Categoriearchief: Mijmeringen

Maart 2019, zes jaar later…

Zes jaar terug veranderde ons leven van een de ene op de andere dag in een situatie waar een boek over geschreven kon worden.. (En dat heb ik ook gedaan, Vallend Voordoek kwam drie jaar later uit) en waar deze blog mee startte. Ons leven, dat op een wrede manier voor altijd zou veranderen door: “Tot de dood ons scheidt.”

In die periode schreef ik regelmatig over het gevoel dat er een sluier over alles was gegooid, die, alhoewel transparant, ons hele doen en later kleurde. De lente kwam en we zagen het allemaal met minder sprankeling, minder helder blauw, groen, geel. Zelfs onze opgroeiende Lizzie, die haar jongemeisjesleven zoveel mogelijk met lach en traan beleefde, werd erdoor omfloerst. Want de sluier van doodsangst lag over ons. Later werd het steeds fijnmaziger, steeds ondoorzichtiger totdat het in de winter van 2014 als een zware mantel van zorg over mijn schouders was gehangen en er niet werd afgehaald nadat Gijs zijn helletocht had gemaakt en zijn rust vond. De sluier was nog steeds ondoorgrondelijk donker. Er was een kind te helpen “beter” te worden van haar trauma’s en verdriet. Er was een huis te redden. Er was te vechten voor een bestaan zonder mijn betere helft. Heel af en toe leek de zware stof een spoortje licht door te laten. Maar zodra ik meer licht wilde zien, meer zuurstof wilde krijgen, werd het onmiddellijk met een ruk om me heen getrokken.

Daardoor werd ik zelf donker. Mijn innerlijk was in het weefsel verstrikt geraakt. Ik kon alles aan zonder iets te voelen. Angsten waren er niet meer, lachen deed ik door het zware kantwerk heen. Mijn zintuigen vielen langzaam stil. Ik voelde weinig. Ik rook parfum maar het deed niets voor me, ik zag de helderheid van het leven minder, ik proefde mooie smaken maar er was geen nasmaak, tenzij het bitter was. Ik hoorde muziek maar behalve tranen raakte het me weinig. En alhoewel er zonnige zomers kwamen, vriendschappen ontstonden, nieuwe levens werden geboren, vakanties werden gevierd, waren die momenten slechts de mazen in de sluier, die me erop wezen op hoe goed het buiten was voordat de lap over ons heen was geslagen.

Verstikking kan op allerlei wijzen gebeuren. Het dreigde en kwam steeds dichterbij. Ik had door de jaren heen niet voldoende lucht gevoeld om te overleven. Steeds was het “net genoeg,” de vriendschappen, de zomers, de grote en kleine belevenissen. Tot het moment dat het werkelijk allemaal zwart werd en ik alleen nog maar kon worstelen voor wat lucht. De sluier was een zware deken geworden. Die ik niet meer van me af kon slaan.

  • Als kindje van drie woonde ik met mijn ouders in een dorpje aan de Lek. Ons huis was omrand door velden en slootjes. Op een ochtend liep de buurman langs zijn weiland en zag een klein, geel bekertje aan de oppervlakte van het water van een van die vaartjes, boven en onder gaan. Hij bukte zich om het te pakken en bemerkte toen dat het bekertje in een handje geklemd zat. Hij is eraan gaan trekken en zo heeft hij mijn leven gered. Ik was onder water en zou verdronken zijn geweest als hij niet langs zijn weiland was gelopen en een geel bekertje zag .

Van onder de deken hield ik -net als toen ik onder water was – een hand omhoog. Ik was aan het verstikken. Een opeenvolging van situaties maakten dat aan mijn hand werd getrokken en ik naar adem snakkend aan de oppervlakte kwam.

De deken werd ontmanteld. Het werd langzaam aan een lichter weefsel. Ik kon door de gaten kijken. De gaten werden mazen en de mazen werden steeds verder opengewerkt, zodat er weer een kantpatroon ontstond.

Maart 2019, zes jaar later. Bij de eerste zon zit ik buiten en voel de warmte op mijn gezicht. Ik hoor muziek, zing mee, dans mee en draag de melodie in me mee. Ik doe elke dag een vleugje parfum op omdat ik me erdoor omgeven wil voelen. Ik zie een paar knalgele narcisjes met heldergroene blaadjes boven het aardebruin van de modder steken. Er staan vriendschappen, lange zomers, nieuw leven voor de deur om me mee te nemen naar een volgende tijd. Ik kan zo nu en dan tot in het diepst van mijn ziel weer blij zijn. En alhoewel de sluier misschien nooit volledig opgelost zal worden, heb ik geaccepteerd dat ze er is. En dat ze met haar kantwerk een grijze dag mooi kan maken en een mooie dag in schoonheid kan versterken.


17/22 september. Bijzondere dingen…

Enkele weken geleden kreeg ik een berichtje via de Engelse overkoepelende website voor hondenfokkers. Een Nederlands berichtje, van een vrouw met wie ik als 8 jarig kind een stukje verleden heb, eenvoudigweg omdat onze ouders in de jaren zestig innig bevriend waren. Ze was al geruime tijd naar me “op zoek” en ondanks het feit dat ze geen hond heeft, kwam ze door Champdogs aan mijn adres.

Deze week hadden een telefonische afspraak. Ruim een uur bijpraten om herinneringen op te halen, maar bij lange na niet genoeg tijd. Het blijkt dat we eigenlijk veel meer gemeen hebben dan onze kindertijd. Opvallend is ons beider tweede huwelijk met een geluidstechnicus. Ook daarover moeten we natuurlijk uitgebreid praten en hoe bijzonder is het dat de vaste opdrachtgever van haar echtgenoot een bigband is waar ik vroeger wel mee heb gewerkt. Het blijkt dat mijn hervonden kennis samen met haar man het geluidsbedrijf runt en dat ze voor een korte theatertour een belichter zoeken. Of, zoals ze menen, wellicht gevonden te hebben. In mij.

