Maandelijks archief: maart 2014

25 maart. Echternachter springprocessie.

Soms zijn er van die dagen, waarop je het idee hebt dat je drie stappen vooruit gaat en minstens twee achteruit. in principe kom je wel vooruit, maar tergend traag. Mijn moeder zou zeggen: “Kind, het is als de “Echternachter Springprocessie” Ze vertelde me ooit daarover toen ik nog heel klein was en ik had daar bizarre beelden bij gefantaseerd. Maar nu ik groot ben en soms het idee heb dat ik met mijn gezin door een langzaam kruipende stroop aan het waden ben, lijken die kinderlijke fantasieën over een huppeltocht van drie hinkelpasjes vooruit en twee naar achter een bittere reis, ontdaan van enige romantische fantasie.

Alhoewel koud, is het een prachtige ochtend. Lizzie heeft mijn handschoenen geleend want die had ze op de fiets wel degelijk nodig. Gijs voelt zich goed genoeg om naar de sportschool te gaan. Ik ga met een groep honden naar buiten en geniet van de kleuren, van het blauw van de hemel en het zilver van de berk. Een sprong voorwaarts.

DSC_8809 (2)

Er komt weer een brief van de Belastingdienst binnen. Een nieuwe berekening van de aanslag 2011. Er is een bedrag van € 660,00 ingehouden van onze voorlopige teruggave 2014. Daaruit maak ik op dat er dus al een verrekening van kracht is. Eén waar de inspecteur der directe belastingen het gisteren niet over heeft gehad. Jammer van onze teruggaaf, die hadden we zeker kunnen gebruiken. Maar fijn, dat we nu dus alweer  dat bedrag minder hoeven te betalen. Een tweede sprong naar voren.

Ik krijg een mailtje van de inspecteur, naar aanleiding van ons telefoongesprek. Er staat niet veel in. De man is altijd wel kort van stof. Maar er staat zwart op wit: “Mevrouw, ik volg uw voorstel. Er komt een brief over…” Ik vind het prachtig. Er valt een spanning van me af, geen aanmaning meer, geen dwangbevel meer, geen dreigingen meer maar een verrekening waarbij we zelfs nog een voor ons opvallend prettig bedrag overhouden. De derde sprong vooruit.

Gijs en ik merken dat Noddy, nu zijn medicatie op is, niets van rust meer in zijn lijfje heeft. Hij blijft maar heen en weer lopen, hijgen, hij ligt niet ontspannen en als hij eindelijk ligt, dan is dat niet op zijn geliefkoosde wijze maar in een niet logische houding. De jonge honden spelen en lopen hem gewoon omver. Zij ogen staan anders. Moe. Leeg. Ik durf er niet goed over te beginnen, maar dan zegt Gijs: “Ik zie het ook. Het gaat niet meer. Hij gaat alleen maar achteruit.” Tijdens het eten praten we er met Lizzie over. Ze weet het en begrijpt het. Ze kent deze fase, de moeilijkste uit een hondenleven. Maar ze is wijs en wanneer ze zo teder en zacht Noddy aait en hem iets lekkers geeft, weet ik dat ze achter het besluit staat om Noddy zijn rust te gaan gunnen. Een sprong achteruit. Maar het voelt als twee….

DSC_2860 (2).1

26 maart. Een pijnlijk besluit.

Dat, wat we gisteren zagen is niet veranderd. Maar het heeft zich versterkt. Steeds als ik naar Noddy kijk, zijn intens ingevallen koppie zie met de nu zo diepliggende ogen waar de sprankel uit is en ik hoor zijn hese, onrustige geblaf, dan snijdt het door mijn ziel. Het is zo akelig om dit te moeten ervaren. Onze pup. Onze praatjesmaker. Onze clown. 

Ik neem om twaalf uur de telefoon op en bel het bekende nummer. Het besluit wordt gemaakt. Het moment wordt besloten. We zijn er stil van. Later hebben Gijs en ik een verschil van mening over het omgaan en verwerken van dit gegeven. We gaan Noddy kwijt raken en het lijkt wel alsof Gijs het nog niet voelt. Steekt hij zijn hoofd in het zand? Of staat het gewoon nog verder van hem af? Maar ik realiseer me dat wij alle drie, net als met de ziekte van Gijs, er verschillend me omgaan. Het ieder voor zich op een eigen manier beleven. We hebben alle drie dat recht en moeten dat nemen en krijgen. 

