heeft gezien, zal nu een heel liefdevolle plek gaan krijgen bij deze twee geweldige vrouwen en hun leuke Bikkel.

Ik ben ontroerd. We toosten er op. Ook het laatste hondje heeft de perfecte plaats gevonden en ik hoef er ook niet over na te denken. Hoe heerlijk is het om alle hondjes bij lieve kennissen en vrienden te kunnen onderbrengen?

Het blijft een speciaal nest. Wat zou Gijs dit prachtig vinden! 

Het etentje is verrukkelijk, we zitten in de vallende avond op het terras op het oude dorpsplein, genieten van vers gebakken sliptongetjes en maken plannen voor de toekomst met onze hondjes. 

Met een grote glimlach ga ik laat in de avond slapen als alle dieren verzorgd zijn. Morgen komt Lizzie weer thuis, wat heb ik haar veel te vertellen!

watgroeiendiepuppies

11/12/13/14 juli. Gaande en komende gasten…

Ondanks dat ik het deze zomer zo rustig mogelijk wilde houden, hebben we tijdens deze periode toch een aantal gast-hondjes. Zaterdag gaat er een en komt de volgende, maandag is er opnieuw een hondje bij. Ik kijk de agenda door en zie dat in de dagen dat Iona haar pups verwacht er toch nog vijf logeerhondjes zullen zijn. Gelukkig zijn het allemaal honden die hier vaker zijn geweest, zelfs een tweetal dat hier geboren is. Eigenlijk maak ik me er niet zo druk om: ik doe het op mijn manier en dat werkt. 

Een van die dingen die ik op mijn manier doe, is het aanschaffen van een tweedehands roestvrijstalen tafel. Dit wilde ik al minstens zes jaar en elke zomer weer als er een invasie van hondenvoerbakken op het aanrecht verscheen. Gijs heeft herhaaldelijk de tweedehands sites afgestruind, heeft accounts geopend op diverse veilingen maar we hebben nooit een RVS tafel kunnen bemachtigen, zelfs niet toen ik er een advertorial voor had geschreven. Om de eenvoudige reden dat de tafels steeds te duur waren en ik weigerde er meer voor te betalen dan ik in mijn hoofd had. Vaker gaf Gijs aan dat ik het toch maar moest doen als ik het zo graag wilde, maar ik had een prijs in mijn hoofd die ik niet wilde overschrijden omdat ik het belachelijk vond om een paar honderd euro neer te tellen voor een gebruikte tafel.

Ook in deze vakantie-opvang-periode ben ik de tweedehands sites weer gaan aandoen. En ook dit jaar zie ik er weer verschillende staan. Een lijkt erg onopvallend omdat de foto niet echt heel goed is. Er staat geen vraagprijs bij. Ik neem persoonlijk contact met de verkoper op en doe een bod waar hij meteen op ingaat. We sluiten een deal. Een uur later wordt er tien euro meer op geboden. Ik geef aan dat ik bereid ben dat er ook voor te betalen, als ik hem maar kan overnemen. Zelfs met de tien euro extra past het prima binnen het budget dat ik er al die jaren voor wilde uitgeven.

En nu vandaag is het zover. De grote, hoge roestvrijstalen werkbank wordt gebracht en ik weet even niet waar ik hem moet neerzetten. Ben er ontzettend blij mee, voel zoals alles en alles weer dat dubbele, want wat had Gijs me er graag een gegeven. Maar hij zou deze prijs ook zoveel liever hebben gehad.

DSCN5450

Ik besluit samen met Lizzie dat Jaco de papegaai moet verhuizen. We zetten de kooi plus inhoud naast de bank, zodat hij in feite een doorzonwoning heeft. De oude, aangevreten, leren bank verplaats ik ook, de houten kleibank gaat naar het kantoor en de bedbank van daar gaat de huiskamer in en zo schuiven we met allerlei meubels om de werkbank optimaal te kunnen gebruiken.  Weer iets wat ons verder van het leven met Gijs af doet drijven.

Lizzie viert vakantie door veel uit te slapen en nog meer te lezen en ik pak de grasmaaier om de tuin kort te wieken. In feite is dat de eerste keer sinds E. het nog voor me heeft gedaan en gras en onkruid hebben zich alweer door de hele tuin geslingerd. Ik moet het nu zelf kunnen en alhoewel het geen zomer meer is en blijft miezeren, ben ik toch na een flink stuk van de middag klaar. 

DSCN5493

 

DSCN5495

Het zweet staat op mijn rug en nadat ik de maaier heb ontdaan van aarde, modder en natte plukken gras en hem weer terug in de schuur heb gezet, laat ik me in de regen in het zwembad zakken. Een half uurtje dobber ik in de nattigheid en ben dan verkwikt genoeg om de maaltijd voor Lizzie en mij te gaan bereiden. Er is bijna weer een weekend voorbij, Iona gaat de achtste week van haar dracht in. 

