Maandelijks archief: september 2013

23 september. Een jarige en een kater.

Gijs is jarig. Zijn achtenvijftigste hebben we natuurlijk op Texel gevierd.  Hij gaat in de middag naar Amsterdam, waar een personeelsetentje met zijn collega’s is.  Lizzie gaat gewoon naar school en het kost even wat moeite om weer in het ritme van alledag te komen. Het lijkt alsof we echt vakantie hebben gehad. Maar er zijn een aantal telefoontjes te plegen die me weer met beide benen op de grond zetten. We voelen ons wat katterig. Een kater zonder hoofdpijn. Terug naar af.

Officiëel is de herfst begonnen. En dat lijkt er vandaag wel degelijk op: het is grauw, winderig en niets lijkt op de stralende zon boven de zee van gisteren. Ik luister naar een song, gezonden door Eva Cassidy.

Het sluit naadloos aan op de sfeer van vandaag. Melancholie, een mooie herinnering aan wat gisteren was… maar ook vooruit kijken. Want vandaag is Gijs jarig, maar morgen is alles weer zoals het is. 

18 september. Toch maar niet.

Gijs wil naar een concert in het romantische Beauforthuis in Austerlitz, een lokatie waar ik enkele jaren geleden een tijd gewerkt heb. Hij gaat er samen met onze vriend R. naar toe en zal bij R. blijven slapen omdat het vast een latertje gaat worden. In de loop van de donderdagochtend is hij weer terug. 

424237_363624320338508_2001477723_nIk ben er wat minder enthousiast over. Gisteren wilde Gijs eigenlijk een dagje naar zijn werk en dat lukte niet vanwege de vermoeidheid die toch nog erg aanwezig is. Het lijkt me daarom niet verstandig om dit evenement aan te pakken. Maar hoe zeg ik dat het weekend al druk genoeg zal worden, zonder te laten doorschemeren dat het niet alleen het huwelijk is wat energie zal kosten, hoe fijn en positief ook, maar ook de verrassing die we hebben voorbereid. Mijn reactie was verre van leuk voor Gijs, die zich erop verheugde sinds hij het bedacht had. 

Gisterenavond had ik het hier heel moeilijk mee. Ik wil net als Gijs graag dat hij van alles kan doen dat hem leuk lijkt; een concert hier, een uitje daar, een dagje werken, een brocantemarktje bezoeken enzovoort. Maar niet alleen zijn energieboog staat gespannen, ook de mijne. Bovendien zijn al die leuke evenementen ook een aanslag op de portemonnee, die niet zo gevuld is voor extraatjes. Ook dat vind ik heel vervelend om uit te leggen want daarmee lijkt het alsof ik het Gijs niet gun.

We zijn al dagen bezig alles voor het weekend voor elkaar te krijgen. De outfits van Lizzie en Gijs zijn compleet, ik doe de was, ik koop panty’s voor Lizzie en sokken voor Gijs, terwijl ik niet eens weet wat ik zelf kan aantrekken en mijn enige paar elegante pumps onherstelbaar is aangevreten door een hond. Als er dan ook nog een scheur in mijn lievelingsrokje zit en ik het simpele, zwarte jurkje met geen mogelijkheid dicht krijg, sla ik aan het mopperen. Lizzie heeft zich weer in haar kamer verschanst en is liever met haar vriendinnen aan het chatten dan dat ze naar mijn gefoeter luistert. Dat irriteert me terwijl ik het tegelijkertijd heel logisch vind. Ik besluit een ontspannen bad te nemen, mijn haren alvast te wassen en zo wat lichte, persoonlijke voorpret op te roepen voor het feest. Misschien voel ik me daarna minder zielig. Maar dan ontdek ik dat al mijn lekkere badspullen op zijn, zonder dat ik ze zelf gebruikt heb.  Er overvalt me een heftige, onmachtige aanval van boosheid. 

