Maandelijks archief: juni 2015

21 juni. Vaderdag.

Na de prachtige beelden van gisteren kreeg ik een berichtje van de mensen waarbij Iona’s nestzusje leeft. Ze zou vandaag gaan bevallen, maar het was gisteren laat in de ochtend al ingezet en per uur kreeg ik steeds een update. Uiteindelijk heeft ze binnen een halve dag een beeldig nest van maar liefst 8 mooie, gezonde en stevige pups ter wereld gebracht, eenzelfde hoeveelheid als wij op Iona’s echo gezien hebben.

Zou dat een omen zijn? in ieder geval is het ook weer mooi om te zien hoe deze zusjes gelijk opgaan: ook dit hondje was de vorige keer niet drachtig geworden. Duidelijk is wel dat deze teefjes laat zijn met hun ovulatie: een goed iets om rekening te houden voor een eventuele volgende keer.

De zusjes die mijn dochters zijn, gaan vandaag allebei aan hun huiswerk en gaan dus ook gelijk op. Ik heb beloofd dat we aan het einde van de middag met zijn drieën sushi gaan eten, omdat ze allebei zo hard gewerkt hebben en de vakantie in zicht is. Bovendien heeft vooral Lizzie was extra’s nodig.. het is Vaderdag en dat is pijnlijk.

Vreemd, hoe ook dat weer een moment van verdriet oproept, terwijl we nooit echt Vader,- en Moederdag vierders waren. Deze dagen zijn er veel pijnlijke momenten, hoe mooi de aanleiding ook is zoals Laura’s presentatie, het aanstaande nestje dat we “Gijs zijn nest” noemen, de mooie foto’s van de dierbare uitvaart etc.

Ik krijg een juichend berichtje van M. in Schotland, ze is zo blij dat ons onderonsje in haar voortuin zo’n duidelijk gevolg gaat krijgen.

Als ik lang met haar gesproken heb, mijmer ik over het vaderschap door en realiseer me dat ik bevoorrecht ben dat we bij M. hebben mogen logeren en dus Jock in zijn gewone, dagelijkse leven hebben gezien. Daardoor hebben A. en ik een hele diepe indruk van zijn karakter kunnen krijgen en dat is wel erg speciaal.

jock3

Over het algemeen kennen de meeste fokkers de dekreu van hun keuze niet echt. Soms zien ze hem op een show, maken ze hem mee tijdens een kennismaking en op de momenten van de dekking. Een compleet beeld geeft dat dus niet altijd.

De vier reuen van onze vorige nesten kenden we meer dan gemiddeld, omdat we de eigenaren goed kennen. En de vader van Islay’s eerste nest kenden we heel erg goed, omdat hij van mijn dierbare vriendin E is en omdat hij een vakantie bij ons heeft doorgebracht. Gijs noemde hem altijd: “mijn favoriete schoonzoon.” Dat Jock qua karakter zo is als Gijs graag zag in een reu, maakt de concurrentie voor de favoriete schoonzoon wel groot, maar gelukkig zijn het twee verschillende “dochters.” 

En ik prijs me gelukkig dat ik Gijs daarin heb kunnen volgen en dat het gegaan is zoals het is gegaan.

Met die gedachte ga ik opgewekt aan de sushi met mijn dochters en kunnen we niet om de vertedering heen die we voelen bij de herinnering aan Gijs en puppies….. Hij zal er altijd bij blijven.

potofgold2

20 juni. Fifty shades of grey again…

Ik heb een hele korte, slechte nacht gehad. Verwarde dromen, uren wakker en dan bang om weer in slaap te vallen uit angst dat ik de wekker niet hoor. Lizzie’s verdriet gisterenavond heeft me intens geraakt. Ze had vanaf het begin de foto’s niet willen zien en heeft zich groot gehouden, het leek zo goed om het met zijn drietjes te doen. Hoe vaak houdt ze zich te groot? Waarom kan ik haar niet voldoende lezen?

Een van de dromen waar ik bijna ziek van werd, ging over Iona. Ze was met de andere honden weggelopen en teruggevonden in een diepe modderpoel met een opengesneden keel. En Gijs stond erbij en huilde. 

Ik durf niet meer te gaan slapen en ben al om half zes beneden. De nacht telde nog geen drie uur.    Iona blijft in de slaapkamer liggen, onwetend van wat er boven haar bol hangt. Ik probeer nogmaals te zien wat ik wil zien en niet durf te zien. Ik zie het wel… maar duw mijn zekerheid weg. Ik hoor opnieuw de stem van Gijs die in oktober tegen me zei: ” Waarom ben je zo nerveus voor de echo? We weten het toch al?” zo gingen we ervan uit dat Iona puppies bij zich droeg. Ik maak een kop koffie en ga met de honden naar het veld. Het is droog.

1907479_888228067915077_2106031582137317281_n

Een uurtje later ga ik douchen en maak daarna de meisjes wakker. Ook voor hen zet ik koffie en als Iona beneden is, laat ik haar even apart in de voortuin. Ze staat naar een vogel te kijken en ik vind haar schitterend, ongeacht of ze nu wel of niet drachtig is. Ik voel een diepe liefde voor haar, die me bijna tot tranen toe roert. “Te sentimenteel!” houd ik mezelf voor. De emoties liggen deze dagen enorm aan de oppervlakte en dat zal over een uurtje ongetwijfeld resulteren in een huilbui.

asmama30dg2

A. is er iets voor acht uur. We drinken nog snel iets en dan stappen we in de auto. Iona klimt achterin  op de manier waarop ze dat twee weken lang dagelijks deed. 

Precies op tijd rijden we het parkeerplaatsje op bij de kliniek. Tot onze verwondering is het er stil en lijkt het gebouw helemaal donker. De deur is op slot. Bij het bordje “openingstijden” staat dat de kliniek pas over een kwartier open is. Heb ik me dan zo vergist, toen ik weken geleden in de agenda 8.45 uur aantekende?