Ik bemerk bij mezelf een kriebel die ik heel lang niet meer zo ervaren heb, ondanks alle moois wat ik met de honden beleef. Maar na al die jaren en jaren weer in een theater werken, spots in mijn handen houden en mooie plaatjes maken die de muziek benadrukken en illustreren.. een oude, slapende liefde lijkt met een telefoontje wakker gekust te zijn. We besluiten het telefoongesprek met een “wordt vervolgd..” Ik ga in ieder geval proberen dat ik oppas voor de honden heb wanneer de optredens zijn. Naar alle waarschijnlijkheid is mijn huurster er, voor wiens honden ik zorg als zij in november in Engeland geopereerd moet worden. In ruil daarvoor wil zij tijdens mijn “tournee” op de mijne passen. Met een grote glimlach bedenk ik wat ik voor die tijd allemaal moet en wil regelen.

Een van de meest belangrijke zaken, op de hondenoppas na, is het ophalen en afstoffen van mijn kennis van de lichttechniek. Alhoewel de band met conventioneel licht werkt en dat in de afgelopen 10 jaar niet veranderd is, is het toch 10 jaar geleden dat ik ermee werkte en om zeker te zijn van mijn kunde, wil ik dat toch uitproberen. Een mailtje naar mijn dierbare oudcollega’s biedt soelaas, binnen het uur nadat ik op “verzenden” drukte, hoor ik de bekende stem van een van hen en opnieuw voel ik een theatrale blijdschap over me heen komen. Een “blijdschap van vroeger.” Hij zegt me toe er snel op terug te komen, een dagje met hen meelopen is een goed idee.

En dan slaat Gijs toe. Zijn schuur, zijn “mancave,” wordt opgeruimd en tussen de berg “weg te gooien materialen” vindt J. een koffertje met een verzameling 45 toerenplaatjes. We bekijken ze, het is echt een Gijs-verzameling, een ratjetoe van veel soorten muziek. En wie schetst onze verbazing en pret als we een plaatje uit 1962 tevoorschijn halen, van, juist, de bigband waarvoor ik ga werken! Het lijkt op een cadeautje van Gijs, een teken van toestemming!

42604404_717717058564416_4630903080794193920_n

Behandelingen voor de ziel.. Oktober 2017

Ook deze oktobermaand, bijna ten einde, heeft weer zoveel emotionele hoogte,- en dieptepunten gehad dat ik als “werkeloze, alleenstaande weduwe met uitwonende kinderen” niet mag klagen over een te rustig bestaan. Natuurlijk zijn er altijd de honden die hun aandacht nodig hebben en de redenen zijn waarvoor ik elke ochtend opsta en voor vele hoogtepunten zorgen. Maar ook de bezoekjes van lieve vrienden maken van een gewone week iets feestelijks. Toch waren er ook dieptepunten en dan met name de heel onverwachte situatie waar ik in terecht kwam nadat ik vorige maand iets onder mijn BH-randje voelde wat er niet hoorde. Dat moest eruit. En morgen is alweer de laatste van een reeks behandelingen, die me hebben doen realiseren dat gezondheid, leven en dat gevoel wat men geluk noemt, nooit vanzelfsprekend is. Desalniettemin mag ik van geluk spreken. Dat wat niet hoort is weg en behalve wat bijverschijnselen die goed op te lossen zijn, zal ik deze periode ook weer met een gerust hart achter me kunnen laten en vooruit kunnen kijken naar een reeks “behandelingen voor de ziel,” bestaande uit mooie momenten om naar uit te kijken.

Terugkijkend en de maand resumerend was daar de onverwachte operatie in de eerste week, die snel, accuraat en met weinig nare nasleep volbracht werd. Een even onverwacht reisje naar Apeldoorn ter voorbereiding op een uitdagende klus stond ook op het programma aan het begin van de maand, gevolgd door een show-weekend waarin zowel Barra als Bonnie zich opnieuw achter een bordje met een Uitmuntend wisten te plaatsen. Een week later was ook Iona met een 2e plaats mijn trots.

Teleurstelling mocht ik proeven toen er in het verre Schotland een drastische beslissing werd genomen en er geen nestje komt van de hond waarvan ik graag een dochter in mijn roedel wilde verwelkomen. Die teleurstelling sloeg echter snel om in vreugde: er komt wel een Schotse pup en dat vooruitzicht is een van die parels aan het snoer van mijn nabije toekomst. Voeg daar de zekerheid aan toe dat ook ik weer in mijn kennel en huis een nestje pups ga krijgen: Barra’s zusje Jänta is drachtig en wat is het heerlijk om daar naar uit te kunnen kijken!

pipettes 9 dagen

Ook woede heb ik deze maand gevoeld. Woede om de manier waarop mensen met dieren om denken te kunnen gaan, waardoor er een hond in een verkeerd circuit is terechtgekomen. Mijn boosheid daarover is niet voorbij, de hond is inmiddels wel weg uit de situatie waar hij niet hoorde en ligt nu tevreden aan mijn voeten. Tegelijkertijd voel ik hoop: dat ik een goed, liefdevol en veilig thuis voor hem kan vinden.

Drie weken lang elke ochtend gedwongen stilliggen en daardoor stilstaan bij het leven van een patiënt, is een minder prettig en vooral ongemakkelijk tijdverdrijf maar duidelijk aflopend waardoor de weg naar herstel snel zal zijn.

En de warme trots die ik blijf voelen, elke keer als ik mijn kinderen spreek, een trots die niet te evenaren is. Laura heeft een nieuwe baan en is hard bezig het ene af te sluiten en het volgende te beginnen met haar krachtige, opgewekte werklust en Lizzie staat op het grote toneel bloemen te geven aan de dansers van “mijn” Nationale Ballet, nadat ze haar college’s van die dag met nieuwsgierigheid en passie heeft gevolgd. Ze zijn jonge vrouwen met beiden een even stabiel, liefhebbend en mooi karakter, de liefdes van mijn leven.

