Maandelijks archief: augustus 2013

24/25 augustus. Alles gaat mis, maar ook goed.

Bowie wordt  in de ochtend opgehaald en omdat Gijs er niet goed aan toe is, ben ik zelf ook wat later met alles. Dan merk ik weer hoe belangrijk het is om een haal,- of brengmoment van de opvanghonden goed voor te bereiden. Dat was nu niet het geval. Ik was te laat en had niets geregeld. De honden waren allemaal nog buiten aan het rommelen. De teven aan het blaffen aan de voorkant. Eér ik het in de gaten had, liep Gigha over het erf, want die klimt overal overheen als er mensen door het hek zijn. Alle reuen waren aan het joelen. Want ze wilden allemaal ook wel met Gigha over het erf. Meisje is ruim een week loops, dus de heren hadden snode plannen. Met veel gedoe hadden we eindelijk alle honden op de plek waar ze moesten zijn en Bowie bij zijn baasjes op het veld. Laura kwam gelukkig al met de koffie aan. Die ik door een verkeerde beweging helemaal over mijn schone broek liet vallen. Vervolgens bleek dat de koffiemelk zuur was. Alles wat mis kon gaan, ging ook goed mis, maar uiteindelijk zat Bowie met een brede grijns achterin de auto, nadat hij nog heerlijk languit in het zwembot was gaan liggen.

 Laura en Lizzie willen graag naar de stad, Lizzie moet nodig naar de kapper. Laura was al een tijdje naarstig op zoek naar kralen, omdat ze een eigen geregen kralengordijn op haar kamer wil. Ik heb nog het één en ander voor te bereiden voor morgen. Dan ga ik met Iona naar een grote show. Samen met vriendinnetje J. en het  nestzusje van Gigha. Iona moet nog gewassen worden, want ze presteerde het om zich zo modderig mogelijk te maken, vanmorgen. Ook dat ging dus mis. Maar even een uurtje met mijn dochters naar de stad is zo aantrekkelijk dat  ik besluit met hen mee te gaan en de boel thuis maar even de boel te laten. Toch ga ik met een bezwaard hart samen met Lizzie de bus in… Gijs is echt ziek en ik laat hem achter.

Met de meisjes op stap is heerlijk. Lizzie heeft haar haren laten knippen en als we onze tassen vol hebben, is het vanzelfsprekende ijsje een bekroning op de paar uurtjes sjoppen. Als ik dan ook nog door mijn dochters in het hedendaagse jargon word bijgespijkerd, dus alles te weten kom over “Swag” en “Jolo,” kan mijn dag niet meer stuk. De rest van de dag is druk en het wordt alles bij elkaar toch laat. Ik kan pas om één uur slapen. Op de bank, bij de reuen die nog niet helemaal hun rangorde hebben bepaald. Maar wel lekker slapen.

DSC_4200 (2)Een klein uurtje voordat ik eruit moet, wordt ik wakker doordat er een teefje in de gang aan het blaffen is. Dat maakt de reuen onrustig. Chico, mijn dierbare ouwe man, besluit dat hij maar helemaal bovenop me moet gaan liggen, misschien zou ik dat wel prettig vinden. Eer tenslotte de kalmte hervonden is en ik de slaap kan vatten, is het half vijf. Over een half uur gaat mijn wekker. 

E, die lieverd die ons helemaal heen en terug wil rijden, is er ruim op tijd en dat maakt dat ik ontspannen de tocht kan aanvaarden. Het is rustig op de weg, wel erg nevelig hier en daar, maar een goede twee uur later rijden we mistig Rotterdam in. Waar we vervolgens een omleiding tegen komen in aanwezigheid van heel veel politie. 

DSC_4128 (2)Als we bij de ring komen, zie ik een grote groep collegafokkers en ook onze vrienden met hun teefjes. We zetten het rennetje op en settelen ons, terwijl het Wilhelmus al door de hal klinkt. E., die nog niet eerder op een show was, kijkt wat rond en maakt kennis met diverse mensen. Ik loop even naar de naburige ring, waar ik een kennis tegen kom. Als ik even met haar heb bijgepraat keer ik terug naar ons plekje en haal Iona uit de ren om alvast  wat in te lopen. Ik merk dat ze steeds lijkt uit te glijden, de betonnen vloer is erg glad. Maar ik merk nog meer dat Iona acuut stil staat op sommige ogenblikken en geen stap meer verder wil doen. Eerst begrijp ik dat niet. Ze is nooit zo dwars. Maar dan zie ik dat ze stokstijf staat en echt in de ankers gaat, als ze een metalen kabelgoot in het vizier krijgt: de vloer ligt er vol mee. Zelfs een snoepje kan haar niet verleiden over zo’n goot te stappen. Met heel veel moeite en hulp van allerlei mensen krijgen we het gedaan om haar tenminste één keer over de metalen ondingen te laten stappen. En terug. Maar een half uur later, als ik het nog een keer wil proberen, is Iona weer koppig als een ezel. Ze gaat er niet overheen. .