Zoals we af en toe met een brok in onze keel terug denken aan de zomer van 2013, of die van vorig jaar, zo zullen we over een tijd terugkijken op de zomer van 2015, waarin we alles zonder Gijs zelf deden. Van honden-opvang, tot grasmaaien, tot het kopen van een werkbank… tot het geboren zien worden van zijn nestje…

14/15 maart. Volle bak.

Vandaag komen er maar liefst vijf logeetjes, bestaande uit twee roedels. Gelukkig zijn de dames niet loops meer en de beide oude heren al wat gewend, alhoewel ik merk dat elke onrust nog echt onrust is. Omdat de oudste incontinent is en steeds door zijn poten zakt, is het nog niet mogelijk om hem bij de grote groep te laten. Speelse, jonge honden lopen hem acuut omver en zodra hij zijn urine laat lopen in de mandjes en op de kussens in de huiskamer heb ik een probleem, want dat zal onmiddellijk andere honden uitnodigen om ook te gaan plassen op die plekken. En mijn wasmachine werkt momenteel niet optimaal.

Later op de dag komen H. en J. even langs, ze zijn een paar dagen in Friesland. J. zal me helpen de combi-ketel bij te vullen. Want dat is precies zoiets wat ik niet aan Gijs heb kunnen vragen en wat toch regelmatig moet gebeuren.

Maar eerst krijg ik een berichtje dat de beide hondjes die om half elf gebracht gaan worden, er pas om 12 uur zullen zijn. Voor mijn eigen honden eigenlijk wel een feestje, want na het gewone ochtendritueel had ik ze al op het veld gezet om de beide vriendjes te verwelkomen… onze protest gaan ze dus nu weer terug naar binnen, om later weer opnieuw op het veld te kunnen spelen.

Laura en Lizzie gaan samen met de bus naar Heerenveen en vertrekken als de auto het pad op rijdt. Met heel veel drukte en geblaf laat ik alle honden bij elkaar, hoe eerder ze door de ” hallo wie ben jij, mag ik even ruiken” rituelen heen zijn, hoe beter. Dansend en blij en springend gaat alles de tuin in. Behalve Skye. Ik moet de dames die hun vriendjes brengen, achter laten in de tuin met de hele groep om Skye te gaan zoeken, die onder veel blaffende belangstelling van de buurhonden de mesthoop achter hun erf heeft gevonden. Blijkbaar is buurmans’s mesthoop groener, want ze weigert met me mee te komen. Pas wanneer ik haar een koekje beloof, keert ze zich naar mij, met een blij, maar o zo smerig snoetje.

DSC_0087

Een van de logee’s is behoorlijk gefixeerd op de papegaai en dat maakt dat ik weinig gelegenheid heb om zijn vrouwtjes uit te zwaaien: ik kan me niet permitteren dat ik met hen mee loop naar de auto en dat ik terug kom en de hond in de kooi vind.

Nauwelijks een half uurtje later verwacht ik het andere groepje, maar zij zijn ruim drie kwartier later, waardoor ik snel H. een berichtje stuur… handiger is het, als zij ook later komen want anders loopt alles wel erg door elkaar.

En druk is het, als de drie nieuwelingen geïntroduceerd moeten worden. Maar het gaat, zoals verwacht, uiteindelijk prima en na de tweede ronde thee en even bijpraten en de laatste dingen doornemen, stappen ook Laura en Lizzie weer binnen. Dat is prettig, want nu kan ik – met het oog op de papegaai en zijn obsessieve  bewonderaar- wel mee naar de auto.

Als de beide dames goed en wel zijn uitgezwaaid, stappen J. en H. binnen. We gaan meteen maar naar de combiketel. Die kan wel bijgevuld worden, maar heel urgent is het nog niet en tot mijn verbazing blijkt dat de waterkraan van de wasmachine lek is. Nu snap ik waarom de wasmachine niet goed lijkt te werken. Er komt te weinig water in, terwijl het meeste zo het putje in gaat. Het is letterlijk dweilen met de kraan open! J. kan de slang van de ketel er niet op aansluiten om te vullen, dus we spreken af dat ik een nieuwe kraan en waterslot koop en dat hij de volgende keer wanneer hij weer in Friesland komt, een en ander komt vervangen. Op zich is de druk in de ketel nog ruim binnen het toelaatbare.

Na weer een kopje thee en een knuffel zwaai ik hen uit. En dan is het al tegen vijven en ga ik met de meisjes de rest van de dag doorpraten. De dieren hebben hun verzorging nodig. Laura maakt een lekkere pasta met gegrilde courgette en we kijken met zijn drieën  naar een film. Die we alledrie leuk vinden.

Doodmoe rol ik na de laatste avondwandeling in bed, in de hoop dat het vannacht gaat lukken om door te slapen.

