Maandelijks archief: juli 2013

26 juli. Modderbrothers.

Zo nu en dan een nestje Golden Retrievers fokken brengt, behalve de drukke puppentijd, ook met zich mee dat je veel mensen blij kunt maken met een leuk maatje. Het leuke van een vakantie-opvang is, dat je kunt genieten van een stel vrolijke hondjes en dat ze ook weer blij naar huis gaan. Een combinatie van de beide factoren ondergaan we nu en dat is dus dubbel leuk!

 

Hadden we al een dochter van onze Skye te logeren, mooie Summer, en een lekker ventje van Islay, Job, vandaag komt Bikkel de gelederen versterken. Bikkel was één van de drie broertjes uit het nest en bleef een weekje langer bij ons vanwege omstandigheden. Binnen enkele dagen zal ook een dochter van Islay het “ouderlijk” huis aandoen en dan heeft Islay maar liefst drie kinderen terug op honk. Ik hoop voor haar dat ze niet allemaal hun tassen met vuile was meenemen! De kinderen van Skye zijn al een stuk ouder, die gaan op vakantie en komen niet zomaar bij moeder aan. Toch is het plaatje van Skye met twee van haar dochters, onze eigen Iona en de eerder genoemende Summer, een prentje om te koesteren.  

drietal4Het is geweldig om te zien hoe binnen enkele uren de beide broertjes Bikkel en Job elkaar gevonden hebben. Continue samen stoeien, moddergevechten houdend, stoer doen en achter elkaar aan jakkeren, in het water, uit het water. Niet luisteren tijdens de wandeling, maar o zo lief samen terug komen als ik met barse stem roep dat ik Het Echt Meen!  Op andere momenten kunnen ze innig klef elkaar de mondhoeken likken alsof hun leven ervan af hangt. Lieve, stoute mannetjes, je kunt niet anders dan stapeldol op ze zijn.

IMG_8113Job is wat rustiger, trekt zich ook zo nu en dan terug in een bench, waar hij zich lekker opkrult. Bikkel blijft vrolijk lachtend de dag door huppelen. Als Job slaapt, stoeit hij met Summer of met zijn zusje Gigha. Een groot “puppenparadijs.” Voor ons, als fokker, is het ontzettend genieten om te zien hoe dat stel zich aan het ontwikkelen is tot heerlijke, vrije, vrolijke en gezonde honden. Mensenvrienden, lief, mooi – want het ook wil ook wat – en o zo stabiel. Dank zij de fijne bazen die ze hebben gekregen. Mensenvrienden,  maar ook voor ons.

IMG_8364Lizzie is helemaal dol op de broertjes maar beseft ook wat een fantastisch vooruitzicht het is om misschien binnen afzienbare tijd weer in een puppyren te kunnen kruipen met allemaal van die kleine molletjes. Haar ogen stralen als ze die herinneringen ophaalt en alleen al daarom kijken we reikhalzend uit naar het moment dat Skye zover is om naar haar geliefde te brengen. Maar éérst gaat er nog een andere logeerhond weg en komt zusje Siya!

25 juli. Deze dag is meegenomen.

Weer warm. Ik kan ervan genieten als ik niet al te veel hoef te doen. Laura komt vandaag thuis en dat maakt dat de dag een extra glans krijgt. Ze is bijtijds in Heerenveen, Gijs voelt zich goed genoeg om haar samen met Lizzie op te halen. Sterker nog, hij voelt zich gelukkig goed genoeg om met de beide meisjes en de MS Milo naar Leeuwarden te gaan om daar te gaan varen. Ik kan niet mee, er wordt een vakantiehondje opgehaald en er zijn nog wat artikeltjes te schrijven. Maar het idee dat mijn gezin lekker het water op en in gaat, is een heel fijn idee. Ik zwaai ze dan ook met plezier uit, zonder dat het verkeerd  zal overkomen.

DSC_0181 (2)We eten geen uitgebreide maaltijd, als ze terug zijn. Salade, stokbrood, lekkere vleeswaren, gemakkelijk zomereten met een glas rosé. Ook Gijs doet daaraan mee, voor de eerste keer in best een lange tijd lijkt het hem ook te smaken. De hondenmeisjes dartelen om onze voeten en even, maar heel zeker een moment om te koesteren, voel ik me van top tot teen blij. Het hele “roedel” bij elkaar, in redelijk goede doen.

tweetal12Later op de avond, bij schemer, ga ik samen met Laura naar de frambozenstruiken. Er moeten weer een aantal kilo’s geplukt worden. Ondanks dat het nog 26 graden is, hebben we onze laarzen en truien aan. Dat kan niet anders met alle insecten en stekels. Tijdens het plukken praten we. Over alles waar moeders en dochters over praten als ze elkaar een tijd niet hebben gezien. Ik hou zo innig van Laura, van haar spitsvondigheid en intelligentie en om wie ze geworden is. Samen tussen de frambozen haalt die liefde helemaal naar boven. Opnieuw momenten om te koesteren. Deze dag mag niet zomaar voorbij gaan. Ik vang de geur, de zomer, dit geluk in de nieuwe koperen confiture-pan.