DSC_5032 (2)Hierdoor vind ik ook dat de natuur ons een loer draait. Want welk mens bedenkt dat er in een driepersoonshuishouden één ziek iemand kan zijn, één puber en één moeder-in-de-overgang, zonder dat deze omstandigheden een rimpel in de verhoudingen veroorzaken?

Door mijn ongelukkige woedeaanval van gisteren besluit Gijs toch niet naar het concert te gaan. We kijken in de avond met zijn drieëen naar een spannende detective onder het genot van een stukje appelstrudel en in plaats van het entreekaartje voor het concert van Gijs ga ik morgen even mijn haren laten bijknippen zodat ik ook “iets nieuws” heb voor het weekend. De rust is weergekeerd!

17 september. M.S. Muzikaal Sprookje.

Lizzie heeft het eerste uur vrij en dat maakt dat de wekker “pas” om zeven uur gaat. Het was een rommelige nacht: Muggengezoem, onrust buiten bij de ezels, harde windvlagen en een nieuwe stapel rekeningen die de slaap op afstand hielden. Eigenlijk was ik blij dat ik Lizzie moest wakker maken.

Ik kijk haar na en maak eerst een kop koffie voordat ik met Gerrit naar buiten ga. Gijs slaapt diep. Gelukkig maar, want ook hij was veel wakker en de pijn in zijn nek irriteerde hem. Een pijn die er al lang zit, maar die in de nacht meer last veroorzaakt en hem soms wakker houdt.

Ik zet de PC aan en zodra die is uitgerammelt met alle opstartprogramma’s, klik ik naar de BBC, radio 3. De warme melodie van Elgar’s cello concert klinkt door de kamer. Terwijl ik mijn vingers over de toetsen van het bord laat gaan – er moet weer een artikeltje geschreven worden over een bepaald schoenenmerk – zingt het thema in mijn hoofd mee. Dan herinner ik me ineens het tragische verhaal van de vrouw die dit concert zo subliem vertolkte. Toen ze nog jong en gezond was. Een meisje eigenlijk, nog jonger dan Laura; Jacqueline du Pré

32(138)Knap, intelligent, uitermate getalenteerd en verliefd op de even getalenteerde, jonge pianist en dirigent Daniël Barenboim. Een muzikaal sprookje, want Daniël dirigeerde vaak het prachtige concert van Elgar en “Jackie” zoals ze door haar bewonderaars liefkozend genoemd werd, excelleerde als soliste in het stuk. Ze traden in 1967 in het huwelijk. En traden vaak samen op tijdens veel kamermuziekconcerten. Het bleek echter een heel wrange vertelling te worden zonder een “ze leefden nog lang en gelukkig” einde. Want de lieftallige celliste, wiens snarenspel je tot in het diepst van je ziel kon roeren, werd ziek. Ze verloor de macht over haar handen, haar grootste bezit als musicus. Op haar 28e kreeg ze de overrompelende diagnose: M.S. Geen Muzikaal Sprookje maar het bittere begin van het einde. Veertien jaar later, op 19 oktober 1987 toen Jaqueline.42 jaar jong was, stierf ze aan de gevolgen van een longontsteking die in combinatie met het vergevorderde stadium van de M.S. fataal was.

Waarom ik er nu, zo veel jaren later, door geroerd ben? Luister maar. En kijk. Inspiratie tot op het bot. Dat is het antwoord.

 

 

 

 

16 september. Wat gaat het snel…

Skye is nu echt ernstig aan het uitdijen. Had ik ooit twijfels? De periode waarin ik niet zeker wist of we dit wel aankonden, of we dit wel opnieuw wilden gaan doormaken, ligt ver achter me. Wat gaat het snel. Over drie weken ligt het bundeltje puppies vermoedelijk al in de werpkist. Hoe zal het dit keer gaan? Zal Skye het op eigen krachten kunnen volbrengen, is het nest niet te groot? Vragen die pas antwoord krijgen op het juiste moment. Voorlopig schommelt de aanstaande moeder zich een weg door haar leven en voel ik heel zacht leven als ik mijn handen om haar buik leg. Zo ontroerend en dierbaar. Waarom dacht ik dat we dit wel konden missen?

