Maandelijks archief: mei 2013

30 mei. Walk to the paradise garden…

Onze jongste hond heeft een beetje extra aandacht nodig, en daarom ga ik vroeg met haar naar buiten. De ” Wijk” op; er zijn veel fietsers en automobilisten in de ochtend en ook de grote trekkers komen langs, die op weg zijn naar het werk op de landerijen. De eerste snede gras ligt al over de velden uitgestrekt, rijpend om hooi te worden. Vooral de laatste voertuigen zijn spannend voor de kleine hond. Ik negeer haar onrust. Nee, het is niet eng. 

Het is miezerig. Niet echt regen maar een transparante fijne nevel, die alles toch nat maakt en de grond aromatiseert. Hondenbuik wordt modderbuik. Langs de sloot versiert het fluitekruid met kantachtige, witte schermen  het groen van het gras, het blauw van het water, het geel van de boterbloemen. Het hondje loopt keurig zonder trekken naast me. Vochtige flarden wolk hangen laag over onze weg, ergens zingt een vogel. 

DSC_5401 (3)Thuis drink ik een kop koffie, eet er een bruine boterham met kaas bij. Hondje ligt tevreden aan mijn voeten. Als ik me aan mijn matineuze computerwerkzaamheden wil gaan begeven, wordt mijn aandacht afgeleid doordat de radio een stuk muziek laat horen dat ik eigenlijk niet ken. Het spreekt me enorm aan, het ontroert me en ik kan me niet aan de veronderstelling onttrekken dat ik te maken heb met een Britse componist. Dat klopt. Het was van Frederick Delius, een Engelsman die vanaf 1887 als componist bekend werd.

Wat ik hoorde was een tussendeel, een “interlude”  uit de opera  ” A Village Romeo and Juliet, ” dat twee scenes met elkaar verbindt. 

Ik heb het nogmaals beluisterd en vond het zo mogelijk nog mooier. De plaatjes bij dit filmpje illustreren het muziekstuk naar mijn gevoel heel erg liefdevol. Een prachtig samengaan van muziek en beelden…  Kijk mee naar “A Walk to the Paradise Garden” van Delius.

28 mei. stof tot nadenken…

Dinsdagochtend. Zo’n moment waarop er eigenlijk veel moet gebeuren, maar nu de zon de kilheid heeft overgenomen ben ik niet vooruit te branden. De belangrijkste taak is het aangaan van de strijd tegen het stof. Een aantal droge dagen en een tiental blije Retrievers die graag in het zand rollen en dan vrolijk zwiepstaartend naar binnen komen, veroorzaken hele stofwolken.

Maar ik moet ook nodig met mijn zus bellen. Dus doe ik het alletwee tegelijk. Multitasken was toch een tot kunst verheven kwaliteit van vrouwen? Al bezemend toets ik het telefoonnummer in. Om dan tot mijn schrik erachter te komen dat het multitasken toch niet helemaal vlekkeloos verloopt. Want in gedachten vorm ik de cijferreeks die mijn hele leven al in mijn geheugen gegrift staat. Maar het oude telefoonnummer van mijn al jarenlang geleden gestorven moeder geeft geen gehoor.

