Maandelijks archief: augustus 2015

20/21/22/23 augustus.

Laura stuurt me een berichtje dat ze in de avond naar huis komt. Lizzie’s schooldagen zijn lang en dat houdt in dat Laura vrijdag zelf ook kan werken aan haar stageverslag als ze bijtijds opstaat. Ik verheug me om haar weer om me heen te hebben, het breekt de lange schooldagen voor mij ook. We berichten wat over en weer, want Laura zou eerst om zes uur in het dorp zijn en dan naar het uitgiftepunt van De Streekboer komen, maar uiteindelijk moet ze langer werken dan ze wil en is ze er pas om zeven uur. Tegen de tijd dat ook ik thuis ben van mijn boerenboodschappen, is het half acht en dek ik de tafel in de tuin met allemaal lekkere hapjes. Een half uurtje later komt er puppenbezoek, terwijl de beide meisjes hun maaltijd genieten. 

Als de pups uitgebreid geknuffeld zijn, maak ik ook mijn avondmaaltijd af. We gaan lekker met de pups in de voortuin zitten, in de zacht wegkwijnende zon. De meisjes in de hangmat, ieder met en knuffelpup. Het voelt goed zo, ik doe even een gebedje naar “boven.” “Kijk, Gijs, we kunnen het allemaal wel. We hebben een mooi nest en kunnen daar blij om zijn… we kunnen ook blij zijn dat we samen zijn… maar… het is niet compleet, want jij bent er niet…”

22aug5Lizzie is moe, de eerste schoolweken zijn altijd zwaar. Ze gaat vroeg naar bed en Laura en ik kijken het laatste deel van een oude televisieserie, die we samen gevolgd hadden. 

Vrijdagochtend besteden we aan de noodzakelijke werkzaamheden. Voor mij is dat voornamelijk het schoonmaken van de ren, de vele, vele wassen die gedraaid en gedroogd moeten worden, het dweilen van de kamer en het verzorgen van alle honden, groot en klein. Laura heeft zich aan de eettafel geïnstalleerd met haar laptop en telefoon en schrijft aan haar verslag. Het is droog buiten en daarom zet ik de pups in de grote ren. Een goede kennis komt, die voor mij van de foto van Jock een prachtige tekening heeft gemaakt. Ik wil hem graag naar M. in Schotland opsturen. Ze knuffelt puppen en we praten even bij, alhoewel ze in en dorp verderop woon, zien we elkaar maar heel af en toe. De tekening en de puppen zijn eindelijk goede redenen om elkaar weer te treffen.

 

Later in de middag gaan Laura en ik even een uurtje snel op en neer naar Heerenveen. Ik heb voer voor de papegaai nodig en wil een lijst voor de tekening kopen, zodat ik het in het geheel kan opsturen. 

Het is vreemd om de pups “alleen” te laten, buiten, maar we zijn met de eerstvolgende bus weer terug. Ze slapen en ze kunnen als ze wakker worden geen kant meer op. Ik laat Iona in de tuin bij de ren, maar biedt haar ook de mogelijkheid om naar binnen in het kantoortje te gaan. Het voelt vreemd om weg te gaan maar ook dat moet toch een keer gebeuren. Dat heet loslaten, zeg ik tegen mezelf. Als Lizzie om zes uur thuis is, eten we met zijn drieën en besteden we de avond aan een aantal afleveringen van Grey’s Anatomy.  Dat is een vastigheid in ons beperkte gezinsleven en ik hoop heel erg dat we dat toch nog lang kunnen volhouden. Als we volgend jaar alledrie onze eigen kant op gaan, zou het heerlijk zijn als we toch regelmatig zo samen kunnen zijn…

Zaterdag is de puppenmiddag en beide meisjes staan bijtijds op, zodat ze me kunnen helpen met de voorbereidingen. Ze bakken allebei iets en Laura gaat, nadat ze nog de laatste boodschappen voor me heeft gedaan, een kommetje bramen plukken om er wat jam van te maken bij haar versgebakken scones.

22aug4

Het is een zonovergoten middag en dat is heerlijk. Voor de aanstaande pupeigenaren, omdat ze de hondjes dan met veel ruimte om hen heen kunnen zien, voor de pups, omdat het buiten nou eenmaal zoveel prettiger is dan in de ren binnen en voor mij, omdat we dan niet de hele huiskamer vol bezoek hebben. Een zomernest is werkelijk heel erg fijn.