En ook verdriet weer, deze maand. Om het gemis wat blijft schrijnen. Om niet meer die arm om me heen te voelen, die blauwe ogen in de mijne, de lippen te zien die krullen om een hartelijke lach.

Op naar de volgende maand die blanco voor me ligt. Een maand waarin ongetwijfeld weer pijn, ongemak, verdriet, boosheid, tevredenheid, trots, warmte en vriendschap beleefd gaan worden. Een maand waar al enkele dagen met pen in de agenda een markering hebben en die ons snel naar het einde van weer een jaar brengt.

dscn4033

september 2017.

Lizzie is begonnen aan haar studie. Het was voor haar enorm wennen, maar gelukkig heeft ze haar grote zus Laura in de buurt en zeker de eerste week na haar verhuizing hebben de beide zusjes “vakantie in eigen stad” gevierd, zodat Lizzie haar weg kon gaan vinden.

En nu krijg ik af en toe een berichtje: “Heb jij het lexicon “3 kluiten op een hondje..” ? En dan maak ik foto’s van de tekst die ze nodig heeft. Het is dus toch handig, een moeder met een schat aan theaterboeken. ” Je bent echt mijn held..” is erg stoer om te lezen als ik haar de omschrijving van “enscenering” heb doorgestuurd.

Ik begin ook mijn weg te vinden in het soms toch wel stille, grote huis. Ondanks de honden en de papegaai, ondanks dat ik veel kennissen en vrienden heb, is het “lege nest syndroom,” dat veel ouders mee maken, een feit dat niet makkelijk gedeeld kan worden. Iedereen leeft zijn leven door. En dat het mijne zo nu en dan stilstaat, is niet iets waarbij ik wil dat andere mensen stil hoeven te staan. Laura omschreef deze merkwaardige situatie heel treffend: Vanaf het moment dat je een partner krijgt, draait jouw wereld om die partner. Vanaf het moment dat je moeder wordt, draait jouw wereld om het kind. Bij alles staat het kind en staat de partner centraal. Je groeit naar de volwassenheid van het kind toe. Je staat achter haar, naast haar, heel soms als voorbeeld voor haar. Wanneer het kind dan op eigen benen staat, een eigen huishouden voert en de wereld om zich heen aan het vergroten is.. dan verkleint jouw wereld en ben je weer helemaal terug naar je eigen bestaan. Zeker bij de afwezigheid van de partner, die je na je kind voorop stelde, is er nu alleen nog maar rekening en verantwoording aan jezelf af te leggen. En dat is – na zo’n slordige dertig jaar – een ingewikkeld proces.

Voor de laatste keer dit jaar ging ik met mijn reisgenootje voor een weekend met twee honden naar Engeland. Om de twee showbinken weer door een ringetje te halen, kennissen te spreken, de gemoedelijke Engelse sfeer op te snuiven. We reizen met de ferry in plaats van de trein en dat geeft een beetje een vakantie-gevoel. Goed om op terug te kijken tijdens de dagen dat ik slechts converseer met de dieren om me heen.

032-1

 

richmond 2 richmond 3

En dan is er ineens een merkwaardige speling van het lot. Op 23 september 1986 werd er ergens in Utrecht een jongeman 31 jaar. Op diezelfde dag werd de allereerste voorstelling in het gloednieuwe Amsterdamse Muziektheater een feit. En had ik definitief mijn dansersleven verruild voor een taak achter de schermen, op die 23e september was ik een van de voorstellingsleiders, die de premiere mocht mee “draaien.”

Nu, 31 jaar later, heb ik mijn partnerschap en mijn moederschap verruild voor mijn leven zoals het nu is. Tussen de honden, beide dochters in Amsterdam, ver van mijn theatrale bestaan als danseres, voorstellingsleider, theatertechnicus, artiestencateraar… En zie wat er nu is ontstaan?

Mijn jongste dochter, kersverse studente theaterwetenschappen, begint haar werkzame leven in Amsterdam op exact dezelfde plek als ik mijn werkzame leven in Amsterdam beëindigde.. in het Muziektheater aan het Waterlooplein. Hoe intens bijzonder is dat? Een paar dagen voordat die toen 31 jarige jongeman, later mijn partner en haar vader, opnieuw jarig zou zijn….

Stopera

augustus 2017

Ik ben boos op je geweest, Gijs. Boos dat je er niet was tijdens deze ingrijpende fase in het leven van je dochter. Ooit een verhuizing met een koffer, een bakkerskar en vier zware tassen met het openbaar vervoer gedaan? Op een dag dat Prorail besloot het hele tussenstation plat te leggen, zodat er met snelbussen via notabene “Kampen-Zuid” gereisd moest worden? Met een van de spanning bijna huilend kind? Laura maakte het wat gemakkelijker voor ons door naar Almere te komen, waar ze haar zus met tassen, pakken en koffer overnam zodat ik weer terug kon gaan reizen, omdat ik alle honden niet een dag alleen wilde laten; via Kampen-Zuid met de bus, die vanwege een ongeluk op zich liet wachten. Om er achter te komen dat ik mijn fietssleutel verloren had. Een verhuizing waar we later met een grijns op kunnen terug kijken (Hebben wij weer gehad.. het zal eens makkelijk gaan, maar het is gelukt.. ook zonder vader-die-zijn-kind-naar-haar-eerste-studentenkamer-brengt)  Maar nu was het eigenlijk alleen maar zwaar en zelfs verdrietig.