DSC_0122

Laura en ik zijn bijtijds op, dat kan ook niet anders met een groep van 12 honden, twee ezels en een papegaai. Ik ben al vroeg bezig met het beantwoorden van mails die in de avond zijn binnen gekomen. Ik telefoneer even met een van de bazinnetjes, om te vertellen dat haar hondje een goede nacht heeft gehad (hij wel!) en dan bakt Laura croissantjes, zet koffie en haalt Lizzie uit bed.

Ontbijten met zijn drieën, ook dat is iets wat niet vaak voorkomt, maar nu dekken we de tafel en nemen er de tijd voor. Want daarna moeten we allemaal aan ons ” huiswerk.” Lizzie worstelt zich door een verplicht Engels boek dat op de literatuurlijst staat en ik leg de laatste hand aan het manuscript van het vorige blog. Maak een lijst met dingen die ik volgende week echt moet doen. En die ik wil doen. Na al het harde werk ontspannen mijn dochters zich met een spelletje, wat ze als kind op een van de eerste computers samen met Gijs heel veel gespeeld hebben. de bekende geluidjes, stemmetjes en muziekjes roepen een val in het verleden op.

We eten vroeg, ik breng Laura om kwart over zes naar de trein met het ouwetje dat zijn spieren moet trainen. Hij stapt aardig mee en krijgt het voor elkaar om het hele stuk te lopen. Dat we in het bushokje even moeten wachten, is voor hem prettig genoeg om daarna weer naar huis te kunnen.

Het weekend is voorbij gevlogen: om half een stap ik de nieuwe week in.

DSC_2101bew

7/8 maart. Opvang.

Het is zaterdag. Het is droog weer. Het is weekend en tegenwoordig ” werk” ik dan. Zo ook vandaag. Er worden twee oude honden gebracht, die acuut van thuis moesten veranderen en bij ons komen totdat ik een heel goed nieuw adres voor hen heb gevonden.

Omdat de eigenaar ze zelf komt brengen ondanks dat ze al een paar maanden niet “thuis” hebben kunnen wonen, en ze van ver komen, zorg ik voor een schaal met verse, belegde broodjes en veel koffie.  Mijn eigen gezonde, blije, weldoorvoede en vrolijke teefjes hebben hun ochtendwandeling er al opzitten als ik naar de supermarkt fiets voor de lunch en ik ben net klaar met alles, als ik de honden van de buren hoor aanslaan en er een auto bij het hek staat.

De achterklep gaat open en er worden twee honden uit de achterbak getild. Ik schrik. Wat zijn ze in een afschuwelijke staat van achterstallig “onderhoud.”  De man huilt, nog voordat we ons aan elkaar hebben voorgesteld. In de auto zit een jongen en ik zie dat ook hij natte wangen heeft.

De beide honden laat ik op het veld, de grote man die erbij hoort, loopt mee en blijft huilen. Hij wil graag een kop koffie hier buiten. Het jongetje in de auto blijft liever daar zitten. wil niets.

Even later, als de eerste kop koffie op het veld is gedronken, komt het ventje toch uit de auto. Ik sla even mijn arm om hem heen, neem hem, de honden en zijn vader mee naar ” het kantoortje” waar ik nonchalant  de schaal broodjes zijn kant op schuif. Zijn snoet is vuil, met traanstrepen. Arm kind, die zijn maatjes moet gaan achterlaten bij een vreemde vrouw.

Maar ik beloof hem zo goed als mogelijk voor hen te zorgen. vertel, dat ik vaker hondjes een fijn, nieuw thuis heb gegeven. dat ze zo lang hier blijven als nodig is. Dat ik ga zorgen dat ze beter worden en zich beter gaan voelen. Wat kan je nog meer zeggen tegen een jongetje die zijn honden door de toestand thuis moet afstaan? Wat kan je nog meer zeggen tegen een man, die zijn bedrijf heeft verloren, zijn huis heeft verloren, zijn zelfvertrouwen heeft verloren en nu zijn beide honden moet achterlaten, omdat hij er zelf niet meer voor kan zorgen? Al lang niet meer voor kon zorgen?

Mijn hart breekt, als ik ze een uur later verslagen zie weg rijden. ” Rijd voorzichtig..” wens ik.

De beide honden zijn in een zeer verwaarloosde staat en liggen eigenlijk de rest van de middag trillend op de kussens die ze meekregen. Ik observeer: de oudste is benauwd, hijgt en snakt naar adem. Ik zie onder zijn volkomen verviltte vacht zijn hart vlinderen. Herken het. Ook de manier waarop hij zijn keel schraapt. Er zit veel vocht in zijn luchtwegen, zijn longen. Dat is niet goed. Hij is veel te zwaar en kan niet opstaan. 

De andere hond is juist mager en heeft totaal geen spiermassa op de achterhand. ook zijn vacht is vol klitten en knopen. Hij heeft niets van ondervacht, iets wat een Golden zeker hoort te hebben. En er zit een enorme bult op zijn schouder, die me, bij het aanraken ervan, onmiddellijk zorgen baart. Ik vrees dat het niet eens aangeprikt hoeft te worden, dat ik al weet wat het is.