DSC_3545 (2)We zullen nog dagen frambozensap drinken. “Every cloud has a silver lining…”

DSC_3558 (2)

24 juli. Orpheus voor Nicky.

Weer een tropisch warme dag. Lizzie worstelt zich door de tweede helft van haar folder-baantje heen omdat ze gisteren wat minder deed, vanwege haar verjaardag en het zwemmen. Gijs heeft het niet gemakkelijk door de hitte. Weinig energie en weinig lucht. In de schuur, met de ventilator aan en de radio op Omrop Fryslân is het voor hem uit te houden. Maar dan nog moet hij regelmatig even gaan liggen om bij te komen. Toch geniet hij volop van de diverse sportevenementen, het Skutsje silen heeft de het estafettestokje van de Tour de France overgenomen en hij houdt het nauwlettend bij.

skutsjeHIk ben bezig met alle gebruikelijke werkzaamheden van de dag: het schrijven van artikeltjes voor de diverse webshops, het verzorgen van het hondenroedel, het ontvangen van mensen die hun lievelingen komen halen zonder dat het de hele groep onrustig maakt. Terwijl ik koffie zet voor een paar baasjes die rechtstreeks van het vielgbeld naar hier zijn gereden om hun hond op te halen, hoor ik op de radio flarden van “Orpheus” van Igor Stravinsky. De muziek treft me. Zoals altijd. Het roept herinneringen bij me op, van de opening van Het nieuwe muziektheater in 1985 en het gelijknamige ballet, door Toer van Schayk. En door de warmte buiten, de trillende lucht in een witte zon, haal ik in gedachten, en later op papier, een oude column terug.

Voor Nicolette. Omdat ze net terug is uit Santorini, omdat ze ooit zelf Orpheus beminde. Omdat ze zo verrassend oud en nieuw in mijn leven is.

“De zon stond op haar hoogst, de dag was op de helft. Vanuit het enige plekje schaduw aan het begin van het straatje stond een vrouw in een donker hoekje de voelbare stilte in zich op te nemen. Zelfs het monotone geluid van de altijd zoemende cicaden was zacht. Alsof ze door de verlammende hitte loom geworden waren.
 Het was het kleinste dorpje dat de vrouw ooit gezien had. In feite bestond het maar uit dit ene nauwe straatje waarvan de witgepleisterde muren van de schuin tegen elkaar aangeleunde huizen bijna pijn deden aan je ogen. Achter de reflecterend heldere vlakken kon je een stoffig groen van de tuinen onderscheiden. Daar was het tere zilverachtige grijs van grillig gevormde olijfbomen te zien en misschien was er wel een behaaglijke koelte onder de eeuwenoude, kromgetrokken vijgenbomen. Een oude, gebogen vrouw zat tegen een verveloze deurpost geleund. Ze was helemaal in het zwart gekleed en ze kneep met haar ogen tegen het licht. Vermoedelijk had ze dat al een leven lang gedaan, gezien het perkamentkleurige craquelé van haar gezichtje.
Er was geen zuchtje wind. Het niet weg te denken plastic vliegengordijn hing zwaar naar beneden. Behalve de cicaden en het oude vrouwtje leek er geen ander leven te bestaan. Overal was het witte licht.
De straat waar een poederachtig waas van stof over hing, het door de jaren heen verweerde smeedijzer van een afgebroken hek, het verschoten blauw van raamkozijnen en deuren, niets leek een eigen identiteit te hebben, versluierd als ze waren door stof en licht.
Een halfslachtig terrasje met twee formica tafeltjes en slordig neergezette houten stoeltjes was een voorbeeld van verlatenheid; alsof de eigenaar al lang geleden was vertrokken en de stenen kruik waar wellicht wrange, koele witte wijn in had gezeten leek volkomen vergeten.
Het enige wat bewoog, heel even maar, was een vlieg die zich tegoed deed aan een druppel gemorste zoetigheid op het vuilbeige tafelblad.
En in de verte aan het einde van de aflopende straat was een donkerblauwe streep te zien.
Een transparante streep zee. De spil van dit kleine bestaan, altijd weer die blauwe diepte die alle kleuren van de regenboog kon aannemen al naar gelang de tijd van de dag of het seizoen.
Later zou het druk worden op dit Godverlaten stukje paradijselijke rust. Dan kwamen er kinderen uit alle openingen, hun donkere haren glanzend in het zonlicht. Er zou beweging zijn van vrouwen met wapperende rokken en manden met kleurige groenten en fruit aan hun armen. De van stille hitte trillende lucht zou gevuld worden met stemmen. Sonore mannenstemmen, schelle vrouwenstemmen, hoge kinderstemmen. Nog later zou er een gerammel van potten en pannen uit de open ramen klinken en zou je vanuit de keukentjes kruidige geuren kunnen opsnuiven die sterker zijn dan het allesoverheersende, zware aroma van de vijgenbomen. Dan zou er bedrijvigheid zijn.
Maar vooralsnog was de oude vrouw in slaap gevallen met haar kin op haar ingevallen borst. Van onder haar rafelige hoofddoek krulde een schamele grijze lok haar, die straks met een ongeduldig gebaar teruggeduwd zal worden. Wanneer ze wakker is. Wanneer alles weer wakker is. Wanneer de zon goudkleurig gaat worden en haar stralen lager strekken.