Na een tweede, ditmaal succesvolle, poging krijg ik mijn zusje aan de lijn. Ik noem haar nog steeds mijn zusje, terwijl deze verstandige vrouw ook al twee cijfers in haar leeftijd heeft staan die beloven dat het leven daarbij begint. Eerst praten we de gang van zaken van ons weekend door en dan vertelt ze dat ze een artikel heeft gelezen dat diepe indruk achterliet. De strekking van het verhaal is, dat wij mensen niet zelf onze besluiten en keuzes maken,  maar dat het allemaal al voor ons is bedacht. dat er dus eigenlijk niets is dat we zelfstandig beslissen. Het artikel staaft dat door te belichten hoe ons lichaam zelf aangeeft dat we honger hebben, het valt zelf (meestal) in slaap en doet alles wat het moet doen. Volgens de schrijvers en de onderzoekers van het stuk is dat met onze geestelijke keuzes ook zo. Niet wij bedenken zelf dat we vandaag moeten bezemen en bellen, maar iets dicteert ons dat. Mijn zusje illustreert het met sappige feiten die de schrijver aangeeft. Ik kijk eens naar het zand op de vloer en vraag me af of dat met honden ook zo is. Dan kunnen ze er dus helemaal niets aan doen dat ze tot hun kniëen in het zand graven of besluiten in een vers gemest weiland te rollen. Dan is dat plan al voor hen gemaakt. Toch kan ik me er niet aan onttrekken dat ik het niet geloof. Want iedereen is verschillend en heeft ook met verschillende keuzes te maken, heeft verschillende manieren om met keuzes om te gaan. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat alles al voorbedacht is want dan zou er ook niets aan het toeval overgelaten kunnen worden. We discussiëren er nog even over en komen dan tot de conclusie dat er een heleboel is waar we in vertrouwen en zelfs in geloven, dat onze moeder ons daar ook veel van heeft meegegeven maar dat er iets is, dat ons dwingt om nu het gesprek te beëindigen of om nog even door te praten over het weer, nee, dat wil er bij ons niet in!

DSC_1464 (2)

 

27 mei. Buren op de boerderij.

Het is lente! Zonnig, strakblauwe lucht, weelderig groen (zelfs te weelderig als je beseft dat het grote raam aan de voorkant van het huis dicht slibt door woekerende braamstruiken) rokjes en buiten leven. Lizzie heeft een verbrande neus en rode konen; haar sportdag was onder de plotseling felle zon. De tuindeuren staan de hele dag open, de honden liggen dan weer op de zondoorstoofde tegels, dan op de koele plavuizen in huis. Gijs is druk bezig met afrasteringen rondom de klimplanten, zodat het harige hondenvolkje niet nog eens in staat is om jarenoude planten uit te graven. De beide veulentjes die naast ons huis geboren zijn groeien als kool, zwarte Friesjes in een heldergeel weiland.  Alles is omfloerst met dat zomerse botergeel en dat roept beeldige plaatjes op.DSC_2079 (2)Sinds een paar dagen zijn er ook twee piepjonge stierkalfjes komen wonen. Aan het einde van de dag kunnen ze hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en besluiten ze vol belangstelling naar de slootkant te komen. Ze zijn aaibaar. Laten zich ook aaien. Natuurlijk weten we niet hoe ze gaan reageren als ze straks honderden kilo’s zwaar zijn, maar voorlopig  zijn ze vriendelijk en zoeken ze aandacht. Met hun grote, natte neuzen en mooie ogen hebben ze iets ontwapenends. Toch let ik er wel op dat ik niet mijn rode jasje draag!

DSC_2117 (2)Met de buurvrouw ga ik even naar het dorp om één van haar puppen te socialiseren. Het kleine Berner Sennenhondje is zo vertederend dat kleine kinderen en grote mannen ervoor op de knieën gaan. Ze besluit dat we het mooie weer moeten vieren en neemt gebak mee, zodat we met zijn vieren koffie kunnen drinken bij ons op het veldje. Lizzie ligt op haar rug, eet een ijsje en speelt met de jonge hond. Gijs en ik geven ons over aan wat zorgeloos burengebabbel. Over in de sloot vallende honden, op te bouwen ezelonderkomens, appelbomen en seringen. Even weten waarom het ook weer zo prettig is om fijne buren te hebben. Als we tegen zes uur ieder zijn eigen kant van het huis op gaat, lijkt het alsof we een lange, vrije middag hebben gehad.

Enkele uren later zit ik opnieuw op het veld, om met een andere buurman van gedachten te wisselen. En dan realiseer ik me dat we ook hier het geluk hebben omringt te zijn door goede buren en verre vrienden.

DSC_2106 (2)

 

23 mei. Kijken op mijn rug.