De middag vliegt om en omdat Laura in de avond in Amsterdam moet zijn kan ze met onze vriendinnen meerijden, die hun hond Bikkel hebben opgehaald en die nu ook tot de “aanstaande pupkopers” horen. 

Lizzie heeft niet echt trek in een hele maaltijd, ze is niet helemaal in een goed “velletje” wat ik rechtstreeks op het vertrek van Laura kan zetten. Ze zit, ondanks het stralende weer” in de huiskamer en als ik even naar binnen loop om iets te drinken te pakken, zie ik dat ze op de bank met Skye op haar schoot in slaap is gevallen. Vermoedelijk had ze troost nodig: Skye voelt dat feilloos aan. Ik laat haar slapen en ga in het zwembad liggen. Het water is koud, maar al snel voelt het heerlijk aan en ik neem een half uur helemaal voor mezelf. Dan ben ik opgeladen en is het alweer puppen-verzorgings-tijd.

22aug13

Lizzie zou zondag met een vriendinnetje naar een oogstfeest gaan, om daar te helpen met de verkoop van moestuingroenten en jams, maar ze voelt zich nog steeds niet lekker en daarom besteden we de zondag in alle rust samen. Ze doet haar huiswerk, slaapt uit en leest veel en ik laat haar maar een beetje. Ook dit hoort bij het wennen aan school. In de middag neem ik een paar grote honden mee voor een lange wandeling door de velden, maar tot mijn verbazing is het allemaal met lint afgezet en mogen we er niet langs van een man in een reflecterend jasje. Eerst denk ik dat er iets van een sportevenement is, maar dan begrijp ik dat er een ongeluk gebeurd is en dat het veld waar ik met de honden wil lopen, uitgekamd gaat worden, omdat er naar sporen en bewijs wordt gezocht. Wat het delict is, weet ik niet, maar ik draai me om en ga de andere kant op. Een heel andere route is voor de honden ook wel eens prettig en alles bij elkaar zijn we ruim twee en een half uur van huis, zodat ik meteen de pups alweer kan voeden als ik terug ben. Ook vandaag heeft Lizzie niet veel trek in eten en ik ga nog even op de fiets naar de supermarkt om wat ingrediënten te halen voor een lasagneschotel waar ze wel trek in heeft.

Het weekend is over als ik zeer bijtijds alle dieren voor de nacht heb verzorgd en ik zeker weet dat Lizzie rustig slaapt.

20 aug1

19 augustus. Begin.

Het begin van het nieuwe schooljaar start met regen. Zodanig, dat Lizzie in de vroege ochtend al voor het eerste dilemma staat: ze wil haar leuke colbertje aan, maar moet daar werkelijk dat lelijke regenpak overheen? Tijdens het ontbijt kijkt ze naar de weersverwachting en ziet dat de regen vermoedelijk snel ophoudt. Een wolkje met een zonnetje erachter geeft hoop. Ze laat het regenpak thuis en doet het jasje in haar tas, zodat ze et op school meteen aan kan trekken.

Alhoewel ik de afgelopen weken veel alleen ben geweest, toen Lizzie op vakantie was, of naar haar vriendinnen, is het ook voor mij wennen aan het gareel waarin we de komende maanden zullen zitten. Maar het zal niet een heel schooljaar zijn: Lizzie heeft haar examens al na de voorjaarsvakantie en mist zo een deel van het jaar. Het opgejaagde gevoel versterkt zich bij die gedachte: we moeten ook zorgen dat Lizzie al haar acties gaat organiseren om het geld voor haar reis met World Servants bij elkaar te krijgen… en ook dat moet binnen een half jaar gerealiseerd zijn. De moed zinkt me zo nu en dan in de schoenen als ik aan die dingen denk. Ik spreek mezelf streng toe: doorgaan en niet wanhopen, daar heb ik niets aan.  En daarom zet ik de ezels buiten, maak ik een wandeling met een groep honden, voer Iona en verschoon de ren van de pups. Zet de was aan en kijk naar de lucht: nog steeds teveel wolken om de pups buiten te zetten en grasmaaien is helemaal geen optie met al die nattigheid. Een nieuwe dagindeling aan het begin van het schooljaar heb ik dus niet nodig. Alvast een ding waar ik me geen zorgen om hoef te maken, er is genoeg dagelijks terugkerend werk waar niet over nagedacht hoeft te worden.