Er komt een auto aan, de dierenarts achter het stuur. Hij zwaait en rijdt naar de achterkant van het gebouw, maakt dan van binnen de deur voor ons open. Het blijkt al snel dat ik me inderdaad vergist heb in een half uur. De afspraak was om kwart over negen. De arts vertelt dat er voor ons nog iemand komt met een poes die ingeslapen zal worden… het eerste consult is meteen triest.

Laura en A. nemen een kop thee en Iona gaat rustig naast me liggen. Ik herbeleef in gedachten die laatste keer dat Gijs, Lizzie en ik hier ook zaten en dezelfde arts de echo maakte. En echt helemaal niets zag, wat voor ons nog steeds onvoorstelbaar was. De hoop op een heel klein nestje, misschien een, hooguit twee pups, was toen zo groot en zo niet te bevatten verdrietig. Nooit vergeet ik hoe we elkaar op de stoep uit ellende omarmden en hoe Gijs zijn hoofd op het stuur legde en een huilschreeuw vanuit zijn tenen gaf, terwijl Lizzie achterin de auto met dezelfde kracht als gisterenavond haar huilen liet klinken. 

Dan roept de arts ons binnen. Hij geeft iedereen een hand en vraagt hoe het met ons gaat, schrikt bij het horen van Gijs zijn overlijden. In de tussentijd was ik vaker hier in de kliniek geweest maar steeds bij een collega. Hij spreekt de hoop uit dat het nu wel goed zit. Ik merk dat hij duidelijk is aangedaan. 

We zetten Iona op de tafel en er moet toch wat buikhaar worden geschoren, dus we leggen haar op haar zij. A. houdt haar bij haar koppie vast, ik sta naast haar en Lizzie en Laura staan schuin achter de behandeltafel. De kamer wordt verduisterd en ik voel de spanning van negen maanden geleden, kan het nauwelijks onderscheiden van dit moment. Lizzie moet het grote licht uit doen en dan gaat het licht van het scherm aan. De arts zet de pulsor op Iona’s flank en zegt: ” Ik zeg het maar meteen, ze is in ieder geval drachtig…” Ik kijk A. aan, weet niet wat te zeggen behalve zijn zin te herhalen… ” ze is in ieder geval drachtig..” 

Scan 17

Dan laat de arts het apparaat over Iona’s linkerflank glijden. Hij toont ons met het pijltje op het scherm een vlekje.” daar zit een pup… en daar… en die rode en blauwe flits is het hartje… daar zit er nog een… en hier….” Dan gaat hij naar de andere kant van Iona’s buik. Onmiddellijk verschijnt eenzelfde donkere vlek met iets licht grijs erin. Ik zie de beelden inmiddels in een mist van tranen. “Daar zit er ook eentje, ik zie nummertje zes hier, zeven… dat is dezelfde, dus nog even terug kijken.. en daar nog een…”  Hij knipt het grote licht aan.

Scan 15

 

Iona is drachtig van tenminste acht pups…..

Scan 12

“Wat jammer dat Gijs dit niet meer heeft kunnen meemaken, wat zou hij dit graag hebben gezien..” zegt de arts. A.’s nuchterheid breekt de zwaarte. ” Oh, hij is er zeker bij hoor.” zegt ze stellig. Ze heeft gelijk. Gijs is er. Ontroerd bedank ik de arts en maak de afspraak dat de begeleiding voor de bevalling, zo die nodig zal zijn, hier zal plaatsvinden. 

En dan gaan we de auto weer in, terug naar huis, om als eerste M. het goede nieuws door te bellen en daarna iedereen die zo met ons meeleeft en zo naar nieuw leven uitkijkt.

” You made my day, I am so very, very happy!” zingt M. als ik haar aan de telefoon heb. En dat zijn wij ook.

11537784_975725955822835_637771854_o

19 juni. Presentatie.

Zo spontaan als Lizzie en ik vorige week naarAmersfoort gingen, zo bedachtzaam hebben we deze week besloten naar Laura’s presentatie van haar masterthese te gaan. Lizzie is klaar met haar toetsen, ze heeft alleen volgende week nog een in te halen van de vorige termijn en dat maakt dat ze zichzelf mag trakteren op een uitje naar de Primark. Dus we maken een vol plan voor vandaag: we gaan samen naar Amsterdam en na de presentatie ga ik terug naar huis vanwege de hondjes. Laura en Lizzie gaan samen naar de Primark en komen dan ook samen naar huis. Want morgen is de spannende echo van Iona en daar willen de meisjes alletwee bij zijn. A. zal al vroeg hier zijn omdat ook zij graag de echo wil meemaken. Het is een logisch vervolg op onze gezamenlijke Schotse avontuur.

De treinreis gaat gemakkelijk en in de regen staan Lizzie en ik om half twee op het metrostation Weesperplein op Laura te wachten. Die komt  met natte haren en haar grote weekendtas achterop haar fiets naar ons toe, zodat we met haar mee naar de Universiteit lopen.

Het lokaal waar Laura haar onderzoek moet presenteren, is nog afgesloten en ze moet zelf naar beneden om een sleutel te halen. Er komen meerdere studenten de gang in en de ruimte vult zich snel met toehoorders, waarvan er een aantal zijn die Laura zelf ook niet kent omdat de luisteraars curriculum-punten moeten halen en daardoor aanwezig moeten zijn bij verschillende presentaties. Maar er zijn ook studie-genoten en medeonderzoekers en de beide huisgenootjes van Laura maken het compleet. Behalve de beide begeleiders. En dat verbaast me enorm.

Laura begint toch maa, nadat ze ruim vijf minuten heeft gewacht.  Halverwege haar introductie wordt er op de deur geklopt en stap een van de begeleidsters binnen, nog weer later ook de tweede, die in haar kielzog een vlaag van chaos met zich mee de ruimte in neemt.

Laura gaat onverstoord door en alhoewel de materie mij bijzonder weinig zegt, weet ze het toch zo te brengen dat ik in ieder geval de resultaten van haar onderzoek wel begrijp.