Plotseling, veel eerder dan waarschijnlijk was, verbrak een nieuw geluid de serene stilte. Ergens klonk een zingende jongensstem, wreed de kalmte doorborend. Getingel op een snaarinstrument begeleidde het onverwachte geluid.
Hoewel het in de eerste instantie een ruwe dissonant leek, paste de omgeving zich wonderwel aan. De cicaden leken te verstommen, geschrokken uit hun diep rituele gezoem. Nauwelijks waarneembaar leek zelfs de zon zich te verdiepen.
Vanachter een blauwe deur verscheen een jongen. Hij droeg niet meer dan een vaalwitte gerafelde broek die tot halverwege zijn lange benen hing. Zijn olijfkleurige torso was tenger maar gespierd en glom van de hitte. Hij leek naakter dan wanneer hij niets zou dragen.
Zijn hoofd met de donkere haren boog zich bijna devoot over een klein instrument dat wat weg had van een miniatuur gitaar. Zijn lange, benige vingers bespeelden het maar het geluid werd overstemd door zijn eigen stemgeluid. Zijn jeugdige schoonheid deed haast net zo´n pijn aan de ogen als het verblindende witte pleisterwerk.
Het oude vrouwtje sliep door het gezang heen, vaag op de achtergrond klonk nog het koor van de cicaden. En even plotseling als zijn lied door de lucht sneed zakte het nu weg, diep in zijn keel. In de opnieuw overheersende rust legde hij met een snel, katachtig gebaar zijn instrument op het tafeltje naast de wijnkruik. Met trage, sluipende passen liep hij naar het midden van de straat. Het leek alsof de zon zich om hem heen vouwde, alsof hij gevangen werd in een plas goud. Hij opende zijn armen en strekte ze wijd uit. Zijn voeten plaatste hij in een gekruiste positie. Hij vormde ineens een verstard, ingetogen beeld van een sirtakidanser; een uit glad vlees gehouwen standbeeld. Alle Griekse Goden die ooit in marmer werden uitgehouwen leken op geen stukken na op dit volmaakte plaatje. Hij werd één met zijn omgeving, smolt samen met het goud, het aroma, het blauw en het stof.
Op dat moment klonk er vanuit de verte muziek, waar hij heel summier enkele bewegingen op maakte. Het zonlicht veranderde, verdiepte.
Vanuit haar schaduwrijke observatieplek liep de vrouw door het licht naar de jongen toe. Even leek het alsof ze hem wilde omhelzen, maar ze sloeg een nonchalante arm om zijn smalle heupen. Ze boog zich voorover naar een onbekende diepte.
“ Bedankt. Dat was een prima ouverture. Het orkest kan even pauze nemen. We gaan ombouwen naar de volgende scène…. ”

23 juli. 15 jaar…

15 jaar geleden was het bewolkt na een aantal snikhete dagen. Nu is het snikheet, ter voorbereiding op een aantal bewolkte dagen…

15 jaar geleden was er geen ontbijt op bed. Kleine, negenjarige Laura werd door opa en oma opgehaald en Gijs en ik gingen weg zonder te weten hoe en wanneer we met wat weer terug zouden komen.

15 jaar geleden werd de dag steeds pijnlijker en zwaarder…. maar eindigde, na een intens lichamelijk gevecht, in een dag die we ons hele leven niet meer zullen vergeten. 22.47 uur kwam ze ter wereld, onze perfecte, lieve meisje dat al vóór haar geboorte zoveel had doorstaan en al zo’n verlies had geleden. Dat door een natuurwonder bij ons  was gebleven. Omdat het zo moest zijn.

Nu, 15 jaar later, omhels ik haar en krijgt ze ontbijt op bed. Vijftien jaar liefde, zonneschijn en schoonheid.