Alhoewel het maar niet echt lekker lente wil worden, hebben we eigenlijk hier in Friesland vandaag niet eens te klagen. Waar het elders in het land echt grijs is en er zelfs hagelbuien gesignaleerd zijn, heb ik al vroeg van een woest aantrekkelijke wolkenlucht kunnen genieten. Dat is iets wat me vroeger in de stad niet zo opviel. Die stapels wolken, dat brede gewelf boven ons waar zich van alles afspeelt wat wij als nietige kleine mensjes niet in de hand hebben. We sturen mannetjes naar de maan, we kunnen heel veel manipuleren en we kunnen voor een groot deel beslissen over leven en dood, maar we kunnen Godzijdank nog niet de natuur onze wil op leggen. Als de zon schijnt, dan is dat zo, zijn de seizoenen in de war, dan heeft niemand daar wat over te zeggen. De adembenemende vergezichten in de lucht krijg je gratis. Als je het wilt zien.

DSC_1979 (2)

Vandaag wilde ik het zien. Ik wilde stilstaan bij alles wat puur is en ons omvat, waar we geen grip op hebben. Want we hebben de ziekte van Gijs die ons omvat en waar we geen grip op hebben, maar die is vals en gemeen. Dat wil ik vandaag even niet zien.

Samen met één van de honden ga ik naar het veld vol boterbloemen. Ik ga languit op mijn rug liggen. Liggen kijken. Naar een schouwspel dat nooit kan vervelen omdat het voortdurend in beweging blijft. Botergele bloemen op dunne steeltjes die dansen op het meest kleine briesje. Wolken trekken over alles heen. Witte wollen watten. En grijze bergen van dreigementen. Toch blijft het blauw blijft zegevieren met het geel eronder.  Primaire kleuren.

DSC_1991 (2)Het gras heeft het meest heerlijke aroma. Omdat ik het kneus door erop te gaan liggen. Ook zoiets gemeens; het ruikt zo heerlijk omdat het breekt en knakt. Moet het dan werkelijk zo? Iets moet kapot wil je iets moois terugvinden? Ik voel warmte van de zon die tussen de watten doorbreekt. Het is rustig om me heen, het hondje knaagt op een tak. Ik word zelf ook rustig, zink weg in het zonnige gele bloembed. Mijn gedachten stoppen met even jagen en zeilen kalm langs de blauwe hemel mee met de witte, grijze, zachte wolken. Kon het maar zo blijven. Maar de donkere lucht omklemt de wereld en het wordt kil. Ik sta op, roep de hond. We gaan naar binnen. Daar is Gijs en daar zijn de andere honden. En het is er warm.

DSC_2001 (2)

 

 

22 mei. Een oud recept.

Nog eens een lekker verhaaltje op herhaling: 

Roly Poly
13 maart 2009

Deze week wilden de kinderen een echte “sticky toffee pudding” als nagerecht. Een verschrikkelijk lekkere stroop-dadelcake met warme toffeesaus overgoten. Daar hoort dan eigenlijk nog custard of vanille-ijs bij, maar dat is optioneel. Dus tijdens een van deze druilerige middagen dook ik op de bank in mijn “Farmhouse Cookery” kookboek. De kachel wat hoger, de lichten al om half twee aan. Modder, zand en nattigheid bleven zoveel mogelijk buiten bij de ezels voor zover ze niet aan de hondenbuiken kleefden.

DSC_2048 (2)
Ik heb het Farmhouse kookboek jaren geleden ergens in een antiquarische boekhandel in York gekocht en zo nu en dan sla ik het open als ik een traditioneel Brits recept zoek voor bijvoorbeeld Lemon Curd, Plum Pudding of Hot Cross Buns. Talloze jams, chutneys en marmelades staan erin omschreven, de fijne kneepjes van allerlei soorten deeg worden uitgelegd. Kortom; dit boek is een stoere aanvulling op de verfijnde Franse kookboeken met sfeervolle kleurenfoto’s. Van een stuk brood op een houten plank met een heuvel vol wijnranken in de gouden namiddagzon op de achtergrond. Of een frisse waterkerssalade in een sierlijke brocante schaal. Naast een koel beslagen karaf sprankelende rosé op een eenvoudig gedekte schragen tafel in een bloesemende boomgaard.

