Maandelijks archief: juni 2014

26 juni. Inkopen.

Lizzie is vrij vandaag. Ze zit tussen toetsen in en dat maakt het een perfecte dag om de inkopen voor Bolivia te doen. Met de resultaten van de Blauwe Envelop gaat dat zeker lukken.. het geeft me even  de gelegenheid om adem te halen. Lizzie’s lijst is niet veeleisend, maar wel noodzakelijk. Van zonnebrandartikelen tot t-shirts met lange mouwen om in te werken en om genoeg bescherming te bieden tegen muskieten en zon. Badstof sokken in haar werkschoenen met stalen neuzen. Zakdoeken om haar nek te beschermen tijdens het metselen van de muurtjes. Een geklede rok voor de kerkdiensten. Uiteenlopende toiletartikelen. En haar paspoort moet worden opgehaald.

In de ochtend wordt er een logeerhond gebracht en dat maakt dat ons getroebleerde opvanghondje onrustig is. Als we na een paar uur het erf afrijden, klinkt het wanhopige geblaf door de deuren heen. Ik voel me tussen twee kampen staan. Wil de rust van de hond bewaren, dus dan moet ik eigenlijk niet weg gaan. En tegelijkertijd moeten we nou eenmaal alles voor Lizzie’s reis bij elkaar hebben en wil ik dat samen met haar doen. Ik besluit om halverwege onze winkelroute toch even de buurvrouw te bellen om te vragen of het niet al te erg is, de arme hond is zo obsessief op mij gericht dat het aan alle kanten verdrietig is.

Drie uur later en vele euries lichter, keren we terug. Lizzie’s lijstje is gemarkeerd met kruisjes, afgevinkt, het is er. Het komt nu allemaal wel erg dichtbij. Opnieuw ga ik na het eten de hele avond op stap met een paar honden, de geur van de zomeravond opsnuivend. Ik heb het nodig om hemel weer aan te zien. Elke keer weer, om de hoop levend te houden.

DSC_2400

In de vroege nacht, als Gijs al slaapt en ik wacht totdat de honden hun plekje gevonden hebben, kijk ik naar het nieuwe paspoort van Lizzie. Ik zie de datum van verval staan: 19 juni 2019. In me begint het onberedeneerd en krampachtig te huilen. Want het is een datum die ik niet wil zien. En te hard kan overzien. Ik zie het allemaal niet meer door het overlopen van mijn ogen.

603055_430820037023363_1398947382_n

25 juni. Vriendschap en kalmte.

Vriendin M. komt ons bezoeken.  Ik had eigenlijk vandaag met een groep Golden-liefhebbers afgesproken om te gaan wandelen maar voor de meesten van ons lukte het niet. M. rijdt toch naar ons toe. We drinken samen koffie in de tuin, de honden rommelend en dartelend om ons heen. Ook M. kijkt scherp naar het gedrag van het opvanghondje en ook zij komt tot de conclusie dat het arme dier geen rust in de kop heeft en iets intens triest laat zien. We praten… van honden naar eindigheid en alles daartussen in. Het is goed om samen te zijn. Om te praten. Een arm om me heen te voelen, maar ook een arm om haar heen te kunnen slaan. M. is een vriendin in de brede zin van het woord en ik besef me steeds opnieuw hoe ze te koesteren is.

DSC_2022

 Gijs is gaan zwemmen en komt moe maar voldaan thuis. Lizzie is vroeg klaar met haar toetsen van vandaag. Die gingen gelukkig goed. Morgen is ze vrij en gaan we de inkopen voor haar reis naar Bolivia doen. Er is een blauwe envelop van de Belastingdienst. Dat wat ik had uitgerekend, klopt. Er gaat het een en ander, heel veel, vanaf: de foutieve opgaven van 2011 en 2012. Maar dan nog gaan we iets terug krijgen. Ik voel me opgelucht: er komen wat gemakkelijker tijden aan.