Na drie kwartier en een aantal vragen verder, wordt er geapplaudisseerd en lijkt het er op dat Laura het nu werkelijk heeft afgesloten. Ze is duidelijk opgelucht en we gaan dat vieren in een naburig café.

11655514_891100944294456_1491783423_n

Als we aan ons drankje zitten, komt er ineens in het kleine straatje een politiewagen met loeiende sirene, gevolgd door een brandweerwagen. Mensen gaan rennen en lopen langs de ramen van het café te roepen en te wijzen. Binnen enkele minuten zijn er nog drie ladderwagens van de brandweer met zwaailichten en sirene het straatje in gereden en staan in een rij achter elkaar. Met de drankjes in de hand gaan de cafébezoekers naar buiten en ik kijk ook even om de hoek, mijn nieuwsgierigheid is sterker dan ik dacht. Twee mannen gaan met een hoogwekkertje en een uitgerolde slang naar boven. Ik ga terug het café in, ik hoef het verloop niet te zien. Het schijnt allemaal toch mee te vallen want binnen een half uur is de straat weer leeg en ligt er alleen een plas water.

11647413_891100880961129_1369609792_n

Ik ben om zeven uur weer thuis en verzorg de dieren, laat de honden lekker op het veld rennen nadat ze hun diner hebben gehad. Een berichtje van Laura, ze zijn al onderweg, hebben in feite een trein later. Hun rondje Primark in Almere was kort maar krachtig.

Lizzie is erg moe, was ook tijdens de reis wat terug getrokken en wil eigenlijk vroeg naar bed. maar Laura wil graag samen met mij de foto’s van Gijs zijn uitvaart bekijken, die P. vorige week heeft gebracht. Lizzie besluit toch dat ze mee wil kijken. ik begrijp dat het een ingewikkelde stap voor haar is, die ze toch neemt.

Om de scherpte ervan af te halen, nemen Laura en ik een glaasje port erbij en schenk ik iets lekkers voor Lizzie in. We gaan in het kantoortje zitten en ik klik de USB stick in de computer.

DSC_0050 (2)

De uitvaart van Gijs wordt in zwart/wit helemaal opnieuw door ons beleefd. Met tranen zo nu en dan. Maar zeker ook met een lach. Er zijn mooie foto’s tussen, ontroerende foto’s, zelfs vrolijke foto’s. Foto’s van sfeer, foto’s van gezichten, foto’s van een afscheid en foto’s van verbondenheid. Van liefde, van verdriet en foto’s van vriendschap. Een impressie van die bijzondere dag, gewijd aan die bijzondere man.  Zo jammer, dat hij het zelf niet meegemaakt heeft… zeggen we en moeten door onze tranen lachen. want dat had Gijs zelf ook vaker bedacht. Hij was niet op zijn eigen feestje.

Het is zwaar, maar minder zwaar dan ik dacht en eigenlijk ben ik trots op ons. Tot we bij het einde van de presentatie zijn. Ik tik naar de volgende foto en dat is er één waar Lizzie van schrikt, gevolgd door een onbedaarlijke huilbui. 

Het wordt uiteindelijk toch nog wat later dan we hoopten, eer de rust is weergekeerd.

Ik kijk naar Iona, die zich languit op het kussentje naast mijn bed heeft genesteld. Ik zie dat haar lijfje anders is dan een paar weken terug. En ik weet dat haar lijfje ook in oktober anders was. Morgen weten we het, is het een ja of een nee. Natuurlijk is het geen halszaak als Iona geen pups zou krijgen. Natuurlijk zou het jammer zijn, maar gaat ons leven toch door. Natuurlijk zal er een reden zijn als ze niet drachtig is. Maar… natuurlijk zou het ook voelen alsof er weer een stuk van Gijs van ons weg zou zijn. Namelijk zijn grote droom.

DSC_0142 (2)

18 juni. Klap rozen.

Omdat Ludo en Faya er zijn, maak ik een drietal andere hondenwandelingen dan gewoonlijk. Ik wil het stilstaande water bij de eendenkooi mijden: op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het niet schoon is, ondanks dat er nauwelijks zon op heeft gestaan en het niet besmet met blauwalg kan zijn. daarvoor is het veel te lang veel te fris geweest. Die twee hete dagen zal het water niet slecht hebben gedaan, maar toch is het duidelijk dat de hotspot van Kyra er niet beter op is geworden sinds ze gezwommen heeft en ook Skye lijkt zich wat meer te likken en te krabben dan voor de wandelingen naar het water.

Het is nat en grauw maar dat deert de honden niet. Als ik terug kom en het pad op loop, zie ik dat de klaprozen in de paddock zich hebben verspreidt en nu aan alle kanten staan te schitteren. Het valt me op dat ze zelfs in de regen niet kapot zijn gegaan terwijl hun blaadjes fragiel als crèpe-papier zijn.

11062349_888000141271203_4639775875569765163_n

 Tegen het borstelmuurtje van het ezelhuis komt het felrood als een veeg verf uit en de bosjes die bij elkaar staan hebben de voeten in het mulle zand. Je zou toch zeggen dat er nauwelijks voeding te vinden is in die bodem, maar de klaprozen hebben zich toch in grote getale vermeerderd.

11423374_887999771271240_379437668422997265_n

Ik herinner me onze verwondering vorig jaar, de eerste keer dat er zoveel van die rode bloemetjes zich in onze enclave hadden gevestigd. Gelukkig heeft Gijs ze nog gezien. 

10291354_888000191271198_2745640539085524150_n

Wat me wel treurig stemt, is dat de ezels ook de tweede, door Gijs geplante, kastanjeboom hebben vermoord door het schors er tot op het merg van af te bijten. Zelfs met het kippengaas erom heen. Ze hebben dat verbogen en kapot getrokken en de boom letterlijk geschild. ik zie dat de blaadjes niet groter en groen worden maar nu al dor en geel zijn nog voordat ze in bloei komen en de tijd voor dorheid daar is. Ik weet zeker dat Gijs het echt heel verdrietig had gevonden en ik realiseer me dat de ezels het ook binnen enkele uren gedaan hebben vorige week, toen we naar Amersfoort waren.

