Maandelijks archief: januari 2015

26 januari.

Vandaag komt J. om het computer-bestand eens flink onder de loep te nemen. Gijs was – zoals vaker aangegeven- in veel dingen een verzamelaar en een hartstochtelijke knutselaar en dat maakt, dat er minstens drie oude computers staan met een evenredige hoeveelheid fotobestanden die hij graag wilde bewaren. Hij had twee computers op de kamer aangesloten, die nu mijn slaapkamer is geworden. Met de ene probeerde hij muziek te maken en had er een keyboard op aangesloten, de andere was goed genoeg voor zijn favoriete computerspel Myst, of Riven.  Nu zijn ze beide werkeloos en weet ik er geen raad mee. 

J. is er al tegen kwart voor elf en na een kop koffie en het uitwisselen van de laatste nieuwtjes op het werk van Gijs, waar J. ook regelmatig voorstellingen draait, gaat hij aan de slag. Als een volleerde chirurg presteert hij het om drie keer een verfijnde operatie uit te voeren, waarbij hij het kloppende hart van de oude patiënten er met nauwgezette precisie uit weet te halen.

simcity

De meeste bestanden van de harde schijven zijn inderdaad foto’s, hele jaargangen uit ons leven opgeslagen in die kleine, vernuftige blokjes. J. categoriseert ze en zet ze over op zijn lap-top, zodat hij ze in een later stadium op een externe schijf kan zetten. Hij vertelt dat hij mogelijk een andere computer voor me op de kop kan tikken, waar hij de bestanden dan op kan over zetten. Dan kan ik later zelf bedenken of ik onze geschiedenis in belden nog tot in al die details wil bewaren of dat ik er zelf een schifting in ga aanbrengen. Een taak, waar ik nu nog niet aan moet denken.

Maar dat hoeft ook niet.

Lizzie is tegen drie uur thuis van school en gaat aan haar huiswerk: J. kijkt mijn laptop na, omdat er erg veel stagnatie en spam op komt. Zo zelfs, dat ik niet goed een willekeurige website kan bezoeken zonder dat het volloopt met pop-ups, waardoor het allemaal vast loopt. Lastig om mee te werken en het maakt het onmogelijk om weer schrijfopdrachten te gaan uitvoeren omdat ik daar heel veel websites eerst voor moet uitpluizen, alvorens ik over de desbetreffende artikelen kan schrijven.

Het is pas tegen zes uur dat J. klaar is met het installeren van een nieuwe virusscanner en spamfilter en ik ben hem zo dankbaar voor zijn aanwezigheid en werk aan de apparatuur. Hij is zo’n vriend geworden en ik herinner me nog hoe Gijs hem waardeerde, ondanks dat ze zo nu en dan werktechnisch wel eens van mening konden verschillen. Vaak namen Gijs en ik onszelf dan ook op de hak: we waren van die oude “stofjas” technici geworden, die mopperden over de computerisering van het ambacht dat theatertechniek in hield. En mopperden over de “jonge honden” die alles zo op hun eigen manier aanpakten. Maar, als we samen in zo’n bui waren, zagen we er zeker ook de humor van in en constateerden we ook dat de jonge generaties zeker iets gemeen hadden met ons, als ervaren ouderen: de passie voor het theater. De magie van het neerzetten van iets, wat voor vergetelheid en vertier moet zorgen. Dat mensen even uit hun dagelijkse zorg haalt.

 

De dagelijkse zorg overvalt me als ik J. heb uitgezwaaid en ik Lizzie als een huilend vogeltje ineengedoken op de bank zie zitten. Ze voelt zich weer zo verdrietig. Ik sla mijn arm om haar heen, probeer uit te zoeken of er een aanleiding is voor dit verdriet. Maar ze geeft aan dat ze zich de hele dag al rot voelt.

DSC_1949 (3).1

We gaan samen even boodschappen doen, brood voor morgenochtend, karnemelk voor de hondjes en ik hoop dat er iets is waar ze trek in heeft. Dat is maar beperkt, dus het wordt een pizza met sla. Niet het meest inspirerende, maar door haar verdriet zijn we geen van twee geïnspireerd tot het bereiden van een verfijnde maaltijd. 

Voor  de nacht komt Lizzie nog even in de schommelstoel op mijn kamer zitten en praten we. Over van alles, voornamelijk over later. Dat is goed. Het geeft wat meer kracht, want verdriet zuigt ons leeg. Het wordt erg laat eer ze dan toch een beetje rustig kan gaan slapen.

DSC_0121

25 januari. Showtijd.

Na een vlotte rit, arriveren JT. en E. en ik met onze vier honden mooi op tijd in Kerkwijk. De eerste die ik zie, als we de auto uitladen, is vriendinnetje M. die me geëmotioneerd omhelst. We hebben elkaar zo lang niet gezien, dat het nodig is. Met natte wangen loop ik de hal in, waar het druk is, vertrouwd is en daardoor een sluier van verdriet over me heen gooit. Ook dat is “vertrouwd.” Die sluier was er vorig jaar al toen Gijs nog hier rondliep, honden knuffelde, trots was op de door onze gefokte hondjes die de ring betraden. Al erg ziek maar nog zo hoopvol om er vandaag ook weer bij te kunnen zijn, dat hij zijn chemotabletten tussen de reuen,- en tevenring met een slok chocomel wegspoelde.

Mensen begroeten me, condoleren me, vragen hoe het met me is. Het voelt als een warm bad. Maar wel een bad waar ik niet in had willen liggen. Hoe goed het ook is om hier nu te zijn, ik had liever gehad dat ik hier niet kon zijn; omdat Gijs had moeten werken of zo. Iets heel gewoons, waardoor ik geen honden had ingeschreven. Maar het is onzinnig om daar nu al te heftig over na te denken: ik ben hier en Gijs niet. En ik laat me vervolgens nog eens door een lief iemand knuffelen. Zonder “maar.”

Ik heb beloofd Ludo, de mooie reu van E. en JT. voor te brengen en bestudeer de catalogus. Mijn beide teefjes zijn samen in de open klasse en de organisatoren hebben hen goed “breed” uit elkaar gehaald: Iona is bij de eerste groep van de 15 ingeschreven teefjes, Islay is de allerlaatste van de show met haar nummertje 101. Alleen tijdens de “line-up” (Als alle honden uit dezelfde klasse tegelijkertijd in de ring staan voor de allereerste indruk van de keurmeester, en op het laatst voor de definitieve plaatsing) heb ik problemen. Vriendinnetje M. wil Islay wel showen tijdens de line-up.  Het lijkt erop dat ik Ludo als eerste kan voorbrengen, dan Iona en daartussen Ludo in de reuenring in de laatste line-up, alvorens ik Islay show.