verhuizing bed af

In een koortsachtige drang om te ontsnappen uit het mausoleum van mijn huwelijk, ben ik gaan schuiven met meubels, met herinneringen, met illustraties van wat eens was. De hoek in de tuin waar talloze spullen staan “voor de stort” wordt per dag groter. Zakken vol materiële zaken, die ik nu als “rommel” aanzie. Kopjes zonder oor en schoteltjes met scherven eruit, serviesgoed dat we ooit samen kochten toen we een espresso-apparaat aanschaften. Het apparaat hebben we een twee jaar later, nauwelijks gebruikt, weer door verkocht. Het kostte meer tijd om daar twee kopjes koffie in te maken dan een hele maaltijd te koken voor drie personen. In deze tijd is het de beurt van het koffieservies, dat definitief een plek in een vuilniszak vindt. Inclusief de koffiepot die nauwelijks gebruikt is maar wel een landkaart aan scheuren vertoonde. Een doos vol glaswerk dat niet gebruikt wordt: “leuke” likeurglaasjes uit alle windstreken, verzamelen was een hobby. En al die boeken die gekocht werden op een rommelmarkt, nadat we zelf dezelfde boeken op een rommelmarkt probeerden te verkopen. Ze gaan echt weg. Ik reduceer twee kasten vol CD’s en boeken en een niet meer gebruikte geluidsinstallatie tot een kast waar alles in past; CD’s die ik misschien zelf nog wel draai, boeken die ik misschien zelf nog wel inkijk en ik haal de MD speler tussen de apparaten uit. Er zijn geen MD’s meer waar ik ooit naar zal luisteren. Het geeft ruimte.

Ik ga verder met ruimte creëren. Het zware eiken bureau wordt verruild voor een jaren zestig schooltafeltje met dito draaistoel dat ooit in het “hoofdenkamertje” van mijn moeder stond toen ze “Hoofd ener B.L.O. school was.” Smal, eenvoudig, doeltreffend. Het hoge ladenkastje wat Gijs en ik op de kop tikten in een tweedehands winkel en op de lijst stond om bij de stort gedaan te worden, de laden allemaal al leeg, zet ik toch weer in de kamer neer. Naast een bureau heb ik wel laden nodig. De eettafel krijgt een plek voor het raam. Als ik alleen eet, hoeven er geen zes stoelen omheen te staan. En voor de sporadische keren dat we met een groot gezelschap aan tafel gaan, nog altijd niet meer dan zeven of acht personen beslaand, kunnen we stoelen bij zetten en de tafel een stukje opschuiven. Het scheelt meters.

Van mijn verjaardagsgeld van een vriendin en mijn schoonmoeder bestel ik een aantal proefbusjes verf van het merk waar ik eerder mijn slaapkamer mee heb geschilderd. Anders dan anders… blauwtinten. Kleuren die niet eerder in ons leven pasten en die wel passen bij de grijsgroene tint van het houtwerk, dat we bijna tien jaar geleden hier zelf aanbrachten. Ik schilder een kozijn in: “Greek Blue,” nadat ik de ramen heb gezeemd en de braamranken die tot de bovenste plinten waren gegroeid met grof geweld heb gekapt, alsof ik de prins was op zoek naar het overwoekerde slot van Doornroosje. Greek Blue bevalt me. Ik schilder het hele busje leeg.

voor na

Om niet in de ontstane stilte te verdrinken, blijf ik doorgaan met schoonmaken, schuiven, schilderen, weggooien en leegmaken. Tot diep in de avond, alleen onderbroken door de noodzakelijke wandelingen en verzorging van het roedeltje honden dat -naast mijn eigen groep- hier logeert. Het is goed weer, ze zijn de hele dag buiten als ze moe zijn na hun uitjes en liggen loom op het terras in de zon.

De donkerrode bakstenen muur weerspiegelt de voortdurend dreigende somberheid in mijn hart. Pijn doet het om te denken aan wat Gijs erover zei, toen we hier kwamen wonen. Hoe opgetogen we waren dat het zo’n mooie oude sfeer gaf. Ik kijk in mijn proefbusjes naar een lichte, zonnige kleur. En begin alles van de muur te halen. De spiegel, de fraai ingelijste, maar somberdonkere Degasdanseressen die ik kreeg na 12 jaar dienst in het theater, de collage die Lizzie’s vriendinnetjes maakten na het overlijden van Gijs, de laatste gezinsfoto op hout van onze “Stichting-Golden-Age vrienden” de dure, originele Toulouse Lautrec-prent die ik voor Gijs uit Amerika had laten overkomen, alles dat een spoor zeer doet gaat eraf. En er gaat een okerkleurige verf op. Plaats voor andere platen, die weliswaar uit een nog verder verleden komen maar die meer bij mij horen dan bij mijn gestorven huwelijk.

muur voor muur na

Ook de houten keukenkast – op een brocante in Frankrijk samen gekocht en door Gijs met liefde op een aanhangertje naar Nederland gereden, door een loogbak gehaald waardoor hij voorgoed zijn luister verloor- de kast die ik niet weg kan doen, krijgt een derde leven in het klompenhok, waar hij past alsof hij er hoort. De kale keukenwand krijgt ook een proefblikje verf: Duck Egg Blue, een kruising tussen het blauw van de kozijnen en het groen van het hout. De werkbank met hondenvoer gaat er tegenaan, de gezinsfoto met al de blauwe kleuren hang ik erboven en kijk.. weer een andere sfeer.

keuken

En dan is de verf op, mijn opruimwoede op, de meubels en versieringen op, het geld op en overvalt de afwezigheid van Lizzie en Gijs me zo hard dat er een avond is waarop ik niets anders kan doen dan huilen. In mijn eentje. De ruimte om me heen klinkt hol. Mijn hoofd zit vol en mijn leven is leeg, ondanks de vele honden en alle lieve mensen op afstand. Ik moet wennen aan mijzelf. En mijn eigen slingers ophangen…

032

Lede-maat.

… Tot nu toe lijkt de zomer wat rustiger te worden dan het vorige jaar. 2016 was ondanks de heerlijke vakantie met de meisjes en de mooie trips toch een letterlijk pijnlijke zomer: maandenlang met twee gebroken enkels, het nare vooruitzicht  dat het mijn laatste jaar in ons huis zou gaan worden…

… dan staat het tuintje er nu groener bij. Geen vakantie met de meisjes, dit jaar, een zo groene tuin dat er met man en macht aan gesnoeid moet gaan worden, heel veel aankomend fruit, zodat ik maanden op appels, pruimen en bramen kan gaan leven, weinig logeerhonden omdat ik ze zelf allemaal had afgezegd en de onherroepelijke verhuizing van Lizzie, waardoor mijn leven als “alleenstaande” opnieuw in een ander licht komt te staan.

