Maandelijks archief: januari 2014

29 januari. Natuurlijk kunst, deel 2.

Sprak ik gisteren over kunst en keek ik op allerlei manieren naar die kleine beeltenis, dat gemaakt leek te zijn uit een bepaald gesteente of glas, vandaag staan die mijmeringen weer een stuk verder van me af. Die gedachten waren gisteren. De herinneringen aan een operaproductie van 29 jaar geleden. De Dijk bestaat uit oudere mannen. Dokter Faust is een nog steeds tot de verbeelding sprekende alchemist. Geschiedenis.

Terug in de werkelijkheid. Het beeldje van gisteren is niets meer of minder dan een detail. Een waterplas op ons weiland, bevroren. Rechts boven in. Even klikken op de foto.

nature art

 

Ik ga met vriendin J. een wandeling maken, met haar hondje en onze Iona. Ook een andere “pup” uit onze kennel gaat mee. Het is ijzig koud, maar heerlijk. De honden gaan het water in en rennen zich daarna warm, terwijl hun vachten stijf staan van het opgevroren water.  Ze hebben zoveel plezier dat ze met hun staarten een tekening van waterdruppels penselen.

1660882_674917579237009_1778392065_n (2)

Snoeten worden gepaneerd met zand. “Dog art..” Dat is géén illusie, maar echt. Als Gijs ons na een dik uur op haalt zijn onze voeten versteend en onze handen tintelend, maar we hebben genoten van het plezier dat de honden samen beleefden. Dat was hartverwarmend. En om alles toch nog een beetje in het kader van de overpeinzingen van gisteren te houden, maakt J een foto van haar hondje bij een geparkeerde bus van de Sportclub van Heerenveen. Ook dat is kunst… om een illusie tot een grap te keren. 

1510748_674864562575644_217989712_n

28 januari. Natuurlijk kunst.

Het blijft koud, rond het vriespunt, maar zonnig. Als Gijs naar de fysiotherapie gaat, ga ik ook naar buiten. Met Islay, die hopelijk vandaag drie weken drachtig is. Als alles goed gaat heeft ze er eigenlijk al een derde van haar zwangerschap op zitten. Niet dat ze dat toont. Ze is wat meer in zichzelf gekeerd, ze wil het liefst de hele dag eten en haar ogen staan anders. Maar tegelijkertijd heeft ze een stralende vacht, lijkt geen grammetje aangekomen en geniet van haar wandelingen en speciale aandacht als ik wat met haar ga trainen en apportjes laat uitvoeren.

Als Islay me een stukje wild brengt en ik buk om het van haar aan te nemen, valt me ineens iets in. Als ik een echte schrijver was, zou ik er en aantekening van maken in de beroemde boekjes van Moleskine, met een potlood, waarvan ik aan de punt had gelikt. Maar ik ben gewoon een amateur en met mijn hondje bezig, geen opschrijfboekje in mijn jaszak maar een dummy, hondenkoekjes, poepzakjes, een verroeste spijker en een fluitje.

Weer binnen is het lekker warm, de andere honden slapen en ik kruip achter de computer. Er zijn wat artikelen te schrijven over hotels in Griekenland en Turkije en dat is geen vervelend werk. Ik “reis” naar de plaatsen toe waar ik over moet schrijven en probeer daar zoveel mogelijk illustratie in aan te brengen.

Toch dwalen mijn gedachten naar mijn inval, daarstraks. Ik kijk aan de binnenkant van mijn hoofd naar de illustratie die ik daarbij heb opgetekend. Schoonheid is in zoveel facetten te vinden. Geslepen, als glas, als beeldhouwwerken van steensoorten waar we de namen niet van kennen. Eenvoud. Kunst heeft talloze gezichten. Een beeld als op deze foto zou ik met mijn vingers willen betasten, willen aaien over het sculptuur van het vrouwenkopje. Voelt ze glad aan, of koud? Is het zacht of ruw? Als ik haar aanraak, klinkt er dan geluid, muziek? Is ze een onderdeel van een lichaam in een danspas bevroren? Een gravure op een kristallen glas? Is ze wel een vrouw of een lichaam, in een sluierend kledingstuk gehuld?