Lizzie moet haar werkschoenen inlopen en gaat mee naar de velden, waar we een paar honden laat rennen en zwemmen. Ook dat is fijn, samen buiten zijn en een mooie zonsondergang beleven, met blije honden, dansend om ons heen.

DSC_2465bew

Er is weer even een kalmte ontstaan. We drijven op de golven en wolken mee. We kunnen het, alle drie. We kijken naar de hemel.

DSC_2505bew

24 juni. Je kunt het!

In de ochtend komt er een goede kennis koffie drinken. Een bijzonder mens, op een bijzondere wijze nog maar kort geleden in ons leven gekomen. Maar iemand die we niet snel ons leven meer uit willen laten wandelen. Daarvoor is haar aanwezigheid te kostbaar gebleken. Ze observeert, net als wij dat de eerste dagen deden, het gedrag van onze opvanghond. En ze ziet en verwoordt dat wat Gijs en ik ook zien en naar elkaar verwoordden: de hond is niet gelukkig, weet zich totaal geen raad met zichzelf en alle impulsen om zich heen. De grote vraag blijft: hoe nu verder als het niet gaat verbeteren door de medicijnen?

Lizzie is vrij vroeg thuis en is opnieuw diep verdrietig omdat het nu definitief bekend is gemaakt: ze mag geen deel nemen aan het programma “Cambridge” Engels. Haar verdriet is ook deels boosheid om het onrecht ervan. En dat kan ik me heel erg goed voorstellen. Maar ik herinner me, dat ik zelf op haar leeftijd, nee, iets jonger, voor zo’n onterechte woede heb gestaan. Na drie schooljaren werd mij op veertienjarige leeftijd voor de zomervakantie te verstaan gegeven dat ik het schooljaar daarna niet meer terug hoefde te komen. Ik was niet met goed gevolg door de “beoordelingslessen” gedanst. Men vond mijn fysiek niet sterk genoeg om een ballerina te worden. En, veel akeliger nog, na drie jaar twijfelden ze ook aan mijn talent. 

1185090_701503613196923_1375915342_n

Gelukkig was er één leraar, die wel in mij geloofde. Hij wist mij en mijn ouders daarvan te overtuigen, en ik vergeet nooit zijn oprechte woorden: “Lieve schat, je kúnt het!” Hij liet me auditie doen voor een andere opleiding. Een dagopleiding, zonder M.A.V.O. lessen. Zodat ik toen ik werd aangenomen, als allerjongste naar een academie ging en daar, drie jaar later mijn diploma haalde mét een contract in mijn zak van een van de drie grote Nederlandse balletgezelschappen. Dat ik een seizoen later bij de allergrootste groep kwam, het Nationale Ballet, liet me zien dat je nooit je dromen moet laten gaan als je ervoor kan vechten. Een thema dat me duidelijk tot op de dag van vandaag is bijgebleven en me door allerlei ingewikkelde processen heen heeft geholpen.

Ik weet zeker dat ook Lizzie datgene kan bereiken wat ze wil. Ze heeft er wel degelijk het talent en het doorzettingsvermogen voor, ze moet het alleen in het juiste licht zien en in dit geval ook misschien via een omweg.

Dus ik schets haar voor dat ze haar Cambridge Engels certificaat via een thuisstudie kan behalen. Ik heb er informatie over opgezocht en er zijn wel degelijk mogelijkheden voor. De studie wordt op verschillende manieren aangeboden. Het zal naast haar school kunnen, in het tempo dat ze zelf gaan ontdekken. Ze kan er – net als haar klasgenoten die er wel voor zijn uitgekozen- twee jaar over doen, helemaal op haar eigen snelheid. En wanneer ze het felbegeerde certificaat in handen heeft, is ze niet alleen een diploma rijker, maar ook een bewijs van haar doorzettingsvermogen. En ze kan het commentaar van de leraar achter zich laten. 