DSCN0085

Tijd dus, om nieuwe plannen te gaan maken. Mijn zoektocht naar betaald werk wordt steeds feller en steeds harder ook de afwijzingen, “werk” zal dus helaas geen deel van die plannen kunnen uitmaken. En als het komt zal het er ongetwijfeld in passen.

Onwillekeurig blijf ik in gedachten steeds terug getrokken worden naar mijn recente “vroeger..” Zeker als ik naar Lizzie kijk, dochter van haar vader die nu zo zelfstandig en doelbewust haar weg gaat. Haar eerste baan gaat ze afsluiten, haar eerste eigen huis betreden, de studie beginnen die haar aan de hartstocht van haar vader linkt. Heel af en toe vraag ik me af hoe ons leven er had uitgezien in dit stadium, als Gijs niet was gestorven. Het theaterwerk was hem waarschijnlijk zwaarder geworden, hij zou inmiddels bijna 62 jaar zijn. Misschien waren we samen wat meer op stap gegaan, misschien was hij mijn nieuwe hondenshow-liefhebberij ook gaan waarderen, helemaal omdat het zich veel vaker in het buitenland afspeelt en minder in Nederland. Wat ik heel zeker weet is dat we samen Lizzie op de trein zouden zetten wanneer ze een weekend thuis was gekomen, hij zou zoals altijd zijn arm om me heen slaan als we haar de auto terug liepen. We zouden deze zomer weer naar de Promenadeconcerten op de BBC luisteren, vaak tegen elkaar aan, soms met een glas wijn erbij en rond zijn verjaardag de “last Night” beleven met een glas whisky. Samen lachend elkaars traantje wegpinken als het “Auld Lang Syne” weer klonk, tot in onze huwelijksnacht van 31 december. En de avondronde met de hondjes zou weer een dagelijks genoegen zijn. We zouden elkaar wijzen op een fraaie nachtmot, samen de geur van rozen en kamperfoelie inademen en luisteren naar het gekwaak van de kikkers en het gezaag van de krekels. Alhoewel dat niet zo zou zijn, ik maak het romantischer dan het is, want Gijs had door zijn jarenlange functioneren als geluidstechnicus een gehoorbeschadiging, waardoor hij de krekels nooit kon horen. En hem dat ergerde, als ik zei dat ze zo luid klonken..

DSCN0164

Dat niet bestaande heden en dat dierbare verleden, het heeft weinig zin om daar te lang bij stil te staan. Het is nu en ik ben alleen met de honden en alle mensen die me lief zijn op een telefonische afstand. Ik word aan alle kanten geholpen om te bestaan, om te leven en om de dingen te kunnen doen die me goeddunken. De afgelopen week was daar weer een schitterend voorbeeld van, ondanks de ernstig zieke Skye en mijn even ernstige zorgen om haar, is het me toch door een lieverd mogelijk gemaakt om Barra en Bonnie in Windsor te kunnen showen. We zijn er heen gereden, het was een heerlijk hotel met minstens even heerlijke diners, een mooi park eromheen voor de hondjes. De show was zonovergoten en vol gezelligheid met leuke mensen, sportieve show collega’s en de trots om daar te kunnen staan speelde ook een grote rol.

bewerking Yvonne

Maar wat is dan toch die onbestendige leegte, die niet gemarkeerd wordt door het feit dat Lizzie weer een paar dagen weg is? Het blijft simpel en het is onveranderlijk; mijn betere helft is geamputeerd. Ik ben een ledemaat kwijt. En dat gaat eenvoudigweg nooit over. Ik doe het ermee, ik doe het er goed mee, al jaren. De euforie van het eerste jaar dat ik het allemaal zelf kon, dat er geen doodzieke man was om maand in maand uit mee rekening te houden, de blijdschap dat Laura en Lizzie zich na die intens zware jaren zo goed herstelden en zich ontwikkelden tot de prachtige mensen die ze nu zijn, dat was de euforie van het boven water komen, aan de oppervlakte kunnen blijven en naar frisse adem kunnen happen.

En deze zomer zwem ik. Nog steeds. De haven is nog lang niet bereikt. Ik kan mijn hoofd boven water houden, ik ga niet kopje onder zoals vorig jaar zo nu en dan, ik stijg ook niet boven de zeespiegel uit, zoals zeker ook vaker voorkwam, ik krijg regelmatig van lieve vrienden de reddingsboei toegeworpen zodat ik weer even kan mee dobberen, maar ik moet doorzwemmen met een ontbrekende ledemaat. (Een mooi woord dat alles zegt, Gijs is mijn lede-maat.)

DSCN9317

Juni 2017

” Je was boos op me, omdat de honden over het erf liepen en je daar met iemand bezig was om alles weg te snoeien. Er kwam een man over het pad met een paar koeien en Igor, de ezel, erachter aan… De man zou je helpen met het maken van een kippenhok en een kippenren langs de schuur ren en stalde zijn koeien bij de ezels in de wei. De man legde me uit dat hij het kippenhok zou maken, omdat jij wist dat ik graag kippen wilde.. en je wilde dat ze er waren voor jij uit mijn leven zou verdwijnen… Even later waren we wat aan het ruziën. Ik zei tegen je dat je me had moeten zeggen dat je op het erg bezig was, zodat ik wist dat ik de honden moest binnen houden. Maar je antwoord was simpel en stopte meteen de ruzie: anders was het geen verrassing meer voor me… Ik knuffelde je en je hield me vast en we begonnen tegelijkertijd te huilen.. ik riep dat ik niet wilde dat je wegging, jij wilde niet weg..  wat moet ik zonder je? echode mijn huilbui..” Beklemd en huilend werd ik wakker. Zo’n levendig verdriet. Zelfs koffie, geroosterd brood, een wandeling met een paar hondjes.. het helpt niet om dat intens verdrietige gevoel van de nachtmerrie van me af te schudden…