100_4483 (2)Die beelden zijn ver verwijderd van de huidige realiteit, die meer doet denken aan de eeuwig natte winters op het Engelse platteland. Waar rubber laarzen, wollen truien en oliejassen onontbeerlijk zijn. En je wel een “Flap Jack” móét eten om je innerlijke motor te laten draaien.

Tijdens het zoeken, bladeren en genieten van de robuuste recepten kom ik ook de poëzie van de Britse keuken tegen. Want geen enkel andere natie heeft zulke klinkende namen voor zijn gerechten. Dat komt vast doordat het hele gezin in de middag of vroege avond al aan tafel schuift om de kou en nattigheid te trotseren. Geen lichtvoetige, elegante gerechtjes die buiten op het terras genuttigd worden, nee, iedereen zit aan een gedekte tafel en smult van “The Gwendoline Roberts Cabbage Soup” of “Welsh Granny’s Broth” en “Bangers and Mash.” Of van een goeie “Toad in the Hole,” “Chicken in the Basket” of een lekkere “Bubble and Squeak.” Maar ook de “Cock a Leekie,” de “Star Gaze Pie,” de “Welsh Faggots” en de “Likky Pie Leeks” mogen in dit rijtje heerlijkheden niet ontbreken. Laat staan de “Devil on Horseback” en de “Forfar Bridies.”
 Als toetje wordt er dan ongetwijfeld een “Roly Poly” geserveerd, of anders een “Spotted Dick.” Misschien een “Clooty Dumpling,” wat ”Red Flannel Hash,” “Clogged Arteries” of wat Trollins. En dan kom ik natuurlijk bij de eerdergenoemde Sticky Toffee Pudding. 

Ik ben na het lezen van al deze zaligheden weer helemaal verkwikt en brouw de stroperige dadelcake. Komaan, dan ook maar een Oudehornse variatie op een Irish Stew in de kookpot. Het hele huis wordt behaaglijk warm door de pruttelende vleesschotel en de zoete geuren uit de oven doen me bij voorbaat watertanden.
 Als ik later op de middag in de gestaag neerdalende regen de stal ga uitmesten en de honden over het erf laat rennen, heerlijk door de plassen spattend, zie ik opnieuw het Britse eiland voor me zonder dat er foto’s in het kookboek staan.

Ik ruik de heerlijke lucht van dadelcake, warme stroop en suddervlees vanuit het keukenraam. En dan gaat er, in de stromende regen van gedachten, ineens een lichtje branden. Ik ga een nieuw recept ontwikkelen dat geïnspireerd is op al deze overpeinzingen. Het moet vullend en warm zijn, een maaltijd waarin zacht, zoet en ondeugend met elkaar om de eer strijden. Het moet bij ons passen zoals we leven en zijn. Als ik alles op een rijtje heb, zal ik op een vroege zondagavond, nadat de ezels op stal staan en de honden op hun kleedjes slapen, de tafel dekken. En dan komt daar dat verrassende gerecht uit de oven. Dampend, geurend en aanlokkelijk. Een stevige korst, gevuld met licht gestoofde groenten, romige feta en een hint van mint. Een rasterwerkje van knapperig deeg maakt het af. En als ze vragen: “Wat is het?” Dan zal ik zeggen: “Kijk eens! Een authentieke, Oudehornse “Pup in the Bench!”