1175279_408364389268928_621908906_nAls ik  naar deze prachtige foto kijk van Buddy, zoon van Skye, dan weet ik zeker dat ik het niet wil missen. Niet alleen het lieve tijdperk waarop de hulpeloze, blinde molletjes onder onze handen trandformeren tot stevige, mollige pups, maar ook dat speciale wat je voor elke hond blijft voelen die bij jou het levenslicht zag. Ze zijn allemaal zo eigen. Zo zichzelf.  Zo mooi.  Dat raakt me genoeg om dit avontuur uiteindelijk steeds opnieuw aan te durven.

mooie dochterHet is niet het beste weer. Regenachtig, winderig. Echt herfst.  De modderpoten nemen weer hun vertrouwde plaats in. Als ik kijk naar waar ze achtergelaten worden, dan kun je het met een scheef oog “hondse kunst” noemen. Een lijstje eromheen en zeker een prijskaartje eraan en zie: iets bijzonders heeft zich van ons huishouden meester gemaakt. Dat klinkt toch heel wat beter dan: “overal zitten vieze hondenpoten op!” 

DSC_4808 (2)

Op het raam….

DSC_4807 (2)

Een collage van diverse afdrukken tijdens een imitatie van “Roodborstje tik..” of, in dit geval “Goudlokje stap..”

DSC_3249 (2)

En de allereerste “PawPrint” die in 2009 aan onze muur is toegevoegd. Artiest: “Silence Dream Keep it Cool” Hij laat een onuitwisbare afdruk achter….

14/15 september. Na regen…

De regen klettert tegen de ramen en als ik na de eerste hondenuitlaat nog even terug in het warme bed kruip, lijkt het veel te vroeg. Het is zaterdag, er staat niets bijzonders op het programma, het is het laatste rustige weekend, dus ik draai me nog eens om en val opnieuw in slaap om pas wakker te worden als de ezels staan te balken. Ze vinden dat het mijn tijd is. Voor hen. Nog steeds valt de regen met bakken uit de hemel, dus ik besluit de langoren alvast ontbijt op stal te serveren. Als het dan wat droger is mogen ze naar buiten. Ze stemmen hiermee in en gaan smakelijk van hun hooi knabbelen. 

In de namiddag wordt het wat droger. Gijs gaat buiten een systeem maken waarmee hij de MS Milo voor de winterbuien kan beschermen en Lizzie is uren bezig om haar haar te krullen voor een feestje in de avond. Nadat ik een natte wandeling met Gerrit heb gemaakt, zet ik de oven aan en rooster de aardappelen, die we vorige week van de buren kregen. Lekker met olijfolie en zeezout, echt een gerecht voor de herfst. Ze staan vroeg op tafel, Lizzie moet zich nog omkleden en opmaken en wordt bijtijds opgehaald met haar logeertas en haar slaapzak. 

DSC_4734 (2)De avond is rustig en lang. Onderhuids kolkt de eeuwige onrust in me, maar ik wil de kalmte van deze avond niet verstoren. Het is weekend. Daarin kan ik toch niet veel doen en de keuze om af en toe niets te doen, maak ik met open ogen. Om die vervolgens ook bijtijds weer te sluiten. Alsof ik plotseling, na deze afgelopen weken, niet meer genoeg heb aan mijn normale slaapritme.

De zondagochtend breekt met een open lucht. Ook al is het niet echt earm, het is mooi genoeg om buiten koffie te drinken als er iemand komt kennismaken met ons… en met Skye. Want ze komt graag in aanmerking voor een pup van ons drachtige dametje en dan moet er verplicht van te voren geknuffeld worden. Dat is één van de spelregels van Skye. Naast het graven in een kuil, en de aanstaande puppenmensen een hele zwarte moddertong laten zien.  Of een molshoop visiteren en dan om een snoepje komen bedelen. Als je Skye dan nog lief en leuk vindt,  dan ben je geslaagd voor de eerste fase om een pup van haar te kunnen grootbrengen.