nature art0.1

Toch kan eenvoud in al zijn schoonheid ingewikkeld zijn, waarbij het van groot belang is dat je blijft kijken, het in je blijft opnemen. Is dat, wat men “genieten” noemt? Is prachtigs zien wat er misschien niet is? Of is dat een droom? Of iets zien wat helemaal zo mooi niet is. Anders is? Ik blijf in mezelf puzzelen over het begrip kunst. in 1985 reciteerde Paul Haenen in een moderne opera van Dr. Faustus (naar een verhaal van Hugo Claus) de gevleugelde woorden: “Kunst moet illusie blijven….” Tot op de dag van vandaag geloof ik in die woorden en draag ik ze met me mee. Overigens was het hele decor van een bizarre schoonheid. Schier doorzichtige sculpturen, zuilen en beelden alsof ze uit ijs gehouwen waren. De muziek van Konrad Boehmer werd heel verrassend door popgroep De Dijk uitgevoerd en de kritieken waren uiteenlopend en omstreden. Toch was het kunst. En…. dat moet illusie blijven.

nature art2

Deze beschouwingen houden me een tijd in hun greep en door een beeldig vrouwenkopje kom ik in de spelonken van mijn verleden terecht. Nota bene bij Paul Haenen. Ik wil daar niet al te lang in blijven dwalen. Vooruit kijken is in deze tijd veel belangrijker om dát te zien wat me blijft doorgaan. Het nu wordt vanzelf mijn verleden.

20 januari. Auto-perikelen.

Niet iets waar we echt op zitten te wachten, maar Gijs is toch niet gerust op de mankementen van de auto. Omdat hij in de middag naar zijn werk wil omdat de adjunct-directeur een afscheidsreceptie heeft, besluiten we dat hij toch met de auto naar de garage moet. Zo kan hij niet anderhalf uur heen en terug; het was gisterenavond vanuit Zaltbommel al spannend genoeg. Het is het eerste wat hij in de ochtend doet en hij komt al snel terug met de mededeling dat de dynamo dringend aan vervanging toe is. Ik weet niets van dat soort dingen en laat de mededeling dan ook gelaten over me heen komen: ik ben van het financiële plaatje en dat is in de eerste maand van het nieuwe jaar niet rooskleurig zo. Toch moet de auto blijven rijden. Sterker nog: terwijl Gijs bij de garage was, kreeg ik een spoedmelding van een oude hond, die binnen enkele dagen een ander tehuis moest hebben, anders zou men hem euthanaseren. In België. De auto moet dus zo snel mogelijk weer op zijn wielen staan.

astra voor

Ik ga passen en meten. Uit het ene potje iets putten. Maar even geen advertentie in het Jaarboek van de rasvereniging, ook deze maand geen showinschrijvingen meer en het spaarvarken slachten waar ik met grote letters “NOOD” op heb geplakt. Voordeel van nu direct actie ondernemen is wel dat Gijs een leenauto van de garage kan krijgen en zodoende toch naar de Schouwburg kan. Hij wilde dat zo graag en ondanks dat het gisteren een heel vermoeiende dag was, heeft hij genoeg kracht en zin om deze trip te maken.

Zo gaat het vandaag. Ik hou me bezig met oude, Belgische honden en spaarpotten, onze auto wordt gerepareerd en Gijs proeft weer even van de sfeer van het geliefde werk, waar hij zo gruwelijk hard uit weggerukt is.

DSC_7903 (2)

18/19 januari. Wel of niet de brug over.

Omdat we morgen met drie honden naar een show gaan, houden we ons vandaag rustig. Gijs heeft de energie nodig omdat het toch een lange, inspannende dag gaat worden en Lizzie is wel aan de beterende hand, maar is nog verschrikkelijk moe en haar gezichtje vertoont sporen van de ontstoken holtes. De mensen die voor een kennismaking zouden komen, hebben afgebeld. Ze kiezen toch voor een ander ras en zullen dus niet meer bij ons op de wachtlijst blijven. Gigha moet nog gewassen worden. Omdat ze helemaal uit vacht is, heb ik daar zo lang mogelijk mee gewacht. Dan lijkt het nog wat als ze weer droog is.