Waren ze gewoon boos op me omdat ik weg was of verveelden ze zich? Of is de bast van een jonge kastanjeboom echt een delicatesse? Gijs vond het eerste afgestorven boompje een metafoor van zijn eigen situatie omdat het er letterlijk zeven seizoenen over heeft gedaan alvorens de bruin geworden bladeren er helemaal af waren gevallen… het boompje is eigenlijk net zo lang ziek geweest als hijzelf. 

Ik moet de benauwende gedachte weg stoppen… is deze tweede boom het symbool voor een volgend sterven? Een nieuw verlies?

De zon breekt in de middag door. De klaprozen, gebogen door de regendruppels, heffen zich met hun zwarte gezichtjes naar de zon.

11037212_887999944604556_7502491525108961164_n

17 juni. Maaien en machines.

Om half negen worden er twee logeetjes gebracht voor een nacht en een uur later komt E. om de tuin te bekijken en vooral: wat het nodig heeft aan werk.

Het gras staat inmiddels al weer kuitboog en de zo door hem zorgvuldig gesnoeide bramen laten hun stekelige tentakels weer aan alle kanten zien. Niet prettig voor de honden als ze erdoor spelen.

Het is droog en af en toe komt zelfs de zon door het wolkendek gepiept, dus we gaan eerst buiten uitgebreid koffie drinken en bijpraten. E. heeft de benzine-motormaaier opgeknapt en van een verflaag voorzien. Hij laat me zien hoe het werkt en terwijl hij zijn eigen motormaaier uit de auto haalt, ga ik proberen een deel van het opgeschoten gras te maaien. Het apparaat is zwaar en lomp en al snel slaat het ding vast omdat het gras veel te nat en te lang is. E. helpt me er weer mee op weg, maar nauwelijks tien minuten later stopt hij er weer mee. De motor is licht ten opzichte van de zwaarte van het werk. E. heeft inmiddels zijn eigen machine an de kabels gelegd en gaat aan de andere kant van de tuin ermee bezig. ik hoor hoe zijn motor blijft draaien en neem de machine over. Het gaat een stuk lichter omdat het apparaat helemaal van kunststof is en alhoewel ik wel goed moet opletten dat ik niet over de snoeren maai, is het voor mij een veel beter hanteerbaar machine. Daardoor staat mijn besluit vast. E. had het me al gesouffleerd, maar nu gaat het gebeuren.

motormaai

 

Alledrie de maaiers gaan tegen elk aannemelijk bod verkocht worden. Ook het stuk schroot, dat de zitmaaier was, die we met het huis gekocht hebben van de vorige bewoners. Gijs heeft het ooit opgeknapt en heeft er welgeteld twee keer mee het terrein gemaaid, toen hij weer stil kwam staan. Ik ben zelfs bereid geld toe te geven, als hij maar na acht jaar van het erf af komt.

zitmaai2

Het kleine handmaaiertje zet ik ook te koop. Voor een paar euro is hij dan hier de schuur uit en wellicht heeft iemand anders er net genoeg aan.

handmaai

Als E. in de middag klaar is met het maai,- en licht snoeiwerk heb ik de advertenties geplaatst en spreek ik af dat ik E. op de hoogte hou van mijn verkoop.

Al binnen een paar uur krijg ik per email bericht dat er een bod op de kapotte zitmaaier is. Het doet me een beetje denken aan het brommertje en het bed van Lizzie, die gingen ook zo snel naar een andere eigenaar.

Het bod is ongeveer wat ik verwachtte, dus ik geef aan dat hij gehaald kan worden en zet de advertentie op “gereserveerd.”  Ondanks dat blijven mensen doorbieden en dat is lastig. Ik ben een dief van mijn eigen portemonnee als ik daar niet op inga, maar ik wil de man wiens bod ik heb geaccepteerd niet dwingen tot een hogere betaling.

Hij heeft het ook gezien, als we de tijd afspreken waarop hij het gevaarte komt halen. We gaan in het midden zitten: hij betaald meer dan hij geboden heeft en ik krijg minder dan het hoogste bod. 

Voordat ik ga koken is de zitmaaier weg.

zitmaai1

15/16 juni. Begin van de week…

De maandag komt hard binnen. Lizzie heeft haar eerste toetsen en we staan gewone tijd op, maar ik heb een verschrikkelijke nachtmerrie gehad waar ik niet uit kwam, ook al was ik om half twee klaarwakker en – natuurlijk – tegen vier uur ook. De beklemming en het verdriet van de nacht blijft hangen bij het ochtendritueel: tijdens het smeren van Lizzie’s broodjes, tijdens het voeren van de honden, tijdens mijn eerste kop koffie. Ik vind het vreemd dat het verstoorde nachtritme maar niet lijkt te kunnen veranderen. In Schotland was ik zeker niet elke nacht om vier uur wakker, maar na een paar dagen thuis sloop dat merkwaardige, maar ook slopende ritme er opnieuw in en nauwelijks drie weken later ben ik weer gesloopt van de gebroken nachten en de koortsachtige dromen.

SONY DSC

Ik moet naar de supermarkt en merk dat ik humeurig ben, mopper als ik zie dat er veel zwaluwen in de schuur zitten en mijn fietsmandje ondergepoept is, ik mopper op het weer, wat er ook niets aan kan doen en ik mopper op mijn eigen onhandigheid als ik met de fiets aan mijn hand het hek wil open doen en daarbij mijn pols bezeer.