Ondertussen is er een flinke commotie ontstaan. De keurmeester keurt bijzonder streng, er vallen nauwelijks Uutjes ( U = uitmuntend) en ze heeft wel een hond een U gegeven die mank liep. Een aantal exposanten is boos, omdat zij op zijn minst een U verwachtten te krijgen. Ze willen niets minder. Ik krijg de indruk dat ze boos zijn omdat ze geld hebben uitgegeven om een U te  “behalen.” en “slechts” een ZG (Zeer Goed) krijgen. Helemaal logisch vind ik het niet. Je koopt geen kwalificatie, je hond wordt door een keurmeester beoordeeld.  Ik ga er met deze situatie dan ook vanuit dat  Iona een ZG gaat krijgen, want de andere teefjes in haar klasse komen van zeer gewaardeerde, gerenommeerde fokkers en ik denk dat mijn kleine hondje daar niet tegenop zal kunnen. Zeker niet als ze de drempels niet over wil!

Eenmaal in de ring staat Iona voorbeeldig. Inderdaad komt er halverwege het eerste, gezamelijke rondje een punt waarop ze de gevreesde kabelgoot in het vizier krijgt en niiet verder wil, maar met een stukje gedroogde kip voor haar neus gaat ze toch door. We zijn de tweede in de keuring en als ik Iona netjes heb neergezet komt de keurmeester naar haar toe. “Hello sweetie!” zegt ze vertederd. Iona gaat hevig staan kwispelstaarten. “What a darling little girl.” voegt de vrouw toe, als ze Iona aan het betasten is. Tijdens het individuele rondje laat Iona haar beste gangwerk zien, ze lijkt te lopen op vleugels, maar als we nog een keer op en neer moeten wil Iona weer terugtrekken als we naar de kabelgoot lopen. Ik neem alles terug, maak even een rondje om onze as en lok haar dan opnieuw met een stukje kip. Opnieuw loopt ze erin en dan is er geen enkel probleem meer.

ionaonthemoveDan zijn we aan het einde. Tot mijn verwondering wordt de fokker naast me vriendelijk bedankt en dat houdt in dat Iona een plaatsing krijgt. Ik ben nog meer stomverbaasd als de keurmeester de andere grote fokker naar het bordje 4 wijst. Vervolgens komt ze op mij af: “Sweetie..” zegt ze weer en stuurt ons naar de derde plaats. De beide andere plaatsen worden aangewezen en dan hoor ik de ringmeester zeggen: “Het is wel een uitmuntend, hoor!” Die Iona! Dat ik later een huilbui krijg omdat een vriend van ons het over Gijs heeft, wijt ik aan de verrassing, de overgang – natuurlijk, goed excuus voor alles!- en aan de onverwachte wending van vandaag.

Uren later zijn we thuis, zit ik met Laura op het veld met lieve mensen die hun logeerhondje komen halen en kijk ik naar Iona. Wat is ze mooi geworden. Ik ben trots op haar. Dan voel ik een zachte snoet onder mijn elleboog. Skye kijkt naar me op. Met een dromerige blik. Lief. Moeder van mooie Iona. Zoals ze kijkt kan ik me niet aan het idee onttrekken dat ze drachtig is. Ze straalt iets uit wat bijzonder is. Lizzie wijst me aan: “Kijk, mama, Skye heeft geen taille…” Ook Gijs is ervan overtuigd dat Skye puppen verwacht. Als hij misselijk en ziek op bed gaat liggen, is Skye bij hem. Zij troost. En wij hopen.

21 augustus.

Gijs gaat in de ochtend zwemmen en in de middag met de MS Milo het water op om te vieren dat hij vandaag nog vrij is van medicatie. Ik ga met hem mee tot aan de stad om wat boodschappen te doen. Terwijl ik langs de etalages loop, waar alles “Zomeruitverkoop” schreeuwt, mijmer ik de afgelopen periode terug. Morgen start de voorlopig laatste chemokuur van Gijs. Dan zijn we al aan het einde van het trajekt, waarvan we nauwelijks een half jaar geleden het bestaan nog niet van vermoedden. Wat is het allemaal ontzettend snel gegaan. Beangstigend snel, maar tegelijkertijd is dat ook geruststellend, nare dingen gaan ook snel voorbij. En uit deze periode zijn ook dingen die blijven: misschien een nestje pups van Skye, het bootje van Gijs en talloze ervaringen.