Haar gezichtje klaart op, nadat ze het eerst afwees. Vooral het idee dat ze straks hetzelfde heeft als de leerlingen die wel uitverkoren zijn, maar dan op eigen kracht, dat is een idee dat wel heel aantrekkelijk lijkt. Als Gijs van het idee hoort, staat hij er ook helemaal achter. Het tintelt ineens in huis van al onze hoop en verwachtingen. We hebben zin in de nieuwe ontwikkelingen.

Lizzie heeft nog alle tijd om er rustig over na te denken, eerst haar onvergetelijke ervaring in Bolivia opdoen. En dan kan ze altijd nog beslissen of ze het felbegeerde certificaat op eigen koers wil gaan behalen.

Ook voor Lizzie zijn die woorden van toepassing, eens zo liefhebbend uitgesproken: “Lieve schat… je kúnt het!” Daarin hebben Gijs en ik een rotsvast vertrouwen.

heart

23 juni. Niets is goed of niet goed.

Lizzie’s toetsweek begint vandaag vroeg met wiskunde en maatschappijleer Ze zal erna meteen thuis zijn; ze hebben verder geen lessen meer. Met alle erin gestopte kennis in haar hoofd en een volle rugzak  vertrekt ze, ik zwaai haar uit. De zwaluwen die hun tweede nest aan het inrichten zijn, vliegen vanuit de ezelstal af en aan. Het eerste nestje is nu groot genoeg om slechts zo nu en dan op het thuishonk aan te komen. Brengen ze ook zorgen en vuile was mee naar moeder? 

10389464_654006724677875_4137866760156146043_n

Ik krijg een berichtje van een lieve kennis, die me wil helpen om in het najaar onze dromen waar te maken. Als ze kan, wil ze met me mee… wil ze me rijden naar de avonturen die we zo goed kennen en die altijd weer opnieuw spannend en bijzonder zijn. Weer een stapje dichterbij die grote wens, die inmiddels ook voor Gijs niet meer een vraag is, maar een vastbesloten vertrouwen. 

DSC_2525

In gedachten hoor ik stemmen (dát is gek!) van dierbare mensen om ons heen die het niet verstandig vinden om dit alles in onze situatie door te zetten. Die me wijzen op de consequenties. De consequenties die ik al op talloze manieren belicht heb, van toplicht tot strijklicht maar vooral met voetlicht en horizonbakken. Ik ken de consequenties. En Gijs kent de consequenties. De stemmen zijn lief, proberen ons te beschermen voor iets waarvan zij denken dat niet goed zal zijn. Waar we spijt van zullen krijgen. En juist dát is een punt waarop we struikelen. Want we krijgen geen spijt meer. We krijgen geen tijd om nog spijt op te bouwen. Niets in deze situatie is goed of niet goed. Het is. Elk besluit wordt op een heel andere wijze genomen dan voorheen en we gaan met open ogen de nieuwe tijd in. Want de waarheid is bitter…. onze nieuwe tijd gaat sneller voorbij. En we kijken steeds hoopvoller uit naar dat, wat we willen gaan beleven. Met hulp van lieve kennissen en een duw in de rug van iedereen om ons heen die onze tijd zo snel voorbij ziet gaan.

21/22 juni. Wie kent…

Vandaag laten we Lizzie “uitslapen” zo lang als nodig is. Haar vermoeidheid en zorgen zijn gisteren aan alle kanten naar buiten gekomen, ze moet nu iets van energie opdoen. Dat is het “leitmotiv” van deze dagen: energie opdoen. Ook Gijs heeft een zogenaamd “minkukeldagje.” Hoe lekker  het ook voor hem is om te zwemmen, de drie keer van deze week eisen hun tol. Dat is te veel geweest. Een harde confrontatie voor iemand die wel wil doorgaan en zijn eigen kunnen wil blijven uitdagen. Opnieuw tegen een grens aanlopen. Een grens die hij zelf niet gemarkeerd heeft.

Het is zacht, licht zomerweer. De honden zijn de hele dag buiten en het antieke bedje staat beeldig te pronken met een matras van grassen en gewassen. Een mooi beeld.