Het wordt een snikhete dag en er moet gewerkt worden, ondanks de feestelijkheden. Lizzie wordt boos op alles en de wereld, maar vooral op deze dag die niet de mooiste lijkt te zijn. Het zijn ook voor haar bitterzware tijden. Maar als we haar aan het einde van de middag ophalen van een spontaan uurtje zwemmen met haar vriendinnen en we nemen haar mee om met zijn drieën te gaan eten in een gelegenheid waar ze zo van houdt, dan is de donkere wolk over gedreven en zien we het weer: dat stralende, zo innig geliefde gezicht, dat mooie mens dat onze dochter is en dat met al haar kwaliteiten en talenten een glanzende toekomst voor zich heeft.

En waar ze deze dag nog het meest gelukkig door is geworden? Ze heeft ontdekt dat ze langer is geworden dan haar moeder. Ik voel me dus klein bij zo’n groot kind. Alhoewel je het woord “kind’ al bijna niet meer kan gebruiken!

 

20/21 juli. Nog lang niet jarig…

Vanmorgen mocht ik niet vroeg mijn bed uit. Wel voor het eerste hondenrondje, maar daarna werd ik toch geacht terug naar bed te gaan en daar te blijven totdat… ja… dat is de verrassing! Een verjaardag die zomaar voorbij zou kunnen gaan. Maar Lizzie wil graag dat ik het traditionele ontbijt-op-bed krijg. Een reden genoeg om mijn hoofd even terug in de kussens te laten rusten, weg te dommelen en in de verte de geluiden van de naderende feestelijkheden op te vangen. De stemmen, van Gijs laag en sonoor, Lizzie hoger, zeker als ze tegen een paar honden praat. Koerend, lief. Gestommel bij de deur, gerinkel. Er valt iets. Ik hou me in, sta niet op, ben jarig. Ik wordt toegezongen en krijg een dierbaar cadeautje. En beschuit met witte chocoladekrullen en aardbeien, naast een lekkere kop koffie. Skye mag voor deze ene keer ook erbij. Als ik na dit gezellige samenzijn de sociale media aandoe, word ik overspoeld met lieve berichtjes en mooie kaarten. Hartverwarmend, van prachtige prentjes tot geestige Goldenfoto’s.  Wat is dat toch bijzonder;  Nu krijgt men tientallen felicitaties, terwijl tien jaar geleden de verjaardagskaart per post nog verstuurd werd. Ik klaag niet, geniet van alle virtuele kaarten en bloemen.1004798_177095109139442_456974206_n 1005187_416686171777990_341591072_n 970967_654196364608593_346951449_n

1069345_463205627109054_1667733732_nLizzie gaat naar een vriendin, Gijs wil even naar Heerenveen, nadat de boodschappen zijn gedaan. Hij neemt een potje ingelegde artisjokken voor me mee, heerlijk bij een stukje stokbrood en wat kaas. We komen elkaar aan het einde van de middag alledrie weer tegen. Er moeten opnieuw dringend bessen geplukt worden. Maar dat neemt niet weg dat ik voor mijn verjaardag mijn lievelingsdrankje mag drinken, Prosecco met een drupje rozensiroop. De ultieme zomerfeest-drank. Geen Kir Royal, maar voor mij de enige echte “Rosecco.” En dat met uitzicht op de weilanden en een groep vrolijke honden om ons heen. Optimaal genieten van een gedenkwaardige dag, de ingrediënten lijken er te zijn. We proberen het en lijken er even in te slagen. Dat de avond heel anders zal eindigen dan feestelijk is, hoef ik op dat moment nog niet te weten.

DSC_3508 (2)Zondag komt met evenveel warmte en zomerse temperaturen. Voor Gijs eigenlijk helemaal niet lekker. Hij is verkouden, heeft keelpijn. Trekt zich terug in zijn “werkschuur” waar het koeler is en waar hij zich, met de radio aan, een stuk prettiger voelt. Ik heb het druk met gaande en komende honden: onze vakantieopvang is op het hoogtepunt. Lizzie is bezig haar fiets op te knappen en dat ze daarbij een struikje brandnetels in een andere tint spuit, dat mag de pret niet drukken. Het heeft wel iets artistiekerigs.  DSC_3505 (2)

Ze zijn er ook in rood. De dag kabbelt voort en heeft iets katterigs over zich omdat we alledrie in onze eigen cocon lijken te zitten. Maar tegelijkertijd geeft dat ook een bepaalde ontspannen sfeer. Ik ben er niet helemaal uit of ik dit nu wel of niet prettig vind. Neig naar het laatste en vraag me dan af, waarom? Gelukkig is er niet al teveel gelegenheid om daar lang over na te denken; het grote hondenroedel heeft zo zijn constante aandacht nodig. Je zou kunnen zeggen: “Saved by the Bark!”

19 juli. Inmaken.

Vandaag gaat het er dan eindelijk van komen: niet alleen de bessen worden geplukt, maar ook de eerst oogst frambozen. Ook al is het nu echt warm, ik doe een oude spijkerbroek aan en mijn laarzen en een oude trui met lange mouwen.. er zijn teveel brandnetels en stekels tussen het zoete fruit om met een onbedekte huid er tussen te gaan staan.