Lizzie komt moe en onder de indruk van haar eerste schooldag thuis. Het was wennen om weer bijna een uur naar school te fietsen maar haar conditie is in de vakantie niet afgenomen. Dus de fietstocht viel haar mee. Maar er zijn veel veranderingen op school gaande, een verbouwing, een nieuw samengestelde klas, een rooster dat op geen stukken na klopt en binnen twee weken al veranderd zal gaan worden. En ze heeft al meteen huiswerk, wiskunde, wat niet de meest fijne start is.

We eten bijtijds, zodat Lizzie nog wat aan de moeilijke vraagstukken kan werken alvorens we samen de woensdag-avond-detective gaan zien. Het is al een oudere aflevering van Lewis, maar het doet ons beiden wat. Niet alleen omdat we vroeger graag met zijn drieën naar een detective keken, maar ook omdat de inhoud van de aflevering draait om de soms gecompliceerde verhouding tussen een vader en zijn kind.

Na “Lewis” drinkt Lizzie nog een beker warme melk en gaat dan naar bed. Ook daarin moeten we weer onze vaste patronen gaan oppakken. Ik breng de ezels nog een emmer water voor de nacht, trek de hondendames hun reflecterende vestjes aan voor een loopje en als ik terug ben wil ik Iona voor de laatste keer vandaag nog even bij de pups laten om te voeden. dan hoor ik voetstappen in de gang en staat Lizzie ineens in de keuken. “Mam…” zegt ze. ik kijk op en zie een betraand gezichtje. “Ik kan niet slapen…” Ik ga naar haar toe en sla mijn armen om haar heen. “Ik mis papa zo…” snikt ze ineens luidop. “Ik wil hem zoveel vertellen, nu school weer is begonnen en ik examen ga doen…”

Het is zo begrijpelijk en ik kan zo weinig voor haar doen. Ik laat haar wat huilen en stel dan voor dat ze even bij de puppen kruipt, zoals vroeger als ze verdrietig was. Ze heeft bij een nestje pups gehuild toen onze ezel Jenny was overleden en regelmatig toen Gijs ziek was. Puppen troosten en ook nu slaat ze een fleece deken om zich heen en gaat tussen de pupjes liggen, die dat heel interessant vinden en over haar heen klimmen en buitelen. Dat tovert weer een glimlach door de tranen heen en daarna kan ze rustig gaan slapen. 

26aug1

18 augustus. Van die momenten.

Lizzie slaapt uit; “voor de laatste keer,” en gaat in de middag naar haar vriendinnen omdat ze dan nog een keer met zijn zessen zullen zijn. Omdat klasindelingen, roosters, bijbaantjes, sportclubs, zittenblijven en schoolverlaten hen uit elkaar heeft gehaald, willen ze proberen zo nu en dan toch af te spreken en vandaag lijkt daar het ideale moment voor. Iedereen kan.

Ik ben dus alleen vanmiddag en ga boodschappen doen als de pups slapen.. 

Ik zet mijn fiets bij de supermarkt in het rek, nadat ik oud papier en glaswerk in de desbetreffende bakken heb gedaan en ik loop via de planten naar de winkelwagentjes. Achter me hoor ik iemand op hoge toon praten: “Ik heb je het al zo vaak gezegd. Stuk verdriet…” Er klinkt frustratie en boosheid in de stem en onwillekeurig kijk ik om. Ik zie een knappe, heel goed geconserveerde vrouw van mijn leeftijd en terwijl haar toon verried dat ze het tegen haar mogelijke puberzoon zou hebben, zie ik dat ze met vlammende ogen naar een man kijkt. Een bruinverbrande, even knappe, even goed geconserveerde man, ook van mijn leeftijd, met misschien net een paar rimpels teveel rond zijn ogen die verraden dat hij wat vaker vroeg begint met zijn eerste zakenborrel. 

Ik neem me altijd voor niet op het eerste gezicht of op de eerste indruk af te gaan maar tegelijkertijd is juist mijn eerste gevoel vaak het beste. Daarnaast neem ik me altijd voor niet te generaliseren en dat is precies waar ik me nu schuldig aan maak, als ik zie dat ze uit een mooie, klassieke Porsche cabriolet zijn gestapt.