Dat gaat echter niet helemaal op: de beide keurmeesters hebben ieder een eigen tempo en nadat ik Ludo in de line-up heb laten zien, moet ik door naar de teefjes. Iona is vrij kort daarna al voor het individuele keurmoment aan de beurt, dus ik zie plotseling vanauit mijn ooghoek dat E. met Ludo in de ring staat. JT komt een lekkertje voor Ludo halen. Ingespannen tuur ik naar de overkant en ik zie dat E. haar hondenman prima heeft neergezet. Eigenlijk is het beter zo: Ludo was bij mij niet zo geconcentreerd, omdat hij steeds naar haar bleef zoeken.

Dan is Iona aan de beurt. Zoals altijd staat ze “als een huis” en ondanks dat het acht maanden is geleden dat ze op een show was, doet ze het eigenlijk niet slecht. Haar neus is nog wel steeds gefixeerd op lekkere luchtjes, maar met een stukje gedroogde pens in mijn hand ben ik leuker, en loopt ze goed mee. 

njsiona1

Helemaal op het laatst wordt Islay gekeurd. Ook zij laat zich uitstekend neerzetten, maar haar kracht is toch zeker wel haar gangwerk, dat ze ook vandaag weer met een vrolijk kwispelende staart en een glimlach op haar mooie smoeltje laat zien. 

njs1slay

Dan is het even een hectisch moment als ik M. niet zo snel met Iona zie en we allemaal weer terug de ring in moeten. Met hulp van de ringmeester verwissel ik de nummers, zodat M. de 101 heeft en ik 92 weer opspijker, om met Gijs te spreken.

De keurmeester pikt zes honden uit de rij van veertien. Mijn beide meisjes staan daarbij. Dan wikt ze, weegt ze, kijkt en keurt en loopt naar M. met Islay. Wijst haar naar een bordje. M. kijkt me stralend aan als ze langs me loopt en ik realiseer me dat Islay de vierde plaats heeft. Een tweede hondje wordt geplaatst, zij zal dan derde zijn. Iona en ik staan er nog. Even lijkt het alsof de keurmeester ook ons achter een bordje plaatst, maar dan loopt ze voorbij.

njsiona

Uiteindelijk wordt Iona niet uitgekozen maar dan overvalt me de grote verrassing: Islay is niet als vierde geplaatst, maar is eerste!  Een heel nieuwe emotie valt als een blok over me heen: ik wil weg, de ring uit, ik krijg het niet voor elkaar om Islay over te nemen en zelf met haar voor de foto’s te poseren. Ik wil huilen, om Gijs roepen maar het enige wat ik doe is verwonderd en blij van een afstand kijken naar M. en Islay, terwijl alle omstanders die me lief zijn mij vasthouden, feliciteren en tegen me praten. 

njswin

We moeten nog een keer de ring in, dit keer moeten alle als eerste geplaatste teven tegen elkaar voor de titel Beste Teef. Dat wordt Islay niet, maar dat hoeft voor mij ook niet, want ik kan dit al nauwelijks aan.

Het grote gat is voelbaar als ik niet Gijs kan bellen om hem het grote nieuws te vertellen. Lizzie neemt thuis de telefoon niet op. 

Pas als we in de auto zitten, spreek ik haar en natuurlijk is ze blij. Maar een hondenshow leeft voor haar wat minder. 

Thuis maak ik pannenkoeken voor Lizzie en mij en voor de hondjes. En is de avond al snel weer een gewone avond na een bijzondere dag. 

24 januari. Sneeuw en hete tranen.

Als ik wakker word is het vreemd licht in mijn slaapkamer. Ik kijk naar buiten en zie dat de hele wereld wit is; dat wordt een feestje voor de honden als ze gaan buiten spelen.

DSC_0139

Vanwege de show morgen moet ik wat extra boodschappen doen. Lizzie slaapt nog als ik de deur uit ga, nadat de honden tevreden en nat weer binnen zijn na een lange wandeling en een speelkwartiertje in de wittigheid.

DSC_0136

Terwijl ik met de fiets door de dorpsstraat glibber, bedenk ik dat ik mijn suède broek moet ophalen in Heerenveen, die ik ter reparatie had gebracht. Ik wil hem morgen aan. Op de kerktoren zie ik dat ik over vijf minuten de bus kan nemen. Dat is mooi, dan kan ik de eerstvolgende in Heerenveen weer terug nemen: even naar de schoenmaker moet in twintig minuten te doen zijn.

In de stad is het overal spekglad door de inmiddels al stuk getrapte sneeuw. Mensen lopen erg voorzichtig om glijpartijen te voorkomen. Ik haal de broek op en zie dat ik nog ruim een kwartier heb. Ik loop over de markt en haal wat lekkere broodjes voor Lizzie.  Achter me loopt een echtpaar, waarvan ik de man ken. Ik knik naar hem, hij groet vriendelijk terug. Ik kan niet zo heel goed plaatsen van waar de herkenning komt. Dan hoor ik hem achter me vragen: “Hoe gaat het?” en met een schok weet ik waar ik hem van ken; in een andere jas, in een ander pak. hij was de sympathieke, o zo betrokken uitvaartbegeleider. We praten even over en weer en als we doorlopen, ieder een andere kant op, overvalt me een melancholiek gevoel. Dit is dus iemand die een rolletje heeft gespeeld in ons leven van “na Gijs..”

Ik heb de bus gemist en moet dus een klein uur wachten. Merk dat ik mijn telefoon niet bij me heb en ik kan Lizzie dus niet bellen om te zeggen dat ik niet even een boodschap in het dorp doe, maar pas om kwart voor één weer thuis ben. Als ik een grijze Opel langs de bushalte zie, steekt het: Gijs had me op gehaald, als hij geweten had dat ik een bus later was. Om wat te doen te hebben\, loop ik naar een winkel waar ze een “outlet” hebben. Voor € 7,50 koop ik een topje dat mogelijk onder mijn jasje past.  Het is vreemd om alleen dit soort winkels in te gaan, dat kan ik eigenlijk alleen maar als een van mijn dochters erbij is. Zo in mijn eentje voelt het niet prettig. Gemankeerd.  En toch zal ook dit veel vaker gaan voorkomen.