DSC_3494 (2)In alle jaren dat we hier wonen is er niet zo’n rijke opbrengst van frambozen geweest. De zwarte bes wel, ik heb elk jaar een respectabele hoeveelheid cassislikeur en cassisconfiture gemaakt, maar dat was meestal al veel vroeger in het seizoen. In de zomer van 2010 heb ik een jam-omzet van maar liefst ruim vierhonderd euro gehad van zwarte bes, appel, braam en het grote experiment: rozengelei. Maar toen ging ik wel met tientallen potjes de zomermarkten af, iets wat deze zomer onmogelijk is. Al was het alleen maar omdat alle fruit een maand later tot wasdom is gekomen en de zomermarkten momenteel niet te plannen zijn omdat je al zo vroeg van tevoren een kraam moet reserveren.

DSC_0174 (2)Het heeft iets copieus, luxueus om tussen hagen van frambozen te staan, met  twijgen die reiken tot je hoofd, terwijl het zomers warm is en je het zachte fruit tussen je vingers neemt. Een zoet, kruidig parfum komt daardoor vrij en het sap kun moet je wel oplikken, vol smaak en snoep. Onder het hoge gebladerte is het vochtig warm, aromatisch. Een andere wereld. Waar zoemende bijen, vlinders en kleine insecten een eigen leven leiden. Mijn eigen wereld staat een beetje stil, er is alleen maar de blauwe lucht, de groene, klamme stilte van het blad om me heen en de overvloed aan rode vruchtjes. Als een mantra pluk ik, laat ik de frambozen in een bak vallen, haal ik diep adem en neem ik de kleine sfeer in me op. Dan pluk ik weer, vruchtje in de bak, inhaleer en beleef tot in mijn nekharen dit kleine, met groen en geur omfloerste bestaan.

DSC_3485 (2)De keuken is in een later stadium het toneel van pruttelende zoetigheid, potten en flessen, suiker, kleverige druppels dieprood genot. Alle pannen die maar een beetje in aanmerking komen. staan op het fornuis. Met de rechtstreekse uitzending van de BBC Proms op de radio valt alles weer op zijn plaats. Dit is goed.

Tijdens dit intensieve plakwerk weet ik ook ineens de ideale bestemming voor het verjaarsgeld dat ik van mijn vader heb gekregen. Dit keer gaat het niet op aan de dagelijkse boodschappen of aan een extraatje voor de honden. Ik koop er zelfs geen taart of een fles wijn van. Nee, dit zal worden uitgegeven aan een lang gekoesterde wens, al van uit de tijd dat ik nog een Boretti-fornuis met twee ovens en vijf pitten had: een Franse, koperen confiture-pan.  Elk jaar weer zo nodig en handig en wanneer hij niet gebruikt wordt is hij gewoon mooi.$(KGrHqJHJE8FHiei7o)DBR5SOWQwZw~~60_84Ik kan me nu al verheugen op de inmaak van alle bramen en vlierbessen die aan het rijpen zijn. Met de echte confiture-pan – van mijn vader – onder het genot van een glaasje crême de Framboise, samen met Gijs die dan klaar zal zijn met deze lange serie kuren!

creme de framboise

 

17 juli. 21 honden en een postbus.

Al vroeg in de startblokken voor de ontvangst van drie honden. Twee “oude bekenden” die hier voor de derde keer op rij hun zomer komen vieren, en een hondje dat een beetje bij ons hoort: een dochter van Skye. We hebben geluk met het weer: het is droog en lekker zonnig, zodat we op het veld de ontvangst kunnen doen, zoveel beter dan in de huiskamer waar een hele berg goldens de koelte zoekt en dan opgewonden door elkaar heen gaan springen en joelen. Omdat we twee groepen moeten scheiden vanwege loopsheden en een “hedderende” herder, is het helemaal niet handig om bezoek in huis te ontvangen: één deur verkeerd open en we hebben de honden aan het dansen.