DSC_7718 (2)

Na het eten komt J. met haar hondje. Ze slaapt hier zodat we morgenochtend meteen weg kunnen en zij niet eerst nog naar ons moet reizen. Een gezellige avond resulteert in bijtijds naar bed gaan, alles is tot in de puntjes voorbereid, zodat we geen drukte hoeven uit te halen in de vroege ochtend.

Als ik net een uurtje slaap, wordt ik wakker gepiept. Gigha zit bij de slaapkamerdeur en loopt voor me uit naar de buitendeur. Als ik open doe, rent ze op een drafje naar een hoek en ik merk dat ze flink last heeft van haar darmen. Een beetje timide komt ze even later weer naar me toe. Ze heeft nog nooit diarree gehad, dus voelt zich niet prettig.

Hetzelfde ritueel speelt zich nog twee keer af. Ik besluit midden in de nacht dat ze niet mee gaat naar de show. Als ze ziek is, heeft ze daar niets aan en kan het vervelend zijn voor ons allemaal. Het enige is dat Lizzie haar in de gaten moet houden. Genoeg drinken en regelmatig uit. 

Gebroken sta ik om kwart over zes op, ik heb ongeveer drie uur met tussenpozen geslapen. Maar dat mag de pret niet drukken: we hebben er zin in. Helemaal omdat we veel kennissen gaan zien en twee pups uit ons laatste nest  ook acte de présence geven. We rijden prima op tijd weg in een goede stemming die omslaat als we na een uur merken dat de kachel van de auto het echt niet doet en Gijs ziet dat de temperatuur van de motor oploopt. In een ander geval zou ik gaan mopperen en nerveus worden, nu merk ik dat Gijs, die over het algemeen niet snel onder de indruk van een mankement van de auto is, echt niet verder durft te rijden. Een serieus probleem. Ik bel de Wegenwacht, nadat Gijs voorzichtig naar de oprit van de Ketelbrug is gegaan. 

481px-Monument_Noordoostpolder_Ketelbrug_Koopman_Bolink_Noordoostpolder

Er heerst een verslagen stilte in de ijskoude auto, we zijn alle drie met onze eigen gedachten bezig en de hondjes slapen. De ramen beslaan. Dat wordt niet de Ketelbrug over naar de show. J. en ik hebben met korte berichtjes de kennissen gebeld die we daar zouden zien, zodat ze ons af kunnen melden. Een vriendin, S. is er ook met haar hondjes en is bereid om in ieder geval de twee pups voor te brengen. En eventueel ook Iona’s broer Buddy. Nadat dat allemaal doorgesproken is, kunnen we niet anders dan wachten. Na ongeveer drie kwartier stopt het gele busje van de ANWB. Een rijzige man stapt uit en geeft ons een hand, kijkt dan met kennersblik onder de motorkap. Hij snuffelt aan de flacon waar de koelvloeistof in had gezeten. Die ruikt op een bepaalde manier en staat droog. Ergens is een lek. Als hij de flacon helemaal vol laat lopen moet Gijs de motor aanzetten. Het kan er erg slecht voor staan. Maar gelukkig ziet het er naar uit dat het een kleine lek is en de motor lijkt niet beschadigd. Even later rijden we toch de brug over, naar Urk, met de ANWB bus in ons kielzog. Op een verlaten carpoolplek stoppen we en kijkt de man opnieuw onder de motorkap. Ik verbaas me wat voor een rommel er allemaal ligt: een halve prei, een sok, een vogel zonder kop, een pak brood, een plastic tuitbekertje van een baby. Een carpoolplaats kan een heel verhaal vertellen. De man vertelt ons, dat hij er vertrouwen in heeft dat het om een klein lek gaat. Als we regelmatig even naar het peil van de koelvloeistof kijken, meent hij dat we toch naar Zaltbommel kunnen rijden.