DSC_4844 (2)Lizzie komt vrij vroeg thuis van haar slaapfeestje. Ze vlucht onmiddelijk naar boven zodat ik geen preek kan geven over hoe moe ze is door het gebrek aan slaap. Ze moppert wat omdat één van haar nagels afbreekt. Maar als ik even later het minuscule, doorzichtige schelpje zie liggen is het weer even goed. 

In de middag gaan we even met een paar hondjes naar een openluchtzwembad. Omdat het zwemseizoen voorbij is, stellen ze het bad op de laatste dag van het jaar open voor baasjes en honden. En dat is een heel evenement, want niet vaak kunnen onze honden in een heerlijk schoon bad zwemmen. Lees spelen. Lizzie wilde wel mee, maar nu ze er eenmaal is, overvalt de vermoeidheid van het nachtbraken haar en Gijs gaat ook het water niet in. Maar hij maakt wel mooie plaatjes, zodat je kunt zien hoe fotogeniek een golden retriever is in een blauw bad. En de honden hebben de grootste pret, daar geniet ik dan weer erg van.

DSC_0148

 

DSC_0152

 

DSC_0159Eenmaal thuis wordt er weer een logeetje opgehaald en dan eten we daarna vroeg. Lizzie gaat  heel bijtijds naar bed, ze heeft het een en ander aan slaap in te halen. Gijs zit op de bank wat te dutten met een hondje naast zich. Opnieuw een rustige, lange avond. Als we niet oppassen, raken we er nog aan gewend ook!

Vrijdag de dertiende.

Over het algemeen zijn onze vrijdag de dertienden niet eens de slechtste dagen, maar in onze huidige omstandigheden wil ik niet de kat op het spek binden of met andere woorden het noodlot afroepen. Vandaar dat ik vandaag alles rustig hou, geen spannende dingen onderneem behalve een sollicitatie die nou eenmaal vandaag moet. Het is echt herfstig weer en daarom is het goed dat we gisterenavond nog zijn weggeweest. Ik maak alvast een lijst je zaken die in de komende weken gedaan moeten worden. De aanstaande weekenden zijn tot aan de nok gevuld met afspraken, leuke dingen en drukte en wanneer die voorbij zijn verwachten we de pups van Skye. Genoeg reden om alles eens goed door te denken en op een rijtje te krijgen.

In de namiddag worden twee logeerhonden opgehaald. Eigenlijk zijn ze geen logeerhonden meer te noemen. Ze zijn zo vaak bij ons dat ze bijna een onderdeel van het roedel uitmaken en afscheid van hen nemen is dus nooit voor lang. De baasjes hebben voor Lizzie vanuit Sevilla een prachtig kadootje meegenomen: een waaier die perfect past in haar verzameling van fraaie exemplaren, die van over de hele wereld komen.

DSC_4740 (2)Vrijdag de dertiende kabbelt gestaag en druiperig voorbij. Als ik ’s avonds naar bed ga, kan ik opgelucht ademhalen. Deze dag is zonder ongelukken over. En de sollicitatie? Die is op niets uitgelopen.

12 september. Even weg.

Na het doktersbezoek van gisteren zijn we alledrie toch wel onder de indruk. Lizzie voelde zich vroeg in de ochtend zo intens moe en leeg door de weggevloeide spanning, dat ze nauwelijks uit haar ogen kon kijken. Terwijl ze om kwart voor zeven aan een kop koffie zat, viel mijn oog op haar in-witte smoeltje. Ik besloot haar terug naar bed te sturen…. zo zal ze op school niets kunnen presteren. Dat ze tot diep in de middag slaapt, bewijst hoe moe ze inderdaad was.