21 mei. Christoffel langs het tuinpad…

“En langs het tuinpad van mijn vader….zag ik hoge bomen staan….” De poëtische regels van Friso Wiegersma, die hij voor zijn partner Wim Sonneveld schreef op de muziek van “La montagne” van Jean Ferrat. Ik neurie vaak de melodie wanneer ik het pad naar ons huis op of afloop. De eerste aanblik op het huis – die zomerse Augustusdag in 2007 – was het pad. Onverhard, idyllisch omzoomd met helder groen en wit kant. Het deed me aan veilige vrijheid denken, aan een vroeger dat ik nooit gekend heb. Aan liefhebben. Aan thuiskomen.

100_4497Toen we enkele uren later het laantje weer afreden, wisten we dat we moesten gaan vechten om dagelijks dat pad te mogen betreden. We hebben schietgebedjes gedaan en als er een gebedsplek met de heilige Christoffel zou zijn, dan waren we zeker gestopt om daar een diepe wens in stilte uit te spreken. Het gevecht hadden we enkele maanden daarna gewonnen en het pad werd – deels vanwege het simpele recht van overpad – van ons. 

DSC_0048Elke dag leidt het pad ons ergens. Of het nu tijdens een natte, kille, vroege ochtend is terwijl we zacht vloekend onze vuilniscontainer naar de weg moeten kruien door de plassen en gaten in de klei of dat het op een zomermiddag is als ik met de dochters ga fietsen. De vele hondenpoten die zich een weg hebben gebaand in het hoge gras naast het pad zijn niet meer te tellen. De eerste schreden van de pups naar hun wijde wereld zijn hier afgelegd.

DSC_1968 (2)

En hoe anders is de weg tijdens de winters waarin de sneeuw hoog is en het vrijwel onbegaanbaar is. Ik ben zelfs een keer van het pad afgeraakt, toen het zo glad was dat de auto geen grip meer had en begon te glijden terwijl ik er voor liep. Ik kon alleen maar uitwijken door in de sloot te springen. Die overigens dichtgevroren was.. De fluwelen, schitterend be-sterde avonden, met een lichte vorst aan de grond, waarin het weggetje zich uitstrekt als een met diamantjes geplaveide route voor ons, dat zijn mooie momenten. Maar Gijs en ik zijn er op een vreemde, volle maanbeschenen nacht ook over heen moeten gaan met een zware kar waarop we het stoffelijk overschot van onze geliefde ezel, Jenny, vervoerden. Wat een indrukwekkende, stille tocht was dat. Het riep rauwe beelden op van zoveel mensen in andere omstandigheden, die eenzelfde ongeplaveide weg moeten gaan met een kar waarop een dierbare overledene. De maan volgt hen. En ons. 

Het laantje geeft alles waar ons leven om blijft draaien. Ons huis.  En de weg erheen.

Het zal nog een  heftig gevecht zijn om het voorlopig te kunnen blijven bewandelen zoals we dat willen, maar dat wisten we toen we er die augustusdag overheen reden. Niet vermoedend dat het gevecht een heel andere wending zou gaan krijgen maar zeker wetend dat het geen gemakkelijke weg was die we volgden.

DSC_0045Misschien wil deze Franse Christoffel, beschermheilige van de reizigers, ons pad wel zegenen. We kwamen hem tegen, hoog in een donker bos geplaatst, met uitzicht op een slingerende weg tussen twee kleine steden. Wie weet strekt zijn hoede zich uit tot aan een klein kleipaadje in Friesland. Laat ons hopen.

 

18/19 mei. Bittere apotheose van een vrij weekend.

Net als vele medelanders met ons, zijn we deze dagen in de ban van het Nederlandse nieuws geweest. Daar was op zaterdag natuurlijk het Eurovisie Songfestival, waar Lizzie, Gijs en ik sinds jaren weer eens met zijn drieën naar hebben gekeken. Heerlijk commentaar leveren bij de kleurrijke figuren die zo’n festival bevolken en even een sprankje emotie voelen bij “onze” inzending, die wat ons betreft hoger had mogen eindigen. Pretentieloos vermaak, lekker voor een (te kille) zaterdagavond ergens in Mei.  Het ontbrak aan warme chocolademelk met slagroom, maar Gijs schonk zich het ultieme winterdrankje in waarvan ik meestal een paar flessen met Kerst op dronk heb: zelfgecomponeerde kaneellikeur.