DSC_3424 (2)Gijs wil gaan fietsen, maar komt niet verder dan tot aan de straat. Ook zijn band is zacht en hij krijgt het niet voor elkaar om die op te pompen, er is vandaag helemaal geen energie meer over. Lizzie rijdt haar laatste deel folders.  Aan mij de taak om het schoolklasje honden in toom te houden, baasjes van koffie te voorzien en de rust zoveel mogelijk te bewaken. Dat lukt niet als er, net op het ogenblik dat Gijs even moedeloos is en op bed gaat liggen, een grote bestelbus het pad op komt rijden. De buurhonden slaan aan, zo ook mijn eigen beide roedels. Ik probeer zo snel mogelijk naar de bus toe te lopen omdat ik weet dat hij niet gemakkelijk op ons erf kan draaien:  de MS Milo en een auto plus aangekoppelde aanhanger staan in de weg. De chauffeur begrijpt het niet en rijdt door tot bijna aan het ingangspad van de buren. Hij komt een aangetekende brief brengen voor de buurvrouw, die niet in de gaten heeft dat er rumoer is. De man staat er wat ongelukkig bij, hoe moet hij weer terug en hoe moet hij door het cordon van grote zwarte honden? Ik besluit hem tegemoet te komen, voor zover ik dat niet al gedaan had. En bel de buurvrouw, die naar buiten komt. Op dat moment draait de auto van mijn bezoek het pad op en springen onze twee Golden vakantiegasten uit de auto. Kwispelstaartend en vrolijk gaan ze naar de buurvrouw en willen dan doorschieten naar het hek, waarachter de New Foundlanders staan te blaffen. Ook mijn honden breken bijna de tent af, zoveel leuks op het erf waar zij niet bij mogen! Puppenkind weet zoals gewoonlijk weer haar kamikazesprong uit te voeren en danst ook gezellig naar de buurvrouw toe, de postbesteller weet van ellende niet hoe hij het heeft en in die drukte besluit een van de oude honden een soort van kleine toeval te krijgen, waardoor hij omvalt en naar adem snakt. Ik zet de nieuwkomers op het veld met de stoute pup, en kniel bij de oude hond neer. Laat de postmeneer voor wat hij is, daar maakt de buurvrouw wel korte metten mee. Lieve bezoekster rijdt haar auto helemaal het pad af naar de weg, buurvrouw haar busje, zodat de inmiddels rood aangelopen postman achteruit terug kan, dan gaat keren en het pad afhobbelt. Oude hond komt bij en krijgt een pilletje op de tong en een koelband om, zoon van bezoekster loopt “even gezellig mee” naar binnen om een glaasje fris en wordt -zoals ik al vreesde – overspoelt door een golf golden retrievers, terwijl zijn eigen vrienden op het veld staan te blaffen. Soms heb je het allemaal niet meer in de poot.

Maar: al deze opwinding ebt snel weg als we dan toch aan de koffie zitten. Ik wordt getracteerd op een prachtig boeket bloemen, de logés liggen al in het zwembadje en over twee uur komt pas het volgende hondje!

DSC_3381 (2)

 

16 juli. Vakantiebaantjes.

Lizzie heeft voor het eerst een vakantiebaantje aangenomen. Ze moet bijna driehonderd folders en plaatselijke krantjes rondbrengen door ons dorp. Dat lijkt een prettige, gemakkelijke manier om wat bij te verdienen, maar in een agrarisch gebied als dit is ze uren onderweg. Want het “dorpje”is heel uitgestrekt, met velden waarin zo nu en dan een boerderij in de oksel van de rivier ligt, of een tweetal woningen aan een weg zoals de onze. Juist op het moment dat ze de folders aangeleverd kreeg, was de voorband van haar fiets lek. Van het ene op het andere moment. Gijs is niet in staat om de band te repareren. Er moet hooi voor de ezels gehaald worden en dat is de maximale inspanning die hij momenteel aan kan. Dus we brengen de fiets naar de fietsenmaker in het dorp en mijn oude barreltje wordt opgepimpt met enorme fietstassen waar per keer 100 kranten en folders in kunnen. 

DSC_3344 (2)Als Lizzie na anderhalf uur terug is, moeten de overige tweehonderd folders nog weggevouwen worden, alsof je het over de was hebt. Die overigens ook nog moet worden weggevouwen en zich blijft vermenigvuldigen. Maar dat is een andere vakantiebaan: de Nationale Wasvouwdag valt dit jaar op 19 juli. Lizzie heeft nog niet goed de logica van haar route en de handigheid erin, dus na het eten maken we de tafel leeg en gaan we aan de slag. Het heeft wel iets om zo samen aan het werk te zijn.

DSC_3342 (2)Mijn vakantiebaantje begint morgen pas echt, wanneer er weer drie honden onze opvang aandoen. Dan hebben we een halve week een respectabel aantal en daarna neemt de grootste drukte weer af. Ik hoop op droog weer de komende tijd, alhoewel de warmte – hoezeer ik daar ook van hou – een aanslag lijkt te doen op het gestel van Gijs. Hij heeft werkelijk geen energie meer en is al benauwd van de kleinste inspanning. Hem kennende zou hij met de grootste liefde een stukje van Lizzie’s wijk hebben overgenomen als hij zich goed had gevoeld, maar nu is het echt haar werk, zeker omdat er maar één fiets op het erf is. Gelukkig is het maar voor een paar weken. En, zoals ze me helemaal blij laat zien: “Dat is het voordeel van een buitenbaantje! Je wordt er bruin van!!” Ik hou van haar om die positieve kijk en vouw nog een foldertje extra.