Gijs is ook moe. Hij is bezig in de ezelstal en in de schuur. Ik werk aan de schrijfopdrachtjes en zet een hond tegen zijn zin op de trimtafel. Het harige spul krijgt een pannekoek, want onze jongste, Gigha is vandaag één jaar. Ik mijmer even terug naar dat leuke nest van vorig jaar met de prachtige moeder Islay, maar Skye gaat met haar dromerige ogen naast me zitten alsof ze wil zeggen: “Dat was vorig jaar, hoor. Nu ben ik hier..” Ze heeft gelijk. Haar ronde buikje verdient nu alle aandacht.

Het is – na de afgelopen regendagen- zonnig, mooi en zelfs nog lekker warm. Als Gijs in de middag buiten zit met een boek , besluit ik dat we het van deze mooie najaarsdag moeten nemen. Dat was toch eigenlijk de boodschap van “dokter Ramsey.”  Ik stel voor dat we met de MS Milo het water op gaan en een picknickmand meenemen om in het zonnetje ergens bij het water te gaan eten. Het idee wordt door zowel Gijs als Lizzie met enthousiasme ontvangen. We doen boodschappen en ik bak een grote omelet, die ik in folie verpak.

Het wordt een heerlijk tochtje. Inderdaad leggen we aan bij een van de vele eilandjes in de Tjonger en na een smakelijke, gezellige avondmaaltijd, varen we nog even door. De zonsondergang tegemoet. De onderstaande plaatjes geven een impressie van deze momenten van kwaliteit. Dat was goed!

DSC_4591

 

DSC_4645

 

DSC_4662

 

DSC_4602

 

DSC_4647

 

DSC_4692

 

11 september. Uitslag.

Twaalf jaar geleden belde Laura op in de ochtend. Ze vertelde me dat er “vliegtuigen in huizen vlogen.” eerst dacht ik dat ze een nachtmerrie had gehad, maar toen ze me zei naar de televisie te kijken, zag ik dat het geen nachtmerrie was maar de bittere, brandende, walgelijke waarheid.

Vanmorgen denk ik er weer aan. En aan onze eigen nachtmerrie. Een paar koppen koffie en het wit weggetrokken gezicht van Gijs geven aan dat het echt spannend is. Laura belt ook deze ochtend. Om te vragen hoe het is, of we later haar op de hoogte willen brengen van de uitslag. Natuurlijk, lieverd, samen met Lizzie als eerste.

We zijn te vroeg in het ziekenhuis en drinken ook daar weer een kop koffie. Het smaakt niet. Dan zitten we tegenover de arts, door ons “dokter Ramsey” genoemd. Hij vertelt dat de chemokuren wel degelijk hun werk hebben gedaan, dat de tumor-eiwitten zijn gedaald en dat er stilstand en lichte verbetering merkbaar is. Niet zo opvallend als na de eerste drie kuren, maar wel duidelijk. Gijs vraagt of dan nu een operatie een optie is. Nee, dat is het niet. De lever is te ver aangetast om te kunnen opereren en ook al zijn er verbeteringen, toch zitten de uitzaaiingen te verspreid. We krijgen twee opties aangereikt, waarover dokter Ramsey zowel de voordelen als de nadelen aanstipt. Want die zijn er. Bij beide opties. Natuurlijk hadden Gijs en ik het er al over gehad, nog speculerend: “In het gunstigste geval…..” “… wat doen we als…”

Gijs kiest voor de tweede optie. En dat is dóórgaan, weliswaar met een veel lichtere therapie waar hij vermoedelijk weinig tot geen last van zal hebben. Maar die wel zal voort blijven duren. Omdat we een aantal leuke dingen in het verschiet hebben, wil Gijs pas over een tijdje aan de nieuwe therapie beginnen. Eerst wordt gesproken over twee maanden maar dan dringt de arts toch op zes weken aan. De afspraak wordt gemaakt. En met nog een week vervroegd omdat in de zesde week geen afspraak mogelijk bleek. Een week later is dus niet gewenst.