Als ik tijdens de wandeling met vier honden ook nog in de greppel gedrukt word, omdat er een auto te snel over de Wijk rijdt, heb ik het helemaal “gehad.” Zo’n slecht humeur als dit had er vroeger voor gezorgd dat ik ook korzelig was naar Gijs en niet zelden kon dat tot gemopper over en weer leiden of zelfs de sporadische ruzie. Nu is hij er niet en heb ik zelfs geen feed back voor dit chagrijn. Zo wil ik niet zijn als Lizzie thuis komt. Ik moet  iets verzinnen, mezelf afleiden van mijn eigen boze bui. Ik besluit wat door de Schotse foto’s te kijken op het kantoor. Iona, die me nog steeds het liefst binnen een actieradius van maximaal een meter in haar omgeving wil hebben, gaat met me mee en ligt aan mijn voeten als ik de computer aanklik en de schoonheid van onze reis op het scherm zie verschijnen. Zowel de schitterende vergezichten als een schelp op het strand, ze ontroeren me allemaal.

SONY DSC

DSCN3278

Boze bui afgewend… Lizzie kan naar huis komen.

Dinsdag is het weer beter en mijn humeur ook. Ik moet in de middag mijn bril ophalen en net als ik naar de bus wil, komt Lizzie thuis. Dat is prettig, want ik wil eigenlijk de honden vandaag niet alleen laten, Kyra is niet zo lekker en daardoor mopperig tegen de anderen. (Heeft mijn bui van gisteren haar aangestoken?) Ik wil het risico niet lopen dat er onderling geknokt gaat worden, want Gigha pikt het niet als er gegromd wordt naar Jane. Teven! Maar Lizzie gaat in de grote stoel zitten met haar huiswerk, en houdt de boel wat in de gaten.

Ik ben op tijd bij de opticien en hij zet me de bril op. Ik schrik. Als ik er doorheen kijk, golft de hele wereld om me heen en voel ik me zoals ik me jaren geleden voelde toen ik een ontsteking op de hersenstam had. Het is onaangenaam, want het focussen lukt nauwelijks en zo scherp als ik sommige dingen zie, zo onscherp is het beeld een fractie van een seconde later als ik mijn hoofd beweeg.

De man legt me het principe uit en geeft aan dat het wel een paar weken kan duren eer ik er aan gewend zal zijn. Vooral thuis proberen en niet meteen de hele dag. Als het over twee maanden, twéé maanden! niet beter is, dan kan ik terug komen en zal er naar een andere oplossing gezocht moeten worden. Ik vind het niet echt een zeker idee.

De bus naar huis heb ik net gemist en daardoor heb ik zeker een uur in de stad te spenderen. ik moet voer voor Kyra kopen, kijk wat in een paar winkels en merk dat er al weer uitverkopen en aanbiedingen zijn. Ik besluit daar gebruik van te maken en koop voor minder dan vier tientjes een zomerrokje en drie shirts. Tevreden ben ik aan het einde van de middag weer thuis en maak ik het eten vroeg klaar, zodat Lizzie nog kan leren voor haar toetsen en toch ook voor negen uur naar bed kan. Vandaag was een dagje op de rit. En lijkt het zo, of is Iona echt ronder aan het worden? Nog steeds durf ik niet te zien wat ik wil zien en wat ik denk te zien. Nog vier nachtjes slapen… dan weten we zeker of het een ja of een nee is…

SONY DSC

13/14 juni. Zon en regen.

Vandaag komen twee dierbare collega’s van Gijs langs. Een van hen, P, heeft tijdens de uitvaart foto’s gemaakt en die komt ze me nu brengen. Ik ben er erg benieuwd naar, alhoewel ook dit weer iets is wat je eigenlijk niet wilt. Hun aanwezigheid aan de tafel wil ik zeker wel. Het weer is niet goed genoeg om buiten te kunnen zitten op het “Place du theatre” dat een van mijn bezoekers mee heeft gemaakt, anderhalf jaar geleden, maar dat ze er zijn doet de zon in de huiskamer schijnen. Niet in de minste plaats door de mooie, zonnige rozen die P. voor me mee brengt.

patriciarozen

Het is goed om elkaar te zien, zelfs onder deze omstandigheden, zelfs zonder Gijs. Het is goed om over hem te praten vanuit een collegiale invalshoek. Het is ook goed om te praten over dat fascinerende, schitterende wereldje dat theater heet en waarvan ik nu zo erg ver verstoken ben. De laatste lijn daarmee was Gijs toen hij nog werkte en tegenwoordig kan ik het theatergevoel uitsluitend oproepen door Feesboek of door de verhalen van R, die in mijn “oude” theaterplek werkt. Ik merk dat deze constatering opnieuw samengaat met het gemis. Niet alleen is Gijs er niet meer, maar juist omdat hij het enige lijntje naar het theater was is het lint naar mijn theaterverleden, dat meer dan 30 jaar behelsde, ook helemaal gebroken. Het zoekende gevoel dat me soms kan overvallen is in feite een soort identiteitsverlies.

Het bezoekje van P. en M. geven me het even een paar uur terug.

Een uurtje nadat ze terug naar Almere zijn gaan rijden, komen J. en H. aan om hun hondje Kate op te halen en om dat te combineren met een feestelijke borrel. H. heeft een fles wijn meegenomen en lekkere hapjes en kijk, de zon schijnt nu echt, zodat we toch nog buiten kunnen zitten. Zoals het vaak gaat, is de tijd samen eigenlijk te kort. Maar zij moeten naar huis en ik moet met de honden uit voordat zij aan hun maaltijd beginnen. En de ezels, mooi vastgelegd door P. vanmorgen, willen nog wat extra’s.

patriciaezels

Lizzie heeft de bezoekjes gemist, doordat ze lang heeft uitgeslapen en heel veel huiswerk heeft gemaakt. Ze neemt de avond vrij en vanwege de hapjes van H. heb ik zelf niet echt honger meer, dus we trekken het hapjesgebeuren met een salade en wat stokbrood door. 

Ik kan het niet laten om – als Lizzie naar bed is – een bodempje whisky in te schenken en alvast een paar foto’s te bekijken. 

Het valt me op dat het stemmige zwart/wit waarin ze zijn gemaakt het geheel een bepaalde afstand geeft die momenteel niet onprettig is. maar als ik wat verder in de collectie kom, roept het toch een heftige huilbui op. Ik sluit de computer af. Het glaasje whisky blijft staan.