Ik loop naar binnen en hoor het stel achter me kijven en mopperen op elkaar. Bij de groenten, bij het brood, bij het vlees en het zuivelschap. Het is onaangenaam om te horen, want ze lijken elkaar op te zwepen met een felheid die vanuit meer dan een oppervlakkige wrevel lijkt te zijn ontstaan.

Ik doe de boodschappen die mijn huishouden momenteel nodig heeft: rijstebloem voor puppenpap, extra keukenrollen, bruinbrood en pindakaas. Het laatste voor Iona, want Lizzie en ik eten er nauwelijks van terwijl we het vroeger altijd in huis hadden en er per week zeker een pot doorheen ging. Ik heb ook geitenmelk voor de pups nodig, want de geitenboer kan momenteel niets missen vanwege zijn kaasproductie en de poedervorm is op.

Dan kom ik bij de vriesvakken waar ik een stapel pakjes hondenvlees pak. Ik ga met mijn karretje bij de kassa staan en hoor weer de bittere stem van de vrouw iets meer dan onvriendelijks naar de man snauwen. Als ik mijn spullen heb betaald en in mijn tas wil laden, begint het meisje achter de kassa aan de boodschappen van het ruziënde stel. De vrouw loopt terug omdat ze nog iets is vergeten en dan zegt de man tegen het meisje: “Natuurlijk is zij er met de portemonnee vandoor. Altijd hetzelfde met haar. We zullen moeten wachten tot mevrouw terug is..” Ik kijk nog even over mijn schouder. Maakt hij nu een misplaatste grap of meent hij het echt, zet hij zijn vrouw werkelijk zo te kijk tegenover een vreemde? Hij lacht naar het meisje maar zijn ogen lachen niet mee. “En hoe is het met jou vandaag? Heb je er een beetje zin in?” vraagt hij op een niet mis te verstane, flirterige, onprettige manier. Het meisje kleurt tot diep in haar hals en mijn tassen zijn vol.

Ik loop naar buiten. Op het parkeerterrein staat geen zilvergrijze auto met een zieke man erin die naar me toe rijdt, de deur open doet, zodat ik de boodschappentassen in kan laden. Ik ga naar mijn fiets en zet de hele zware tas in het mandje, worstel om het zo vast te zetten dat ik het winkelwagentje terug kan rijden zonder dat mijn topzware fiets omvalt. De andere tas hang ik aan het stuur.

De man en de vrouw komen met hun winkelwagentje naar buiten, zetten de tas in de auto en laten het karretje staan. Als ik op wil stappen en de fietsplaats af wil gaan, trekt de man heel hard op en laat me geen ruimte. Met brullende motor schiet de auto vooruit en snijdt me, om als eerste de straat op te gaan. Een pluimpje rook van de oude auto blijft achter.

De scherpste gedachte die me tijdens deze voorstelling bezig hield was: “Wat kunnen mensen elkaars leven verzieken. Waarom zijn ze niet blij dat ze elkaar nog hebben? Waarom kijken ze niet naar elkaar met ogen van vreemden, van toen ze nog naar elkaar keken, waarom zien ze de luxe inhoud van hun winkelwagentje niet, hun mooie tweepersoonsauto, hun bestaan samen? “

Ik trap mijn zware fiets naar huis. Waar het op enthousiast blaffende honden stil is en waar niet geruzied kan worden.

klavertje geluk

15/16/17 augustus. Bezoek.

De eerste puppenmiddag breekt aan. Niet het stralende weer wat ik graag had gezien, maar grauw en regenachtig. Het is geen weer om de pups de hele middag buiten te hebben. Bij onze eerste nesten hadden we de pups altijd in de huiskamer en was het erg druk: gezinnen met meerdere kinderen, Gijs die tussen het bezoek door manoeuvreerde met zijn camera’s, een tafel vol koffie, thee, limonade en snoepgoed. Omdat de beide dames hond grote nesten hadden: 11 en 9, hadden we evenredig grote bezoekersaantallen (ik klink als een Schouwburgdirecteur!) Bij de nesten van 2013 en 2014 hebben we wel veel buiten kunnen zijn, en dat was altijd een genot, omdat het zoveel gemakkelijker en meer ontspannen is.

mamakind1

Dit nest heeft wat de samenstelling van de aanstaande pupkopers betreft, een heel andere sfeer. Er gaan twee pups naar mensen die al een hondje van ons hebben uit de eerste nesten, inmiddels goede vrienden geworden en daardoor kennen ze de gang van zaken rondom de puppenmiddagen. Omdat wij zelf een hondje aanhouden en er een naar Engeland gaat, zijn er sowieso al veel minder mensen op de middag.