Ik ben nu niet gelukkig met alle ervaring die ik in de afgelopen acht jaar heb opgedaan, met zoveel oude honden. Er zijn er ruim honderd door mijn vingers gegaan. Waarvan er, zowel jong als oud, meerdere waren met een bult als dit. En met gerochel en benauwdheid als de ander. 

Ik geef de beide hondjes een bak met vers vlees en kniel bij ze neer als ze, eerst voorzichtig, daarna gulzig aan hun maaltijd snuffelen. Wijs ze op het eten. “Toe maar, helemaal voor jou…” 

Zondag komt er een fokster op de koffie. Een kennis, we komen elkaar al jaren op shows, fora en sociale media tegen. Ze is in de buurt en het is mooi weer, we zitten buitenop het veld. Ongekend zacht, voor de tijd van het jaar. Hoe pijnlijk is het, dat we vier maanden geleden ook buiten op het veld zaten en dat het ongekend zacht voor die tijd van het jaar was…

Gijs, waarom ben je er nu niet? Je had om ons heen moeten rommelen, met de boot, bij de ezels, in je schuur met muziek en getimmer, schroefwerk, een schilderprojektje, iets. Je had af en toe even naar mij en de oude opvanghonden moeten kijken, moeten mompelen dat ze er niet goed aan toe zijn, maar dat je ze nu al leuk vind. Je had me moeten helpen terwijl ik de schaar in hun vachten zette. En je had me moeten behoeden voor dat, waarvan jij wist dat zou gaan gebeuren, omdat je me kende als niemand anders en op me in kon praten als niemand anders.  Dat ik “verliefd” zou worden op de jongste hond, omdat hij zo afschuwelijk pijnlijk veel lijkt op mijn allerliefste Chico… die er ook al niet meer is. Jij wist dat het zou gebeuren. En ik wist, dat het met jou precies zo zou gaan. Als jij er nog was, zou deze hond niet meer hier weggaan.

Het koffie drinken is gezellig. Het is goed, zo buiten zitten. Maar als het kennisje vertrokken is, ik haar lieve cadeautje heb uitgepakt en de spullen weer naar binnen heb gebracht, blijft het gemis van Gijs en de zorg om de oude honden over.

31-1 Veel emotie.

Zaterdag staat bol van drukte. Met Laura haal ik in de ochtend met het “blauwe doppie” hooi en vlas voor de ezeltjes en doen we de boodschappen. Het moet allemaal redelijk bijtijds, want rond het middaguur verwacht ik twee Belgische kennissen, die een Golden Age hondje komen brengen. Dus zet ik het kacheltje aan in het kantoor en ruil de twee kleine tafels om: die met de collage kan nog even niet gebruikt worden. Als ik daar bezig ben, komt Laura even bij me zitten.

“Is  deze ruimte voor jou nog beladen?” vraagt ze. Ik vertel haar dat het meevalt. Als ik het als werkruimte, kantoor zie niet. Maar als ik denk aan de jaren waarin het onze slaapkamer was en de laatste weken van Gijs, dan stemt het me triest. Dus blijf ik het zoveel mogelijk als werkkamer zien. 

Laura kan het nog niet helemaal loskoppelen. “Als ik dan langs het raam liep, keek ik altijd of Gijs wakker was… dan zwaaiden we naar elkaar…” 

Ik zorg dat ik bijtijds aan de voorkant van het huis ben om de Belgische gasten op te vangen. Een knappe, jonger dan zijn leeftijd ogende, Golden reu komt de auto uit en weet me direct te vertederen door op zijn rug in de sneeuw te gaan liggen rollen, na zijn lange autorit.

DSC_0007

Nadat hij helemaal uit zijn bolletje is gegaan neem ik het bezoek mee naar binnen. We drinken koffie, bepraten van alles en voor dat we het weten komt de aanstaande nieuwe eigenaresse van de hond ook al het erf op. Het wordt een goede overdracht, de hond krijgt een fantastisch nieuw thuis, daarvan ben ik overtuigd.

Ik spreek met mijn gasten af, dat we elkaar tegen kwart voor zeven weer zien: dan gaan we met zijn allen een hapje eten in het eetcafé, een dorp verderop. Ze hebben een Bed and Breakfast geboekt en gaan daar in de tussenliggende uren heen om wat bij te komen. 

Het etentje is genoeglijk, maar ik merk dat Lizzie wat stilletjes is. Ook Laura is wat bedeesd en krijgt zelfs haar dessert niet helemaal op. Onze gasten rijden ons terug naar huis en in de auto is Lizzie zo mogelijk nog meer teruggetrokken. Thuis gaat ze meteen naar boven. Laura gaat achter haar aan, terwijl ik nog even een kop koffie maak voor de dames. Lizzie heeft boven een flinke huilbui en na de koffie, als ik de lieve gasten heb uitgezwaaid, ga ik ook naar boven.