DSC_3457 (2)Als Gijs met zijn MS Milo achter de auto weg rijdt, besluit ik met een paar honden een stuk te gaan lopen, ook al is het warm. In het maisveld staat alles zo hoog dat het ook een koelte geeft. De honden lopen kwispelend, alert en snuffelend voor me uit want er zitten erg veel muisjes en andere interessante wezentjes onder het groen. Ook de sprinkhanen, die voor hun poten uit gaan, zijn om mee te spelen. Een paar weken geleden legde een vriendin op een foto vast hoe logeerhondje Summer dolle sprongen maakte omdat ze een sprinkhaan wilde vangen. 

summertime2Gijs is laat terug, heeft een heerlijke middag op het water gehad. Ondertussen zijn er goede kennissen, die hun hondjes te logeren brengen en een oude hond meenemen die ze tijdelijk voor onze stichting hebben opgevangen. We zitten onder de partytent en drinken koffie met een stukje gebak. Weer zo’n moment waarop je als door een gekleurd raam kijkt: het lijkt allemaal zo onschuldig, rustig. Mensen die met elkaar koffie drinken op een gewone woensdagavond. Maar het zal voorlopig weer het laatste stuk taart zijn waar Gijs trek in heeft. We zitten tot zonsondergang op het veld en laten de tijd over ons heen komen.

DSC_4190 (2)

 

20 augustus. Klein uitje.

Omdat Gijs en ik zaterdag de “snuffelhal” in Wolvega leegstaand aantroffen, besloten we vanmorgen opnieuw te gaan kijken. Maar nu op het juiste adres. We waren al vroeg op weg, wilden er meteen om tien uur zijn, zodat Gijs daarna nog een uurtje kon gaan zwemmen om zijn conditie even te verscherpen voordat hij overmorgen weer opnieuw aan het chemogif gaat.

Inderdaad waren we stipt op tijd bij de snuffelhal. Waar alles donker en dicht was. Het bleek dat het inmiddels niet meer dagelijks om tien uur open ging maar nu om elf uur. We waren in ieder geval ruim op tijd. Om het uurtje stuk te slaan besloten we het “dorp” Wolvega in te gaan. De auto op de parkeerplaats en de hoofdstraat in, waar de winkels hun deuren al als een uitnodigende omhelzing open hadden staan. De Blokker dan maar in, voor een nieuwe afstandsbediening en een zaklampje van een euro. Dringend noodzakelijk, natuurlijk. “Het is net vakantie..” zei Gijs toen we de supermarkt aandeden voor een brood en een halfje karnemelk. Ook een bekertje ijskoffie, ik was al uren op maar had mezelf geen rust willen gunnen om koffie te drinken of een boterham te eten. En dan is zo’n uurtje in den vreemde snel voorbij. Het aanbod van de snuffelhal was teleurstellend, wat we nodig hebben was er niet bij en deze reis was dus eigenlijk twee keer voor niets geweest. Maar we hebben wel weer even gevoeld hoe het is, als we samen hand in hand door een vreemd dorp lopen. Leuk, dus. En te lang geleden! Ik ga op zoek naar nog meer snuffelhallen in de omgeving, wie weet vinden we onszelf nog een keer samen op zo’n spaarzaam uurtje terug in een zonovergoten winkelstraat en een nieuwe supermarkt!

In de middag gaat Gijs inderdaad zwemmen en daarna naar de bibliotheek, terwijl ik twee vriendinnen en een hondje verwacht. Er moet nog wat bijgetrimd worden voor de show van dit weekend en er moet zo mogelijk nog meer worden bijgekletst. Het is gezellig; de middag vliegt voorbij. Gijs en ik besluiten om op de weg naar de hondenschool, waar ik met Iona een bijspijkerlesje ga doen, ons vakantiegevoel te verlengen en een hamburger bij de grote M. te nuttigen. We hebben alle tijd. En zijn dan ook nog ruim op tijd voor de les. Deze dag is gezellig geweest en vlot voorbij gegaan, dat is fijn want des te sneller is Lizzie weer thuis! Aan de andere kant wil ik dit soort dagen ook vasthouden, in mijn handen knijpen om ze voelbaar te maken. Want de kuur van Gijs nadert weer met snelle schreden en daar verheugen we ons niet op.

19 augustus. Daar gaat ze…

Lizzie gaat een weekje met haar vriendinnen kamperen. In Appelscha, vlakbij dus eigenlijk, maar op de fiets is het nog wel een aardig eindje doortrappen. Het had nogal wat voeten in de aarde, éér ze daadwerkelijk het pad af fietste, Gijs reed in de auto erachter aan met de bagage. Net op dat moment was het in de verte aan het rommelen. De aankondiging van onweer en regen.

Nog geen half uur later gaat de telefoon en zie ik aan het nummer dat het Lizzie is. “Mis je me nu al?” vraag ik. Ik haar namelijk wel. “Nee.. maar ik mis mijn slippers wel..” lacht ze. Of mama ze even wil komen brengen voordat ze met zijn allen op de fiets stappen.

Gijs en ik besluiten om samen te gaan, zodat we dan meteen door de boodschappen kunnen doen. De dag is daardoor anders dan anders. Om half één zijn ingrediënten voor de avondmaaltijd al binnen en alle honden ook omdat er een regenbui blijft dreigen. Nadat ik alles van de dag ervoor heb opgeruimd, een was heb weggewerkt die was blijven liggen vanwege Lizzie’s “was-voorrang” is het vreemd rustig. Niet echt prettig, eigenlijk. Een aantal noodzakelijke telefoontjes worden gepleegd, er moet een hondje herplaatst worden en alles doe ik met op de achtergrond de vraag: “Wat doet Lizzie nu? Zijn ze al aangekomen? Hebben ze de tent gemakkelijk op kunnen zetten? Wat eten ze?”