En het is Juni. Gisteren was het vaderdag. Mijn eerste zonder vader, en alhoewel we er niet echt wat mee deden was het wel een dag waarop onze vader extra in gedachten was, waarop we elkaar spraken en ik hem zeker de laatste jaren, heb verteld dat ik van hem hield. Ook al wist hij niet meer wie ik was…

Lizzie is op Herm. Haar vakantie had ze lang besproken en georganiseerd, ze wilde alleen een tweetal weken de eilanden van haar jeugd en naamstelling ontdekken. Ze wilde uitzoeken wat de magie was, die haar vader en ik daar voelden. En ze wilde in het mooie White House op Herm logeren. Tot ze er achter kwam dat ze juist op vaderdag -die dag dat we er nooit iets aan deden- daar zou zijn, waar we Gijs een jaar naar zijn overlijden naar toe hebben gebracht. Lizzie zou dus dichter bij haar vader zijn dan in jaren.

sarnia vaderdag 17 2

Ze heeft het tot in haar vezels gevoeld. Ze heeft bij de plek gezeten waar we hem hebben achter gelaten. Ze heeft een zonsondergang beleefd, in stilte, alleen, pratend tegen haar papa. Heeft ze hem verteld dat ze hard gewerkt heeft, dit jaar? Dat ze veel gespaard heeft? Dat ze een kamer heeft gevonden in Amsterdam en over een paar weken gaat verhuizen? Heeft ze hem deelgenoot gemaakt van haar dromen, ambities, haar twijfels en plannen? Of heeft ze alleen maar kunnen zeggen dat ze hem mist en dat de pijn wel minder wordt maar niet over gaat?

sarnia vaderdag 17 1

Juni 2017… Weer zoveel maanden verder. Dieptepunten sinds ons “laatste gesprek” in maart, waren toch wel de extreem grote zorgen om ons huis, de immense druk die als een strop om mijn keel voelde, de zorgen om jouw moeder, de kortstondige zorgen om mijn eigen gezondheid..  De hoogtepunten waren absoluut de trip en de show op Crufts, de liefdevolle bijstand van dierbare vrienden die de lus om mijn nek los maakten, Barra’s prachtige tweede plaats in Cloppenburg, de ontwikkeling van Bonnie, de pup en nog zoveel andere goede momenten.

barra crufts

En de komende maanden zullen hetzelfde zijn. Met zorgen, met vechten om te overleven, met verdrietige ogenblikken en immer rauw gemis, maar ook met toekomstplannen, met zon, met lichtheid van de zomer en veel aankomend fruit..

12 juni 9

Met wennen aan een leven zonder man en met beide kinderen uit huis, wennen aan niets dan mijn eigen gezelschap op sommige dagen en het koesteren van vrienden en kennissen op dagen dat ze er zijn.  Het is goed zo….

12 juni 4

 

Maart 2017

De regen slaat tegen de ramen, de wind giert. In de kamer liggen zes honden te slapen, nadat ze nat en modderig terug kwamen van buiten.Een ervan heeft een badjas aan, die moet zo schoon mogelijk blijven.  Ik maak een lijst van wat ik voor morgen nog allemaal moet doen: de vouchers voor de trein en het hotel uitprinten, de TomTom alvast voor de eerste rit instellen; voerlijstjes maken, papegaaienvoer kopen, zorgen dat er genoeg hooi in de stal ligt. Voedseldroger aan met kalkoenblokjes en kippenlevertjes. Passende sokken bij elkaar zoeken, mijn enkelbrace even door een sopje halen en mijn nieuwe “red velvet” gympen in huis inlopen. Nog een lijstje maken: boodschappenlijstje, van wat ik van de Tesco (maar 10 minuten van ons hotel in Birmingham verwijderd) voor de meisjes wil meenemen en wat ik op Crufts wil kopen: kleine kadootjes voor lieve vrienden, een showlijntje voor Bonnie omdat ze donkerder gaat worden dan haar moeder en halfbroer, die lekkere shampoo die je hier niet kan krijgen..

Ja Gijs… je bent nog maar zo kort uit ons leven en kijk hoe alles veranderd is: het roedel is van een heel andere samenstelling, Barra en Bonnie hebben jou nooit gekend alhoewel Barra in jouw laatste levensmaanden wel voor jou “leefde..” Een reu van Iona en Jock, een nieuwe hondenvriend voor mij nadat al die prachtige reuen waar we ons leven mee deelden, er niet meer waren. Nog steeds zie ik Barra als een geschenk van jou, ondanks dat ik hem zelf, zonder jou, heb gefokt. Maar hij is in alles geworden wat je voor ogen had. Een prachtige hond met een oneindig zacht, geestig en stabiel karakter, een mooi “type.” Dit mooie type is gisteren ter voorbereiding op zijn grootste voorstelling gekapt en gewassen en “gegroomd” tot een showhond zoals we nooit in huis hebben gehad en aan jou de opmerking: “Hij geurt naar een bordeel..” zou ontlokken. Waarop ik zou vragen: “Hoe weet je dat het daar zo ruikt?” En dan zou je zeggen: “Dat kan ik me zo voorstellen, ze hebben daar allemaal van die lange, blonde haren..” En we zouden lachen. Gewoon zomaar.

En daarom moeten alle lijstjes en voorbereidingen getroffen worden.. Barra staat over drie dagen op het grote, groene tapijt van de meest prestigieuze hondenshow van de wereld. Samen met zijn zusje en nog 543 andere Golden Retrievers. Ons kleine kenneltje, jouw “Hogmanay,” is daar vertegenwoordigd. Met zelfgefokte hondjes. Barra zal er niets winnen en voor mij is dat niet eens een punt van denken, het feit dat we er zijn, dat we dat voor elkaar hebben in de korte tijd dat we bestaan, is toch waard om trots op te zijn.