DSC_2310

Dat is mijn teken. Ik trek mijn laarzen aan en ga de eerste frambozen plukken. Iona gaat mee, zij geniet daar van. Framboosjes zo van de struik eten, lekker scharrelen tussen de vruchtenstruiken. Ik kan blindelings op haar vertrouwen. Ondanks dat ze zelf wat rond rommelt, zal ze niet de sloot uit eigen beweging over gaan en blijft ze bij mij in de buurt.

DSC_2126bewLater op de dag gaan we samen op stap voor wat apportjes in het mais. Ik geniet van  haar enthousiasme en blijdschap. Ze is helemaal in haar element en ik vind haar zo prachtig, helemaal mijn Iona.

DSC_2179bew

Een eenvoudige manier van samen een ogenblik stil gelukkig zijn. Zoveel energie wat het me geeft! Kon ik er maar wat van aan Lizzie en Gijs geven. Hopelijk voelen ze vanavond aan mijn humeur dat het goed is. En ik weer door kan, deze dagen. Ook voor hen. Nee, juist voor hen.

DSC_2213bew

Zondag brengt hoop en verwachting met zich mee. Vandaag komen er mensen voor ons opvanghondje. Om kennis te maken, misschien mag het onfortuinlijke dier naar hen toe. Hoe veel we ons ook aan deze hond hechten, even zo belangrijk is het dat er een goed, definitief thuis komt. Waar men begrip heeft voor  de problemen, zowel lichamelijk als geestelijk. Sommige honden verdienen zoveel meer dan ze krijgen. En helaas kunnen wij dat niet geven.

De mensen zijn gecharmeerd van  ons herplaatsertje. De vrouw moet huilen, onverwacht. De dood van hun oude maatje, nog maar zo kort geleden, komt hard aan als ze ons vrolijke zevental ziet. Skye, uiterst gevoelige, schitterende Skye, doet exact dát wat ze twee weken geleden ook deed. Ze gaat dicht tegen de huilende dame aan staan, kijkt met haar grote ogen op naar de vrouw en stelt alles in het werk om troost te bieden. Wat een hond!

DSC_2302skyebew

Er komt een mail binnen. Een opvallende. Van iemand uit een ander land. Aarzelend, niet zeker wetend of ze bij ons aan het goede adres zijn. “wie kent de vaderhond van onze hond…” Ik besluit direct te reageren, lees aan Gijs het bericht voor. Weer worden we door vreemden er op gewezen hoe bijzonder onze Duffy was, wat hij doorgaf aan karaktervolle nakomelingen.

zooomooi

Gijs en ik praten ineens tot laat in de nacht over allerlei zaken. Ook hondse. Maar zeker over onze zaken. Hij vertelt dingen. Die ik nog niet wist. En die ik wel wist, maar die nu opnieuw nieuw lijken. Wie kent ons zonder honden, zonder het Friese leven? Zijn dat mensen die mee gaan naar de nieuwe fase van ons leven?

Ik lig lang wakker, deze nacht. Onder de indruk van wat Gijs vertelde. Wie kent de ander eigenlijk echt?

19 juni. Im Abendrot…

Als ik naast Lizzie’s bed sta, kijkt ze me vermoeid aan: “Ik heb eigenlijk het eerste uur vrij…”zegt ze zacht. Ik realiseer me dat ze meestal in haar vrije uren wil leren, maar ik denk dat het nu beter is als ze dat uurtje blijft slapen. Ik ga de honden verzorgen, want ik moet bijtijds met het logeetje klaar staan. We gaan met de voorlopige eigenaren naar een specialist, die misschien kan onderzoeken waarom het dier zich zo gedraagt als dat het doet. Gijs en ik hebben daar wel een idee over… maar wij zijn geen dierenarts.

Gijs slaapt nog als ik de deur achter me dichttrek, ik hoop van harte dat hij rustig kan blijven liggen. Ik verwacht een postpakketje voor mijn stichting maar met een beetje goede wil komt dat pas wanneer ik weer terug ben. Het regent, dus ik laat ook de ezels nog op stal staan. De honden zwaaien ons na.