De huilbui en de somberheid was een reactie op het etentje: immers, het was de eerste keer sinds Gijs overleden was dat we in zo’n ambiance weer met andere mensen waren en…. we hebben daar vaker gegeten met Gijs erbij. Lizzie kan dat niet loskoppelen. Maar samen met Laura een serie kijken, op bed, met een kop thee, zorgt voor ontspanning en uiteindelijk gaat Lizzie toch rustig slapen.

De zondag brengt een zekere spanning en verwachting met zich mee. Aanvankelijk zou ik met vriendinnetje E. en een stel honden gaan wandelen, maar de plannen werden gewijzigd en ze komt, samen met een groep andere vrienden, bij ons. Ze nemen van alles voor een lunch mee en ik hoefde eigenlijk nergens voor te zorgen. Ik haal Henri door de kamer, ga een wandeling met de honden maken en net wanneer ik de ezels buiten zet en de gevallen stukken modderig mos van het Place Du Theatre wil scheppen, hoor ik al stemmen. J. is er al. 

Dan gaat alles in een stroomversnelling. Eer ik het in de gaten heb, loopt ons huis vol met lieve mensen en blijf ik van de ene omhelzing in de andere vallen. 

Ze hebben werkelijk aan alles gedacht, er zijn zelfs extra stoelen meegekomen, en een senseo wordt op het aanrecht nast de waterkoker geplaatst. Er heerst een opgewonden stemming, ik kan mijn vinger er niet opleggen, maar de spanning wordt gebroken als ik een mand met allerlei cadeautjes en ballonnen op mijn schoot krijg. Het eerste pakje is al raak: een doos met dozen met tissues…. voor snotneuzen en tranen.

Die komen, want het ene na het andere pakje roept emotie en tranen op, omdat ze zo lief zijn en mooi zijn en allemaal te maken hebben met onze stichting.

Als de mand leeg is en ik aan het bekomen ben van de verrassing, neemt J. het woord. Ze vertelt dat ze, samen met de groep die hier is, na de uitvaart van Gijs het plan hadden opgevat om een oproep te doen op FeesBoek voor donaties voor de stichting. Omdat Gijs liever geld had voor goede doelen, dan bloemen op zijn uitvaart.

Tot hun eigen verbazing is er een enorme groep mensen deel gaan nemen aan dat idee. Er zijn tientallen verschillende acties opgezet, mensen zijn spullen gaan veilen en verkopen, van fotoshoots tot workshops, van gehaakte sleutelhangers tot sjaals, van hondenkoekjes tot gedroogde versnaperingen, werkelijk te veel om op te noemen. De groep mensen was aangegroeid tot meer dan 550 .  Vier weken lang is iedereen er mee bezig geweest, er is een onherroepelijke saamhorigheid ontstaan en daaruit is er voor de stichting een onvoorstelbaar groot bedrag bij elkaar gekomen. Ik krijg een cheque met een duizelingwekkend bedrag erop en daardoor snap ik de tissues als eerste cadeautje.

Dit alles is vanuit liefde en waardering voor Gijs ontstaan. Zijn wens om onze kennel en onze stichting te laten bestaan is hiermee, althans wat de stichting betreft, zeker gesteld. We kunnen doorgaan met het herplaatsen en verzorgen van oude Golden Retrievers en verder groeien. 

Dankbaarheid is niet het juiste woord om mijn gevoelens te omschrijven. Het komt heel dicht bij geluk, en als dat grote gat in mijn hart niet was geslagen, dan was het echt geluk. Maar als het gat niet was geslagen, was dit niet ontstaan. Dus ook deze emoties zijn weer dubbel, zoals alles al lang is en nog lang zal blijven.

Wat de stichting betreft, hoef ik me geen zorgen meer te maken. En alleen dat is geluk te nomen.

Ik kan niet alle vijfhonderd en nog meer mensen persoonlijk bedanken, maar ik hoop wel dat iedereen, individueel, die ooit mijn hulp nodig heeft, niet zal schromen om die hulp te vragen. Ik zal er alles aan doen om die hulp te bieden.

Feesboek is vier weken lang mooier gekleurd door samen-leven.

25 januari. Showtijd.

Na een vlotte rit, arriveren JT. en E. en ik met onze vier honden mooi op tijd in Kerkwijk. De eerste die ik zie, als we de auto uitladen, is vriendinnetje M. die me geëmotioneerd omhelst. We hebben elkaar zo lang niet gezien, dat het nodig is. Met natte wangen loop ik de hal in, waar het druk is, vertrouwd is en daardoor een sluier van verdriet over me heen gooit. Ook dat is “vertrouwd.” Die sluier was er vorig jaar al toen Gijs nog hier rondliep, honden knuffelde, trots was op de door onze gefokte hondjes die de ring betraden. Al erg ziek maar nog zo hoopvol om er vandaag ook weer bij te kunnen zijn, dat hij zijn chemotabletten tussen de reuen,- en tevenring met een slok chocomel wegspoelde.

