Maandelijks archief: april 2013

Laudate Dominum

Laudate Dominum van Mozart, gezongen door Janis Kelly, is  de ultieme muziek waarbij ik alle emoties kan laten gaan.  Sacraal, teder, eenvoudig en puur. Huilen, gelukkig zijn, omarmen en alleen zijn. Nu we ons scherp realiseren dat het leven eindig is, is het voor mij des te helderder: als ik er niet meer ben wil ik dat de mensen om mij heen dit horen. 

Maar de uitvoering van Janis Kelly is niet zo erg bekend. Ik vind haar uitvoering prachtig en zij is voor mij de enige, maar van “Laudate Dominum” zijn zo verschrikkelijk veel uitvoeringen. 

Die van Kiri te Kanawa, bijvoorbeeld, geliefde sopraan uit Nieuw Zeeland, waarvan ik haar Straussliederen onweerstaanbaar vind.  

Haar uitvoering van het “Laudate Dominum” is als honing op  beboterde toast. Heerlijk, troostend, weldadig maar o zo traag. Deze versie blijft troosten, blijft langzaam omhelzen.

Het sprankelende van Janis Kelly scheelt ruim een minuut in snelheid. Zij is geen honing, zij klinkt als helder beekwater dat over zacht ronde, door de stroom geslepen keitjes rolt. Een minuut minder schoonheid.

De uitvoering die hier gelinkt is, komt dicht bij mijn dierbare Janis Kelly. Een Italiaanse sopraan,  Cristina Piccardi. Helder, zonnig, liefdevol en hoopvol. En vooral dat laatste wil ik graag horen: “Laudate Dominum” moet  hoop geven.

Wat is muziek toch helend.

Roedelvergroting door de jaren heen.

Onze Goldenliefde gaat terug naar januari 2002, toen we door ons werk, onafhankelijk van elkaar, verliefd werden op een prachtige goudkleurige Golden reu, Chico, die als harige mascotte met de musical “Irma la Douce” meereisde.
Drie maanden nadat we definitief hadden besloten dat we zelf ook “een Chico” wilden, maakten we kennis met Harry en Truus Broekmeulen van de kennel “Van Kempendal” in Budel.

Daar strekte onze verliefdheid, op Chico de theaterhond, zich uit naar een acute aanval van liefde op het eerste gezicht:

SONY DSC

Duffy, (Rainscourt Devil May Care) was voor ons exact het voorbeeld van hoe wij graag een Golden zagen: stoer, goudkleurig, innemend en met de meest schitterende oogopslag.

Zijn zoon, Noddy, (Doddle van Kempendal) werd op 25 april 2002 geboren en werd onze eerste goldenvriend.

DSC_7646

Twee jaar later zocht Duffy vanwege trieste omstandigheden een nieuw thuis en het was niet meer dan vanzelfsprekend dat Noddy zijn vader in huis zou nemen. Op 9 september 2004, drie weken voor zijn zevende verjaardag, verrijkte Duffy ons leven met zijn geweldige aanwezigheid. Dit bleek een van de beste beslissingen van ons leven!

Ruim 3 jaar later, juni 2007, maakte Milo zijn entree. Deze senior van 9 jaar had 11 maanden in een asiel doorgebracht omdat hij moeilijk herplaatsbaar leek vanwege zijn nurkse gedrag. Milo werd een heerlijke huishond en was een markante persoonlijkheid.

Op 4 oktober in datzelfde jaar werden we verblijd met de geboorte van een innig gewenst kleinzoontje van Duffy, Lewis. (Silence Dream Inspector Lewis)

Lewis2

Met Lewis was ons klavertje vier compleet en met deze groep prachtige mannen verhuisden we naar Friesland. Daar is ruimte en gelegenheid om een thuisbasis te worden voor senioren die door uiteenlopende redenen herplaatst moeten worden en waar op 19 november 2009 onze kennel “Hogmanay” officiëel geregistreerd is.  De stichting “Golden Age” waarmee we Golden Retrievers van 9 jaar of ouder aan een noodzakelijk nieuw tehuis helpen is op 14 december 2011 opgericht. (Zie de linkenpagina)

Inmiddels zijn we zo besmet door de Goldenkoorts dat we een kleinschalige huiskameropvang zijn gestart, waardoor we regelmatig een paar hondengasten in ons roedel erbij hebben.

Op 17 oktober 2009 is ons eerste teefje geboren, Skye, en zij opende de weg naar de mogelijkheid om ook als fokker een keer het Golden leven uit te diepen.

IMG_8679

 

Met de niet geplande, maar zo welkome komst van Islay hebben we de basis kunnen leggen voor een kennel in de breedste zin van het woord.

IMG_8686

Beide prachtige, kerngezonde meisjes hebben ons in 2012 dito nesten geschonken van respectievelijk 11 en 9 pups. Ons uitgangspunt hiervoor was een gezonde, verantwoorde en mooie combinatie met het dierbare, stabiele en warme Goldenkarakter.  Dat we nu twee koppeltjes moeders/dochters in huis hebben, maakt het dagelijkse hondse feest helemaal compleet, want we hebben uit alletwee de nesten een heerlijk teefje aangehouden.

DSC_8519 (2).1

Zo kan het gebeuren dat we af en toe de meest uiteenlopende groep hebben: senioren, jonge honden, reuen, teven en pups. Alle honden leven vredelievend met elkaar in huis en dat is prachtig om te zien!

18 april. Stilte na de storm.

Was het gisteren een stralende dag met een heldere hemel, vandaag kwam daar een donderslag bij.  