Het valt niet mee om je kind voor de eerste keer alleen op vakantie te laten gaan. Ik ga vroeg naar bed, des te sneller gaan de dagen om.

17/18 augustus. Rust en drukte.

In de ochtend krijg ik een onverwacht telefoontje: een lieve kennis, die de volgende dag wil komen om ons ingestorte ezelverblijf op te krikken. Ondanks dat er al een tweetal afspraken zijn gemaakt, lijkt het me toch erg leuk – en fijn voor de ezels-  als ze komen, dus er staat weer een sterretje in de agenda ervbij. Niet veel later dan het telefoontje arriveert Nina, een zachtaardig hondje dat een beetje onder de indruk is van onze eigen boeven, die onder luid gegrom en gedans en gehap in elkaar laten zien dat Het Leven Leuk Is. Als ze allemaal een kluif krijgen, die het baasje van Nina heeft meegebracht, keert de rust wat terug. Voor Nina wel zo prettig.

DSC_3817 (2)Het duurt altijd wel een paar uur éér de nieuwkomer zich helemaal op zijn gemak voelt in het roedel en zeker bij een beetje een onzeker type als Nina, neem ik daar wel echt de tijd voor. Daardoor kunnen Gijs en ik pas later op de middag boodschappen doen. Helemaal omdat we even naar Wolvega willen, waar een “snuffelhal” belooft de artikelen te verkopen die we nodig hebben. In Wolvega aangekomen zien we dat de winkel verdacht leeg is. Ook rondom het pand is niets te zien wat maar enigszins op een nering lijkt, dus we rijden onverrichter zake terug naar huis. Lizzie is al “Append” bezig alles bij elkaar te rapen voor haar kampeervakantie en heeft gelukkig dit keer ruim op tijd haar te wassen spullen aan me gegeven. Als eerste gaat haar donzen slaapzak in de machine, die de rest van de dag doordraait. Het is somber weer, dus we eten binnen; zelfgemaakte hamburgers waar Gijs echt trek in heeft. De donkerte valt vroeg en eigenlijk schuift de dag veel te snel, zonder al te veel rimpels voorbij, zoals dat vaak gaat wanneer Gijs zich goed voelt in de stopweek. We lijken dan in alles een “gewoon” gezin dat een “gewone” zaterdag beleeft.

De zondag wordt echter van een heel andere orde. Inderdaad rijdt het busje van onze lieve kennissen, G. en J. al bijtijds het erf op. Zo bijtijds dat de fijne, zachte maar koppige regen nog niet gestopt is. De ezels staan te balken in hun nachtstal. Juist vanwege de regen en de geplande werkzaamheden van vandaag is het niet wenselijk dat ze er nu met hun nieuwsgierige snoeten bij gaan staan. Na een kop koffie trekken we allemaal een dikke fleecetrui aan en gaan we naar buiten. Gijs zet een partytent op die we vrijdag hebben aangeschaft. Dat geeft net wat meer beschutting in zon en regen dan de inmiddels aardig gehavende tuinparasol.DSC_4103G. en J. beginnen met het opzetten van een plan voor de schuilstal. Ruim anderhalf uur later komt onze andere gast: M, een man die in de afgelopen jaren samen met Gijs in het theater gewerkt heeft, maar die in zijn jonge jaren bij mij op school zat toen we onze balletopleiding volgden. Ik heb hem ruim vijfendertig jaar niet meer gezien.  We omhelzen elkaar en ik realiseer me dat, ondanks dat de tand des tijds aan ons beiden heeft geknaagd,  hij weinig veranderd is.  Bijzonder om hem nu hier te zien lopen en met Gijs te horen praten over hun gemeenschappelijke collega’s, net als dat wij samen praten over ónze gemeenschappelijke klasgenoten.

De regen is opgehouden en ik ga de keuken in om een uitgebreide lunch te maken. M. blijft ook een broodje meeëten en helpt even bij de opbouw van het stalletje.  Ik geniet hier intens van. Terwijl ik met het helder klaterende klarinetconcert van Mozart op de achtergrond een salade maak, een paar stokbroden afbak en daarna een kersenclafoutis in de oven zet, zijn er buiten bij Gijs een aantal mensen die elkaar enkele uren geleden nog niet kenden, maar nu samen bezig zijn voor onze ezels: met elkaar kletsend en klussend alsof het zo afgesproken is.