DSC_1921 (2)En dan is het eerste Pinksterdag. De weermannen hadden ons een zonnige lentedag beloofd, maar de weergoden waren een andere mening toegedaan: het blijft te koud, grauw en als we even naar een pinkstermarkt in Appelscha gaan – zomaar toerist in eigen provincie uithangen – is het te koud om op een terrasje te zitten.

Thuis lees ik een kort berichtje van een vriendin, op FaceBook: enkele luttele kilometers van haar voortuin verwijderd zijn twee lichamen gevonden. Direct grijpt het nieuws om zich heen met harde hand, er wordt gespeculeerd dat het om de twee vermiste jongetjes gaat waar al bijna twee weken een grootstcheepse zoektocht naar gaande is. De verdwijning die iedere ouder angst aanjaagt. Gaat die angst nu dan zegevieren?

Pas om elf uur ’s avonds is er een persconferentie waarin duidelijk gemaakt wordt dat het daadwerkelijk om de twee kinderen gaat. Gijs en ik praten erover, voelen ons – net als half Nederland – verslagen en verdrietig. Een niet te bevatten zo groot drama, voor alle betrokkenen.

We zijn er stil van. Het blijft in alles doorsiepelen. Pinksteren 2013 zal de dag van het drama van Cothen blijven.  Als er een Regenboogbrug is voor kleine jongetjes, dan hoop ik dat ze daar vrij spelen.

DSC_1927 (2)

 

 

17 mei. Enigma Variaties.

Sir Edward Elgar, één van de grootste Britse componisten, schreef in 1898 en 1899 zijn Enigma Variaties, nadat hij al improviserend een melodielijn had gespeeld. Hierin bracht hij variaties aan, waarmee hij zijn vriendenkring portretteerde. Niet alleen hun karaktertrekken zette hij om in muziek, maar ook hun specifieke eigenschappen, een lach, een lispel, het geblaf van een dierbare hond die net gezwommen had. Het orkestwerk werd een groot succes en is nog steeds een van de meest geliefde Britse werken uit die periode. Wat moet het heerlijk zijn om zo te kunnen spelen met je talenten! En wat had Elgar boeiende, sprekende vrienden!

De Enigma Variaties betekenen voor Gijs en mij een muziekwerk dat ons diep kan ontroeren. Het roept zoveel verschillende associaties op; van Engelse landschappen waardoor trage rivieren meanderen tot schepen die een haven aandoen tijdens een zonsondergang. Wat hun bestemming dan ook mag zijn. De muziek roept door onze stemming gekleurde beelden op en die beelden verschuiven naarmate het moment van luisteren verschuift.  

De foto die ik erbij “zie” zal toch deze moeten zijn. Een omgeving waar het stil is, waar het goed toeven is, waar zonnestralen spelen in de kleine golfjes of waar, zoals op deze foto, de bossages in de verte bijna purper lijken te kleuren door de winterkou. Een plek waar je kunt dwalen met honden, met elkaar.

meerDe opname die ik hierbij “zie,” wordt door de even Britse dirigent Sir Colin Davis geleid en uitgevoerd door ons eigen Koninklijke Concertgebouw Orkest. Ik vind het een van de meest fraaie uitvoeringen die ik ken. Of de Enigma Variaties op een zonnige zondagmiddag door de kamer klinken, op een matineuze maandagmorgen in de regen, tijdens een ziekbed als melodieuze afleiding of zomaar, op een donkere avond als we met de honden aan onze voeten een boek lezen en een glas wijn drinken, de variaties aan luister-ogenblikken zijn talrijk. En hoe heerlijk om die te kunnen opzoeken wanneer we maar willen.

16 mei. Schrijverij.