Ik haal mijn fiets bij de supermarkt op en hoor een claxon. Zie M. mijn “buurvrouw”uit het andere dorp en in haar auto zit Lizzie. Ik had M. pas over een half uur op de koffie verwacht, maar ze was er duidelijk eerder en heeft Lizzie meegenomen naar de supermarkt, omdat ze dacht dat ik daar zou zijn. Gek misverstand: ze nemen mijn boodschappen in de auto mee en rijden voor me uit naar huis.

M. heeft samen met een lieve kennis ervoor gezorgd dat er warme dekens voor de ezels beschikbaar kwamen. Hun eigen dekens zijn twee jaar geleden als torenflat voor een marterfamilie gebruikt en zitten vol met gaten. Nu de sneeuw het land is binnengetrokken kunnen de ezeltjes wel een warm dek gebruiken. Ontzettend lief! We drinken koffie en dan probeer ik de langoren hun winterjas aan te doen. Maar ze weigeren… dat was iets wat Gijs deed en alleen Gijs mag doen. Met veel wortels, ook door M. gedoneerd, krijgen ze dan toch de afleiding die ik nodig heb en even later staan de beide “apekoppen” er warmpjes bij.

DSC_0167

Ik ben de rest van de dag wat onbestendig treurig. Komt het door de sneeuw? De lieve dingen die ik niet meer met Gijs kan delen? Het averechtse wat Lizzie aan het begin van de week had; iets goeds dat direct een scala aan dubbel verdriet opwekt?  Het wordt er in ieder geval niet beter op, als ik later op de avond mijn “show-tas” tevoorschijn haal. De laatste keer gebruikte ik hem voor de show in Bleiswijk op 1 november. Ik vind een briefje van Gijs, in het zijvak. Met een kriebelig, onduidelijk handschrift : “Lief, als je de deur uit gaat zal ik nog wel slapen. Veel plezier. en als je mijn krommer wil gebruiken om je ringnummer mee vast te spijkeren, dan weet je waar hij is. Groetjes aan L. jullie zullen het vast leuk hebben samen. 1000 XX”

Dat was een dag na zijn onderscheiding. Ik vergiet hete tranen, frommel het briefje terug in de tas en besluit om de zilveren krommer dan toch te gebruiken om eventueel mijn ringnummer mee “vast te spijkeren.”

krommer

23 januari. “Kort” dagje.

Na de toetsweek heeft Lizzie deze vrijdag een kort dagje. Ze heeft maar een uur les, en dan ook nog in de middag. H. komt vandaag vanuit Amersfoort en dat is fijn, want we kunnen samen Lizzie naar school brengen, ergens even wat lunchen en haar dan weer ophalen. Het is erg waterkoud, dus het is heerlijk dat Lizzie niet voor één les twee uur hoeft te fietsen. 

Onze eerste uitkering volgens de Algemene Nabestaanden Wet is vandaag binnen en dat maakt dat ik niet volgende week, maar vandaag al de stofzuiger kan gaan kopen. H. en ik combineren het met onze lunch en Lizzie’s les. Combineren is in dit soort gevallen ideaal; en de auto waarmee H. vandaag rijdt, kan zelfs een baal vlas voor de ezeltjes herbergen. Extra, want ook voor hen is het koud.

DSC_0026

Het is goed om H. weer te spreken. Ze was zo’n groot deel van de laatste dagen van Gijs, dat ik haar niet veel hoef uit te leggen als ik het over mijn heftige dromen van de afgelopen dagen heb. Ze weet het, want ze maakte het mee. Dat scheelt. Het is gemakkelijk praten daardoor en ik hoor nog Gijs zijn stem, maanden en maanden geleden, toen we met de armen om elkaar heen R. en H. na een dag bij ons, uitzwaaiden en hij geëmotioneerd zei: “Ze zijn echt mijn beste vrienden…” Niet wetend dat ze zo dicht om hem heen zouden zijn in zijn laatste levensmomenten.

We proberen de nieuwe stofzuiger uit, tot grote verontwaardiging van de dames hond. Zo’n vreemde snuiter is toch wel erg eng. Het apparaat is licht en tegelijkertijd heeft het een grote kracht en alle bijgekregen toebehoren, van een knaloranje stoffer en blik tot een regenboog aan gekleurde schoonmaakdoekjes, maken dat het bijna leuk is om te zuigen en te poetsen.

henry2

Na de thee helpt H. me nog om het “kantoortje” wat anders in te delen en in te richten, er moet nog een afdekplaatje op de ronde tafel komen en hier en daar een spijkertje voor wat dingen aan de muur. Mijn ladekastje wil ik er naar toe brengen en een stoel moet nog geschilderd worden, de geluidsapparatuur van Gijs wil ik er weer installeren en dan een laptop… en voilá, weer een kamer klaar. 

DSC_0057

Als ik H. in de schemering uit zwaai, voel ik in gedachten de arm van Gijs om mijn schouders en ben ik het roerend met hem eens, zonder dat ik onze andere lieve vrienden tekort doe. R. en H. hebben vanaf 1999 een kleurrijke geschiedenis met ons geschreven en de dag dat zij ons vanuit Frankrijk repatrieerden met een bus, twee kinderen, twee honden en Gijs die zwaar onder de medicijnen zat na een heftige paniekaanval in een ziekenhuis, ergens in de Morvan, zal ik niet licht vergeten. Of de keer dat ze Lizzie opvingen, toen ik onverwacht in het ziekenhuis lag met een bacterie op de hersenstam. We hebben zoveel beleefd samen, bijna een huis in Frankrijk gekocht, H. en ik gingen naar een informatie-dagen voor emigranten, cursussen Frans enz. We hebben leven en dood in allerlei gedaanten meegemaakt…van onze huisdieren tot ouders, zomerse feesten en winterse uitjes; te veel om in een column op te tekenen, genoeg om te memoreren, terwijl ik de auto in de mist zie verdwijnen.