De tafel in de tent is gedekt, de honden spelen en spetteren in hun zwembot, er wordt gelachen en gepraat en het geheel straalt een bijzondere sfeer uit. Helemaal als even later het echtpaar aanschuift dat kennis komt maken omdat ze graag een pupje van Skye in hun leven willen opnemen. Ik krijg spontaan een prachtige bos zonnebloemen in de armen gedrukt en verbeelden we het ons, of kennen we elkaar eigenlijk al, door de manier waarop we samen van de honden genieten?

DSC_4114 (2)Het is opvallend dat Skye, die meestal in een groter gezelschap haar eigen plekje opzoekt onder een boom of onder de tafel, nu niet van de zijde van de twee laatst bijgekomen mensen wijkt. Ze kijkt naar hen op met haar grote ogen, gaat tusen hen in zitten, laat zich aaien en gaat dan zielstevreden aan de voeten van de man liggen. We lachen erom: Skye lijkt haar puppen te verkopen met een charme-offensief. Zelfs als er dan toch een dikke regenbui over ons heen raast, is het eigenlijk nog leuk, zo met zijn allen. Als ik het bijzonder gemêleerde gezelschap bezie, zie ik hoe mijn verleden via het heden naar de toekomst aan het versmelten is. Door de figuur van de balletpartner van vroeger, via de hondenkennissen die nu ook ezelvrienden zijn en de mensen die, als er inderdaad puppy’s komen, hopelijk een stuk met ons futurum mee gaan. En dat allemaal op een augustuszondag in een tentje. Een memorabele fusie.

‘S Avonds, als G. en J. na het eten hun spullen inpakken om huiswaarts te keren, staat er een ambachtelijk schuilstalletje. Compleet met de groene borstelwand, die ooit een “skihelling” was voor een theatervoorstelling. De ezels kunnen onder hun eigen afdakje staan wanneer de zon te fel is of de regen te nat. En we hebben een bijzondere dag aan ons kralensnoer kunnen toevoegen. Heel veel dank, lieve G. en J! Voor jullie werk. En jullie gezelschap!

hutje! DSC_4118 (2)

14 augustus. Werk en twee mandolines.

Vandaag was zo’n dag waarop er veel “werk” verricht moest worden, zonder dat je het werk kunt noemen. Telefoongesprekken voor de stichting, (Golden Age) diverse oude honden die geholpen moeten worden. Zij zijn niet het meeste werk, dat is eigenlijk alles eromheen zoals de dierenartsen, de vroegere baasjes, de nieuwe baasjes… Tussendoor belt er iemand die ditmaal niet voor een senior van “Golden Age” in aanmerking wil komen, maar graag op de wachtlijst voor een pup van Skye. Een iets andere benadering, alhoewel dezelfde manier van kennismaken.. of het nu onze zorgvuldig gefokte en groot gebrachte pups zijn of de dierbare ouwetjes. 

Ook correspondentie op het persoonlijke vlak; ons huis. Dat daar het één en ander voor geregeld moet gaan worden op de langere termijn, is duidelijk, maar het kost me genoeg energie om het “werk” te noemen.

Gijs is bezig met de geluidsapparatuur die hij gisteren had meegenomen. Luisteren, keuren, oordelen en opnieuw luisteren voordat hij daadwerkelijk tot een defintieve installatie overgaat.  “Het luistert nauw” is hier een goede omschrijving. Uiteindelijk blijkt dat de geluidsboxen die ik ons huwelijk heb ingebracht, die ik ooit van mijn voormalige schoonouders kreeg, nog steeds perfect zijn. Voor mijn oren en mijn muziek zeker, maar ook Gijs is na het horen van het dubbele mandolineconcert van Vivaldi, de ultieme test, overtuigd.

Dat ik daar blij mee ben, hoeft niet benadrukt te worden. Ik zou niet goed zonder het geluid van “mijn” boxen kunnen.  Het mandolineconcert kan niet geëvenaard worden door de moderne, oogstrelend elegante zuiltjes, die waarschijnlijk voor veel muziekliefhebbers veel accurater en beter geluid voortbrengen dan de ruim vijfentwintig jaar oude, degelijke dikkertjes. Maar die dikkertjes laten de mandolines klinken zoals ze moeten klinken.

DSC_4083 (2)Deze versie benaderd wel wat ik bedoel. Ik kan er intens van genieten. Ragfijn, parelend, druppelend, transparant. Prosecco met een tinkelend ijsklontje op een terrasje in Venetië. Zonsondergang en schoonheid. Alhoewel dit slechts het andante is, dus maar één deel ervan, geeft het toch mijn liefde voor dit concert weer. Over het algemeen ben ik niet de grootste Vivaldi-fan, maar deze mandolines raken me. Altijd weer. En deze foto hoort er, in mijn beleving bij. Al eerder gebruikt, al eerder geliefd, maar nog steeds goud, knisperend en passend bij de elegante klanken van Vivaldi’s mandolines.. uit de oude boxen!

922140_360614147377286_1065005995_o

12 augustus. Plooien en plannen.