Ik geef Noddy een heel sterke pijnstiller die ik van onze stichtingshondjes op voorraad heb. Ik heb het met de arts overlegd en ze had gelijk: het maakt niet meer uit, het zal Noddy alleen verlichting geven. En dat is wat nu nodig is. 

We gaan een paar loodzware dagen tegemoet. Als ik om half drie en tegen vijf uur in de nacht wakker ben om Noddy nog even naar buiten te laten, sta te huiveren in mijn nachtpon en kijk naar de heldere hemel met de pinkelende sterren, voelt het rond. De eerste paar nachten dat hij als klein hondje bij ons was, ging ik er ook een paar keer per nacht uit. Ik aai zijn koppie als hij onder de tafel gaat liggen en merk dat mijn tranen in zijn vacht een natte plek veroorzaken.

24 maart. Never ending story?

Het tweede gedeelte van de ochtend wordt, zoals vaak, gebruikt om mails te beantwoorden, om telefoontjes te plegen en om papierwerk, zo nodig in te vullen. Vandaag stond een gesprek met de inspecteur van de belastingen weer eens op de agenda. In de afgelopen weken heb ik bijna dagelijks brieven gehad over onze foutieve aanslag van 2011 en de verrekeningen daarvan, maar omdat de brieven elkaar voortdurend leken tegen te spreken, besluit ik om de man in persona te vragen wat er nou eigenlijk verrekend wordt of is, of nog moet. Ik kan er geen touw meer aan vastknopen.

Het gesprek is kort. Ik vraag hem waar alle voor mij onduidelijke bedragen vandaan komen. Op 17 maart kreeg ik een brief waarin gesommeerd werd per direct “openstaande kosten…” van  332,00 over te maken en op 18 maart waren die openstaande kosten gestegen tot € 853,00. Uitstel van betaling scheen niet mogelijk. Terwijl de totale aanslag over 2011 met ruim €7000,00 was verrekend zodat er “maar” € 4200 overbleef. Mijn gesprekspartner geeft aan dat hij € 521,00 inmiddels heeft “kwijtgescholden..” maar verklaart niet waarom die openstaande kosten binnen een dag meer dan het dubbele waren geworden of wat ze eigenlijk zijn. Hij vraagt me hoe ik denk de aanslag van € 4200 te betalen. Ik reken hem voor: we krijgen een bedrag van € 6320 terug en ik zou het daar graag mee verrekend willen zien. De brief van de teruggaaf was gedateerd op 28 februari.  We komen overeen dat ik alle correspondentie ga kopiëren en per mail naar hem stuur. Leuker kunnen ze het niet maken. Maar gemakkelijker? Hij belooft er naar te kijken en me zo snel mogelijk een bericht te sturen. Waar de openstaande kosten vandaan komen, heeft hij me nog steeds niet duidelijk gemaakt.

Ik maak voor mezelf, nadat ik dit telefoontje in mijn idee rustig heb afgehandeld, een boterham. Niet met tevredenheid, maar een boterham met liefde, besef ik, als ik het hartjesgat erin zie. Misschien is dit een seintje dat ik op de goede weg zit met mijn belastingtechnische worsteling? 

DSC_9402 (2)

22/23 maart. Tussendoor is het kalm.

Was ons weekend vorige week vol met activiteiten, deze dagen hebben we eigenlijk niets afgesproken. En dat is maar goed ook; er is genoeg om van bij te komen. Lizzie lijkt na het gesprek op school en de troostavond van haar vriendinnen weer een beetje op te knappen en ook Gijs is minder diep moe. De puppen ontwikkelen zich tot hondjes en alles is kalm, zo tussen de grote drukte’s door.  Dat maakt dat we de rust ook als zodanig beleven:  we komen alle drie heel langzaam op gang, nadat de dieren zijn verzorgd. Om toch een draai aan deze kalmte te geven, stel ik voor om samen boodschappen te gaan doen en dan ergens iets te gebruiken. Eigenlijk kunnen we het ons niet echt permitteren, maar zo nu en dan moeten we prioriteiten voor ons samen stellen. Dat is ook belangrijk. En ik had immers aan het begin van de week een aantal hotels beschreven, zonder dat ik op die opdrachten gerekend had. Zo zorgen accommodatie-recensies voor een lunch; dat lijkt me een uitstekende bestemming. Het werkt. Het is gezellig om ergens te zitten en een stokbroodje met mozzarella te eten.

focciacia_pizza_mozzarella_caprese_basilicum_tomaat

En wat voor ons uit te kletsen over niet zware dingen. Even geen zware dingen. Een gezin zoals anderen, vader, moeder, kind op zaterdagmiddag in een lunchroom. Zo simpel kan het soms zijn.