Later in de avond trim ik de laatste pootjes van Iona voor de show. Voor haar was het ook een “kort” dagje. 

iona voor show

20/21/22 Januari. Ochtenden…

Gisteren is Lizzie inderdaad niet naar school kunnen gaan. Ik heb haar laten slapen en de rest van de dag heeft ze zich rustig gehouden. Ik ben begonnen met het trimmen van één van de twee teefjes die zondag mee gaan. Het is nog geen drie maanden geleden, maar het lijkt lichtjaren verder dat ik Islay showklaar maakte in de week dat Gijs zijn onderscheiding opgespeld kreeg. Mopperde ik in ons recente verleden dat alles zo dubbel was, dat is nog steeds zo. Maar de andere kant op. Het “onthechten” van een afnemende situatie was toen, het opbouwen, na het verlies, is nu. En beide kanten voelen niet fijn.

Vandaag staat de toets kunst als eerste in onze agenda en Lizzie is al om kwart over negen daarmee klaar. Ik ga haar ophalen uit Heerenveen, omdat ik vroeg een afspraak heb bij de bank. Tijdens die afspraak open ik ook een spaarrekening voor Lizzie, daarop wil ze het geld wat ze uit het pensioen van Gijs krijgt, opsparen voor haar nieuwe World Servants reis. 

Om half tien lopen we samen al door een ietwat verlaten stad; veel winkels zijn nog niet eens open. We stappen een winkel binnen waar ze inktpatronen voor de printer verkopen; de man is net bezig de lichten in de zaak aan te doen. We zijn de eersten. Dat we tijdens ons bezoekje ook nog een stofzuiger reserveren, die ik verwacht volgende week te kunnen kopen, is voor hem de beste deal van de dag.  We lopen door, arm in arm en kopen voor Lizzie een thee-doos. Voor allerlei verschillende theesoorten. Ook weer zo iets nieuws; vroeger werd er nauwelijks thee gedronken in ons huishouden en deed ik een half jaar met een doosje. Nu drinkt Lizzie het vrijwel de hele dag door.  En de pindakaas komt niet op.

Het blijft de hele dag donker, de lampen in huis kunnen niet uit. Dat is is lastig verder trimmen, maar ook schilderwerk of plakwerk lukt niet op deze manier. Het is een reflectie van ons donkere humeur. Als ik in de namiddag met de honden loop en daarna de stal wil uitmesten, zie ik tot mijn verbazing dat de ezels zijn uitgebroken en over het erf aan het banjeren zijn. Dat is geen ramp; alle hekken zijn goed dicht. Ik loop langs hen heen met de honden en ze weigeren terug te gaan naar de paddock. Ik laat ze maar, het kan geen kwaad.

Dat ze even later in de gang staan omdat ik de voordeur had opengelaten, is een humoristische bijkomstigheid. Een variatie op het carnavalslied van André van Duin, uit de beginjaren tachtig:  Er Staat Een Paard In De Gang.

oke1

Lizzie heeft, exact zoals met Engels, een 8.7 op haar toets van gisteren. Dit keer stimuleert het haar wel om zich op de toets geschiedenis van morgen voor te bereiden. Als beloning gaan we donderdag samen met de trein naar Almere om te winkelen bij de Primark, het Ierse antwoord op goedkope mode. Lizzie heeft haar kleedgeld opgespaard voor dat dagje uit en ik ben ook wel benieuwd ernaar.

Net als gisteren is ook de toets geschiedenis als eerste en is Lizzie opnieuw om kwart over negen al klaar. Ze gaat opnieuw naar de Handyman, omdat de inktpatronen van gisteren geruild moeten worden. Ik had een verkeerd type onthouden. We spreken af dat ik naar de bushalte kom, zodat we samen naar de supermarkt gaan, waar ze iets lekkers voor de lunch kan uitkiezen. En opnieuw hebben we een hele dag voor ons als dat allemaal gedaan is. 

Ik lees een email die me eigenlijk voor de rest van de dag een verdrietig, ongemakkelijk en pijnlijk gevoel geeft. Ik stuur hem door naar degene die het ook aangaat en die reageert binnen een half uur precies zoals ik zelf wel voel maar niet wil. Het helpt niet. Het is als een steen in het water: de kringen worden steeds groter. Het is lang geleden dat ik zo sterk reageer op een invloed van buitenaf. Ik probeer afleiding te zoeken, door middel van het opknappen van het tafeltje dat ik met E. kocht, maar de poging is halfslachtig; het blijft binnen in me knagen.

tafel6

 

Als Laura in de avond belt om voor het weekend af te spreken, knapt het en krijg ik de huilbui die Lizzie zondagavond had. Ik realiseer me dat ons incasseringsvermogen nog verschrikkelijk laag is. Maar het tafeltje wordt leuk.

tafel3

Met een zwaar hoofd van het huilen ga ik veel te laat naar boven. Zelfs de dames hond waren dwars en het kostte me veel moeite om hen hun reflecterende jasjes aan te doen voor de laatste avond-loop. Om rustig te worden voor de nacht, besluit ik nog even in mijn schommelstoel wat te lezen voordat ik me doodmoe in bed laat vallen. Als ik het kleine lampje aanknip, valt mijn oog op een grappig beeldje. Opnieuw moet ik huilen. Van ontroering, want het beeldje staat op een allerliefst briefje van Lizzie. 

lief

Ook donderdag is de ochtend vroeg, omdat we bijtijds de trein willen hebben. Opnieuw lopen we om half tien door Heerenveen om niet een half uur op het koude station te hoeven wachten. Ik beloof Lizzie dat we op de terugweg langs een nieuw zaakje gaan waar ze.sushi maken. Iets, waar we allebei dol op zijn maar waar Gijs nooit zo van gecharmeerd was, dus het was altijd wel een “moeder-dochter” bijzonderheid. Goed passend bij een dag als vandaag. Maar waarom lijkt ook dat weer niet aardig ten opzichte van Gijs? Alsof we “alleen maar” leuke dingen doen, nu hij er niet meer is. Nieuwe dingen aanschaffen, nieuwe gewoontes opbouwen. Het klopt niet en onder de indruk van die gevoelens, zit ik een half uur later naast Lizzie in de trein naar Almere.

Lizzie is eerder in de Primark geweest, met Laura, en wijst me feilloos de weg door het grote gebouw. waarvan ik weet dat het ooit het oude theater was, waar Gijs jarenlang werkte. 

Ik loop tegen twee kussens aan die ik voor in het “hondenkantoor” wil hebben. Het is dan weliswaar geen kussen met een Golden Retriever erop, maar ik weet zeker dat Gijs deze minstens zo leuk zou hebben gevonden. Dat voelt beter. Alsof ik ze voor hem meeneem.