Gijs zal beginnen met de nieuwe fase, als bij de pups van Skye de oogjes open gaan….

We verbazen ons dat we niet euforisch blij zijn, terwijl we toch goed nieuws hebben gehad. Maar dat komt door de subtiele teneur van het gesprek. Dokter Ramsey heeft het duidelijk gehad over de voor én de nadelen. Over zijn ervaring met deze situaties. En vooral had hij het over het feit, dat Gijs moet kiezen voor de “kwaliteit van leven.” Vooral die zin is confronterend en onverbiddelijk.

We beseffen ons dat dit het meest gunstige bericht is binnen een ongunstige situatie. Zo is het en niet anders. Gijs krijgt elke drie weken weer een infuus, blijft dag in dag uit medicijnen slikken en elke negen weken gaan we een spannende paar dagen tegemoet. Die van onderzoek en uitslag.  Ook hierin moeten we weer onze weg vinden, het verhaal wordt nog steeds geschreven door een schrijver  wiens oeuvre we niet kennen. 

’s Avonds ga ik met Lizzie naar de vergadering van haar “World Servants” project. Vanwege het tijdstip moet er een ander project gekozen worden en ze kiezen unaniem voor het bouwen van een school in Bolivia . Het komt nu wel heel dicht bij. Over zeven maanden moeten de acties en de sponsoringen klaar zijn en het geldbedrag bijéén gehaald en dan vertrekken ze op 8 juli. Lizzie zal zestien worden in Bolivia. Ik moet er nu nog niet aan denken, ondanks dat ik het haar zo verschrikkelijk gun. Maar met alle wetenschap en niet-wetenschap van vandaag is het een traject dat ik nog niet kan en wil overzien. Alles moet zijn eigen tijd en zijn eigen aandacht gaan krijgen.  En moeten we blijven kijken naar mooie dingen, ook al is hun basis grauw.

557796_10151830811909481_1360608672_n

 

 

9 september. Onderzoeken.

Ik maak Gijs al vroeg wakker met zijn ontbijt. Voorafgaande aan de scan moet hij weer een liter van een waterachtige oplossing drinken en er moet een bepaalde tijd zitten tussen de opname daarvan en het onderzoek. Het regent hard en daardoor lijkt het helemaal nog erg vroeg. Lizzie is ook al wakker, zij is juist laat voor haar doen omdat ze het eerste uur vrij heeft. Ze is vanmiddag vroeg thuis en daarom maak ik een afspraak met de dierenkliniek voor de tweede echo van Skye. Het is wel zo leuk als we dat met zijn drieëen kunnen doen.

skyestand2Als Gijs om iets over tienen de deur uit is doe ik wat schrijfwerk en ga met een paar honden erop uit. Niet verstandig achteraf, Skye gaat met haar bollende buikje languit in de modder liggen rollen. Zo goed en zo kwaad als het kan maak ik het schoon, maar dat lijkt ze niet prettig te vinden. In mijn gedachten ben ik bij Gijs. Het is spannend. Wat zullen ze dit keer uit die vage beelden kunnen lezen? Zo goed als de chemokuren de vorige keer aan waren geslagen, heeft zich die positieve gang doorgezet? Het enige wat we kunnen doen is hopen. 

Ik bel met mijn zus om bij te praten. Dat doen we eigenlijk niet frequent genoeg. Zo kom ik te weten dat ook zij een vervelend onderzoek tegemoet gaat morgen en ook daarbij is hoop op goed nieuws het enige wat we kunnen doen.