En Gijs, et leven gaat door, ondanks dat het deels is blijven stilstaan. Ik ben op Crufts niet alleen zoals wel eerder voorkwam in “onze” tijd. Ik zal me omringd weten door dierbare vriendinnen die ik allemaal heb opgedaan door die ene combinatie die jij bedacht had… Uit Schotland, uit Engeland, ik zal er met een groep mensen zijn zoals ik niet eerder op een show was, zelfs niet in de tijd dat we pupkopers voor een showtje hadden warm gekregen.

Je kent me, ik barst doorgaans niet van trots, integendeel. En zeker de laatste jaren zijn er zoveel andere, minder fijne gevoelens ontstaan. Maar dit hele spannende, hele bijzondere weekend maakt me wel trots en ik hoop dat ik de verbinding die ik met je voel hierdoor, ook daar, in Birmingham, in die enorm grote ring, met mijn Gouden vriendje, kan blijven voelen zonder te moeten huilen zoals vorige week in Guildford. Toen was de verbinding die ik voelde een beetje te sterk en waren daar A. en M. die me troostten.

Heel gek gezegd, ik ga zelfs proberen even niet aan je te denken, om tranen te voorkomen. Ik ga me wentelen in de Crufts-sfeer, in het hoogtepunt van het Britse showjaar, onder de ogen van letterlijk een buslading Nederlandse fokkers en golden liefhebbers die komen kijken. Ik sta er tussen de grote fokkers met hun kampioenshonden, Barra is showklaar gemaakt door een van hen die zaterdag nog even de puntjes wil nalopen voor hij de ring in gaat. Ik ga dit evenement beleven en elk moment als een spons opzuigen, als hoogtepunt van een jaar dat zwaar en moeilijk gaat worden.

En wie weet? In de ren ligt nu een kleine pup te slapen, misschien toch ook weer de toekomst van de kennel. Je had haar leuk gevonden, Gijs. Bonnie; wie weet wat zij ons allemaal gaat brengen.

Kijk naar ons, zaterdag.Alsjeblieft?  Kijk naar beneden, naar die prachtige reu die naast me loopt. Zoals je vast ook gekeken hebt, toen Laura vorig jaar Master werd en Lizzie haar gymnasiumdiploma in ontvangst nam. Eigenlijk ben jij degene die intens trots mag zijn!

Ik hou van je.

rainbow-in-water

 

31 december 1996/2016

20 jaar geleden.. zo’n hoopvol paar waren we. Een in-koude dag maar glanzend: “De mooiste dag..” Je was zo’n knappe, slanke bruidegom met je donkere haren en lachende blauwe ogen. Je armen om me heen, je handen die de mijne vasthielden, je warme omhelzing..

Natuurlijk mag ik me gelukkig prijzen dat we ondanks soms zware momenten zo’n goed huwelijk gehad hebben, waardoor ik mooie herinneringen heb. Natuurlijk hebben alle mensen om me heen gelijk, als ze zeggen.. “hij is bij je, in je hart..” Natuurlijk ben je niet “weg.” Maar je armen, die knuffel, je handen, je lach… ik mis ze zo ontzettend. Het doet pijn, zo mis ik je aanwezigheid. Daar kunnen de herinneringen nog niet tegenop.

2016 viel me niet mee. Eigenlijk was vorig jaar een beter jaar, ondanks dat we nog maar zo kort zonder je waren. Maar tot aan de Kerstdagen van 2015 heb ik een taak gehad, de belofte’s aan jou die waar gemaakt moesten worden. En dat is goed geweest.

21-10-3Dit jaar heeft zeker ook goede dingen gebracht: Laura’s bul. Een dochter met een afgeronde studie, Master of Science…. Lizzie’s gymnasiumdiploma en haar Cambridge-certificaat. Geen schoolgaande kinderen meer maar twee werkende dochters.

Het mooie nest van Skye en Gambler. Barra’s prachtige showresultaten, zowel in binnen als buitenland.

rozettes2De kleuren van Venetië, de heerlijke Schotland/Engeland reis. De nieuwe kennissen en vrienden. Islay, die nog altijd bij ons is. De reünie met allemaal door ons gefokte honden. En nu het schitterende tiental van Iona. Mooie, goede dingen dus, om met plezier en warmte op terug te kijken.

plaat-orlaMaar dit jaar heeft ook heel veel zorgen, pijn, ongemak en verdriet gebracht. De niet aflatende zorgen om het huis, de financiële zorgen sinds Lizzie 18 is…Intense vermoeidheid en gelatenheid die me daardoor lam slaat. De angst voor later.. waar zal ik heen moeten met de hondjes… Mijn gezondheid die vanaf de eerste dag van 2016 niet goed ging met een longontsteking een langdurige darminfectie, een gebroken enkel die een half jaar duurde en een gescheurde enkelband die inmiddels ook al drie maanden pijn en last geeft. Jouw stiefvader, die zo plotseling onder vreemde omstandigheden overleed, vijf weken later mijn vader die er niet meer is… Het verdriet om jou wat rauwer aanvoelt dan een jaar geleden.

En dan kom ik bij dat onverwacht vreemde, pijnlijke besef dat met het overlijden van mijn vader een deel van mijn identiteit verdwenen is. Hij was de laatste persoon wiens aanwezigheid nog lijntjes had met mijn theatrale verleden. en dan heb ik het niet alleen over de dans, maar de persoon die ik was. Mijn hele werkzame leven van 34 jaar is nu alleen nog maar in mijn herinnering en er is vrijwel niemand meer over die dat deel van mij nog kent. Mijn huidige vrienden en dierbaren zijn in mijn leven gekomen door de honden.

Er is niemand meer, met wie ik naar de Proms kan luisteren. Niemand meer die me heeft zien dansen. Niemand met wie ik een concert kan bespreken. Niemand die samen met me kijkt naar een voorstelling en weet hoe het decor in elkaar zit. Niemand meer, die weet hoe ik achter de lichtcomputer zat, hoe ik een voorstelling leidde. Niemand is er over die mij als theatermens kende, in plaats als fokker en liefhebber van Golden Retrievers.