DSC_3356 (2)

 

13/14 juli. Proms en een bevolkte rozenkrans

Lizzie is uit logeren en dat maakt altijd dat ik een vorm van het lege nest syndroom heb. Dat was deze week al door het uitvliegen van de baby-zwaluwtjes, maar na een intensieve dag zoals gisteren, waarop Laura en Lizzie het huis vulden met hun aanwezigheid, is hun afwezigheid helemaal voelbaar. Het is eindelijk echt zomers zonnig en dat maakt dat alle honden heerlijk buiten kunnen zijn. Er is nog steeds de nobele taak om alle zwarte bessen te plukken en het hondje verder te trimmen, wat woensdag maar voor de helft gelukt was. Ze kan niet naar huis met één geknipt oortje. De andere honden genieten van het kinderzwembad, dat ik elke ochtend met schoon water vul nadat de pony’s ervan gedronken hebben tijdens het afgrazen van ons veldje en dat aan het einde van de dag een spiegelend meertje van modder is.

DSC_3340 (2)Gijs doet het bewust rustig aan, hij wil niet weer in de valkuil van haast trappen. Tijdens de eerdere kuren was hij in dit stadium nog erg actief, tartte dan zijn energie. Maar omdat hij eigenlijk al een stuk minder bijgekomen was in de rustweek, voornamelijk door de emotionele spanningen van de onderzoeken, is het van belang dat hij nu energie gaat vergaren. Hij rommelt wat op het erf, slaapt veel en leest veel. Ik doe wat boodschappen. Gijs heeft niet veel trek in eten en ikzelf hoef ook niet uitgebreid een drie gangen menu. Ik ga wel vanavond de eigenaar van de dekreu bellen, die we hebben uitgekozen voor onze Skye. Dat is uiteindelijk nu een heel goed vooruitzicht, omdat Gijs zich tegen die tijd echt goed zal kunnen voelen.  Het is een fijn gesprek, warm, vertrouwelijk en alleen al daarom zie ik het zitten om met deze mensen het nieuwe, mooie avontuur aan te gaan.

Vanaf half tien breekt een muzikaal tijdperk aan, waar ik welk jaar opnieuw weer reikhalzend naar uitkijk. De  Promenadeconcerten van de BBC.  Zo divers, zo bijzonder en zo Brits. Ooit wil ik in de Royal Albert Hall in Londen een concert bijwonen. Dat staat al jarenlang op mijn verlanglijst. Er was een keer dat gijs voor mijn verjaardag een boottrip, overnachtingen en tickets voor een concert had geboekt, maar dat hebben we door vervelende omstandigheden moeten afzeggen. Voorlopig stel ik me tevreden met elke avond een concert via de radio, vanaf 9.00 uur, half 10. Dan gaat de knop om, de telefoon uit en dat is mijn dagelijkse moment van rust op de hectische zomerdagen.

Na de eerste indrukwekkende “Proms-avond” kijk ik even naar het NOS journaal op internet. Dan krijg ik een schok. Er is een markante theaterpersoonlijkheid overleden, onverwacht. Als ik naar de foto kijk, zijn warme gezicht met zijn soms ietwat ironische glimlach, zelfverzekerd maar tegelijkertijd open en empathisch, voel ik me verongelijkt verdrietig. Deze man betekende voor mij persoonlijk en mijn loopbaan erg veel. Hij stimuleerde, hij investeerde en had oog en gevoel voor nét die extra aspecten die zijn theater van een aardige schouwburg in het midden van het land naar een A status voerde. Door hem heb ik mij kunnen transformeren van ex theatertechnicus naar volbloed theatercateraar. Hij haalde het beste in me naar boven maar niet voor niets: hij eiste – met een reële aanloop – dat mijn werk niet meer zou kosten maar quitte zou gaan spelen. Hij had het geduld en gaf me het vertrouwen om het tot een winstgevend bedrijfje binnen zijn bedrijf te tillen. We spraken in sommige opzichten dezelfde taal, maar hij wist me ook als een soort coach af te remmen als hij het niet nodig vond dat ik doorjoeg. Hij kon me boos maken, tot stampvoetens toe, maar kon me ook verrassen met een innige omhelzing als hij blij was met mijn werk. Hij was meer dan een werkgever. Hij was een liefhebbende inspirator. Hij had er nog moeten zijn en niet op zijn 65e moeten sterven. Boos ben ik op de onredelijkheid van alles. Het duurt nog lang eer ik de slaap kan vatten.