Zondag is het regenachtig, winderig en koud. Al in de ochtend moet ik de lampen in huis aan doen en het tot in de nacht buiten zitten van vrijdag-avond lijkt lichtjaren ver weg.

maan3

Van het overgebleven stokbrood van gisteren maak ik wentelteefjes als ontbijt. De geur van kaneel, vanillesuiker en gebakken brood geeft de sfeer in huis iets knus en doet sterk denken aan de zondagen van vroeger, toen we als gezin af en toe een hele zondag samen waren en de radio aan stond, ik een uitgebreid ontbijt maakte en het warm en goed was.

Lizzie gaat weer braaf aan haar huiswerk en ik kijk de agenda door, wil de zomermaanden qua hondenopvang inventariseren. Met twee invalshoeken: dat Iona pups krijgt en ik dus vanaf half juli heel veel bij haar in de buurt zal zijn en zo min mogelijk honden kan opvangen. Of dat ze niet drachtig is en ik daarom – na volgende week- de vakantie-opvang zelfs met een paar hondjes kan uitbreiden. 

Deze week wordt aardig druk met uiteenlopende zaken: ik moet dinsdag naar de stad om mijn nieuwe bril op te halen, E. komt woensdag weer om in de tuin te klussen, er komen twee hondjes van woensdag op donderdag en vier hondjes van zaterdag op zondag en Laura heeft de eindpresentatie van haar masterthese. Lizzie en ik willen daar naar toe. Dit soort aangelegenheden moeten we niet meer zonder elkaar doen. En Zaterdag is dan de spannende dag waar we zo naar uitkijken en waarvan ik nog geen enkel idee heb hoe die zich zal gaan ontwikkelen.

DSCN3038

Want ik zie heel duidelijk dat Iona anders dan anders is, dat ze wat steviger lijkt en verschrikkelijk veel slaapt. Maar ik durf het nog steeds niet te denken. want ze is niet zoveel anders dan de vorige keer… en toen was de schijndracht overduidelijk.

DSCN2999

Het blijft de hele dag regenen en behalve de hondenuitjes, waarbij ik tijdens de lange wandeling tot op mijn sokken nat word, blijven we binnen en doen we net alsof het herfst is want het is buiten troosteloos. Zelfs de lavendel huilt. 

weeping

12 juni. Feest.

Lizzie gaat gewone tijd naar school, zodat ze nog een uur kan leren voor haar toets Latijn, die ze nog moest inhalen. Met haar toets van “kunst” bijt ze het spits af van de lastige week, waarin ze alles op alles zal moeten zetten om de voldoendes die ze door het jaar heen haalde vast te zetten en zo mogelijk nog iets te verhogen.

Dat ze over gaat lijdt geen twijfel. Maar Lizzie zou Lizzie niet zijn als ze niet nog meer eruit wil halen dan er tot nog toe in zat.

Het is schitterend, warm weer en als A. en A. op de koffie komen, zitten we heerlijk buiten op het terras.  Ze komen de hondjes halen en verslag doen van hun vakantie naar Zuid Frankrijk. Het zal moeilijk zijn voor mijn vriendinnetje om weer helemaal aan het gareel te wennen: het was 10 mei toen ze voor het laatst met haar hondjes wandelde in de ochtend. Schotland, Frankrijk, haar o zo betrouwbare Picantautotje heeft al bijna weer een nieuwe grote beurt nodig. Ze komt volgende week ook naar hier, om samen Iona’s echo te ondergaan. Zal de Schotse reis zijn vruchten afwerpen? A. denkt van wel. Ze vindt Iona er duidelijk anders uitzien. Ik blijf huiverig. ik zie het ook, bijna per dag sterker… maar zagen Gijs, Lizzie en ik dat ook niet in oktober onder onze ogen gebeuren? Schijndracht blijft een zorgelijke factor.

DSCN3009

Als ze met de getrimde Happy en Sam weer naar Almere rijden, ga ik in twee partijen de honden uitlaten. Iona neem ik weer mee met de hondjes die niet in het water mogen. Kyra heeft een hotspot bij haar staart gebeten en al was het heel goed genezen en dicht, ze is toch wat stress gaan ontwikkelen sinds vorige week, dus ze heeft haar staart weer open gebeten. Voor haar geen stilstaand vennetje om in te zwemmen. En Kate wil ik “schoon” houden want zij wordt morgen opgehaald.

Islay, Gigha, en Skye gaan ook het water niet in, maar dat is hun eigen keuze. De jonge, bruine labrador met het Stabijtje, die met ons oplopen, zijn veel leuker om mee te spelen en de dames vliegen achter het tweetal aan de velden door. Gelukkig luisteren alle vijf de honden goed. Het is een vrolijk speeluur en als we om half een thuis zijn, moet ik me haasten om de bus te halen. Maar de hondjes zijn lekker moe. Het is inmiddels echt heet geworden, dus ze liggen ook het meest koel in de kamer.

Lizzie staat al klaar bij het station. We laden onze kaarten op en stappen in de trein. Het is druk, zeker nadat we in Zwolle hebben overgestapt, maar de trein rijdt op tijd en we staan om drie uur in Amersfoort. Daar ga ik naar de bloemenwinkel voor een roosje voor N. en vraag ik of ze een extra folie hebben om haar losse cadeautjes in te pakken. Dan wandelen Lizzie en ik door de fraaie stadswijk naar het huis van R. en H. We komen gelijk met andere gasten aan.

N. is blij verrast dat we er zijn en troont Lizzie direct mee naar de achtertuin, waar ze met haar vriendinnen zit. Ik krijg warme knuffels van mijn vrienden en ga de tuin in naar het andere bezoek.

De zon schijnt, het terras is intiem en vrolijk ingericht, R. heeft een muziekinstallatie buiten gezet, er wordt gelachen, geklonken en gepraat. Ook nu weer kijk ik vanaf een afstand naar ons. Een meisje met haar moeder op een zomers feestje met “familie.” Zo mooi gewoon is dat. Maar zowel R. als H. weten dat de amputatie juist op dit soort momenten voelbaar is. Toch gaat de tijd te snel voorbij en moeten Lizzie en ik alweer naar huis.