In de auto wordt het warm en die behaaglijkheid maakt dat we alle drie opgetogen zijn: ook al komen we ontzettend laat aan en kan ik zelf de pups niet showen, we gaan in ieder geval iedereen weer zien en in de middag zijn onze grotere honden aan de beurt. dat moet lukken!

DSC_7863 (2)

Voldaan rijden we uren later terug. Weliswaar is er maar één van onze hondjes in de prijzen gevallen, toch was het fijn om iedereen weer te zien en te spreken. En om trots te zijn op hoe de pups, groot en klein zich hebben ontwikkeld.

1613902_10152127984054014_1802332278_n

Maar Gijs rijdt gespannen want alhoewel het lek inderdaad erg klein is, merkt hij nog een ander mankement op en dat is mogelijk een veel groter probleem. Het is vermoeiend voor hem en drukt ook wel een domper op de opgetogenheid van een goede dag.

Thuis maak ik wat friet en een kaassoufflé. J. wordt vrij snel door haar moeder opgehaald en Gijs is verschrikkelijk moe na de enerverende rit… hij gaat om negen uur naar bed en ik maak hem later op de avond wakker voor zijn medicijnen. Ook ik ben moe. Maar we hebben het uiteindelijk toch weer gedaan, ondanks de tegenslag. Dat stemt hoopvol.

16 januari. Aan de kook….

Vandaag is een opvolging van de stille, versluierde eerdere dagen. Lizzie’s hoofdpijn en koorts is niet afgenomen, Gijs is niet lekker in zijn vel, somber en intens moe en ik wacht en wacht…op de monteur, of een telefoontje of een flikkertje op het beeldscherm wat aangeeft dat we er weer bij horen. Mijn deadline is verstreken. Een berichtje van een vriendinnetje gisterenavond gaf aan dat ze ons “online” gemist heeft. Ze maakte zich ongerust. 

Lizzie is nog niet naar school. Haar gezicht heeft gezwollen proporties aangenomen en het is duidelijk dat alle holtes die ze heeft, vol zitten. Ik laat haar opnieuw stomen en dat lijkt te gaan werken… ze snuit hele WC rollen vol. Ze heeft cold turkey afkickverschijnselen, want ze kan niet met haar vriendinnen chatten of feesboeken of wat dan ook. Toch is het merkwaardig hoe snel we ons bij dit vreemde lot neerleggen. We hebben nieuwe rituelen ontwikkeld. Gijs en Lizzie kijken deze dagen in de namiddag onafgebroken naar spannende kookwedstrijden en er komen allerlei culinaire hoogstandjes in een sneltreinvaart voorbij. Ik kijk ook met een half oog mee en verbaas me dat iemand die op dinsdag nog per ongeluk rauwe vis aan de jury voorschotelde, aan het einde van de week in de finale voor Masterchef weet door te dringen. Gijs en ik vinden dat er erg veel geregisseerd is aan deze “battles,” zeker de samenstelling van de kandidaten die zo kleurrijk en leuk moeten zijn voor de kijkcijfers. Maar het zorgt ervoor dat deze internetloze dagen toch een aangename draai krijgen. 

Ik ben trots op ons gezin. Ondanks ziekte en vermoeidheid, ondanks gebrek aan wat tegenwoordig een belangrijke behoefte is geworden, weten we het toch met zijn drieën goed door te maken.

Masterchef-NZ-Thumbnail

15 januari. Nooit vergeten…

Lizzie is behoorlijk ziek. Het lijkt er op dat het een voorhoofdsholte ontsteking is geworden, maar ook haar bijholtes zijn pijnlijk. Ze is koortsig en wil niet echt eten. Ik laat haar maar wat betijen, hopende dat ze Gijs niet aansteekt. Een stoombad vind ik wel raadzaam, misschien dat het allemaal een beetje loskomt.