Gijs besteedt de ochtend aan het bewerken van zijn fotoreportage, die hij tijdens het Fierljeppen maakte. Een eigenaresse van één van de logeerhonden belde op dat ze eerder terug waren, dus zij willen hem in de middag ophalen en dat maakt dat ik de agenda van de komende periode aan een grondige inspectie onderwerp. Want het einde van Lizzie’s vakantie raakt zo zoetjes aan in zicht, Gijs gaat volgende week alweer met zijn zesde, en hopelijk voorlopig laatste, chemokuur beginnen en er is nogal wat hondengebeuren dat goed in kaart gebracht moet worden.

agendaIk moet van alles gaan plooien en plannen. Vervoer voor Gijs regelen en voor Lizzie, wanneer ze haar boeken moet gaan halen. Een “chauffeur” heel lief aankijken om met mij naar Rotterdam te rijden voor een show met Iona, maar ook het huwelijk van vrienden komt in het vizier. We zijn daarvoor uitgenodigd en we vinden het fantastisch om die bijzondere mensen elkaar het jawoord te mogen horen geven. Gijs kijkt er al lang naar uit omdat het op een dag is, waarop hij in principe al twee weken geen medicijnen heeft. Hij zou zich er dus echt goed voor kunnen voelen. Beter nog dan tijdens de stopweken. Lizzie kijkt er even reikhalzend naar uit. Samen met haar vriendinnen heeft ze er zelfs al een feestelijk jurkje en een paar pumps voor uitgezocht. Maar één en ander moet wel goed gestroomlijnd worden, want tenslotte laten we een heel roedel honden achter waaronder hopelijk een drachtige teef, en ook de ezels hebben hun verzorging nodig.

Het plannen is zover dat we een schat bereid hebben gevonden om dat weekend voor ons huis en levende have te zorgen. Geinspireerd door het middagje Harlingen van gisteren, surf ik virtueel gezien naar de VVV van Texel, waar ik al snel op een betaalbare overnachtingsmogelijkheid stuit. Want het is natuurlijk erg leuk om even op het eiland te kunnen blijven. Als troostkadootje voor de afgelopen zware periode. Dat deel van het plannen is een paar uur later gelukt, als ik de boekingsbevestiging binnen heb. Het verfijnde plooien van alles komt daarna aan de beurt.

100_3522Later op de dag heb ik een dierbare vriendin aan de telefoon. Zij en haar gezin zijn al zo lang in ons leven als Lizzie jong is: onze kinderen hebben nog met elkaar in de box gelegen. Ook  hebben we een paar keer een deel van een heerlijke vakantie met elkaar doorgebracht en de laatste keer dat ze bij ons waren, enkele weken geleden, hebben we één van die vakanties nog eens hartstochtelijk gememoreerd: “toen we nog allemaal jonger en zeker zorgelozer waren…” ( H.: het huis heette “Maison Viquemare”

Vriendin vertelt me, dat ze tijdens hun laatste vakantie deze mooie tijden ook samen herbeleefd hebben en doet dan vervolgens een adembenemend voorstel. Waarom gaan we het niet herhalen, na acht jaar allemaal weer samen in dat heerlijke huis in die prachtige omgeving, om eens wat langer dan een dag van elkaars gezelschap te kunnen genieten? Om met elkaar te ontdekken wat er allemaal veranderd is maar vooral om te proeven wat er niet veranderd is; onze onvoorwaardelijke vriendschap voor elkaar? Ze doet me huilen van emotie. Aan de andere kant van de telefoonlijn huilt zij ook. De dag van plannen en plooien krijgt een andere rimpeling.

100_1557Als het donker is, gaan Lizzie en ik met een dik vest aan naar buiten. De meteorologen hebben een sterrenregen beloofd en ondanks dat het erg bewolkt is, zien we inderdaad een ster aan het firnament voorbij schieten. Ik doe het bijbehorende schietgebedje, bezelf betrappend op de zwaarte die ik eraan geef. “Het werk natuurlijk niet, als je de vallende sterren echt opzoekt..” piept een stemmetje van binnen, maar zowel Lizzie als ik luisteren daar niet naar en we doen allebei waarschijnlijk dezelfde wens. Door de wolken zijn de sterren nauwelijks te zien en gaan we naar binnen. Gijs is erg moe, hij had eerder op de avond al geconstateerd dat hij eigenlijk in de middagen nog wel zou moeten slapen. Maar hij is teveel bezig met van alles, slapen komt er niet van.

Lizzie ligt al in bed als ik met een paar honden voor de laatste ronde naar buiten ga. Ik leg mijn hoofd in de nek, de wolken trekken een ogenblik voorbij. Drie sterren vallen een duidelijke, sprankelende baan. Drie wensen vallen samen inéén. Iona wil niet naar binnen. De kleine hond is dwars, wil buiten in de zomernacht blijven liggen. Ik lok haar toch naar binnen en dan, als toegift, valt er binnen mijn gezichtsveld nog een ster boven haar kopje. Dit keer heb ik hem niet opgezocht. Misschien wordt deze wens verhoord, aan de sterrenregen van vannacht zal het niet liggen!