Mensen begroeten me, condoleren me, vragen hoe het met me is. Het voelt als een warm bad. Maar wel een bad waar ik niet in had willen liggen. Hoe goed het ook is om hier nu te zijn, ik had liever gehad dat ik hier niet kon zijn; omdat Gijs had moeten werken of zo. Iets heel gewoons, waardoor ik geen honden had ingeschreven. Maar het is onzinnig om daar nu al te heftig over na te denken: ik ben hier en Gijs niet. En ik laat me vervolgens nog eens door een lief iemand knuffelen. Zonder “maar.”

Ik heb beloofd Ludo, de mooie reu van E. en JT. voor te brengen en bestudeer de catalogus. Mijn beide teefjes zijn samen in de open klasse en de organisatoren hebben hen goed “breed” uit elkaar gehaald: Iona is bij de eerste groep van de 15 ingeschreven teefjes, Islay is de allerlaatste van de show met haar nummertje 101. Alleen tijdens de “line-up” (Als alle honden uit dezelfde klasse tegelijkertijd in de ring staan voor de allereerste indruk van de keurmeester, en op het laatst voor de definitieve plaatsing) heb ik problemen. Vriendinnetje M. wil Islay wel showen tijdens de line-up.  Het lijkt erop dat ik Ludo als eerste kan voorbrengen, dan Iona en daartussen Ludo in de reuenring in de laatste line-up, alvorens ik Islay show.

Dat gaat echter niet helemaal op: de beide keurmeesters hebben ieder een eigen tempo en nadat ik Ludo in de line-up heb laten zien, moet ik door naar de teefjes. Iona is vrij kort daarna al voor het individuele keurmoment aan de beurt, dus ik zie plotseling vanauit mijn ooghoek dat E. met Ludo in de ring staat. JT komt een lekkertje voor Ludo halen. Ingespannen tuur ik naar de overkant en ik zie dat E. haar hondenman prima heeft neergezet. Eigenlijk is het beter zo: Ludo was bij mij niet zo geconcentreerd, omdat hij steeds naar haar bleef zoeken.

Dan is Iona aan de beurt. Zoals altijd staat ze “als een huis” en ondanks dat het acht maanden is geleden dat ze op een show was, doet ze het eigenlijk niet slecht. Haar neus is nog wel steeds gefixeerd op lekkere luchtjes, maar met een stukje gedroogde pens in mijn hand ben ik leuker, en loopt ze goed mee. 

njsiona1

Helemaal op het laatst wordt Islay gekeurd. Ook zij laat zich uitstekend neerzetten, maar haar kracht is toch zeker wel haar gangwerk, dat ze ook vandaag weer met een vrolijk kwispelende staart en een glimlach op haar mooie smoeltje laat zien. 

njs1slay

Dan is het even een hectisch moment als ik M. niet zo snel met Iona zie en we allemaal weer terug de ring in moeten. Met hulp van de ringmeester verwissel ik de nummers, zodat M. de 101 heeft en ik 92 weer opspijker, om met Gijs te spreken.

De keurmeester pikt zes honden uit de rij van veertien. Mijn beide meisjes staan daarbij. Dan wikt ze, weegt ze, kijkt en keurt en loopt naar M. met Islay. Wijst haar naar een bordje. M. kijkt me stralend aan als ze langs me loopt en ik realiseer me dat Islay de vierde plaats heeft. Een tweede hondje wordt geplaatst, zij zal dan derde zijn. Iona en ik staan er nog. Even lijkt het alsof de keurmeester ook ons achter een bordje plaatst, maar dan loopt ze voorbij.

njsiona

Uiteindelijk wordt Iona niet uitgekozen maar dan overvalt me de grote verrassing: Islay is niet als vierde geplaatst, maar is eerste!  Een heel nieuwe emotie valt als een blok over me heen: ik wil weg, de ring uit, ik krijg het niet voor elkaar om Islay over te nemen en zelf met haar voor de foto’s te poseren. Ik wil huilen, om Gijs roepen maar het enige wat ik doe is verwonderd en blij van een afstand kijken naar M. en Islay, terwijl alle omstanders die me lief zijn mij vasthouden, feliciteren en tegen me praten. 

njswin

We moeten nog een keer de ring in, dit keer moeten alle als eerste geplaatste teven tegen elkaar voor de titel Beste Teef. Dat wordt Islay niet, maar dat hoeft voor mij ook niet, want ik kan dit al nauwelijks aan.

Het grote gat is voelbaar als ik niet Gijs kan bellen om hem het grote nieuws te vertellen. Lizzie neemt thuis de telefoon niet op. 

Pas als we in de auto zitten, spreek ik haar en natuurlijk is ze blij. Maar een hondenshow leeft voor haar wat minder. 

Thuis maak ik pannenkoeken voor Lizzie en mij en voor de hondjes. En is de avond al snel weer een gewone avond na een bijzondere dag. 

14 oktober. Opsluiten.