DSC_8805 (2)

 De specialist begint aan een blanco blad en heeft nog geen enkel inzicht in de klachten en de eerdere onderzoeken. We doen ons verhaal, elkaar afwisselend. Zij over de eerste levensperiode van de hond, ik over wat ons is opgevallen sinds het dier bij ons is gekomen. Als ik een bepaalde omschrijving geef, zie ik de arts verrast opkijken. Het lijkt erop dat dat wat ik zeg exact past in een duidelijk beeld. Hij onderzoekt dat wat ik hoopte dat hij zou onderzoeken en als de hond een schreeuw van pijn geeft, lijkt het ons duidelijk. Met de juiste medicijnen en een groot vertrouwen dat het goed komt, gaan we de spreekkamer uit… lief logeerhondje van ons; vermoedelijk wordt je nu snel beter!

DSC_2052bew

Thuis is Gijs wakker. Hij ziet er slecht uit, alsof de nacht hem niet gunstig gezind is geweest. De mensen blijven nog even om wat dingen te bespreken over het hondje, we drinken koffie, maar Gijs is daarbij wat afwezig. ik herken dat: mijn lieve echtgenoot heeft iets in zijn hoofd waarover hij veel en lang nadenkt en daar moet ik niet over gaan vragen want dat werkt niet. ons hele huwelijk lang al niet. Hij komt er vanzelf mee wanneer hij het de moeite waard vind om te delen.

Hij komt er inderdaad mee, later op de avond, als hij tot mijn verbazing de CD van de Vier Letzte Lieder van Richard Strauss opzet. Voor mij heel dierbare, heel erg belangrijke muziek die me steeds opnieuw tot in het diepst van mijn wezen kan ontroeren en zoveel troost biedt. Gijs had er eigenlijk nooit iets mee. Nu luistert hij ernaar alsof hij het door mijn oren hoort. En dan begint hij ineens te praten. Over wat hem bezig houdt. Over dat nabije later van ons, zo niet samen. Over waarom hij naar deze muziek wil luisteren. Het wil begrijpen. En vooral over het genoeg hebben aan zichzelf. Door de louterende klanken, de helende melodieën en de warme woorden snap ik wat hem bezig houdt. Maar dat, wat ik begrijp, kan Gijs me niet vertellen omdat het pijn doet. De tekst van het laatste lied vertelt het wel. Zonder pijn.

DSC_2053bew

Im Abendrot.

Wir sind durch Not und Freude
gegangen Hand in Hand;
vom Wandern ruhen wir
nun überm stillen Land.

Rings sich die Täler neigen,
es dunkelt schon die Luft.
Zwei Lerchen nur noch steigen
nachträumend in den Duft.

Tritt her und laß sie schwirren,
bald ist es Schlafenszeit.
Daß wir uns nicht verirren
in dieser Einsamkeit.

O weiter, stiller Friede!
So tief im Abendrot.
Wie sind wir wandermüde–
Ist dies etwa der Tod?

18 juni. Vruchtbaar….

Ondanks dat we helemaal niets gedaan hebben aan de tuin, de planten en de bloemen, doet het toch allemaal wat het moet doen. Door de extreem zachte winter en het nog zachtere voorjaar is er veel fruit al vroeg aan het rijpen: er zullen ongetwijfeld meer pruimen komen dan voorgaande jaren.

DSC_2105bew

Hier en daar komen er al wat jonge hazelnoten en ook de appels zullen deze herfst een betere oogst opleveren dan de drie die we eerder hadden. De appelgelei van twee jaar geleden is nu perfect en zal op zijn als we over een paar maanden de appeloogst gaan plukken. Hopelijk komt er veel zon, zodat ze goed groeien en op smaak komen, nu zijn het nog kleine knolletjes.