Nog steeds geen telefoon. Geen internet. Geen radio. Gijs en ik dralen wat, Gijs komt niet echt toe aan de dingen die hij wil doen, zijn energie is deze dagen bedroevend laag en behalve wat lezen krijgt hij niet veel meer voor elkaar. Ik ben onrustig. Door de storing heb ik een deadline voor een artikel gemist en dat maakt me kwaad. In deze periode is mijn gebrek aan werk per dag ernstiger voelbaar, we hebben ook geen honden in pension en als ik nu zelfs de luttele zes euro van een artikel misloop, dan is het wel heel zuur. Opnieuw bel ik met de helpdesk. Ze laten me van alles uitvoeren, modem aan en uit, het systeem helemaal resetten, maar niets. Dat er de volgende dag een monteur komt is een schrale troost.

Als ik naar Gijs kijk die met Jane op de bank zit te dutten, zijn gezicht gelijnd en gekleurd, borrelt er een verdrietige zucht in me op. Vandaag is een dag die ik geen enkel jaar zal vergeten, sinds we vier jaar geleden onze jonge hond Lewis aan die afschuwelijke, sluipmoordenaar verloren. Lewis is langer dood dan hij geleefd heeft. En alhoewel ik in een paar van onze honden echt wel familietrekken zie, zal ik altijd een zekere rouw om Lewis houden. Omdat zijn dood niet klopte.

15 januari gaat grijs ten onder.

400617_667277070001060_1854096711_n

14 januari. Verstoken van de wijde wereld.

Lizzie is ziek. Ze heeft hoofdpijn en voelt te warm aan als ik om kwart over zes naast haar bed sta. Het is geen kind dat voor elk wissewasje in bed blijft liggen dus ik neem haar klachten serieus en beloof school te bellen. Ze kruipt diep in haar dekbed en valt met hoogrode wangen opnieuw in slaap. Als ik beneden ben, bekruipt me de eeuwige zorg die gepaard gaat aan dit soort situaties. Als het maar niet besmettelijk is… als Gijs het virus maar niet oploopt.

Op het moment dat ik de ochtendmail wil bekijken, merk ik het al. Er is niets aan het gebeuren. De mailbox wordt niet gevuld met nachtelijke spam. Ook kom ik niet op het internet. Nu hadden we dat vorige maand ook en had het te maken met een filter dat gedeactiveerd moest worden omdat we een nieuw abonnement hadden afgesloten, maar dit is van een andere orde. De enige manier om er achter te komen is de helpdesk van de provider bellen. Met mijn mobiele telefoon, want de vaste lijn is onherroepelijk verbonden aan het internet. Nog voordat ik in het toetsmenu kom, krijg ik te horen dat er een storing is en men er aan werkt. Excuses voor het ongemak. En bedankt.

Een paar uur later is er nog niets. Daardoor kan ook de radio niet aan en kan ik niet zien of ik een reactie op de sollicitatie van gisteren heb gekregen. Gijs is inmiddels al bij de fysiotherapeut geweest en wil graag zien wat er in de wereld gaande is. Maar er is niets gaande, volgens onze computer. De telefoon zwijgt ook in alle talen, we zetten een CD op en even is het niet onprettig.

Als Lizzie met een in wit snoetje naar beneden komt, moppert ze wat. Want ook zij kan op haar IPad niet op het internet. Zodoende kan ze niet zien wat haar huiswerk voor morgen is. tegenwoordig gaat alles via internet en hebben de scholieren hun papieren agenda’s eigenlijk alleen nog maar voor spreuken, krabbels en plaatjes. Zelfs de cijfers komen via internet binnen: als ouder heb je een inlogcode en het verzwijgen van je onvoldoendes is er eigenlijk niet meer bij op die manier.

Het wordt dus vervelend. Als ik later op de dag nogmaals naar de helpdesk bel krijg ik te horen dat men er alles aan doet om het probleem te verhelpen. Want de storing schijnt opgelost te zijn: nu moeten ze alleen onze aansluiting nog herstellen…

Gelukkig voor Lizzie doet de TV het nog wel, ondanks het feit dat ook die verbinding in ons internetpakket zit.  Zonder te weten hoe het met onze FaceBookvriendjes is, gaan we naar bed. Opnieuw een grauwe dag achter de rug, met een merkwaardige stilte.

images

 

13 januari. Onvolledig.