DSC_0101

Als we uren later in het kleine restaurantje lekkerbekkend de sushi bestellen om mee te nemen, zijn we toch niet ongelukkig met deze dag. Lizzie heeft alles kunnen kopen wat ze graag wilde en waar ze haar geld voor opzij gelegd heeft en we hebben het samen niet slecht gedaan; we kunnen het wel.

De sushi is verrukkelijk en het zorgt dat we daardoor een volgende moeilijke stap kunnen verzachten: donderdagavond gaat sushi avond worden, helemaal omdat Lizzie vanaf volgende week haar therapie gaat krijgen. 

sushi

17/18 januari. Kringloop.

Vriendinnetje E. komt vandaag. Om van alles te doen samen, zoals bijpraten. Vooral ook om eens te kijken naar wat het aanstaande “kantoor” nodig heeft. En dan een kringloopbezoekje, naar aanleiding van wat we samen bedenken dat die ruimte kan gebruiken. Zo gaat het slaapkamerproject naadloos over in het opknappen van de ontvangstkamer. 

Ze is er bijtijds en dat is fijn, want zo kunnen we uitgebreid koffie drinken en dan is er nog volop tijd om hooi voor de ezeltjes te halen alvorens we richting Gorredijk rijden. Mijn lieve antieke bedje met de nieuwe matras ligt goed maar omdat het een echt oud meubel is, is de bodem behoorlijk verzakt. Niet bevorderlijk voor de matras, maar zeker op de lange duur ook niet voor mijn rug. Dus ook met E. ga ik naar de OMAH. Want daar zijn lattenbodems voor bodemprijzen in de afwijkende maten die mijn ledikant nodig heeft.

ledikant

Er zijn op dit  moment geen lattenbodems in de bijzondere maat, dus er wordt er een voor mij besteld. Een prima service. E. is helemaal om, met als L. van de week. Het is ook een wereldwinkel en ik ben er al bijna aan gewend dat ik er nu ook kom zonder Gijs. 

Met de kringloop is het anders. We lopen er doorheen, zoeken een tafeltje voor in het kantoor en ik loop ook tegen een schoonmaakwagen aan. Zoveel handiger dan de emmertjes waar ik mijn sop in moet versjouwen als ik voor de zoveelste keer in een regenachtige week moet dweilen. Daarna rekenen we af, tevreden met de aankopen. Accuraat en duidelijk. Maar het voelt ook nu weer rauw en hard. Ik mis Gijs bijna lijfelijk. Hij was zo dol op kringloopwinkels en een rondje OMAH, als hartstochtelijke verzamelaar. Dat ik heel veel dingen naar de kringloop moet brengen omdat ik me er geen raad mee weet, is de erfenis van Gijs. Hij kon echt lopen struinen en dan blij zijn met een oud boek over de Friese geschiedenis, of een CD met orgelmuziek of zomaar een gek lampje. De schuur ligt vol met gekke lampjes en de stapels Friese boeken die overal door ons huis slingeren, hebben voornamelijk een kringloop-signatuur. Om van de orgelmuziek maar te zwijgen.

We halen bij de supermarkt broodjes en krakend verse appelflappen om een verlate lunch te gebruiken. Eenmaal thuis is inmiddels ook Lizzie wakker. Ze heeft een pakje van de postbode aangenomen. Mijn prachtige laarzen zijn binnen! 

dubarry

We kletsen nog een uurtje na en dan gaat E. terug naar huis, zodat ze voor het donker weer een flink eind in de goede richting is. Ik krijg nog een kennismaking voor een hondenvakantie, maar de mensen bellen af: het lukt hen door omstandigheden niet om te komen. Helemaal rouwig ben ik daar niet om… Lizzie en ik eten redelijk vroeg en zo hebben we  nog een rustige avond samen. Dat lukt. Vandaag gaat het zeker.

Ook zondag verwacht ik lieve mensen op de koffie. Het is weer nat en vies herfstachtig weer en de honden zijn te smerig om aan te pakken, nadat we in de voormalige maisvelden hebben gelopen. Als de gasten komen, mét hondenmannen, is het een groot feest voor de dames teef. Want het zijn knappe mannen die graag hun speelveld willen zien. Als we met alle moddermonsters naar binnen gaan, kleine Jane apart omdat ze toch wel erg hoog loops is, en eenmaal aan de koffie zitten, gaat de telefoon. Het is C. wiens teefje ook loops is. En volgens de progesterontest, wel snel een afspraakje met een van mijn bezoekers wil hebben. In de stromende regen komt C. naar ons en we proberen de geliefden op het veldje samen te laten. Maar er is teveel afleiding. Vooral de ezels, die weliswaar nog op stal staan omdat het eenvoudig te vies weer voor hen is, zorgen voor een blafconcert en heel andere dingen.

kieks

Dat is niet bevorderlijk voor een amoureuze affaire. Dus C. en Y. nemen hun hondjes mee om het elders te laten gebeuren. G. blijft met de twee andere hondenmannen achter en drinkt nog een kop koffie mee. 

Als hij weg is, en ik de ezels toch even buiten zet zodat ik het stalletje kan uitmesten, ziet Lizzie op internet dat ze voor haar Engelse toets van vrijdag maar liefst een 8.7 heeft gehaald. Ik vertel haar dat ik verschrikkelijk trots op haar ben en ze straalt. Gaat dan aan haar huiswerk: ze moet leren voor de toets aardrijkskunde die ze morgen heeft.

En dan blokkeert ze. Ze kan niets opnemen, kan zich niet concentreren. Ik probeer haar even af te leiden. Even een half uurtje wat anders, dan nog eens proberen. Maar het lukt met geen mogelijkheid. Ook niet, nadat we gegeten hebben. Ze kan niets van de stof opnemen en raakt erdoor in paniek. Zo kan ze de toets onmogelijk doen en omdat die al om kwart over acht is, het allereerste uur, is ruim van tevoren nog leren geen optie. 

Het prachtige cijfer maakte dat het leren niet lukt. Het werkt averechts. Een kringloop. Want het goede brengt verdriet en missen mee. Papa zou hier immers zo trots op zijn geweest, Lizzie had het hem zo graag willen vertellen, zijn stem willen horen en zijn lach willen zien als hij haar prees.  Zoals altijd. En nu is het nooit.

In de ochtend bel ik met school. Ondanks het aangepaste toetsschema lukt aardrijkskunde niet. Lizzie blijft thuis, na een lange huilpartij, waardoor ze niet om kwart over zes kan  opstaan. Het was een doorweekte nacht.

vorstenkleur

16 januari. Toilet maken.