Het voelt alsof er, samen met mijn vader, na jou, een stuk van mijn leven is mee gegaan. Is gestorven. Alles waar ik gepassioneerd voor werkte, al sinds mijn schooltijd, is letterlijk in rook opgegaan en er rest slechts een handvol foto’s en mijn eigen beeld van het grootste deel van mijn bestaan. Dat is een intens schokkend besef.

20 jaar geleden stonden we beiden nog volop in de theaterwereld. Toen wisten we gelukkig nog niet wat ik nu weet… Het was mooi.

20-jaar

December 2016

We kunnen dus geen kerstboom uitkiezen zonder jou. Jouw oeverloze gewik en geweeg, al die bomen die apart werden gezet, die van alle kanten bekeken moesten worden, opgetild om de hoogte te schatten.. ergerlijk secuur was je daarin en het heeft me best wel eens een zucht van ergernis gekocht, want “even een kerstboom” kopen, daar deed je niet aan.

Maar nu Lizzie en ik er toch eentje hebben gehaald, in mijn fietsmand lopend hebben vervoerd, om er thuis achter te komen dat hij krom en scheef en eigenlijk erg lelijk is… ja, nu snap ik waarom je het zo deed…. en daar hebben Lizzie en ik ernstig om moeten lachen. We misten je vrolijkheid, de foute KerstCD’s die je draaide en we hadden het hart niet om het “kerstkoffertje” van de vliering te halen met al die gekke, kleurige versieringen die jaar in jaar oud door jouw handen zijn gegaan en die je zo voorzichtig en tot het neurotische af weer hebt ingepakt in hele rollen keukenpapier. De snoeren en slingers tot op de centimeter netjes opgerold. Je was daar zo zorgvuldig in. We hebben rare blauwe ornamenten in de boom gehangen. Nieuw. Zodat we niet de herinneringen bloot hoefden te leggen aan jouw gelach, jouw vrolijkheid, jouw Kerst-feest.

“De glans is eraf..” hoorde ik mezelf vanmiddag zeggen, toen iemand uit het dorp me vroeg hoe we de Feestdagen door gaan brengen. Deze Feestdagen waren jouw dagen. en omdat jij er niet bent, kost het me erg veel moeite om er iets feestelijks van te maken. Vorig jaar hebben we het goed kunnen vermijden door ons ver van de wereld op Herm te verschansen, zelfs zonder honden, met jou in zekere zin nog erbij, tot die merkwaardige, stormachtige volle maan Kerstmis waarop we je aan de zee wilden toevertrouwen maar je jouw plek op de rotsen vond….

Deze maand was je sterfdag… ik heb het gepast met de meisjes beleefd. We hebben gehuild, Lizzie is er een paar dagen goed ziek van geweest en het deed pijn. Maar het was nodig.

Deze maand is ook het tiental van Iona geboren. Het derde nestje al zonder jou. Nog even en ik heb meer nesten zonder jou gefokt dan met jou. Ik wil er nog niet aan denken, maar het is wel het tweede nestje van ons hondje Iona. Het zijn prachtige pups, Gijs, weliswaar niet in de door jou zo geliefde lijnen van Rainscourt, maar die sterven langzaam uit. Dit nestje komt uit Mary’s lijnen. Ik weet heel zeker dat je er 100% had achter gestaan. Je was zeker zo verrukt van Storm geweest als dat je dat van Jock was. Je ziet, ik volg je voorkeuren nog.

Met de meisjes gaat het, op de nodige mindere momenten na, goed. Laura is hard bezig met een nieuw huis, mogelijk al snel. Er is nog geen slechte whisky te serveren als test voor een nieuwe schoonzoon, wie weet brengt 2017 daar verandering in.

Lizzie werkt keihard om een deel van haar studie te kunnen betalen. 38 uur bij de Blokker… ik doe het haar niet na. Haar gezicht begint te stralen als ze het heeft over de verwachtingen van haar studie, zeker nadat ze de Kerstmusical van haar inmiddels oude school weer heeft gezien. Eigenlijk schuilt er meer een technicus in haar dan een beleidsmaker, maar ze vindt het leren zo leuk. En wie weet, Gijs, wordt ze ooit een voorstellingsleider zoals ik dat was en ontmoet ze haar knappe geluidstechnicus…. haar toekomst ligt nog zo ongerept voor haar. Je was zo ontzettend trots op haar geweest….

En ja, met mij gaat het ook wel goed. Ik mis je in zoveel, zoveel onverwachte momenten op een dag. Maar ik wil er niet teveel bij stilstaan, ik moet toch door met een stuk toekomst. Dat zal niet meer lang hier in het huis zijn waar jij je gelukkig hebt gevoelt, Gijs. Ik kan het niet meer bolwerken: het onderhoud, de maandelijkse aderlating, straks is Lizzie op kamers en dan staan er drie kamers leeg….

Maar ik wil toch door met wat we samen begonnen zijn, onze kennel. Dus ik moet heel erg goed gaan nadenken hoe en waar ik dat kan gaan voortzetten, met de hondjes. Nu ben ik nog redelijk “jong” alhoewel de maatschappij daar anders tegenaan kijkt. Maar jong genoeg om nog een generatie verder te gaan met de Golden Retrievers van Hogmanay. Ik hoop dat ik ergens volgend jaar het huis kan verkopen en een klein huisje elders, groot genoeg voor mij en de honden en een logeerkamer voor de meisjes, kan vinden. Een nieuwe start. Nog verder af van het samen dat er was.

Misschien komt ik dit jaar nog een keer bij je terug. Misschien wel op de dag die we bij leven zouden hebben gevierd, uitbundig, met vrienden, met de kinderen, met het kleine beetje familie dat er nog over is. Om te klinken op die mooiste dag van ons leven van toen….. Misschien lukt het me niet om daar bij stil te staan zoals we dat op 3 december deden. We gaan het zien. We gaan alles zien.

Met heel mijn hart…

swarofski-klein