11 augustus. Andere kant op.

Vandaag zou ik naar Zwolle gaan. Koffie drinken bij de eigenaresse van Jelle, want zij was door de vakantie en Skye’s wispelturige hoogtijdagen, niet aanwezig bij de afspraakjes van onze lievelingen. Maar in de vroege ochtend werd ik wakker geblaft door één van de logeerreuen. In de huiskamer, waar de hondenmannen samen slapen, lag onze Chico op een vreemde manier gebogen in zijn mand. Een bloeddruppel uit zijn mondhoek. Hij leek niet overeind te kunnen komen. Zijn ogen, die de laatste tijd toch al wat troebeler staan, leken nu weg te draaien. Het beviel me niet, maar mijn “buikgevoel” alarmeerde me ook nog niet hartstochtelijk. Dit is zo’n moeilijke tussenfase, waar iedereen met een bejaarde hond tegenaan loopt. Want de vraag is dan: “wat is er met mijn ouwetje aan de poot??”

Met veel moeite en een steek in mijn onderste rugwervels heb ik Chico op zijn poten getild. Even stond hij dwaas om zich heen te kijken. Zijn altijd wijze snoet in een grimas vertrokken, alsof alles hem pijn doet. Maar dan loopt hij, een beetje stram met stijve gewrichten, richting de tuin. Het gaat weer. Even bijkomen. Ik wil hem nu niet alleen laten, een bezoekje naar de dierenkliniek zal zomaar noodzakelijk zijn. Koffie drinken valt dan in het niet.

903538_10200145371293581_1976154536_oLater gaat het beter met Chico. Hij heeft wat versterkends gekregen en als hij nu in de mand ligt, is het ontspannen. Zijn ogen, alhoewel nog steeds niet meer helder, zien me wel weer. Ik hou zo zielsveel van hem, dat ik niets anders doe dan in zijn oren brommen dat hij moet blijven. Hij moet de puppen van Skye weer – net als de vorige nesten – laten wennen aan een echte opa.

In de middag gaan Gijs, Lizzie en ik toch even de deur uit. Even iets anders doen dan deze dag zou zijn. Niet naar Zwolle maar de andere kant op, naar Harlingen. De zomerse drukte van een havenstadje heeft altijd een speciale flaneersfeer en Gijs kijkt graag naar het af en aan varen van de veerboten die naar de eilanden gaan. Als we op een terrasje neerstrijken om wat te eten, voelt het zomaar als vakantie. Toch blijven mijn gedachten bij Chico hangen.  Hadden we hem wel even alleen kunnen laten?

100_3511Eenmaal weer thuis blijkt dan mijn zorgen niet nodig zijn geweest. Chico komt met de andere honden mee om ons te begroeten. Ik knuffel hem eens flink en zowel Lizzie als Gijs stoppen hem stiekem lekkere hapjes toe, wat de oude baas hogelijk weet te waarderen.  Hij heeft dus toch maar weer bijgetekend. Wat het geweest is, zal giswerk blijven, maar voor nu is hij weer het mannetje! 

10 augustus. Deze zaterdag gaat solo.

Met de fietstassen vol boodschappen laveer ik het pad op. Ik was vandaag zo graag op een elegante hondenshow in België geweest, maar in plaats daarvan is het een gewone zaterdag, met als enig verschil van de andere zaterdagen dat Gijs zich goed genoeg voelde om een dagje op stap te gaan. Dat is eigenlijk nog meer waard.

Ik zie dat onze teefjes op het veld aan het spelen zijn en bedenk dat Lizzie hen misschien meer naar buiten heeft genomen. Maar als ik langs de paddock fiets, zie ik Lizzie niet en zie ik wel dat het hek open staat. De dames komen enthousiast op me afgerend, dwars door de paddock, rakelings langs de soms venijnige ezelbenen. Ik bedenk nog hoe braaf ze zijn dat ze op het veld zijn gaan spelen; een gedachte die ik enkele minuten later per onmiddelijk terug wil nemen.

DSC_3733 (2)Ik zet voorzichtig mijn fiets neer en probeer het zestal dan naar de voorkant van het huis te lokken. Ik zie dat het afsluitblok van het hek is gevallen en vraag me af hoe het kan… ze zijn tot nu toe nog niet in staat gebleken het zelf te verschuiven. Maar ik heb geen tijd om daar lang over na te denken, drie van de blagen gaan via de struiken, aan de zijkant van de schuur, het pad op. 

Als een op hol geslagen kudde rennen ze door en op mijn roepen wordt niet meer gereageerd. Ik zet de andere drie teefjes achter het hek, probeer met koekjes de weglopers te lokken, maar die gaan steeds verder van me weg. Als een pijl uit een boog rent de groep het pad af. De weg over, naar het huis aan de overkant. Ik ren naar binnen en roep Lizzie, die in haar schoenen schiet en naar buiten vliegt. In de snelheid graaien we een paar lijntjes mee. Van het drietal is niets meer te zien en ik kan alleen maar naar Lizzie duiden welke kant ze op zijn gegaan.