Lizzie heeft vandaag haar toets Engels en ik wil eigenlijk al een begin maken aan het trimmen van mijn twee “showteefjes.”  Islay en Iona gaan volgend weekend mee naar de Nieuwjaarsshow van de rasvereniging en het is belangrijk dat ik bijtijds hun toilet ga maken: als ik het weer te laat doe, zal vooral de vacht van Islay niet show-waardig zijn. Ik heb wel weer zin om de hondjes voor te brengen, ondanks het feit dat ze beide in dezelfde klasse zijn en ik dus wat hand en spandiensten nodig zal hebben als ze tegelijkertijd in de zg. “line-up” moeten staan.  Maar dat is het leuke van shows als deze; je komt veel bekenden, collega’s en vrienden tegen en er is altijd wel iemand bereid om een “pootje” te helpen. 

Ik begin met Iona. Ze heeft een gemakkelijke vacht en haar toilet maken is niet al te moeilijk.

iona voor show

Op het moment dat ik aan haar oortjes wil beginnen, gaat de telefoon. Het is een bekend nummer, kan alleen even niet thuisbrengen waarvan ik het ken. Op de achtergrond roept Jaco, de papegaai: “Hallo!” Zijn vaste reactie als hij het belletje van de telefoon hoort. Het is C.  De oncologie-verpleegkundige die Gijs zo  lief en betrokken heeft begeleidt. Ze vraagt hoe het met ons is. Ik vertel haar over Lizzie en de therapie, over de laatste afschuwelijke dagen van Gijs en over eigenlijk van alles. C. neemt alle tijd, waardoor ik me wonderlijk geroerd voel. Dat we met zoveel warmte terug kijken op de uitvaart, is – terwijl ik het haar vertel-  een troostrijk goed. 

10801980_10205109433877568_7360134285396668387_n

Als ik na drie kwartier de telefoon neerleg ben ik zwevend tussen verdriet en beschouwing. Geen goede ondergrond om een hondje te gaan trimmen. Iona blijft half af. In plaats daarvan bel ik met de loodgieter van het dorp. Ik moet niet alleen het toilet maken van de beide honden, maar wil nu ook eindelijk de stortbak van het toilet beneden gerepareerd zien. Er is al eens eerder een afspraak gemaakt, maar die is afgezegd door tijdgebrek en ik heb daarna niets meer gehoord.

Een uur later is Lizzie thuis van haar Engelse toets en stapt vrijwel tegelijkertijd een jonge loodgieter binnen. Hij bekijkt het probleem. Hij oppert dat het niet nodig is om een compleet nieuwe stortbak te plaatsen. Als hij me allerlei nieuwe onderdelen brengt en me uitlegt hoe het aangesloten moet worden, worden de kosten gedrukt omdat er minder uurloon nodig is, stelt hij voor. En “het kan niet mis gaan.”

toilet

Ik neem de uitdaging aan. Hij gaat tot twee keer toe terug naar de zaak om nieuwe onderdelen te halen en als alles binnen is en hij me heeft verteld wat waar moet, haal ik uit de gereedschapskoffer van Gijs een waterpomptang, een zaagje en een schroevendraaier en ga aan de slag. Even later voel ik me erg stoer: tot drie keer toe trek ik de WC door. En nog eens. De stortbak vult zich netjes en snel. Het werkt! Na ruim twee jaar doet het toilet het naar behoren. Weer iets wat van mijn lijstje afgestreept kan worden. Weer iets, waardoor ik me  ten opzichte van Gijs een verrader voel. Ik had het dus al veel eerder kunnen doen.  Maar heb het al die tijd aan hem overgelaten, waardoor we jarenlang met een probleem hebben gezeten. Dat is niet fijn.

toilet1

Na het eten vind ik een berichtje in de mailbox: de laarzen zijn verstuurd. Het veroorzaakt een dikke huilbui. Gelukkig is Lizzie in bad en ziet ze het niet. Mijn tranen kan ze er niet bij hebben als ze in een warm schuimbad zit,  haar nagels lakt en “toilet aan het maken” is. 

15 januari. Over belastingen en laarzen.

Doordat Lizzie nu een aangepast toetsrooster heeft, hoeft ze vandaag niet naar school; de wiskundetoets vervalt voor haar en zal ze pas inhalen als ze eerst de stof goed heeft kunnen begrijpen. Daarover moet ze zelf een afspraak met de docent maken. Wel zal ze vandaag flink moeten leren voor de Engelse toets van morgen. Ik laat haar niet al te lang uit slapen, na een ontbijtje zal ze toch aan de gang moeten.

Ik inventariseer wat er allemaal in huis zou moeten gebeuren en hoe ik dat wil gaan aanpakken. Nu mijn slaapkamer vrijwel helemaal klaar is op de vensterbank en de kozijnen na, kan ik door naar de kamer beneden die kantoor zal moeten gaan worden. Er zijn talloze kleine mankementen in het huis die op Gijs zijn lijstje stonden onder de categorie: “te doen…” Die ga ik nu aanpakken, hoe dubbel ook dat weer voelt. Pas als ik een van die zaken voor elkaar heb, mag ik iets  “voor mezelf” doen.

DSC_0009

Met de ingekomen brief van het ABP bij de hand, worstel ik me dus door de belastingaangifte voorlopige aanslag 2015 heen en dit keer lukt het me. Ik geef alles op wat ik kan verwachten en – in tegenstelling tot wat de belastingdienst me zelf schreef- zal er toch iets per maand door hun aan mij betaald moeten worden: ze hebben mijn hypotheek-aftrek voor het gemak maar helemaal niet berekend in de laatste door hun ingevulde gegevens. Dat klopt niet. Ik zal over 2015 het huis nog hebben en geen fiscale partner hebben. Als ik alles nog een keer helemaal doorloop, nog een keer de rekenmachine erover heen laat gaan en voor de derde keer alle cijfers doorkijk, sla ik het op. Na het weekend kijk ik er nog een laatste maal fris overheen en dan kan het weg. 