Ook zondag kabbelt vrijwel rimpelloos voorbij. In de namiddag ga ik wel op pad, naar een gezin dat een door mij herplaatste hond heeft. Even kennismaken met het schatje. De mensen zijn hartverwarmend enthousiast en hun positieve instelling heeft een rechtstreekse weerslag op de hond, die op haar rug ligt te rollen als ik wegga. Ze heeft het nu al goed!

andra

’s Avonds, nadat Gijs, Lizzie en ik wat eenvoudige hapjes hebben gegeten, kijken we nog naar een aflevering van Grey’s Anatomy. Natuurlijk. We kunnen het best wel, genieten van dit “zijn.”

21 maart. Happy….

Gijs gaat vroeg naar het ziekenhuis voor het infuus. Geen reden om het te staken, vond de arts en dat is goed. Dus opgewekt laat hij zich weer prikken. Als hij weg is, haal ik het glanzende pakketje uit de doos. Het glanzende pakketje, dat gisteren in een hondenlekkernij-blik bezorgt werd, was bij wijze van een “kerstpakket..” te vroeg of te laat? In mijn idee geen “te,” of het moet “te lief..” zijn.

1236353_607909789291124_924427464_n

Vriendin C. had dit relatiegeschenk aan ons gestuurd en wat een geweldige verrassing, toen we ontdekten dat het een tablet is… waarmee ik zelfs tijdens urenlange treinreizen naar mijn papa in Maastricht de tijd kan gebruiken. Door te bloggen, muziek te luisteren, oké, even op FaceBook te verkeren, of een filmpje van  36 beeldige fouetté’s kan bekijken. Bijvoorbeeld. Ik word alleen al van het idee helemaal Happy.

tumblr_m5zvccn4TG1r0z1h8o1_500

Die reizen zullen nooit meer hetzelfde zijn dankzij dat heel erg lieve idee van C.! 

In de middag wordt Sam gebracht. Sam heeft vaker bij ons gelogeerd en heeft sinds ons vorige nest een klein”zusje”erbij, Happy. Happy zou ook komen logeren maar ze is ziek geworden, dus gaat ze mee op vakantie, zodat haar baasjes haar zelf nauwlettend in de gaten kunnen houden. Sam vindt autorijden niet prettig, Happy daarentegen wel en alleen dat al maakt dat ze met een gerust hart mee naar Zwitserland kan.  

SONY DSC

Door Sam’s aanwezigheid realiseer ik me dat alles gewoon doorgaat, hoe wij er ook voorstaan. Want in de herfst komt hij, dan wel met Happy, weer logeren. En we gaan alles op alles zetten om dan nog steeds van zijn aanwezigheid te kunnen genieten. Want het is een heerlijke vent om erbij te hebben. En Happy zal dan zeker beter zijn. 

20 maart. In de schoolbanken.

Gijs is al vroeg wakker en wanneer we onze eerste kop koffie voor ons hebben, ontspint vanzelf een gesprek over de problemen die Lizzie momenteel aan het doormaken is. Gijs wijst mij er nogmaals op dat hij – net als zijn dochter- niet gemakkelijk praatte, vroeger, niet gemakkelijk dingen deelde, of vertelde wat hem bezig hield, wat hij ergens van vond. Gijs is in een heel klein gezin opgegroeid, hij was enig kind. Een bepaalde vorm van delen is hem vreemd gebleven. Ook Lizzie is in in feite enig kind, alhoewel zij heel goed in staat is om alles te bespreken met Laura, meer dan met Gijs of mij. Dat is goed… maar ze mist de mogelijkheid als Laura weer in Amsterdam is en ze het via telefoon of internet moeten doen. Daar tegenover sta ik. Ik wil eigenlijk veel delen en bespreken: heb dat van thuis meegekregen. Voornamelijk van mijn moeder die meer uitdeelde dan kon geven. En ik leerde delen en praten door het leven met mijn zusje. We maakten ruzie, we vochten, we dreven ver uit elkaar maar we hebben, ach, zoveel jaren geleden al, definitief voor elkaar gekozen. En ook al spreken we elkaar niet veel, we kunnen soms uren samen aan de telefoon ons leven delen. Kostbaar. Dat, wat Gijs altijd gemist moet hebben en Lizzie met Laura heeft, als ze tijd voor elkaar hebben. 