Sinds september ben ik aangesloten bij een internetcommunity, waarbij opdrachtgevers voor grote webwinkels teksten aanvragen die per artikel uniek moeten zijn en volgens een bepaald patroon geschreven. De teksten zijn in verschillende categoriëen maar ook op verschillende niveaus. Ik ben ingedeeld in een gemiddeld niveau waarbij je teksten aangeboden krijgt van maximaal 350 woorden die je maximaal € 5,60 kunnen opleveren. Opdrachten op een niveau lager kun je aannemen, is een opdrachtgever erg tevreden, dan mag hij je een persoonlijke opdracht aanbieden en voldoe je met regelmaat aan de verwachtingen, dan kan je ook in een hoger niveau ingedeeld worden of – zoals mij is gebeurd – dan kun je zogenaamde groepsorders aangeboden krijgen die iets hoger worden betaald.

In het begin was het erg wennen. Wat wil een opdrachtgever zien en waarmee kan je spelen? Er moeten een aantal vaste keywords in verwerkt worden, je mag niet te wervend maar moet wel aantrekkelijk schrijven, je teksten moeten een bepaalde opbouw hebben maar mogen nergens gelijk luiden. Deels wordt je beschermd door maximaal een aantal orders per keer te mogen accepteren, zodat je niet vast komt te zitten. Zodra die teksten door de opdrachtgever zijn aangenomen kun je weer nieuwe orders aannemen.

De opdrachten zijn voornamelijk voor webwinkels als Zalando, Stylight of Groupon maar soms komt er ook een losse, kleine opdracht tussendoor. Zo heb ik geschreven over trouwauto’s, bakplaten en piano’s, maar ook over hondenshampoo, kunstveilingen en televisiekoks.

Vandaag heb ik nog twee teksten te schrijven. Als die worden geaccepteerd heb ik op de kop af 200 teksten op mijn naam staan. Een mooie hoeveelheid pennenvruchten.

Vond ik het eerst lastig en geloofde ik niet zo in de oprechtheid van een “thuiswerk” aanbod als deze (er zijn immers zoveel verschillende, vooral foute “thuiswerkaanbieders” inmiddels heb ik ervaren dat het erg prettig is om op deze manier wekelijks een klein extra inkomentje te vergaren.

De uitbetalingen zijn prompt en accuraat, er wordt bij de deadlines rekening gehouden met vrije dagen als Hemelvaart, Koninginnedag enz. en er gaat door het schrijven een wereld voor me open op het gebied van mode en uitgaan. Kende ik voor deze tijd slechts een handjevol kledingmerken, nu kun je me aan de slag zien voor de meest uiteenlopende labels uit binnen en buitenland.

In deze wat rommelige tijd is het een vast, dagelijks patroon geworden, een van de weinige referentiepunten. “Ik moet even wat schoentjes doen..” is een tekst die ik tussen koffie en boodschappen zo nu en dan moet gebruiken, wanneer de opdrachten bestaan uit schoenenmerken. De wereld van de schoen, de jurk of de sportmode heeft geen geheimen meer. En als Lizzie bij “Zalando” naar een leuk t-shirt kijkt, vindt ze het erg “Cool” als ze een door mij geschreven tekst tegenkomt!

http://www.zalando.nl/kleding/a-postcard-from-brighton/

http://www.zalando.nl/harris-tweed-clothing/

 

15 mei. Over zwaluwen en de kracht van de wilg.

Leven tussen de dieren zorgt ervoor dat geen enkele dag hetzelfde is want ook al zijn de honden en ezels en andere dieren gewoontegetrouw aan hun rituelen verknocht, toch verrassen ze ons steeds met hun malle fratsen.