Ik wil dat stukje “zorgeloosheid” vasthouden nadat ik de honden heb verzorgd en ze heb laten spelen op het veld. Lizzie gaat ook nu vroeg naar bed. Ik vond haar bedrukt in de trein. Misschien dat het examenfeestje bij haar wat teveel aan weemoed opriep, ondanks dat ze het fijn vond om haar vriendinnetje weer te zien.

Het blijft zwoel buiten en als ik tegen tien uur de ezels op stal heb gezet, blijf ik nog wat op het “Place du theatre” zitten. Dat stemt ook weemoedig. Dit is een avond waarop we samen, nadat alles was gedaan en de afwasmachine draaide, een glas wijn dronken. Muziek hoorden, die door de open deuren de tuin in dreef. Gijs zou lachen om een zelfgemaakte grap, zacht, om Lizzie niet wakker te maken. We zouden praten. Wat lichtjes aansteken. Kijken naar de zwaluwen die tegen het vallen van de avond de meest ingenieuze capriolen in de lucht maken. Elkaar wijzend op de hondjes, die de zwaluwen volgen met hun blik.

katenacht1

Dus schenk ik mezelf een glas wijn in. Boven mijn hoofd vliegt een vleermuis voortdurend cirkels. De honden liggen om me heen, tevreden op kluifjes te knagen. De witte schermbloemen aan de rand van het terras lijken licht te geven in het fluwelige donkerblauw. Ik verzink in gedachten, herinneringen, nip van mijn wijn en voel de zachtheid van de naderende nacht. 

11390276_886033304801220_5566931233694982438_n

11 juni. Wordt het zomer?

Vandaag is het voor Lizzie ook een vrij korte dag. Vanaf morgen heeft ze haar toetsen, dus ze wil de hele vrije middag besteden aan het leren zodat ze ook vanavond zeer bijtijds kan gaan slapen.

Ze is heel erg moe en alhoewel haar humeur er nauwelijks onder lijdt en ze alles met enthousiasme en moed doet, is die vermoeidheid wel heel heftig. Als ik naar mijn eigen vermoeidheid kijk – terug van weggeweest – geloof ik stellig dat het te maken heeft met het proces waar we in zitten. Of misschien juist niet meer in zitten. Lizzie gaat er prima mee om en dat is het voornaamste. ik hoop dat er een dag komt waarop ze de vermoeidheid als een zwarte jas van haar schouders kan halen.

Het is zo warm dat ik zelfs een rok aan doe. Als ik bij Sam de laatste hand leg aan zijn zomertoilet, sta ik letterlijk in mijn hemd, want de blouse die ik vanmorgen aantrok is ook te heet.

Het is in veel gezinnen om ons heen een spannende dag en zo ook voor R. en H. in Amersfoort. De scholieren van het laatste jaar krijgen overal de uitslag of ze geslaagd zijn en ik merk aan berichtjes op FeesBoek dat de spanning wel heel hoog oploopt bij onze vrienden, omdat hun dochter met haar Z. als achternaam op het laatst gebeld zal worden.

Lizzie kijkt op haar telefoontje en ziet dat haar vriendinnetje gezakt is. We zijn verbaasd en dat zal ze zelf ook zijn, ze heeft er heel hard voor gewerkt en had niet het idee dat ze er zo slecht voor stond.

E. belt, we hebben elkaar gisteren telefonisch mis gelopen. Als we elkaar spreken doen we er vaak uren over om alles door te praten wat ons bezig houdt. Vroeger kon Gijs daar nog wel eens zijn wenkbrauwen over ophalen maar als ik dan aangaf dat het goedkoper was en minder tijd kostte dan helemaal naar E. toe te gaan, dan bromde hij iets als: ” Ja, zo kun je het ook zien…”  Tegelijkertijd vond hij het wel prettig dat ik vriendinnen had waarmee ik zo lang kon “hondenkleppen..” zoals hij het noemde.

Als de boodschap doorkomt dat N. is geslaagd voor haar examen, zijn Lizzie en ik allebei blij en ik besluit spontaan dat we morgen naar het verrassingsfeestje voor haar gaan. Lizzie is vroeg klaar omdat ze haar eerste twee toetsen heeft en als zij rechtstreeks van school naar het station gaat, kom ik daar ook naar toe en reizen we samen door.

Omdat het zomers aanvoelt, gaat Lizzie met haar fotocamera naar buiten om voor haar Kunst-toets morgen een opdracht af te maken. Ze maakt een serie foto’s van haar eigen schaduw tegen het gras, waarbij ze steeds een arm een paar centimeter verplaatst. Als ze alle foto’s afdrukt en achter elkaar laat zien, beweegt ze als in een film heel sierlijk haar arm in een ballet-technische “porte de bras.”

Ik neem ook mijn camera op en ga wat proberen met contrasten. Dat ik me daarbij als een insect in de vlierbloesem waan, of de grimmige stekels van een bruin-verdorde hulsttak als dienblad voor een madeliefje zie, maakt dat we samen een heerlijk uurtje doorbrengen. Niet alleen met het maken van de foto’s maar ook met het aan elkaar laten zien.

1422616_883427645061786_5791123021351270062_n

DSCN2839,1

’s Avonds in bed -ook ik ben er tegenwoordig vroeg in- denk ik de dag nog eens door. De opwelling om morgen ineens een paar uur met Lizzie weg te gaan, zoals we dat vorig weekend ook deden – in de regen naar Leeuwarden – is iets wat ik eigenlijk de afgelopen jaren niet heb kunnen doen. Toen Gijs nog niet ziek was, gewoon werkte en ik ook, moest alles strak gepland worden en tijdens de hele ziekteperiode was een uitje ook iets wat ruim van tevoren in de agenda aangetekend werd. En als er dan iets onverwachts kwam dan was het overleg tussen Gijs en mij een harmonieus automatisme. Gijs kon me terug fluiten als ik teveel hooi op mijn vork nam of als een opwelling of spontane actie eigenlijk niet zo goed uitkwam.