Zo komt het dat het eerste “open huis” vrijwel exclusief lijkt voor onze Belgische vriendinnen, die halsreikend hebben uitgezien na deze dag. Zij waren met ons al vorig jaar in “blijde” verwachting en hebben net als wij vorig jaar met de enorme teleurstelling te kampen gehad. Maar het geduld is beloond en hier zijn ze dan: ieder met een pup op schoot. 

Later op de middag komt een echtpaar dat ik via mail en telefoon heb gesproken, maar waarvan ik bij het eerste moment dat ze binnen stappen al weet: het hondje dat naar hen toe gaat zal een gelukkig leven gaan krijgen. Lizzie heeft een paar vriendinnetjes uitgenodigd, en die worden gebracht door hun familie, zodat er -ondanks weinig bezoek van de pupkopers- toch niet aan belangstelling ontbreekt. Ik maak een grote pan pasta met tomaten/muntsaus, zodat Lizzie en de meisjes met zijn allen op haar kamer kunnen eten en ik met de Belgische gasten, die een Bed and Breakfast-overnachting in de buurt hebben geboekt.

Ik prijs me gelukkig dat al onze pups zo heerlijk terecht zijn gekomen en terecht gaan komen en dat we daardoor ook een grote kring dierbare mensen om ons heen hebben gekregen. Ik hoop dat ik mezelf en Gijs nooit hoef te verloochenen om een pup te verkopen aan “zomaar” mensen waar ik gevoelsmatig niets mee heb… Natuurlijk kunnen we niet met iedereen even innig contact houden, maar de reis naar Schotland was onmogelijk geweest zonder pupkopers zoals H. en A. En dat is werkelijk een zegen, zo mooi.

Zondag wordt Bowie opgehaald. Toen hij werd gebracht waren de pups net twee dagen oud en heb ik het meisje dat bij Bowie hoort, beloofd dat ze de pups vandaag kon zien.

buiten19-8

 

Met grote, verwachtingsvolle ogen stapt ze de kamer binnen. Ik heb alle honden behalve Iona en Bowie buiten gezet, zodat ze rustig op een stoel kan zitten en de pups allemaal hun vlees kan geven. Een stralend snoetje als ze steeds een nieuw pupje aangereikt krijgt. Ondertussen memoreer ik met haar vader dat het zeker de zevende keer is dat Bowie hier op vakantie is geweest. Hij hoopt dat  Bowie volgende zomer weer kan komen. Met een brok in mijn keel beaam ik dat ik dat ook hoop. Maar dan zijn we een jaar verder, waarin er echt iets moet gebeuren, wil ik het hier kunnen handhaven. Lizzie wordt over 11 maanden al 18. Dus we krijgen nog maar 10 keer onze ANW uitkering…..

Het bezoek van Maandag is van een heel andere aard. Niet eens voor de puppies… nee, er komt een dame uit België voor onze Jane. Onze senior van ruim 13 jaar heeft, voordat ze bij ons kwam, het hart gestolen van de moeder van degene die haar tijdelijk opving. Er was geen gelegenheid voor haar om Jane zelf op te nemen en Jane was er toen vooral geestelijk slecht aan toe. In al die tijd heeft M. haar via mijn columns en blogs gevolgd en nu het moment rijp bedacht om haar eens op te zoeken.

We beleven een genoeglijk uurtje, waarin Jane veel knuffels krijgt maar ook de pups niet worden vergeten, waarin we een aantal gemeenschappelijke ervaringen delen en waarin opnieuw een band is ontstaan.

heart

Ondertussen is Lizzie zich met haar vriendinnen op school aan het voorbereiden. Ze gaat naar Heerenveen omdat ze nog een nieuw gymbroekje, een regenpak en wat schriften nodig heeft en zo glijden we naar het einde van haar zomervakantie.

13/14 augustus. Tijdig verhuizen.