DSC_1908 (2)De dag begon al vroeg met drukte, doordat er een koppeltje boerenzwaluwen vastbesloten was een nest te bouwen op de gordijnrail in de gang en ik dat wil voorkomen. We laten vaak de voordeur open staan; helemaal als er honden aan de voorkant buiten op het stoepje zitten te soezen in de ochtendzon, dus het was niet vreemd dat de zwaluwen steeds naar binnen vlogen. Vanwege het vochtige weer vliegen ze laag en is ons huis soms een doorgaande route. Ik moet ze regelmatig wegsturen en dan zitten ze verongelijkt te kwetteren op de deurpost. Sorry, honden, de voordeur blijft voorlopig even dicht totdat dit stel gevleugelde vrienden een ander onderkomen heeft gebouwd. Boven ons huisnummer, bijvoorbeeld.

Terwijl ik onder de douche ben hoor ik de honden verschrikkelijk blaffen. het is niet alleen onze alphateef, die het erf bewaakt met groot fanatisme, het is de hele club. En het stopt niet, dus er is iets aan de poot! Half onafgedroogd schiet ik in mijn badjas en kijk door de raampjes van de voordeur. ik zie een man bij de ezelstal en een blije pup rondom zijn benen springen. Rakkertje was weer eens ontsnapt; ze springt altijd over het hek als er iemand op het erf is. Snel schoot ik wat kleren aan om enigszins decent poolshoogte te kunnen nemen. Het is een bloemist die ons een prachtige struik komt brengen, maar panisch is voor honden en de vrolijke blijdschap van onze jongste interpreteert als bedreigend en angstaanjagend. Ik grijp pup in nekvel en neem bloemen aan.

Binnen ontdek ik dat ons snel aangebrande traumateefje van de zenuwen ligt te kluiven op haar poot. Sinds het onweer van een paar nachten geleden is ze weer even terug in haar angstmodus. Bij nadere inspectie is het niet haar poot waarop ze ligt te knagen, maar een draadje van de telefoon die achter een mand was weggewerkt. Maar de mand staat er niet meer. Het komende uur ben ik bezig een nieuwe levenslijn der telefonie aan te leggen. Beduidend korter dan het eerst was, de telefoon staat nu op het bureau binnen handbereik.

Nadat ik een van de twee niet aangekloven rozen licht heb bijgesnoeid, ontdek ik dat er gelukkig veel bloesem in de appelbomen op uitkomen staat. Theoretisch gezien zouden we dit jaar dan eindelijk appels gaan krijgen. Mits het niet zo’n verregende zomer wordt als de afgelopen drie jaar, die vier appels opleverden op een totale fruitbomenpopulatie van drie.

Mijn theorie lijkt te gaan uitkomen want de zwarte bessenstruik hangt vol met aanstaande vruchten. Dat beloofd heel veel cassislikeur en nog meer cassisconfituur. Eindelijk. Misschien moet er een herfstmarkt aangeschreven worden!

DSC_1897 (2)

En tot slot zie ik dat de de stronken hout, door Gijs zo zorgvuldig van de wilgenknotten gezaagd, aan het uitlopen zijn. In die stukken zit dus nog leven!

DSC_1907 (2)

Symbolisch weer. De wederopstanding van de wilg. Hoe ver je ook van je basis afgezaagd bent, hoe lang ze je ook voor tuinafval laten liggen, je zult jezelf verjongen en je niet zomaar laten opstoken als een verdorde tak. De wilg dwingt respect af. Niet voor niets is het gezond voor ezels en andere hoefdieren. De wilgenbladeren en bast staan erom bekend dat ze een pijnstillende werking hebben bij gewrichtsaandoeningen. Dit komt doordat er salicine in blad en bast zit, dat bij de productie van o.a. aspirine onontbeerlijk is. Wilgebladeren werden al rond 2000 jaar voor Christus als behandeling voor ontstekingen en pijnlijke gewrichten gebruikt. Maar ook looizuur is een bestanddeel dat in het sap van de wilg vrijkomt en dat heeft een zuiverende werking. Koortsremmend, zuiverend en pijnstillend en dat allemaal in een struik die niet gaat treuren als hij geknot is! 

DSC_1904 (2)