Het begon al grijs met een aanwakkerende wind, die tot storm aanwaaide. Gijs was buiten bezig met wat klussen die nog even voor het weekje ziekenhuis afgemaakt moesten worden (met name het hekwerk om onze Houdini-pup de lust van het weglopen te laten vergaan.)  Met een enorme zucht wind vloog de schuilstal van de ezels door de lucht om met een klap in stukken neer te komen.

Arme ezels… geen dak meer boven hun hoofden als de storm gaat liggen en de regen vrij spel gaat krijgen.

DSC_1342 (2)

25 april. Het is Goud wat er blinkt..

Deze foto werd gemaakt door een lieve vriendin. Eigenlijk zijn woorden hier overbodig. Het is zo’n gouden moment, waarvan je hoopt dat je er elke dag wel een van tegenkomt om je door zware tijden heen te helpen.

En om goed te beseffen dat ook de avond een gouden gloed heeft.

 

922140_360614147377286_1065005995_o

 

Langs de weg. Hoe het begon.

Het werd een steeds terugkerende grap tijdens onze  vele vakanties in de Champagne Ardennes. Mariabeeldjes op de kiek. Kapelletjes knippen. Kruisbeelden vastleggen. Sommige zijn zo ontroerend door hun eenvoud, anderen weer uitbundig, met lampjes als verlichte stralenkrans. Maar allemaal met liefde gemaakt, met liefde aanbeden, met liefde versierd.

De website http://www.gites.nl/ had ons sinds zomer 2002 jaarlijks naar de meest idyllische stulpjes gevoerd, die we vooral op hondvriendelijkheid selecteerden.  Onze vakantie moest immers ook vakantie voor onze viervoeters zijn! We hadden als uitvalsbasis de fantastische watermolen waar we eerst volledig tot rust kwamen, waar de honden hun eigen riviertje hadden om de dagelijkse zwempartijen te onderhouden en waar we intens gelukkig waren.

100_1875

Daarna plakten we er een derde week aan vast in een nieuwe gite. Voor het avontuur. En dat we avonturen beleefden, daar kunnen we nog altijd met veel warmte, pret en hik-lachen op terug kijken: “Weet je nog dat we dachten een heel meer voor ons huisje te hebben en het was een vijvertje van een halve meter doorsnee?” Of:   “Die keer dat we in het schooltje in de vroege ochtend bezocht werden door een Nieuw Zeelander met een driepotige labrador?” En: Hoe we met het witte Renaultje de sluipweggetjes bereden met twee kasten van de brocante..” Levensgenieten. In Frankrijk.

We gingen allerlei rituelen ontwikkelen. Steevast een middagje midgetgolfen op het kleine pleintje onder de platanen in Bourbonne. Om dat af te sluiten met een glas Rosé van een euro.

100_1112 (Custom)

Altijd naar dezelfde brocante.. een oude melkfabriek met mooie spullen voor nog aardige prijzen.  Daar achter dat oude gebouw is ook onze onherroepelijke liefde voor de ezel ontstaan. Met als gevolg dat we nu al vijf jaar in het gezelschap van twee van deze geweldige dieren leven.  En elke keer iets daarvan mee terug nemen, dat behoorde ook tot de rituelen. Een kruik, een vaas, een lampetstel, een kast…

100_1133

Overigens zagen we bij Bourbonne les Bains, tijdens een boodschappenmiddag , onze  eerste troostbieder langs de weg. 

Een ingetogen beeldje van een beeldje.

DSC_0042 (Custom)

Gelukkig met een dak boven het hoofd.

Door de jaren heen werd onze interesse groter en tijdens de laatste vakanties heeft Gijs er een sport van gemaakt om steeds een fraai exemplaar aan zijn verzameling toe te voegen.

Deze verzameling zal hier te zien zijn. Telkens als we even terug in onze herinnering willen reizen naar die heerlijke Franse zomers, dan zet ik er een Heilige bij!

17 april. Stilte voor de storm.

Het voorjaar valt erg laat, dit jaar. Tot een paar dagen terug was de trog met water bij de ezels elke ochtend nog met een laagje ijs dicht. Maar de zon laat zich steeds meer zien en de lange, grauwe dagen worden afgewisseld met een strakblauwe hemel, waardoor alles er ineens een stuk vriendelijker uitziet.

En dan kun je naar boven kijken en dit zien.

“Kleuterboekenwolken..” noemt Lizzie ze.

DSC_1094 (2)

 

Tweede Symfonie van Jean Sibelius.

De tweede Symfonie van Sibelius. Hier onder leiding van die grote, bijzondere man, Leonard Bernstein.

 Deze muziek weet me altijd rechtstreeks te raken. Ergens tussen mijn wervelschijven gaat het kriebelen en niet zelden tranen mijn ogen ook bij het horen van dat magistrale werk. Wat is er zo bijzonder aan? Ik kan het niet uitleggen. Ik weet ook niet meer waar ik het voor het eerst hoorde en hoe het komt dat het tot in mijn kern is doorgedrongen. Maar deze foto hoort erbij. 

100_1980

Gek eigenlijk. De meeste muziek ken ik doordat ik het van jongs af aan in de balletstudio, op het toneel of tijdens repetities hoorde. Nu, ruim dertig jaar later, voel ik muziek nog steeds met mijn spieren en met beweging die erin verankerd zit. Maar de tweede van Sibelius? Daar heb ik nooit op gedanst. Misschien toch eens stiekem doen, in de tuin, met als publiek de kromme appelboom…