DSC_2109bew

De zwarte bessen schreeuwen om geplukt te worden: ze gaan verwerkt worden tot een geurige cassislikeur. Er is nog cassisconfiture van de vorige oogst en heerlijk bij paté of oude kaas. Deze zwarte bessenstruik heeft me vanaf het eerste jaar hier nooit in de steek gelaten en voor menig potje jam gezorgd, zoveel zelfs dat er een zomer is geweest waarin ik regelmatig op jaarmarkten te vinden was met mijn cassisbessenopbrengst.

DSC_2136bew

Ook de eerste pluk frambozen is bijna  zover. Ik verheug me daarop, er is niets rustgevender dan tussen de manshoge frambozenstruiken doorlopen als ze vol en zondoorstoofd zijn en je alleen maar het zoemen van de insecten hoort en de zoete geur van  het zachte, rijpe fruit om je heen hangt. Het heeft me vorig jaar een aantal heerlijke momenten gegeven in de stormachtige tijd van Gijs zijn eerste behandelingen. Deze vroege zomer zal het niet anders zijn. Aan het fruit merken hoe verschrikkelijk snel alles voorbij gaat. En terug komt….

DSC_2114bew

17 juni. Knippen, plakken…

Ondanks de korte nacht met alle indrukken, ben ik er toch bijtijds uit. Vandaag verwacht ik iemand die stage komt lopen en zal ik een hond trimmen. Het een is prima te combineren met het ander. Lizzie heeft een korte schooldag en Gijs gaat haar ophalen, zodat ze samen een nieuwe broek kunnen gaan kopen en pasfoto’s laten maken voor Lizzie’s paspoort. 

Zag ik het gisteren allemaal nog zo somber in, door het mailtje van vannacht is dat toch weer wat aan verandering onderhevig. Al vaak heb ik het bij mezelf opgemerkt: ik ben in feite diep van binnen een ezel. Ik moet een wortel voor mijn neus hebben om te lopen, iets in het vooruitzicht hebben om door te gaan. Ook al is dat vooruitzicht misschien onmogelijk, het voor de neus houden, steeds een stukje verder weg halen, doet mij ook verder gaan. Een schoolvoorbeeld van “baas gaat op dier lijken.”

nadine

Tussen dreigende wolkenpartijen door drinken de stagiaire en ik koffie buiten. Haar hond, door mij bij hen geplaatst, is onrustig en blafferig. Ik merk dat het Gijs wat last geeft, terwijl hij tegelijkertijd ook wel even bij ons komt zitten. Als het hondje is gearriveerd dat getrimd gaat worden, gaat hij naar de voorkant van het huis; klussen aan de boot.

Het trimmen duurt doorgaans ruim anderhalf, twee uur, maar samen met de stagiaire gaat het sneller. Het is mooi om te merken dat een hond er echt van opknapt, dat ze er jonger uit gaan zien na een goede knipbeurt. Laika is daarop geen uitzondering: het is duidelijk een goed gefokte, goed verzorgde hond en nu haar vacht weer wat korter is zie je nog beter hoe mooi ze is. een tevreden eigenaar gaat met een knappe hond terug naar huis.

DSC_2041

Als ik de stagiaire uitzwaai, komt mijn buurvrouw net thuis met de auto. Ze vraagt aan me of ik ook zo moe ben na de intensieve nacht en samen staan we een kwartiertje tegen elkaar te klagen. Dat is zo prettig, dat ze er een kop koffie bij haalt. Ik vertel haar van het nachtelijke mailtje en ze gaat daar serieus op in, door allerlei praktische oplossingen aan te dragen. 

Wanner Gijs en Lizzie thuis komen, vinden ze ons over de wegenkaart van Engeland gebogen, een reis uitstippelend die nu nog onmogelijk lijkt maar die in feite met de juiste planning en vooral- met iemand die met me mee wil om te rijden- heel goed te doen is. Ik moet de plannen aan elkaar gaan plakken. De wortel hangt een paar kilometer dichterbij. Nu nog een chauffeur vinden die een paar dagen “op vakantie” wil en dan is het knip en plakwerk gedaan.