Doordat ik opschrik uit een koortsachtige droom, waarin ik me voornamelijk erg alleen en koud voelde, duurt het even voordat ik mezelf heb herwonnen. Iedereen slaapt nog als ik rillend de kamer in ga, zelfs de honden kijken me nauwelijks aan. Alleen Chico, de oude senior, staat bij de deur omdat hij naar buiten wil. Hij is in de vroege ochtend altijd als eerste wakker, terwijl hij overdag veel meer slaapt. De ouderdom heeft mijn mooie vent in zijn greep, maar we hoeven tot noch toe niet te klagen. Want diezelfde ouderdom is mild voor Chico.

Lizzie is ook nog niet aan een goedemorgen toe, maar zij zal wel moeten. Terwijl ik haar lunch klaarmaak en een kop koffie voor haar zet, bedenk ik me dat wij, al zolang ze leeft, samen aangewezen zijn op de vroege ochtenden. Als baby, als peuter, als schoolgaand kind. De vele boterhammetjes, geschilde appeltjes en bekers melk zijn niet te tellen. Aan dat assortiment ontbijtjes is nu ook de eerste kop koffie van de dag toegevoegd. Lizzie wordt groot.

Ik zet de radio zacht aan om mijn hoofd van muizenissen te ontdoen. Hoor Schuberts 8e Symfonie, de “Onvoltooide.” Dat lost mijn dromen op in het niets. Er komen andere gedachten voor in de plaats. Ik besluit zelf ook een kop koffie te nemen. Gijs krijgt zijn eerste kop pas over een paar uur, tegen de tijd dat hij de bodem moet leggen voor de medicijnen. Hij kan nog lekker doorslapen. Ik neurie ongemerkt een beetje met de radio mee. Door het thema van de muziek heen hoor ik Lizzie boven mijn hoofd stommelen in de badkamer. Haar stem koert tegen de honden die onder aan de trap op haar lijken te wachten.

En dan zie ik ineens de humor van deze matineuze rituelen in. Want toen Lizzie heel klein was en ze ook al vroeg haar ochtendboterhammetje had gegeten, mocht ze vaak even televisie kijken, terwijl ik me met huishoudelijke zaken bezig hield. Dan zat ze op de bank, twee poezen aan weerskanten van haar. Dit thema van Schuberts “Onvoltooide” klonk regelmatig door de kamer.

Lizzie sloeg dan haar handjes voor haar ogen en gluurde door haar vingers heen. Als ze deze muziek hoorde wist ze het: “de boze Gargamel had iets kwaads in de zin met de Smurfen!” Want Schubert’s thema van zijn 8e Symfonie  was het letterlijke “leitmotiv” van de smurfen. Of is het beter om het een “lijdmotief” te noemen? Want de muziek hoorde bij Gargamel en die liet graag de Smurfjes lijden. In onderstaand filmpje is het “lijdmotief” onder meer op ca. 12. 20 min te horen….

Lizzie kijkt allang niet meer naar de Smurfen. En luistert nog niet naar Schubert. Maar mijn koude droom is met een glimlach door de Smurfen, Lizzie en een onvolledig thema verjaagd alsof het Gargamel zelf was!

how-to-draw-gargamel_1_000000006977_5

 

11/12 januari.

Vandaag komt er een hondje kennismaken voor een logeerpartij en komt vriendin L. naar hier zodat ik haar hond Buddy kan trimmen. Buddy gaat volgende week ook mee naar de Nieuwjaarsshow en moet daarom zijn dikke jas uit. Even wat strakker in het pak. Ik heb bewust de eerste afspraak wat later op de ochtend gemaakt: niet alleen zodat onze eigen honden hun ochtendritueel gehad hebben en wellicht lekker rustig zijn, maar ook zodat Gijs niet al te vroeg hoeft op te staan. Toch moeten we een beetje improviseren: tenslotte is het een jong reutje en ruiken Islay en Iona vast nog lekker voor hem.