DSC_0999 (2)Roepen helpt niet. Ze zijn al te ver. Lizzie is enkele meters voor me en ook zij ziet niets meer wat op een stel rennende honden lijkt. Achter me komt een landrover de weg op en nog een andere auto erachter. Ze passeren me, ik probeer te gebaren dat ze langzaam moeten rijden maar ze begrijpen het niet. Ze gaan de bocht door. Dan hoor ik op een afstand Lizzie roepen. Schreeuwen. Ik begin te rennen en zie de landrover stilstaan op het midden van de weg, met de lichten aan en een deur open. Lizzie staat voorovergebogen, heeft een van de honden vast. De anderen zie ik niet. In een flits bedenk ik me dat er een aanrijding is geweest. Wie van de drie? Zijn er twee aangereden, kwamen ze terug gerend naar Lizzie? Mijn hart slaat op hol als ik nog harder ga lopen en zie hoe een vrouw uit de auto stapt en naar de voorkant van het voertuig loopt. “Mijn hemel, ik wil niet dat Lizzie het als eerste ziet…” jaagt het door me heen. Ik probeer nog harder te rennen, wil naar mijn kind, naar de hond. Lizzie gaat rechtop staan en heeft het jongste teefje aangelijnd. De andere auto is inmiddels ook gestopt. Een vrouw komt naar me toe en achter haar loopt Iona in één rechte lijn voorbij Lizzie naar mij toe. Ik pak haar vast, doe haar het lijntje om. “Skye..” denk ik dan. “Skye, misschien drachtig, Skye is aangereden.” Het duizelt me. Lizzie komt naar me toe gelopen en neemt het lijntje van Iona over. Ze is rustig. Te rustig. En dan zie ik de vrouw op me afkomen, met Skye kwispelstaartend achter zich aan. Niet gewond. Geen ongeluk. Drie stoute, kerngezonde honden en een ontzettend oplettende autobestuurder. Ik kan het mens wel om de hals vliegen, maar dat doe ik maar niet. Wel bedank ik haar stotterend voor haar oplettendheid en hulp. Met vrolijke, grijnzende hondjes lopen Lizzie en ik terug naar huis. Iona en Gigha hebben duidelijk gezwommen, zijn doornat en blij, die hebben een rondje sloot meegepikt.

DSC_2429 (2)Als ik naar het afsluitblok kijk, zie ik dat er niets aan mankeert. Vermoedelijk was het niet goed genoeg dichtgeschoven, er was een postbode op het erf geweest. Lizzie maakt iets lekkers voor zichzelf klaar, de boodschappentas ruim ik leeg. Tenslotte schenk ik mezelf een glaasje rosé in en laat de zenuwentranen de vrije loop. 

DSC_3736 (2)

9 augustus. Zes hondenkinderen op honk.

Van het negenkoppige nest van Islay logeren twee reutjes, Job en Bikkel, en een teefje, Siya., bij ons. Maar vandaag komen er ook twee andere hondjes spelen, zodat Islay vanmorgen omringt wordt door maar liefst zes kinders. Het is heerlijk om ze allemaal bij elkaar te zien. Ravotten met zijn allen, duiken in het “zwembot,” achter elkaar aan jakkeren en één bundel Goud zijn. Ook al spreken de geleerden mijn bevindingen tegen; ik kan me toch niet aan het idee onttrekken dat het hondenspul elkaar wel degelijk kent. Ze hebben dezelfde motoriek tijdens het spelen en ook al zijn er duidelijke verschillen in koppies en bouw, tegelijkertijd zie je echt wel dat het allemaal één vrolijke, leuke familie is. Islay ligt op afstand te kijken wanneer haar tien maanden oude “puppen” krijgertje spelen en wij drinken koffie en zien dat het goed is!

DSC_3959 (2)Job wordt opgehaald na zijn logeerpartij en alhoewel we nog steeds een grote groep hebben, mis ik dat bijzondere mannetje direct. Ik kan er niet te lang bij stilstaan: een uur later schuift er alweer een nieuwe vakantiehond het erf op en ook al heeft die eerder bij ons gelogeerd, het is toch weer even wennen voor hem en voor de groep. We houden de teefjes nog even apart voor de rust van Skye en Jane, maar ook voor onze eigen rust. 

DSC_3852 (2)Eigenlijk hobbelt een dag als vandaag in redelijke kalmte voorbij. Gijs is niet erg ziek en Lizzie lijkt van haar vakantie te genieten. Toch is er zo nu en dan onderhuids wel wat spanning. Daar kunnen we niet omheen. Maar elke avond, als we op het veld eten met uitzicht op het weiland, de paarden, pony’s en koeien en de spelende honden, dan is de kalmte ook tot innerlijke rust verheven. Dat geeft genoeg bodem om de onzekerheden en minder goede momenten het hoofd te kunnen bieden.

DSC_3838 (2)