We komen er niet gemakkelijk uit. Ook hier zijn de invalshoeken uiteenlopend. Maar zowel Gijs als ik willen het beste voor Lizzie. En als dat is dat we op een andere manier met elkaar moeten omgaan, dan zal dat zo zijn. Voorlopig beginnen we vanmiddag met een gesprek met haar mentor.

Die draagt een aantal ideeën aan, waar we ons prima in kunnen vinden. Lizzie krijgt haar lessen “op maat” als we die stap willen gaan zetten. Hij gaat er van uit dat ze wel degelijk geaccepteerd wordt voor 5 gymnasium. En dat ze een aantal lessen en een aantal toetsen en proeven kan missen. Als Lizzie de vrijdagmiddag vrij wil hebben zodat ze een lang weekend heeft om bij te komen, dan is dat bespreekbaar. Maar ook de mogelijkheid om ’s morgens later te beginnen als het opstaan zwaar is. Het gaat nu om haar en onze thuissituatie. Tijdens het gesprek merk ik dat ik regelmatig even een nat oog moet drogen. Want hier wordt gevochten voor het welzijn van ons kind. De school biedt alle kansen maar ook alle hulp. Als we na een lang gesprek met concrete plannen ook nog een akkoord krijgen voor het buitengewoon verlof van Lizzie om op vakantie te mogen gaan, dan valt er opnieuw een stukje last van onze schouders. het gaat wel goed komen met ons meisje. Anders dan we dachten. maar met haar komt het goed. 

In de avond komen Lizzie’s vriendinnen om haar even op te vrolijken. Eén van de meisjes overhandigt me een doos chocolaatjes : “voor uw man en voor u..” zegt ze. Ik kan niet anders dan het kind even omhelzen. Dat is niet “cool” ik weet het. Maar het is zo’n lief gebaar, helemaal als ze zegt dat het van hen vieren is. 

downloads (3)

De lampen dansen aan het plafond, de honden kijken regelmatig naar boven, er wordt gezongen, muziek gemaakt. Gijs en ik horen Lizzie schaterlachen. We kijken elkaar aan. Lachen mee, om haar. Het komt goed. Dat weten we. Zeker.

19 maart. Wat is het nieuws?

Zoals ik al vermoedde, is het voor Lizzie vanmorgen niet mogelijk om naar school te gaan. De spanning over de uitslag van Gijs vandaag is te groot en omdat ze geen toetsen of schriftelijke  overhoringen heeft, laat ik haar inderdaad thuis. Ik bel met de school en geef aan dat we morgen een gesprek met Lizzie’s mentor hebben. 

We rommelen om elkaar heen. Laura heeft een aantal kleine dingen af te werken, ik moet wat mailtjes beantwoorden en een telefoontje over een Golden Age hond plegen. Gijs wil zeer op tijd naar het ziekenhuis en dat doen we dan maar. Een kaasbroodje eten in het ziekenhuisrestaurant doet de tijd verstrijken. 

Heel snel kunnen we bij de arts naar binnen. Normaal vraagt hij altijd hoe het gaat, maar hij beseft dat we nu niets aan die plichtplegingen hebben. We willen de uitslag. Hij valt met de deur in huis en verteld dat op de CT scan geen nieuwe, verontrustende ontwikkelingen te zien zijn, er zijn geen verdere uitzaaiingen gevonden. De MRI scan van de nek liet zien dat daar geen metastasen in de botten zitten maar “simpelweg” een nek-hernia bij de zesde wervel. “Als oncoloog ben ik hier blij mee…” grijnst hij. Gijs is er blij mee. Ik ben er blij mee. Niet met de hernia, maar wel dat de metastasen stabiel zijn. Dat wil zeggen dat de behandelingen, zoals nu enkele maanden geleden ingezet, nog steeds dát doen wat de arts er mee beoogde. Er valt een last van onze schouders, alhoewel dat in de situatie van Gijs niet helemaal opgaat. Want het gaat juist om de pijn in zijn schouders.