Het regent pijpenstelen en opnieuw is onze boerderij niet bepaald een representatief voorbeeld van het ideale hondenpension. Het regent zelfs zo hard, dat ik besluit om de gebruikelijke gang van zaken rondom een kennismaking aan te passen. Gaat de nieuwkomer normaliter op het veldje naast de ezels en laten we daar steeds een of twee van onze eigen honden bij, nu kan ik het de eigenaren niet aandoen om tot hun enkels in de modder te baggeren terwijl de honden op het veld door alles heen ploeteren.

modderplas

We wijken uit naar het mooi bestrate pleintje. Ook daar liggen wel wat plassen, maar dat is “schoon” water. Als de mensen met hun half jaar jonge hondje aankomen, laat ik hem eerst kennismaken met onze Gigha. Natuurlijk gaat dat direct goed. Voor hen maakt het niet uit dat het regent. Binnen de korste keren wordt er al achter elkaar aan gejaagd en spatten de plassen hoog tot hun oren op. Daarna toch maar Iona en Skye erbij. Islay blijft rustig in de gang liggen. Ze heeft er niet zoveel zin in. Zou dat een teken zijn dat ze drachtig is? Noddy en Chico zijn door de opwinding steeds aan het blaffen. Een oude-honden blaf. Zowel zij als Baloe en Jane hebben zich dat aangeleerd en het is heel vervelend tijdens momenten als dit. Ze hebben de zaken dan niet meer onder controle en laten dat luid en duidelijk horen. Noddy ligt eigenlijk het liefste dan alleen, in de slaapkamer. Ik breng hem er naar toe met een kluifje, die rust vind hij toch fijn.

De beide kinderen krijgen cola, ik schenk koffie in voor de moeder. Het hondje heeft duidelijk schik in deze nieuwe omgeving en gaat met een ondeugend snoetje samen met Gigha op de bank liggen. We praten wat en maken afspraken voor de week waarin hij komt en dan staat Gijs bij het hek: L. en Buddy komen er aan. Opnieuw een groot, nat hondenfestijn als Buddy de tuin binnenstapt. Gehaast nemen de eerste bezoekers afscheid en dan schenk ik opnieuw koffie in.

Het is gezellig, L. en ik nemen de laatste nieuwtjes door, we praten over van alles en nog wat en langzaamaan raakt Buddy’s weelderige krullenmassa gestroomlijnd. Hij heeft er een hekel aan wanneer ik aan zijn oren kom, doordat er ooit in een oortje geknipt is door een trimster. Maar we nemen er de tijd voor en hij hoeft niet op de tafel te blijven staan. Als we nog een kop koffie drinken, gaat hij ontspannen aan mijn voeten liggen en ga ik naast hem op de grond zitten. Ik aai hem en knip tegelijkertijd steeds een stukje van de pluimpjes weg.

Twee uur later gaat er een getrimde hond met tegenzin de auto weer in. Buddy wilde liever bij de ezels blijven.

Zondag wordt ik wakker met zon in de slaapkamer. De regenval van gisteren en vannacht heeft voor diepe plassen gezorgd, maar het is helder en dat heeft onmiddellijk zijn weerslag op mijn stemming. Ik maak een lekker ontbijtje van blini’s met clotted cream en appelgelei.

DSC_7679 (2)

 

Ook vandaag zal ik me bezighouden met het trimmen van de honden die naar de show gaan volgend weekend, maar terwijl ik daarmee bezig ben, bedenk ik me. Het is veel te mooi weer om binnen te blijven. Gijs is in de paddock bij de ezels bezig. Hij wil het bordes van het schuilstalletje met nieuwe tegels bekleden. Een klein strookje, maar net zo dat het er fraaier uit ziet. Alhoewel ook vandaag zijn energie te wensen overlaat, vindt hij het niet vervelend om buiten bezig te zijn.

Ik neem allevier de teefjes mee. Het is zelfs bijna lente-achtig. De zon kleurt de honden goud. Het is alsof ik een knipoog krijg van het universum: zo zal het voelen als het straks echt lente is. Maar eerst moet het nog winteren.