Als in de middag Skye in een comfortabele zachte bak ligt, wordt haar buikje geschoren. Tot mijn schaamte zie ik hoe vuil die nog is… de gel voor de echo kleurt zwart. Skye is een moddermoeder, want dat ze moeder gaat worden wijst dit onderzoek krachtig uit. We zien achter elkaar een aantal levendige pups die duidelijk de goede grootte hebben voor hun “leeftijd,” Niets van lege vruchtblaasjes maar mooie beelden van zeker vijf verschillende figuurtjes, waarbij ribbetjes, ruggengraat en kopje zich enkele tellen aftekenen. De laatste dagen was ik er van overtuigd dat Skye goed groeide, dus dat ze wel degelijk drachtig is, maar deze zekerheid is toch fijn om te zien.

Gijs slaat zijn arm om me heen als we opgelucht de kliniek verlaten. Lizzie heeft Skye al mee naar buiten genomen. Haar ogen stralen. Het vooruitzicht van een werpkist met pups maakt veel andere zorgen goed.

Onderweg doen we boodschappen; paddenstoelenravioli en salade Caprése staat op het menu. Gijs gaat nog even naar de bibliotheek als we thuis zijn en ik ga langzaam het eten klaar maken, nadat ik een aantal mensen het goede nieuws heb doorgegeven via telefoon en sociale media. Dat er meer dan 60 reacties op komen, versterkt het geluksgevoel. We eten rustig, Lizzie geniet zichtbaar van de ravioli en de salade, en daarna gaat ze dan toch aan haar huiswerk.

DSC_4581 (2)Later op de avond bel ik met mijn vriendin, omdat ze wilde weten hoe het met Gerrit gaat. We hebben elkaar een week niet meer gesproken en er is veel nieuws in te halen. Ook zij heeft een drachtige hond, de moeder van onze Skye en het is bijzonder dat we hierin met moeder en dochter gelijk opgaan. Als ze met één enkele opmerking een wel heel gevoelige snaar bij me raakt, brandt er een stortvloed van tranen los. Ik huil zoals ik in geen tijden heb gehuild. Alsof het uit mijn tenen komt. Allerlei verschillende emoties vechten om een natte uitweg, blijdschap, spanning, zorg, vermoeidheid. Als we ophangen ben ik helemaal leeg maar het heeft absoluut helend gewerkt. Ik val daarna in een rustige slaap. Eindelijk. Dank je wel, E. voor je luisterend oor en lieve woorden!

7 en 8 september. Last night…

Lizzie gaat het weekend met Laura op stap. De meisjes beginnen met shoppen in Zwolle en daarna reizen ze naar een hotelletje in Beekbergen dat Laura al maanden geleden had geboekt via een aanbieding en nu op de valreep met haar zusje gaat verzilveren. Gijs en ik brengen Lizzie naar de trein. Ik ben niet op mijn best. Mijn rug is nog steeds pijnlijk en stijf  en dat irriteert me mateloos. Tenslotte is het al weer bijna een week geleden dat ik er met éën foute beweging “door” ging. Gerrit was in de nacht erg onrustig en daarom bleef ik wakker. Ik  wil bij hem zijn tijdens een mogelijke aanval. Maak me zorgen om hem. Niet goed voor mijn humeur, dat gebrek aan slaap.

Als we Lizzie op de trein hebben gezet, een klein, groot meisje achter het vuilgrijze raam, een felle potloodstreek van groen en roze, ons kind dat van ons wegreist, moet ik moeite doen om niet bij elke ademhaling en gedachte luidop te snikken. Mijn keel zit dicht.

We gaan bij buren langs. Zij hebben een paar balen hooi van hun land achtergehouden voor onze ezels. De rest hebben ze allemaal verkocht aan de mannen die hun weiland gemaaid en gehooid hebben. We krijgen ook een tas met verse aardappelen mee, zelf gezaaid, gerooid, gekoesterd. Burenhulp zoals dat hier gaat. Wij helpen hen soms, zij helpen ons soms. Onze ezels en hun honden varen er wel bij.