Dus mag ik mezelf belonen. Omdat ik hier enkele dagen geleden geschreven had dat mijn laarzen van binnen kapot waren, heeft L. me gisteren verrast met een- door haar bij elkaar gehaakt- bedrag, waarvan ik een nieuw paar kan kopen. Ik heb gisteren, toen ik in Heerenveen was, alvast het voorwerk gedaan. Maar ik heb ook de ultiem dure, prachtige, levenslang meegaande soort laarzen gepast, waar ik al -sinds we honden hebben – met een scheef oog naar heb gekeken, de Ierse Dubarry’s. Gijs heeft het altijd maar raar gevonden dat ik daar zo verrukt van was. Ik hoor zijn stem nog: “Dat zijn laarzen voor mensen die in Landrovers rijden en met hun honden op jacht gaan… niet voor ons…” Ik snapte wel wat hij bedoelde en toen ik 12 jaar geleden mijn heerlijke natuurrubberen Aigles kreeg, was ik daar heel gelukkig mee en heb ik geen uitstapje naar andere laarzen hoeven maken.

isokaki1

Nu kriebelt het weer.  Nadat ik gisteren gevoeld heb hoe ze om mijn voet heen zitten, durf ik een mailtje te sturen naar de eigenaressen van “ons” hondje Bikkel. I. heeft een schoenenspeciaalzaak en had me al eerder gezegd dat ze wel zou willen proberen om een paar goede laarzen met korting te krijgen.

Binnen een kwartier krijg ik een mailtje terug. Ze gaat proberen iets voor me te regelen, wat de Dubarry’s betreft. Nog weer een half uur later krijg ik opnieuw een berichtje: ze kan een paar van de door mij gepaste Dubarry-laarzen krijgen voor een prijs, die wel heel bijzonder schappelijk is en die ik door het cadeautje van L. zo kan betalen. Mijn hart bonkt in mijn keel door een merkwaardige, dubbele blijdschap. Aan de ene kant komt er een grote droom uit; aan de andere kant kan ik het niet met Gijs delen en voelt het bijna als  verraad: nu is hij er niet meer en ga ik zoiets voor mezelf aanschaffen… terwijl er andere zaken in huis wel meer prioriteit hebben dan een paar luxe laarzen.

Toch schrijf ik terug: Ja, graag!!!

13/14 januari. Hulpvragen en hulpdagen.

Vandaag gaan we naar een psychologe, die Lizzie mogelijk kan gaan helpen met de verwerking van alle zware en verdrietige zaken. En ik krijg een mailtje van Lizzie’s “Palamedes” (Wijze raadgever, zou ook mentor kunnen zijn….) dat mijn vraag om Lizzie te helpen duidelijk is en dat we daar morgen samen even over kunnen gaan brainstormen. 

Ik vind het spannend. Hulp vragen is nooit gemakkelijk en ik doe het naar mijn idee al zo vaak de laatste tijd, maar dit is een andere vorm. In het verleden heeft Gijs wel eens “hulp” nodig gehad van een professioneel iemand en ik zelf heb diverse malen veel gehad aan gesprekken met een bedrijfsarts, die meer wijsheid in pacht had dan menig psycholoog. Maar dat alles is alweer een flinke tijd geleden, dus we stappen nu nieuw in het traject. 

Het is opnieuw vies, koud, guur, winderig en donker maar toch wil ik echt de laatste schilderhand leggen aan het muurtje en de deur. Ik maak een strakke indeling voor mezelf, omdat ik bijtijds de bus moet hebben voor onze afspraak. Dus eerst een uur post afhandelen, dan met de honden door de bagger naar buiten. Vervolgens mezelf en de teefjes goed afdrogen, oude kleren aan en aan het klussen. Daarna kan de rommel weg, dat maakt het handiger voor morgen als R. komt om het een en ander op te hangen.  Ik werk een tijdje flink door en ben niet ontevreden over het resultaat.

DSC_0135

 Klaar, om naar Heerenveen te gaan, waar ik Lizzie bij de bibliotheek tref. Ze komt rechtstreeks van school en we hebben bijna een uur voordat we naar de psychologenpraktijk moeten. We halen vast de ingrediënten voor ons avondeten en andere kleine boodschappen. In de schemering lopen we naar het grote, statige gebouw, waar we moeten zijn. Het gebouw lijkt helemaal donker, behalve de lampen die het van buiten verlichten. Het is er stil als we de grote voordeur openduwen en in een grote, nauwelijks verlichte hal staan. Een hoge trap lijkt ons naar de plek van bestemming te voeren. Lizzie lacht er wat nerveus over, het is ook een merkwaardige situatie. Een briefje wijst ons nog een trap hoger, de hanenbalken op. We duwen opnieuw een deur open en er staat ineens een jonge vrouw voor ons die ons voor gaat naar een gang die wel verlicht is. Ze is degene die we zoeken. Even later zitten Lizzie en ik in een zolderkamer, die weliswaar sober gemeubeld is, maar duidelijk de kamer is waar we moeten zijn.

Het wordt een gesprek van bijna twee uur. Het is teveel om hier op te noemen. Maar de eindconclusie heb ik door mijn tranen heen wel begrepen: Lizzie zal een bepaalde therapie gaan krijgen, bestaande it minimaal acht sessies, die erop gebaseerd is om haar traumatische ervaringen in een andere context te kunnen gaan zien. Het zal niet makkelijk zijn. Maar niets is momenteel makkelijk. Ze wil het gaan beleven en proberen en dat alleen al is de juiste stap. Een preventieve stap, die haar wellicht kan behoeden voor nog meer moeilijkheden. Deze zijn al meer dan genoeg.

DSC_0011

“s Avonds, nadat we hebben gegeten, neemt Lizzie plotseling het woord. Ze vertelt me dat ze over anderhalf jaar opnieuw met World Servants een project wil gaan beleven. Omdat ze niet alle tijd heeft om met diverse acties het geldbedrag bij elkaar te krijgen, wil ze het aan haar toegekende maandbedrag van Gijs zijn pensioen daarvoor gebruiken als basis. Dan hoeft ze aanmerkelijk minder sponsorgeld bij elkaar te sprokkelen. met “Papa’s geld” zal deze wens uit kunnen komen. Een volgende reis zal haar ook kunnen helpen de weg naar de juiste studie-keuze te kunnen maken.