Binnen enkele minuten staan we weer buiten. Gijs heeft nog wel gevraagd of zijn energieverlies en vermoeidheid te wijten is aan de ziekte of aan de medicatie. “Een combinatie van factoren…” verklaart de arts. En ook al wisten we dat wel, Gijs wilde het toch nog een keer horen. Hij kan aanstaande vrijdag door met de volgende chemokuur. 

Er is wel degelijk een opluchting, Gijs is euforisch en ik ben boos op mezelf dat ik die juichende euforie niet met hem kan delen. Ik ben blij, ik ben heel blij dat er geen nieuwe uitzaaiingen zijn en dat zijn dagelijkse, aanhoudende pijn “slechts” een nek hernia is, maar dit bericht heeft niets van onze zorgen en toekomstbeeld veranderd. Had ik dan toch stiekem gehoopt dat er een verbétering te zien zou zijn? Had ik mezelf dan toch zand in de ogen gestrooid? Ik weet het niet goed. Wel, dat we gewoon doorgaan. En dat we met open ogen de vakantie tegemoet kunnen gaan zien. En dat de plannen voor het najaar vormen mogen aannemen. Waarom dan toch dat vreemde gevoel, diep van binnen, dat me ervan weerhoud om mijn hoofd in mijn nek te gooien en een opgeluchte schreeuw van blijdschap te laten horen? Of om Gijs te omhelzen en te hopen dat ik hem een bejaarde man mag zien worden?

Met de meisjes gaan we in de namiddag naar de pannenkoekenboot om te vieren dat Gijs een hernia heeft. We pakken deze vreugde met zijn vieren onder het genot van een etentje.

pannekoekschip1926315005tx

Maar als we Laura op de trein hebben gezet, stort Lizzie in. Ze is op slag somber en verdrietig, geeft aan dat ze zo moe is maar nadat Gijs en ik proberen te praten met haar, legt ze uit dat ze het zo moeilijk vind om te praten over wat haar bezig houdt. Ze omschrijft de situatie thuis als “overweldigend” en dan met name het feit dat wij graag willen dat ze ons aangeeft wat haar angstig, onrustig, verdrietig of boos maakt. Deels weten we dat natuurlijk. Maar na nog een stukje verder samen zoeken, vertelt ze dat ze het ook moeilijk vindt om met haar vriendinnen hierover te praten. Het is herkenbaar. Gijs is precies zo. Als Lizzie uren later naar bed gaat, met een betraand snoetje en een paracetamol tegen de hoofdpijn, blijf ik een evenredige hoeveelheid uren nog wakker.

18 maart. Herrie in de tent.

In de vroege ochtend komt Lizzie moeilijk uit bed. Ze heeft vandaag op school een toets economie en ziet er verschrikkelijk tegenop. “ik ben zo moe…” is haar steeds terugkerende litanie. Ik kan het me voorstellen, ze is ook moe. Niet alleen omdat ze lange dagen op school maakt en soms al om kwart voor vijf in de ochtend opstaat om nog huiswerk te maken, maar ook – en dat is veel zwaarder- omdat ze moe is van haar zorgen. Toch laat ik haar naar school gaan. Ik ben een beetje bang dat ze – als ze deze toets ook weer overslaat- weer opnieuw achterop raakt en in de problemen komt. De laatste weken is ze vaker thuis gebleven en ik durf dat niet opnieuw aan. Helemaal omdat ook morgen een struikelblok zal gaan worden, vanwege het gesprek dat Gijs en ik met de oncoloog hebben, naar aanleiding van de scans van vandaag.

Mijn beslissing roept een boze dochter op. Laura wordt wakker van Lizzie’s gehuil en komt naar beneden. Ze probeert mij op andere gedachten te brengen, maar ik hou voet bij stuk. Juist economie is voor Lizzie een vak waar ze veel moeite mee heeft. Als ze die toets vandaag niet doet, dan moet ze die op een later moment inhalen, wat niet verstandig is omdat ze er al minder goed voor staat. Ik leg Laura uit waarom ik dit keer streng blijf. realiseer me dan met een schok, als ik Lizzie’s boze gezichtje zie, dat dit “gewoon” een moeder/puber aanvaring is. Niets meer of minder. Toch doet het me pijn, als ik de hoog-opgetrokken schouders nakijk, die mijn dochter me laat zien. Ze staat de deur achter zich dicht, de herrie maakt de honden onrustig.