In de avond sta ik met onze naaste buurvrouw te praten als we verrast worden door een glorieuze zonsondergang. De hemel lijkt in vuur en vlam te staan met aan de andere kant van het huis een regenboog. De wereld om ons heen kleurt rood, geel, goud. Onvoorstelbaar heftig natuurgeweld. Schoonheid gaat hand in hand met symboliek. Dat geeft me aan dat we door moeten gaan. 

DSC_4575 (2)Gijs en ik luisteren naar de Last Night of the Proms op de BBC. Opnieuw voel ik het prikken achter mijn ogen, in mijn keel, wanneer dan als allerlaatste toegift “Auld Lang Syne” opklinkt. Ik aai het lieve kopje van ons eerstgeboren “Hogmanay” hondje. Onze “Auld Lang Syne.” Ook dat is een symbool, net als de regenboog, de vallende ster, het klavertje vier, het kruisbeeld op een driesprong.

DSC_4572 (2)Het einde van de Proms markeert elk jaar voor mij  weer een afgesloten periode. Weer een zomer voorbij. Altijd intens, mooi, indrukwekkend en emotioneel. Vorig jaar luisterde ik de Proms en tekenden zich golfbewegingen af in de schoot van Islay. Haar negen pups zagen een week later het levenslicht. Nu heb ik weer mijn handen om een hondenbuik. Ditmaal zijn er nog geen golfbewegingen, maar er is nog steeds de hoop dat die binnenkort wel gaan komen. Ik geloof steeds vaster dat Skye iets moois bij zich draagt.

De Proms zijn weer voor een jaar verstomd. De zomer is over, de herfst doet met deze muzikale slotaccoorden haar intrede. En de nieuwe, uiterst spannende week is begonnen. Ik heb het zinnebeeld van de regenboog hard nodig, de komende dagen. Iets, dat me de weg wijst en kracht geeft. Het duurt nog lang, eer ik de slaap vat.

DSC_0025 (Custom)

De zondagochtend begint vroeg, rommelig en turbulent. Na het avondrood klettert het water in de sloot. Een gestaag, voortdurend neergeselend gordijn van water heeft het erf binnen enkele nachtelijke regen-uren tot één grote modderpoel omgetovert. Gijs is ook al vroeg wakker, geeft aan nauwelijks geslapen te hebben door een plotselinge ontsteking op zijn voet. De honden willen niet echt naar buiten, ze kijken met een scheef oog naar die neerdalende nattigheid en lijken massaal vergeten te zijn dat ze in de rasgroep retrievers en waterhonden horen. Ik maak een Biotexbadje voor Gijs zijn voet. De honden willen zich daar dan wel mee bemoeien.

Ik ga, nadat alles weer in rust is, nog even terug naar bed. Het is nog steeds donker, het regent nog steeds. Ik val in een onrustige slaap en droom van een vriendin die onverwacht met een heel gezelschap op de stoep staat, Ik droom van niet wakker willen worden en van een terras en regen en een kroonluchter in een schuur. Ik droom zo beeldend dat ik denk dat ik niet slaap. Daardoor is het niet meer ontspannen. Het is niet lekker meer in bed. Ik schiet een broek en een vest aan en ga in de inmiddels zacht geworden regen met Gerrit het maisveld in. Natuurlijk pluk ik bramen, handenvol. Gerrit een paar, ik een paar, een paar mee.

Onze ochtendwandeling levert twee potten jam op. Ik vind bramenjam zo’n beetje de lekkerste jam die er is, en beleg een boterham ermee, wanneer het goed is afgekoeld.

Gijs wordt na het middaguur wakker, hij had zijn lange slaap broodnodig. We rommelen wat aan, een beetje katterig, een beetje “na de Last Night” blues. Wanneer we Lizzie van de trein halen is de dag eindelijk weer in het gareel gekomen. En dat gareel sleept zich voort. Op naar morgen. Op naar de komende periode. De Last Night is over. De zomer  voorbij. 

DSC_4578 (2)