De enorme teleurstelling van gisteren is nog steeds niet op de juiste plek terecht gekomen. Gisterenavond, nadat ik de mensen van Iona’s wachtlijst had verteld over de situatie, ging de telefoon en was het iemand die ook belangstelling had voor een pup. Er ontspon zich een merkwaardig gesprek; behalve dat het direct klikte, was ook de lijn van de voorgeschiedenis van deze puppy-wens een bijzondere. Deze mensen hebben vrij recent hun ruim 12 jarige Golden vriend moeten laten inslapen, die uit dezelfde kennel kwam als onze Noddy. En natuurlijk was de vader van hun hondje Duffy. Hun hond kwam uit een herhaalcombinatie: drie jaar eerder hadden de moederhond en Duffy ook al een nestje gehad. Een van die honden werd vijftien en die eigenaren staan al vanaf het allereerste begin bij ons op de wachtlijst. Mocht Iona wel pups verwachten, dan is het toch frappant dat er maar liefst twee hondjes naar mensen zouden kunnen gaan die een Duffy-nakomeling hadden.

De man vertelt me nog een merkwaardig verhaal: toen ze bij “onze”fokker” op de lijst stonden, bijna dertien jaar geleden,  waren er twee nestjes op stapel. Maar een van de twee teefjes was niet drachtig. Het andere teefje beviel van het nest waar onze Noddy uit kwam. Weken later werd de man gebeld door de fokker: het tweede teefje was uiteindelijk wel drachtig geweest: ze beviel van drie pups, waarvan hij een toegewezen kreeg. 

Door al deze verhalen en toevalligheden wordt ik nog rommeliger in mijn hoofd: het kan toch niet dat Iona helemaal geen pup verwacht? Ik lees alles over schijndracht, zie dat het zes tot twaalf weken na het begin van de loopsheid kan optreden. Maar Iona’s “tekenen” zijn al een paar weken aan de gang, dan is dat toch erg vroeg? 

Ondertussen is Gijs zo intens moe dat hij de hele dag nauwelijks in staat is om uit de stoel te komen. Hij is veel bezig met zijn recent opgepakte liefhebberij; het uitpluizen van de lijnen van zijn voorouders. Een hele nieuwe wereld, die van de genealogie, is in de afgelopen tijd voor hem open gegaan en gelukkig kan hij daar veel genoegen aan beleven. Maar het stemt hem treurig dat hij veel meer dan dat niet kan doen.

Omdat het buiten aan een stuk door miezert en die nattigheid tot diep in je kleren doordringt, besluit ik de dingen om te draaien: we blijven vandaag gewoon alle-drie in onze gemakkelijke kloffie. Lizzie kijkt televisie met een hondje op schoot en een plaid om zich heen, ik lees veel en als we trek hebben in iets, – Gijs de hele dag wel, door de medicijnen-  dan maken we wat klaar. Het is bijna jammer dat er toch wat boodschappen gedaan moeten worden, ook de ezeltjes willen in een warme, droge stal.

DSC_6622 (2)

Een dag die met de lampen aan voorbij gaat. 

thuis

3/4 september.

Vandaag komen er twee hondjes logeren; Sam, die hier al heel vaak geweest is en Happy, “pupje” uit ons dierendagnestje van vorig jaar. Skye krijgt dus opnieuw een dochter in huis. Ook deze ochtend is het mistig en dat maakt dat ik me lui voel en niet makkelijk in de benen kom: de vroege wandeling is in een wattige, grijze wereld eigenlijk heel bekrompen en klein. Veel grijzen en groenen en dat beetje goud van de hondjes wordt door de nevel gereduceerd tot een ondefinieerbaar grauw. 

1aug1

Gijs is bijtijds wakker en beneden. Dat is een wereld van verschil met de vorige kuren. Hij voelt zich niet slecht. Wel moe natuurlijk, maar hij heeft een goed eetlust en is niet ziek. Ook deze keer weer zijn we blij met de dexamethason, die nu dubbel zo langzaam wordt afgebouwd. Dat werkt! Het is mooi om te horen hoe de papegaai op Gijs aan het reageren is met geluidjes, ik zou Papa graag willen laten weten hoezeer de vogel bij ons is gaan passen en hoe dol we op hem zijn geworden.

Ook vanmorgen heb ik met en voor zusje een paar lange telefoontjes te plegen; er zijn zoveel lastige dingen rondom Papa’s situatie waar we bovenop moeten zitten en dat maakt dat we af en toe flink tegen elkaar mopperen… dit is niet een goede tijd.

Kleine Happy en grote Sam zijn een genot in het roedel. We genieten alle drie ervan om een “pupje” op bezoek te hebben. Reden te meer om ons te kunnen gaan verheugen op een nieuw nestje….Happy is beeldig en vooral erg lief, het is een feest om de fokker van zo’n hondje te zijn! 

happykop

In de avond ga ik met Iona de velden in voor wat apporteerwerk. Dat hebben we allebei nodig.