DSC_7774 (2)

Daar heb ik nu geen boodschap aan. Ik blijf buiten met de honden. Het is vandaag lente.

 

7 januari. Op herhaling.

Vanavond heeft Islay haar tweede date. We hoeven nu niet meer te prikken en we gaan pas na het eten op weg, maar ik merk aan mezelf dat ik wel de hele dag in mijn hoofd bezig ben met een gespannen verwachting: gaat het lukken? Zal Islay drachtig worden? De puppy-koorts heeft duidelijk weer toegeslagen.

DSC_5271 (2)

Gijs heeft vroeg in de middag fysiotherapie en moet ook trainen. En hij begint vandaag aan nieuwe medicijnen, die zijn bloeddruk omlaag moeten brengen omdat het door de chemo omhoog gaat. Het is eigenlijk een kromme gedachte: pillen slikken vanwege de bijwerkingen van andere pillen… maar zo werkt het nu eenmaal.

Ik heb de dag heel hard nodig voor een grote hoeveelheid telefoontjes en e-mails: er zijn maar liefst vier honden die herplaatst moeten worden. Het is weer druk, in het begin van een jaar zie ik dat steeds gebeuren. Het is van groot belang dat ik mijn hoofd erbij hou: de juiste hond op de juiste plaats zie te krijgen, het koppelen van een ideale match. Maar als ik de mensen zelf spreek, dan gaat het me weer gemakkelijk af: ik begrijp de situaties en probeer zoveel mogelijk hulp te bieden als binnen de mogelijkheden valt. En het ziet er naar uit dat het lukt. Tenminste twee van de vier gaan heel binnenkort verhuizen; ik zorg zelf dat ik bij hun overdracht aanwezig ben. Ik neem ook nog even contact op met de voormalig eigenaar van de hond die afgelopen weekend door mijn toedoen helemaal naar Denemarken is gegaan. De man is verdrietig doordat hij zijn hond mist. Maar hij is ook blij dat de hond een goede plek gevonden heeft. Ik weet wat hij voelt. Het is ontzettend dubbel. Ik knuffel mijn eigen Iona eens flink. Voor alle hondjes die een ander thuis zoeken.

DSC_7162 (2)

Om zes uur gaan we met Islay op pad. Lizzie blijft thuis en zal in mijn bed gaan slapen zodat ze zich niet heel alleen hoeft te voelen. Want ze neemt Skye mee de slaapkamer in.  We pikken vriendinnetje J. op van de bushalte. Ze is vanaf de eerste dag dat Islay bij ons kwam stapeldol op haar en wil deze fase graag meemaken.

We komen tegelijk met Bentley en zijn vrouwtje aan. Eerst drinken we koffie en dan is het tijd voor de herhaling van gisterenochtend. Islay reageert nu nog enthousiaster op Bentley, maar ze blijft spelletjes met hem spelen. Toch is hun koppeling opnieuw prima en kijk ik met plezier naar de twee knappe honden samen. Nog mooier vind ik het om te merken dat ze, eenmaal weer in huis, allebei rustig en tevreden onder de tafel gaan liggen. 

Er komt een feestelijke fles op tafel: dat is bijna een traditionele afsluiting van een spannende week. We praten, we lachen, er wordt even geïnformeerd hoe Gijs zich voelt maar we staan daar niet al te lang bij stil. We zijn hier om een stukje toekomst op te bouwen. Samen met deze mensen aan de tafel, datgene wat we van hen leren hopen we nog heel lang in praktijk te kunnen brengen. Veel te snel gaat de avond om en zijn we alweer op de terugreis, nadat we nog bij E. zijn aangegaan. Daar heeft Gijs zijn avondtabletten genomen en hebben we nog even nagepraat. We brengen J. thuis en stappen om half twee in de nacht ons huis binnen. “Fok and Roll..” ook vandaag. Lizzie ligt inderdaad in mijn bed te slapen, met Skye. Ik breng  mijn dochter naar haar eigen bed, laat alle honden nog uit en kruip moe maar voldaan om half drie naast Gijs, die al een half uurtje slaapt.