Ondanks dat het huis vol is met honden en de pups hun lieve aandacht vragen, moet ik wennen aan het feit dat Balou er niet meer is. Het was qua formaat een grote hond en de talloze keren op een dag dat ik hem overeind moest helpen en op zijn poten moest zetten, heeft voor een ontelbare hoeveelheid buk-oefeningen gezorgd. Daarnaast was hij natuurlijk deels ook incontinent, dus de vele keukenrollen en het vele dweilen, vijf maanden lang, dat valt allemaal weg. Maar ook de vertedering als hij als grote lummel tussen de kleine teefjes om iets lekkers bedelde en zijn onbeholpen gestrompel naar de tuin, waar hij zich vergenoegd liet vallen in het gras en waar hij knorrend van plezier kon liggen rollen. 

Balou was hier vijf maanden…. en Gijs weet nergens van. Weer zoiets waardoor je met de neus op de feiten wordt gedrukt: het leven gaat door en is eindig: de opvang van deze twee honden is voorbij, een herinnering, en die herinnering is gemaakt in het tijdperk ná Gijs. 

Geen wonder dat ik een bepaalde geraaktheid mis, de tijd gaat te hard voorbij. Gijs verdwijnt te snel.

Het is eindelijk weer echt warm zomerweer en ik besluit samen met Lizzie de pups even naar buiten in de grote ren te doen. Morgen zullen ze de werpkist verruilen voor de huiskamer-ren, dus een verandering moeten ze wel aankunnen. Ik leg een zacht kleed over de tegels en Lizzie loopt ze alle acht naar buiten. De ren is groot genoeg dat zij er languit bij kan gaan liggen en de kleintjes zijn in het begin wat pieperig en onrustig, maar als ze over Lizzie heen kruipen en merken dat ze geaaid worden, gaan ze op onderzoek uit. Als ze allemaal in een hoekje op elkaar gestapeld in slaap vallen brengen we ze weer naar binnen; de nattigheid en kilte van de afgelopen dagen zit nog in de tegels en we willen niet dat het opkruipt. 

achterkant2

De rest van de dag hebben we geen kind aan hen… helemaal niet als ze tegen het einde van de middag nog even een klein uurtje buiten zijn.

voorkant2

Vrijdag wordt er aan het einde van de middag een hondje opgehaald en Lizzie gaat naar school om haar boeken te halen. 

Het is weer zo’n ijkpunt in het jaar: het begin van haar examenjaar. De hoogste klas en het hoogste niveau, zes gymnasium. Waar is het kleine meisje gebleven, dat jaren geleden heel vroeg op een ochtend aan ons bed stond in een vakantiehuisje en met een helder stemmetje vroeg: “Papa, waarom zit er “everwicht” in stenen?” 

Was ik me gisteren ineens weer zo afschuwelijk bewust van de snelheid waarmee de tijd aan ons voorbij gaat, deze overpeinzingen doen me met een ademteug happen naar de angst voor het volgende jaar: immers, over 11 maanden wordt Lizzie 18 en vervalt ons recht op de Algemene Nabestaanden Wet en de kinderbijslag. Dan moet ik het huis verkopen en beduidend goedkoper gaan wonen, want de realiteit laat me zien dat ik tussen nu en dan onmogelijk een inkomen van 750 euro per maand extra kan vergaren.

Het is een knijpende cirkel, waarin ik me bevind. Als 54 jarige is er zeker hier in de omgeving nauwelijks werk te vinden en moet ik het naast de ANW vooralsnog van de honden-opvang hebben. Maar als ik gedwongen moet verhuizen kan ik onmogelijk het hondengebeuren handhaven en dan vervalt alles wat Gijs en ik hebben opgebouwd. Ik moet er niet aan denken, dan zinkt de moed me in de schoenen en wil ik het liefst in de tuin gaan zitten, armen om mijn knieën en als een kind een deuntje gaan huilen. Maar ik moet er wel aan denken, want er moet een oplossing gevonden worden.

Belangrijk is dat ik in de komende maanden me nog weer breder moet gaan oriënteren op de visie van mijn persoonlijke toekomst. Wil ik die hier zien, dan moet ik ervoor zorgen dat het mogelijk blijft door van alles aan te boren om mijn bestaan hier te kunnen verzekeren. Of zie ik de toekomst terug in het westen, in een kleine huurwoning, een ander leven. En ander werk? En mijn honden dan? 11 maanden is zo’n ontzettend korte tijd, ik kan niet gaan wachten tot er een betere tijd aankomt. 