4sept4

Ik had deze vierde september eigenlijk naar mijn vader willen gaan, maar in overleg met zusje blijf ik thuis en gaat zij die kant op. In alle vroegte ga ik met de honden naar buiten, pak ook deze ochtend in de prille morgenzon even een half uurtje extra met Iona.  Om mijn hoofd al schoon te maken, nog voor dat de dag werkelijk begonnen is. Dat ik die tijd nodig heb gehad, blijkt wel. Want een uur later is het weer één grote rommel. Tot onze enorme verontwaardiging en grote woede hebben de kinderen van Papa’s vrouw hem toch een handtekening laten zetten onder het formulier van de huuropzegging, terwijl de man niet eens goed wist waar hij voor tekende. Briesend van kwaadheid bel ik met de verhuurder, die me vriendelijk verzoekt een en ander op papier te zetten. Per mail. 

Als ik na die vervelende, noodzakelijke zaken de ezels buiten zet, vind ik een klavertje vier.

lucky 4

Iona is vandaag heel licht aan het doorvloeien. Ik weet niet helemaal zeker of ze nu sinds vorige week haar loopsheid in stand gehouden heeft, of dat ze vandaag opnieuw begonnen is. Ik bel met de dierenarts die de komende periode haar progesteron-waardes in kaart gaat brengen.  Als we uitgaan van  haar loopsheid van vorige week, dan is een progesteronbepaling één dezer dagen geen overbodige luxe. We maken een afspraak. Dingen gaan snel.

4septstand2

 

14 juni. Wel, niet….

Vandaag zou ik met een paar hondjes naar een show zijn gegaan, maar deze werd afgelast vanwege een eikenprocessierupsenplaag rondom het tentoonstellingsveld. Maar morgen is er ook een. Daar heb ik me erg op verheugd, vanwege het thema. Het is een jachthondenshow waardoor er een speciaal sfeertje zal ontstaan.

DSC_1598

 

Iona heb ik van de week al een lichte trimbeurt gegeven. Ze is haar mooie vacht aan het verliezen wat een voorbode is voor een naderende loopsheid en dat maakt dat ik een band om mijn hals voel. Want wat hebben we dromen met haar. En wat lijken die op een ander plan te komen. 

DSC_1592

Nog steeds ben ik intensief bezig met de senior herplaatser en het opvanghondje. en moet ik mijn reis naar de showlocatie van morgen goed gaan bekijken. In de eerste instantie hoopte ik met iemand mee te kunnen rijden, maar dat lukte toch niet. De reis met trein en bussen is te doen, als je twee en een half uur onderweg wil zijn. Maar de kosten daarvan wegen niet echt op tegen het ongemak. In mijn hoofd blijft het heen en weer gaan en ik word moe van mijn eigen getwijfel. Normaal luister ik altijd naar mijn gevoel, naar de “buikspreker” maar vandaag is hij stil en vat ik zelfs de moed niet op om Iona showklaar te wassen… bang als ik ben dat de laatste plukken vacht er met  de shampoo uitgespoeld gaan worden en omdat er een vermoeidheid over me hangt die net als de band om mijn hals alleen maar nijpender wordt. Bovendien kruipt de bekende reumatische pijn met een koortsachtige snelheid mijn polsen, knieën en ellebogen binnen. Ik had er lang geen last van, maar nu pakt het me helemaal in.

Een lang telefoongesprek met mijn zusje in de avond zorgt ervoor dat de huilbui ,die al een paar dagen als een wolk boven mijn hoofd hangt, als een stortvloed door de open gedraaide sluis naar buiten komt. Het wil niet stoppen. Gijs en Lizzie zitten naar een televisieserie te kijken en vragen verbaasd wat er aan de hand is. Het huilen wil niet stoppen en ik vertel hen dat ik nog steeds niet weet of ik morgenochtend de moed heb om met Iona op de trein te stappen.

DSC_1991

Gijs biedt aan om me toch naar Arnhem te brengen. Als Lizzie een tweetal uren voor de honden kan zorgen, en er niet tegenop ziet om die tijd alleen te zijn met het opvanghondje, dat ongetwijfeld moeite zal hebben met mijn afwezigheid, is er voor Gijs geen enkele reden om niet te rijden, zegt hij. Ik ga nog harder huilen omdat mijn keuze daardoor moeilijker wordt.

Mijn wijze, jongste dochter besluit dan dat het beter is als ik er een nachtje over slaap. Nu Gijs wil rijden hoeven we niet om zeven uur de deur uit. Tijd genoeg om wakker te worden en dan te besluiten: een showtas is best snel klaar als je er geen zwaarte aan hangt. Mijn kind heeft gelijk. Met een inmiddels stampende hoofdpijn ga ik de laatste hondenwandeling maken. Eerst maar eens zien hoe ik wakker word. Voor Iona maakt het allemaal niet uit, zij is toch wel blij.

DSC_1442