Ik ben trots op haar, zo ontzettend trots op haar… ze heeft hier zo bewust over nagedacht. Ik weet zeker dat het haar gaat lukken. De weg naar haar toekomst zal grillig en niet gemakkelijk zijn. Maar ze zal hem bewandelen. Met hulp.foto 4 (1)

R. komt vandaag om me te helpen met allerlei klussen,  het liefst het ophangen en aansluiten van verlichting in mijn kamer.. Gisteren sprak ik vriendin L. met wie ik had afgesproken dat ze weer deze kant op zou komen om een rondje “stort” te maken, maar toen ik aangaf dat mijn nieuwe bedje klaar stond om vervoerd te worden, bood ze spontaan aan om het te halen… en te brengen. Een geweldig aanbod en ik kan me er zelfs op verheugen. R. zal omstreeks half twaalf hier zijn: ik zet om kwart over 11 de koffie en wil de overloop stofzuigen. Maar dan is er ineens niets meer.  Geen licht, geen geluid, geen stofzuiger en ook geen koffie. De donkerte, – ja, ook vandaag is het in-grauw, een regenachtige smerigheid- overvalt me als een zwarte doek. 

De kast waar de meters hangen, maak ik open en met een fietslampje op batterijen zie ik dat er geen stop is doorgeslagen. ook de hoofdknop is in tact. Ik loop naar de lamgeslagen computer, kijk koortsachtig in de envelop van het energiebedrijf en zie dat het maandbedrag pas over tien dagen wordt afgeschreven. Dat kan het probleem dus niet zijn. Dan loop ik in de stromende regen naar buiten en zie een auto op de Wijk geparkeerd staan bij het kastje van de energie-netbeheerder.

Tegelijkertijd met mij komt ook de buurman van het andere huis naar buiten. Het is duidelijk; ook op zijn adres is er geen elektriciteit. Er is een storing in de hele straat. Fijn, juist nu R. helemaal uit Amersfoort komt om te helpen.

Inderdaad is het nog steeds aardedonker als hij arriveert. De koffie was gelukkig nog net wel doorgelopen, maar ik kan geen warme melk maken. En we kunnen helemaal niets, behalve wat praten, koffie drinken bij kaarslicht. Want dat is nodig, ook de zon lijkt buiten afgesloten te zijn.

yesterday is here 14

We proberen te bellen met de netbeheerder. Na veel verschillende pogingen krijg ik eindelijk een computer-stem, die aangeeft dat er inderdaad een grote stroomstoring in onze regio is en men verwacht dat het rond kwart voor 2 is opgelost. Het is net 12 uur. En L. rijdt met het bedje het erf op.

Ze krijgt ook een kop koffie, het enige warme wat er nog is, want inmiddels is het koud aan het worden in huis: de verwarmingsketel is immers ook uit. We eten een broodje, proberen de moed erin te houden. Een vreemde gezelligheid.  

Plotseling floept het licht aan. Ruim een uur voor de aangekondigde tijd. Fantastisch, wat zijn we toch ongelooflijk afhankelijk van stroom. De lampen branden weer, de computer sputtert en zelfs het koffiezetapparaat gaat weer vrolijk verder. We maken een plan: laden het bedje uit, R. gaat in mijn kamer met de lampen aan de slag en L. en ik gaan een matras kopen, dat op het bedje kan. Het is zoveel mooier dan ik op de foto’s had gezien toen ik het op MP kocht. Een beeldig, antiek meubeltje, te mooi om in een hoekje weg te zetten. Ik moet de inrichting omgooien, wil het bedje zichtbaar houden. 

bedje

Als R. me drie uur later naar de school van Lizzie rijdt, vanwege mijn gesprek met haar Palamedes, staat mijn bed, hangen de lampen.

DSC_0100

En heb ik een ontzettend lief cadeau van L. gekregen, wat een onverwacht staartje kan gaan krijgen. 

lieveheersbees2

Het gesprek op Lizzie’s school is goed. Nog steeds staan ze helemaal achter haar en zullen zoveel mogelijk rekening houden met haar problematiek en haar intensieve therapie. Haar toetsweek kan aangepast worden en dat maakt, dat Lizzie een stuk rustiger gaat slapen, vandaag. 

Ik ook. In mijn nieuwe bedje, nadat ik ik de indrukwekkende, liefdevolle dag overdacht heb in het hoekje vol foto’s, de brocante kroonluchter en de schommelstoel. 

DSC_0117

12 januari. Slaap.

Lizzie heeft een hele korte schooldag en dat is wel prettig, langer is toch niet gemakkelijk zoals ze zich nu voelt. Laura gaat gelijk met haar de deur uit, nu echt ende beide zusjes nemen de bus. Ik heb heel erg slecht geslapen, dus kruip terug in bed… hoef geen ontbijt te maken. Het is vreemd om op het matrasje te liggen en de stemmen beneden te horen, de geluiden die bij de ochtendrituelen horen, terwijl ik er even geen deel van uitmaak. Heeft Gijs dat ook zo ervaren in zijn laatste uren? Zag hij door de nevel van zijn sedatie nog kleur, voelde hij de rust als rust? Of was de slaap te groot?

kleur2

Ik val – nadat ik de voordeur dicht heb horen slaan – weer in slaap en sta pas tegen negen uur op. Voel me ten opzichte van de honden erg schuldig, maar als ik beneden kom, liggen de dames allemaal nog te dutten en zie ik aan de modderige pootafdrukken op de vloer dat ze wel buiten zijn geweest. Het is opnieuw donker buiten, het wil maar niet ander weer worden. Ik moet mezelf er echt toe zetten om iets te gaan doen en nadat ik een kop koffie heb gedronken, trek ik toch mijn jas aan en zet de ezels buiten, wandel met de honden, mest de stal alvast uit. Dan pak ik de fiets om boodschappen te doen; ik heb afgesproken dat ik Lizzie van de bus haal, zodat ze even mee gaat. Ze staat er al als ik aankom, ik ben wat later omdat Gigha de buitendeur open had gemaakt en daardoor Skye en Jane luid blaffend achter de poort stonden.

We bedenken samen wat we gaan eten vanavond en Lizzie wil graag een croissantje voor de lunch.

Thuis gaat ze op de bank wat lezen, met een plaid over zich heen. Kijkt naar een televisieprogramma. Is in zichzelf gekeerd en stil. Ik bel met mijn vriendin en merk dan dat Lizzie languit op de bank in slaap is gevallen met Skye op haar benen. Ze slaapt ruim twee uur en wordt wakker als het alweer aan het schemeren is. Een winterslaap zou geen overbodige luxe zijn. 

De rest van de dag brengen we kalm door. We doen de dingen die we moeten doen, zonder enige inspiratie maar ook zonder al te veel tranen. Een van de vele grijze dagen. We gaan vroeg naar bed. Om nog meer slaap te vatten.

DSC_0008