994837_10153020921400297_2004882124_nDe zondag staat in het teken van een openbaar vervoer rit, die me uiteindelijk meer dan vier uur gaat kosten. Lizzie wordt door onze vriendin uit Amersfoort naar Zwolle gebracht. Een mooi trefpunt: zij drie kwartier reizen en ik – in gewone omstandigheden- ook drie kwartier. Maar dit weekend zijn er werkzaamheden gepland en door de “warmte,” maar liefst 26 graden! zijn er ook wisselstoringen. Gijs brengt me naar het station in Heerenveen. Een zware klus, meer dan dat krijgt hij niet voor elkaar, want de nieuwe kuur bezorgt hem veel last. Het is vervelend om weg te gaan, maar het is nog veel vervelender om Lizzie alleen te laten reizen. Zo kies ik van twee vervelende dingen de minst vervelende…ik neem een boek mee voor in de bus.

Als Lizzie en ik uren later eindelijk thuis zijn, heeft Gijs al een boterham met een gebakken ei gegeten. De honden krijgen een verlate maaltijd, de ezels moeten op stal en ik draai nog een was. Ben er niet helemaal bij door het overlijden van P. Maar het roedel is weer compleet en daar zou ik wel een hele dag voor willen reizen!

Last van het lege nest syndroom kan ik ook niet meer hebben: de baby-zwaluwen zijn weer even terug. Maar in plaats van op hun eigen nest neer te strijken, hebben ze zich nu verdekt opgesteld op de rozenkrans, die al sinds jaar en dag gedrapeerd hangt rond een lampje in de gang. Tijdens de Kerstfeestelijkheden prik ik er witte duifjes in… nu hebben mijn gevederde vriendjes deze plek gevonden. Toch stuur ik ze met veel moeite weg. Ze horen gewoon buiten en niet als decoratiemateriaal op een rozenkrans van zijde!

DSC_3366 (2) DSC_3363 (2)

 

8 juli. Lege nest syndroom.

In deze dagen ben ik emotioneel incontinent. Tranen zitten hoog en vloeien rijkelijk. Als rechtgeaarde dubbele Kreeft (ook mijn ascendant staat in dit teken, ook wel “Cancer” genoemd…) ben ik van nature al zwaar op de schaar, maar vanwege diverse hormonale schommelingen en huiselijke omstandigheden moet ik de huid onder mijn ogen met wat extra vochtinbrengende crème behandelen, want er loopt veel zout traanvocht langs in deze periode. Ik twijfel aan beslissingen die alleen ik kan nemen. Het lukt me niet om knopen door te hakken of goede eindes aan de broddel-lapjes van ons huidige leven te breien. Eigenlijk heb ik het idee dat ik weinig grip heb op zaken waar ik doorgaans een volledig overzicht van heb. Of, om het met andere woorden te zeggen: ik word moe van mijn eigen gedachten. En daardoor slaap ik slecht.

Gijs gaat onverwacht weer op pad om schoonvader te helpen met de auto, die vorige week al voor problemen zorgde. De auto. Niet schoonvader. Ik hou me bezig met talloze veel te kleine, onbeduidende dingetjes omdat ik de grote taken niet uitgevoerd krijg. Het is de eerste echte vakantiedag van Lizzie en om dat toch een beetje feestelijk te maken, gaan we samen boodschappen doen en mag zij lekkere dingen uitzoeken die goed zijn voor “Holiday-food.”

Als Gijs weer terug is en even op bed moet gaan rusten omdat hij grijsgeel ziet van vermoeidheid, ga ik buiten zitten met de honden. Om mijn hoofd fladderen de zwaluwen laag. Ik kijk hen na en realiseer me dan met een schok dat het de kleintjes zijn, die hun proefvluchten aan het maken zijn. Af en toe strijkt er weer eentje neer op het honk boven ons cijfer 2 bij de voordeur, maar eigenlijk zijn ze aan de laatste oefen vlieguren toe. Ik word weer sentimenteel; kan het niet tegen houden. Dit keer omdat deze zwaluwkinderen ons nest definitief gaan verlaten. Komen ze volgend jaar terug?

DSC_3144 (2)Later op de avond, als ik voor de laatste hondenronde naar buiten ga, zie ik inderdaad dat het nest leeg is. Maar dan hoor ik Lizzie roepen, vanuit huis: “Mam! Kom eens helpen, er zitten vogels in de gang!” Als ik haar van de gevleugelde vrienden wil bevrijden (zowel Gijs als zij vinden het niet prettig als ze langs hun hoofd vliegen) zie ik tot mijn grote verwondering dat het de twee ouders zijn en de drie kleine zwaluwtjes. De laatste snappen niet hoe hun route door de gang naar buiten is en één van hen verliest hoogte, bijna in de bek van onze opvangherder die “hedderend” heen en weer rent om die spoken uit zijn huis te jagen. De kleintjes mogen dan niet meer thuis op het nest komen, ze volgen duidelijk hun ouders, die nog steeds pogingen blijven doen om zich op de gordijnrail in de gang te verschansen. Het lege nestsyndroom heeft nog een dagje uitstel!DSC_3262 (2)

DSC_3261 (2)