Er is niemand meer die me terug fluit. Alleen ikzelf moet waken over het “te veel of te snel..” Zoals ik alle beslissingen, hoe eenvoudig of ingrijpend ook, zelf moet nemen. En ook al weet ik dat ik het kan, het is niet prettig om het zelf te kunnen. Het haalt een stukje van het plezier om erover na te denken en te praten, weg. Maar ook dat hoort hierbij.

Ik doe het licht uit en hoor mijn mobieltje zoemen. Het is A. die aangeeft dat ze een paar dagen eerder terug zijn uit Zuid Frankrijk. Of ze morgenochtend Sam en Happy al kunnen komen halen. Ik antwoord: “Natuurlijk!!! Trusten in je eigen bed…” 

winterwatten

9/10 juni. “bij-knippen.”

Vandaag zou Laura haar these-presentatie hebben, maar vanwege tijdnood bij haar begeleidster is het naar de 19e verschoven. Aan de ene kant prettig, want zo kan ze nog wat puntjes op de I zetten. Aan de andere kant is het toch weer tien dagen later dan het allemaal gepland was.

Lizzie heeft een zogenaamde “actie-dag” op school, waarbij ze geen idee heeft wat er van haar verwacht wordt. Ze verwacht zelf wel dat het een erg lange dag gaat worden en het zou zomaar kunnen zijn dat ze pas tegen etenstijd thuis is.

Het is niet echt heel zonnig weer, dus ik hou me vandaag voornamelijk met binnenactiviteiten bezig, alhoewel ik er wel wat langer met de honden op uit trek. Iona slaapt veel en die moet ik echt wakker maken om mee te gaan, maar ik wil haar eigenlijk niet mee naar het water nemen omdat het al helemaal dichtgroeit met alg-achtige substanties. Normaal zou ik me daar eigenlijk nooit zorgen om maken, maar ik durf -zolang ik niet zeker ben van een dracht- geen enkel risico te nemen.

DSCN2547

Dus gaat ze met Kate en Gigha mee naar het maisveld. Althans, het veld waar de voorgaande jaren mais op stond en nu uit gras bestaat. Het stukje veld naast ons huis wordt al gemaaid, de mooie rijen hooi lijken alsof er een stofkam overheen is gegaan. Dat zagen we op de bergen in Schotland ook zo fraai.

DSCN2039

Ik zet, ondanks dat het fris is voor de tijd van het jaar, toch de trimtafel buiten. Drie van de logeerhondjes mogen een korter kapsel hebben en daar maak ik alvast een begin aan.

Als ik bijna klaar ben met Kate, komt Lizzie al thuis. De dag was veel minder lang dan ze vermoedde en dat maakt dat we bijtijds kunnen eten. Zoals gisterenavond gaat ze ook vandaag om negen uur naar bed. Ze bereid zich voor op de drukke toetsweek die gaat komen, door zoveel mogelijk rust te nemen. Ik kan dat alleen maar toejuichen: ze is consequent daarin.

Woensdag komt met wat beter weer. De zon schijnt en dat zorgt ervoor dat ik het vrolijke drietal vandaag helemaal kan “afmaken.” Als ik na de ochtendrituelen een kop koffie drink bij de computer, plopt er een alarmerend berichtje op mijn scherm naar boven. Een van de honden van M. is plotseling ziek en is hals over kop bij de dierenarts gebracht. M. is er niet gerust op en omdat S. haar echtgenoot, uitgerekend in deze week weg is moet ze de beslissing, die mogelijk een keuze van leven en dood zal zijn, zelf maken. We ‘praten” over en weer en ik beloof online te blijven zodat ze me elk mogelijk moment kan aanspreken. Telefoneren heeft geen zin: ze verwacht dat de dierenarts belt als er wel of niet iets gevonden wordt. Ik probeer haar zoveel mogelijk te troosten en steunen, maar er zit wel 1500 kilometer tussen ons. Zelf ben ik ook ongerust. Ik ben erg dol op de honden van M. en kan me niet voorstellen dat er een, zeker op zo’n jonge leeftijd, haar al zal ontvallen. Het klinkt allemaal niet echt goed en ik zou willen dat ik alle hoop en vertrouwen die ik in me had met een druk op de knop naar M. kon sturen.

Toch krijg ik na een dik uur een berichtje dat ze zich wat rustiger kan gaan voelen. De operatie is gelukt, gelukkig waren er geen ernstige dingen gevonden; voornamelijk niet de uitzaaiingen waarvoor men bang was. Met een beetje geluk mag ze haar lieveling aan het einde van de middag weer ophalen. Het hondje was er duidelijk nog niet aan toe om het leven bij M. en het roedel te verlaten.

Opnieuw bedenk ik me hoe bijzonder een vriendschap kan ontstaan en zich kan ontwikkelen. M. bedankt me voor mijn support, maar ik geef aan dat een bedankje helemaal niet nodig is. Dat is waar vrienden voor zijn. Zelfs met een zee ertussen. Dat doet me besluiten naar E. te bellen, die er echter niet is.

Ik kan verder gaan met het “bijknippen” van de hondjes en hoor later in de middag dat M. haar hondje bij de dierenkliniek kan gaan halen. In gedachte rijd ik met haar mee. Ze zal de auto nemen inplaats van haar bus zodat ze een comfortabel bedje op de achterbank kan maken. Gelukkig is het maar een kort ritje van een kwartier, de kliniek ligt aan de goede kant van Castle Douglas. Is dat gevoel wat ik erbij heb als ik aan het stadje denk, nou een vorm van  heimwee?

DSCN0654

Tegen de tijd dat ik in de avond de computer wil afsluiten, stuurt ze me nog even een foto van het patiëntje dat lekker in een mandje ligt, wat gekookte kip heeft kunnen eten en goed aan de beterende poot is. Aan beide kanten van de Noordzee gaan we gerust slapen.