Even later komt ze- even boos- het huis weer binnen gestapt. “Mam, mijn stuur staat scheef… kun je helpen?” vraagt ze bokkig. Ik sla een trui om en loop met haar mee. Wrik het stuur recht en zie dan dat alles uit haar mandje is gevallen. Ik vrees dat Lizzie door haar boosheid wat al te ruw met haar fiets is omgegaan waardoor hij is gevallen. Ik zeg er niets over, ook dat soort dingen gebeuren. Wens haar een goede dag, krijg een gebrom als antwoord. Met Laura drink ik een kop koffie en overdenken we hardop de situatie. Ik verzorg de honden, zie dat de forsythia bloeit en hoop dat ons een goede lente wordt gegeven.

DSC_9406 (2)

Gijs moet vanaf 10 uur zijn liter drank drinken voor de CT scan en gaat bijtijds naar het ziekenhuis. Laura gaat weer met haar thesis aan de slag, want die moet ze voor twee uur af hebben. Vandaag is de deadline, hij moet op tijd, vóór drie uur, verstuurd worden.  We hebben de rituelen van gisteren weer opgepikt, het is opvallend hoe snel je in een nieuw ritme en een nieuwe dagindeling kunt komen. Niet onprettig, integendeel. Het werkt, dat samen werken. 

Om half drie vliegt Laura’s opdracht door de lucht naar de Universiteit van Amsterdam. Ze heeft het gered. Opnieuw ben ik zo trots op haar, ze doet het toch allemaal maar zelfstandig en wijs. Allebei mijn dochters zijn krachtige, mooie, hardwerkende meisjes. Een botsing zoals vanmorgen met Lizzie hoort er nou eenmaal bij: er moeten grenzen gezocht en gevonden worden. Dat neemt niets weg van de enorme liefde en het respect wat ik voor haar voel. 

Laura heeft een angename instelling: ze mag zichzelf belonen voor haar harde werk. En mij ook, want ik heb weer een hotel beschreven. Dat doet ze door een restje lenterisotto van gisterenavond op te warmen als lunchhapje. Ze raspt er ruim Parmezaanse kaas overheen en we spoelen het weg met een slokje rode wijn dat over was van het Benefietconcert van zaterdag. 

Als Gijs thuiskomt, vindt hij ons nog aan tafel, opgelucht dat we onze taken af hebben. Hij is zelf grauwig van moeheid. Het aanprikken voor het inspuiten van de contrastvloeistof ging niet geheel soepel en de herrie van de MRI scan heeft hij tot twee maal toe moeten doorstaan, omdat het apparaat niet naar behoren werkte. Tijd om op de bank met een boek en Jane in slaap te vallen.

Voor de rest houden we het rustig. Er was weer genoeg herrie in de tent voor een dag.

DSC_9399 (2)

17 maart. Samen werken met Werther.

Laura heeft de dagen dat ze hier is, flink veel te doen. Een hele lijst wil ze afwerken, van het redigeren en versturen van haar thesis, tot het ontwikkelen van een compleet stageplan. Ze wil diverse recepten uit proberen, dus ze neemt mijn plaats in de keuken af en toe in- iets waar ik geen bezwaar tegen heb! –  en tussendoor wil ze dagelijks nog hardlopen en heeft ze voor haar werk allerlei e-mails te beantwoorden. Omdat Lizzie gewone tijd naar school is en Gijs de spullen van het Benefietconcert terug naar de schouwburg moet brengen, zijn we de hele dag samen en gebruiken we de uren om aan het werk te gaan. Ik heb een paar hotels te beschrijven, veel e-mails te beantwoorden en ben weer met noodzakelijke formulieren bezig. We stoppen tussendoor voor een kop koffie. Tegen twee uur slaat Laura haar laptop dicht en gaat een heerlijke lunch voor ons klaar maken, met daarin wat van haar experimenten. We nemen daar alle tijd voor, bespreken ons werk en na een luxe lunch met gepocheerde eieren op toast, met gerookte makreelfilet en veldsla, gaan we ieder op onze eigen computer weer verder. 

De BBC radio laat een rechtstreekse operavoorstelling uit New York horen. Ik luister daar altijd graag naar, maar heb het nu een beetje op een laag pitje gezet vanwege ons gezamenlijke werkzaamheden. De romantische opera Werther van Jules Massenet wordt vandaag uitgevoerd. Dat Laura er toch iets van mee krijgt, ontdek ik, wanneer ze me rechtstreeks vraagt naar de achtergrond van het verhaal. Ik ben verrast: opera is één van de weinige dingen die ik niet met haar kan delen, omdat het eigenlijk weinig interesse bij haar opwekte. Haar vader luistert graag naar een opera, maar hij noch ik lijken die liefde doorgegeven te hebben. 