Ik voel me opnieuw opgejaagd en zorgelijk voor de toekomst. Zoals in de tijd dat Gijs ziek was.

De pups doorstaan hun verhuizing naar de huiskamer-ren prima en de werpkist is weer leeg: het kraamkamertje weer nutteloos. Een verhuizing met een weemoedig accent.  Zal die ooit weer bevolkt gaan worden?

14 aug verhuizing1

Als in de vroege avond het logeerhondje is opgehaald, Lizzie haar minder gunstige rooster doorneemt en ik het laatste slokje whisky van mijn Schotse fles heb ingeschonken, kijkt ik opnieuw naar de spelende pups in de avondzon. Dit nestje brengt financieel minder op dan de vorige nesten omdat ik er zelf een aan hou, omdat een van de pups nieuwe dierenartskosten met zich mee gaat brengen en omdat ik de strop van de vorige gemiste dekking toch ook moet doorrekenen, met alle extra’s van dien. Van de opbrengsten van deze pups zullen Laura, Lizzie en ik de laatste wens van Gijs inwilligen en naar Guernsey en Herm afreizen om hem daar los te laten. Zijn laatste wens. Dan is de cirkel van dit nestje helemaal rond. En heeft Gijs niets meer te wensen over…en wij niets meer in te willigen, dan moeten we het helemaal zonder hem doen.

Ik neem een nipje van de heerlijke whisky, in de tuin, toost in gedachten met Gijs die hier ook zo van kon genieten en onderwijl kijk ik naar de spelende grote honden. Zowel Skye als Islay mogen ieder nog een laatste nest. Ze zijn beide gezond en sterk en nog jong genoeg. Ze zijn beide uitstekende moeders, ze hebben beide gezonde, leuke, mooie nesten voortgebracht. Voor eventuele pups van Skye zijn nu al meerdere gegadigden, mensen die willen wachten op een reutje en mensen voor wie de pups van Iona te vroeg kwamen…. misschien dat ik toch nog niet moet wanhopen en dat Skye en Islay me uitstel van executie kunnen gaan bieden. 

Ik neem de allerlaatste slok van het gouden drankje uit Schotland. Een glas leeg, een tijd voorbij.

DSCN3921

10/11/12 augustus. Razendsnel..

…. gaan de dagen in de kraamkamer voorbij. Zo snel, dat ik me met een schok realiseer dat het bijna twee maanden geleden is, dat ik mijn bril met varifocale glazen heb gehaald. De garantietermijn loopt met zestig dagen af, dus ik moet een beslissing nemen: behalve de flinke valpartij heeft het me niets gebracht. Ik kan er niet goed mee “werken,” lezen en schrijven en bloggen enz. Nu Lizzie weer thuis is, kan ik wat gemakkelijker de deur uit en ik neem dinsdag de bus naar Heerenveen. Er moet wel een afspraak gemaakt worden, maar die is een uurtje later, dus ik doe eerst de gewone boodschappen en ga daarna naar de opticien. De man die me de bril destijds aan heeft gemeten, neemt nu allerlei zaken met me door. Hij vraagt of ik tevreden ben met het montuur en ik beaam dat.”Vaak komen mensen binnen hun garantie-tijd terug maar dan is het omdat het montuur hen niet aan staat en dat kost ons veel geld..” verklaart hij de vraag. Nee, ik ben heel blij met het montuur maar word duizelig van de glazen.

Hij bekijkt het een en ander, laat me stukjes lezen, brengt stippen aan op de glazen en neemt de bril na al deze handelingen mee naar achter. Komt dan terug en snapt mijn probleem: het “lees-stuk” van het glas is eigenlijk te klein, waardoor het midden-afstand-deel te veel is en ik daardoor met dichtbij niet goed kan focussen. Opnieuw wordt er van alles bekeken en dan nemen we een besluit: het middengedeelte zal eruit gehaald worden, zodat het glas nog maar uit twee afstandsdelen komt te bestaan. Eventueel zou ik dan een tweede bril erbij kunnen nemen voor wanneer ik met de computer werk.  We gaan dit proberen en over twee weken zijn de glazen klaar.