Mijn opflakkerende korte termijn hoop heeft een directe weerslag op de stemming tussen ons alle drie. Lizzie is een stuk opgewekter en alhoewel Gijs intens moe is en voor het eten een uurtje naar bed gaat, is ook hij toch wat beter te pas dan gisteren. Deze wolk drijft even van ons weg.

DSC_1773

15 juni. Vaderdag.

De wekker laat zich gewone tijd horen, kwart over zes. Ga ik wel of niet naar de show? Het vraagteken is nog steeds hoofdpijn. Gijs slaapt diep, lijkt zelfs niet gemerkt te hebben dat de wekker ging. Ik ga naar de huiskamer en merk dat er geen enkele hond wakker wordt. Zelfs de logeerhonden niet. Ik neem een glas sap en  niemand staat kwispelend naast me: het was vannacht ook wel erg laat dat ze uit waren. Ook al zou Gijs me naar Arnhem rijden kan ik nog een uurtje terug naar bed. Dat doe ik zonder enige twijfel. Geen hond die daarvan wakker ligt. 

DSC_1870

Het is kwart over negen als ik opnieuw wakker word. Mijn slaap heeft de beslissing genomen: nu kan ik niet meer weg. De honden zijn nu wel toe aan een ochtend-uitje en een bakje eten. Ik maak Lizzie wakker, natuurlijk krijgt Gijs ontbijt op bed. Het is vaderdag en dat moeten we zo goed en zo kwaad als het kan vieren. Ik maak roereieren op toast en een milkshake van verse aardbeien.  We pakken een grapje in tot cadeautje, Lizzie plukt bloemen, schikt daarvan een heerlijk geurend boeketje en dan maken we Gijs wakker. 

DSC_2027

Het voordeel van een dag niet weggaan waarop ik wel zou weg zijn, is dat we een nieuwe tijd hebben. We rommelen alle drie op onze eigen manier wat aan, na het gezellige ontbijt. Ik bel mijn vader. Luister naar zijn oude, dierbare, zachte stem. Opnieuw realiseer ik me dat er een moment komt waarop de twee belangrijkste mannen niet meer tastbaar in mijn leven zijn. Je zou er bijna om gaan huilen. Maar we maken wat zure grapjes, ook mijn vader kan een zwart gevoel voor humor niet ontzegd worden. Zolang hij dat nog heeft is hij er nog. Al vertelt hij alles drie keer en moet ik alles vier keer herhalen omdat hij het vergeten is.

Daarna bel ik met de man die met Lizzie mee gaat naar Bolivia als hoofdleider. Het is belangrijk dat het team begeleiders weet dat Lizzie’s thuissituatie niet makkelijk is en dat ze het daarmee best af en toe moeilijk zal hebben als ze zo ver van huis is. De man begrijpt de situatie en denkt hardop mee: misschien dat er een vaste tijd afgesproken kan worden waarop Lizzie met ons contact kan hebben, omdat ze vanzelfsprekend wil weten hoe de eerste chemo is gegaan. Ook bespreken we dat heel gevoelige, niet  te bevatten doemscenario: hoe gaat het gebeuren als Lizzie’s overkomst dringend gewenst is? De man stelt me gerust. Lizzie komt dan samen met een van de leiders terug naar huis, ze hoeft niet alleen die lange reis van Bolivia naar Heerenveen door te maken. Ik vertel het aan Gijs, die het net zo veilig vindt als ik. Lizzie is opgelucht. Dat was iets waar ze wel aan gedacht heeft maar het niet kon bedenken.