“Ik vind dit wel mooi…” verklaart Laura. En dat maakt me even heel erg blij. Maar in mijn ogen kan het ook niet anders…. zo’n aria, zo’n stem…. Tussen al onze werkzaamheden door waren we even in the Met

 

15/16 maart.

Vanwege het Benefietconcert van de World Servants gaan Gijs en Lizzie al vroeg naar Gorredijk, waar het concert in een kerk zal plaatsvinden. De auto is afgeladen vol met spullen. Lizzie heeft moeten zoeken naar de juiste combinatie, want het mooie jurkje dat ze destijds voor een trouwerij had gekocht, is nu zo mogelijk nog korter geworden dan het al was. Met veel spijt moet ze dus een andere outfit verzinnen dat er feestelijk uitziet, maar waar ze zich toch lekker in voelt. Alles wat ik aandraag is niet goed. Zo gaat dat, met moeders en dochters. Uiteindelijk heeft ze de juiste combinatie bij elkaar en gaan ze opgewekt de deur uit.

Laura en ik blijven achter en zitten met een kop koffie aan de tafel. We praten over van alles, maar vooral over het waarom van alles. Over dat Gijs nu weer energie heeft, over hoe minnetjes hij vorige week was, over goede en slechte dagen en over het eeuwige niet weten maar toch teveel weten. Over de onderzoeken en uitslagen van volgende week, over volgende maand, over een half jaar verder. We praten en praten alsof we weken moeten inhalen. In zekere zin is dat ook zo. Dus we gaan de hele ochtend door. We hebben het allebei nodig, Laura om antwoorden te krijgen van mij en ik om antwoorden te geven terwijl ik er naar zoek en zo goed mogelijk formulier. Het heeft wel iets, zo samen praten over dat beangstigende wat ons bezig houdt en wat we zo graag af en toe flink willen wegstoppen.

Eigenlijk zijn we de hele dag aan het praten, behalve tijdens het uur waarin Laura boodschappen gaat doen en ik me bezig hou met honden en babyhonden.

pupinthebasket1

Gijs komt om zes uur om Laura op te halen. We hebben dan samen een heerlijke pastamaaltijd gegeten, die Laura gemaakt heeft. Gijs gaat een half uurtje op de bank liggen slapen om wat krachten op te doen en dan vertrekken ze weer naar de kerk. Ik besteed mijn avond goed. Pleeg telefoontjes die ik me voorgenomen had en kalmeer de teefjes, die een vos in de tuin hebben getraceerd. In de vroege nacht is ons gezin weer bij elkaar. Lizzie en Gijs heel erg moe maar nog meer voldaan. Ik maak een schaaltje snacks, we drinken allemaal iets lekkers en dan ivalt er om twee uur rust over het huis. Zelfs de vos heeft het terrein verlaten. We kunnen allevier op onze eigen wijze, deze dag tot één van de goede dagen rekenen.

Zoals verwacht is de zondag er voor Gijs een van heel veel rust. Hij kijkt op gisterenavond terug met veel plezier, ook wel een beetje weemoed en gemengde gevoelens, maar vooral heeft het hem goed gedaan. Dat hij daarover de tol moet betalen is logisch en hij verzet zich daar niet meer tegen. Ook Lizzie heeft erg veel moeite met het beginnen van de dag. Laura en ik gaan samen met twee honden, Chico en Iona, met de bus naar Heerenveen. Ik heb afgesproken om daar met een paar kennissen te gaan wandelen, samen met hun roedel van vier hondenmannen. Het weer is niet heel stralend, maar goed genoeg om er even helemaal tussenuit te zijn. Ik realiseer me dat het de eerste keer is sinds de puppetjes geboren zijn dat ik langer dan een uurtje van huis ben. 

Het is een heerlijke wandeling. De honden genieten zichtbaar, Laura heeft het ook naar de zin en ik vind het erg leuk om deze mensen wat meer te leren kennen dan de vluchtige ontmoetingen op een show. Als we na ruim twee uur weer afscheid van elkaar nemen weet ik heel zeker: ik hoop hen snel weer te spreken en zo’n wandeling is voor herhaling vatbaar.

DSC_9158 (2)