Gijs gaat klussen aan de “MS Milo” en helpt me om een mooie foto van Iona te maken voor op de website. Lizzie doet haar huiswerk, om daarna lekker lui in haar pyjama naar Amerikaanse series op de TV te kijken. De dag glijdt vrijwel rimpelloos voorbij. Pas als ik de salade klaar maak waar Gijs zin in had, blijkt dat er onder dat gladde oppervlak van deze zondag van alles aan het stromen is. Want Gijs trekt grijs weg, is moe en wil eigenlijk niet eten. Een moment reageer ik korzelig: als ik het tien minuten eerder had geweten, had ik de avocado niet door de salade gesneden. Maar als ik door het raam naar Gijs kijk en zijn vermoeide gezicht zie, roep ik snel dat het geen probleem is. Er gaat geen dressing over, de avocado wordt met wat limoensap besprenkeld zodat het niet bruin wordt en ik maak iets eenvoudigs voor Lizzie en mij. De salade kan altijd nog als Gijs er wel trek in heeft.

DSC_1273

14 juni. Wel, niet….

Vandaag zou ik met een paar hondjes naar een show zijn gegaan, maar deze werd afgelast vanwege een eikenprocessierupsenplaag rondom het tentoonstellingsveld. Maar morgen is er ook een. Daar heb ik me erg op verheugd, vanwege het thema. Het is een jachthondenshow waardoor er een speciaal sfeertje zal ontstaan.

DSC_1598

 

Iona heb ik van de week al een lichte trimbeurt gegeven. Ze is haar mooie vacht aan het verliezen wat een voorbode is voor een naderende loopsheid en dat maakt dat ik een band om mijn hals voel. Want wat hebben we dromen met haar. En wat lijken die op een ander plan te komen. 

DSC_1592

Nog steeds ben ik intensief bezig met de senior herplaatser en het opvanghondje. en moet ik mijn reis naar de showlocatie van morgen goed gaan bekijken. In de eerste instantie hoopte ik met iemand mee te kunnen rijden, maar dat lukte toch niet. De reis met trein en bussen is te doen, als je twee en een half uur onderweg wil zijn. Maar de kosten daarvan wegen niet echt op tegen het ongemak. In mijn hoofd blijft het heen en weer gaan en ik word moe van mijn eigen getwijfel. Normaal luister ik altijd naar mijn gevoel, naar de “buikspreker” maar vandaag is hij stil en vat ik zelfs de moed niet op om Iona showklaar te wassen… bang als ik ben dat de laatste plukken vacht er met  de shampoo uitgespoeld gaan worden en omdat er een vermoeidheid over me hangt die net als de band om mijn hals alleen maar nijpender wordt. Bovendien kruipt de bekende reumatische pijn met een koortsachtige snelheid mijn polsen, knieën en ellebogen binnen. Ik had er lang geen last van, maar nu pakt het me helemaal in.

Een lang telefoongesprek met mijn zusje in de avond zorgt ervoor dat de huilbui ,die al een paar dagen als een wolk boven mijn hoofd hangt, als een stortvloed door de open gedraaide sluis naar buiten komt. Het wil niet stoppen. Gijs en Lizzie zitten naar een televisieserie te kijken en vragen verbaasd wat er aan de hand is. Het huilen wil niet stoppen en ik vertel hen dat ik nog steeds niet weet of ik morgenochtend de moed heb om met Iona op de trein te stappen.

DSC_1991

Gijs biedt aan om me toch naar Arnhem te brengen. Als Lizzie een tweetal uren voor de honden kan zorgen, en er niet tegenop ziet om die tijd alleen te zijn met het opvanghondje, dat ongetwijfeld moeite zal hebben met mijn afwezigheid, is er voor Gijs geen enkele reden om niet te rijden, zegt hij. Ik ga nog harder huilen omdat mijn keuze daardoor moeilijker wordt.

Mijn wijze, jongste dochter besluit dan dat het beter is als ik er een nachtje over slaap. Nu Gijs wil rijden hoeven we niet om zeven uur de deur uit. Tijd genoeg om wakker te worden en dan te besluiten: een showtas is best snel klaar als je er geen zwaarte aan hangt. Mijn kind heeft gelijk. Met een inmiddels stampende hoofdpijn ga ik de laatste hondenwandeling maken. Eerst maar eens zien hoe ik wakker word. Voor Iona maakt het allemaal niet uit, zij is toch wel blij.

DSC_1442