Morgen zijn de pups drie weken en daarom gaan we ze hun eerste hapjes pap laten eten. Dat is altijd een feest, zeker de eerste keer omdat de kleintjes de nieuwe dingen nog niet snappen en meestal zwemmen in hun eerste papbordje. Zo ook dit keer. ik kan de hele werpkist verschonen en alle pups kleven en plakken, Iona heeft er een klus aan om de pups allemaal schoon te likken. Het valt me op dat ze een smal snoetje krijgt en ondanks dat er nu pap wordt bijgegeven en dat in de komende dagen opgevoerd gaat worden, moet ik Iona’s dieet ook weer wat verhogen. Ik kook een pan macaroni, waar ik haar vlees wat mee verrijk. En ze mag de papschaal leeg likken.

Als ik de laatste avondwandeling heb gedaan met de grote groep honden, zie ik de oude Balou op het kussen vreemde draaibewegingen met zijn kop maken. Hij ligt zich graag te schurken, maar dit is anders. Er ligt een dikke plas taai, wit schuim naast zijn bek. Hij is, al zo lang als hij bij ons is, niet volledig zindelijk en hij laat zijn ontlasting gaan, maar nu is er wel erg veel viezigheid om hem heen. Ik probeer hem op de poten te helpen, ook iets wat ik al maanden moet doen, maar nu zakt hij terug op de grond en blijft niet staan. Ik ruim de rommel op en hijs hem nogmaals op, doe hem een lijntje om en ook een om zijn buik, zodat ik hem mee naar buiten kan nemen. Ik loop een klein stukje met hem, een heel kort stukje en dan merk ik dat hij terug wil. Het is teveel voor hem.

Terug in de huiskamer laat hij zich weer in de mand vallen en net als ik alle lichten uitdoe, zie ik dat hij weer een vreemde aanval krijgt, die het meeste lijkt op de epilepsie, zoals ik bij Sammie en Jimmy zag, vorig jaar. Beide honden zijn er niet meer. Als Balou weer het dikke schuim opgeeft weet ik het zeker: hij is aan het einde gekomen. Morgenochtend maar eens bellen met de dierenarts. 

balou

 

Vroeg in de ochtend, als Iona haar drie-weken-oude kroost heeft gevoed, bel ik met de dierenkliniek en leg uit wat me bij Balou zorgen geeft. Ook  deze ochtend zie ik aan de rommel om hem heen dat hij een van de aanvallen heeft gehad en dit is voor mij echt de laatste druppel. Ik laat aan zijn voormalige eigenaren weten dat hij hard ziek is en dat ik zelf eigenlijk nog maar een hondvriendelijke oplossing voor Balou’s problemen weet.  Ik overleg met de dierenarts en ze raadt me aan om vanmiddag de knoop door te hakken. Lieve H. heeft aangeboden me te rijden, opnieuw een zware gang naar een dierenarts. Dit is de zoveelste keer dat ze met me mee gaat en het is allesbehalve een leuk ritje.

De hele dag staat in het teken van het naderende afscheid en als H. de auto voorrijdt, ben ik er aan toe. In de kliniek moeten we nog een tijd wachten. Balou kan niet gaan zitten of liggen en als ik binnen wordt geroepen, ziet de dierenarts hoe ontzettend slecht hij beweegt. Ze kijkt in de computer: weet dat halfbroer Max in mei al zijn ogen sloot en ze ze gebruikt vrijwel dezelfde woorden als haar collega, bij Max: “ik sta er helemaal achter, dit is geen goed leven meer voor deze kerel…”

Balou zakt razendsnel weg, zo snel als de tijd, en ik blijf bij hem zitten totdat ik zeker weet dat zijn hart stil staat. Het is, buiten het kleine pupje om, de zeventiende keer dat ik bij het sterven van een dierbare hond zit en ik merk dat mijn tranen opgedroogd zijn. Het is eigenlijk teveel… 

Het is de hele dag bewolkt geweest en pas tegen acht uur begint het wat helderder te worden. Lizzie en ik willen vanavond naar de sterrenregen kijken, als de bewolking dat toelaat.

Om tien uur zet ik de ezels binnen en zie dan dat de hemel zo helder is, dat er al sterren aan het firmament beginnen te pinkelen. We slepen een dik hondenkussen naar buiten, nemen een lekker drankje mee en doen onze joggingbroeken aan. En gaan op onze rug in het gras liggen kijken. Tegen de tijd dat ik drie “vallende sterren” heb gezien, is Lizzie al op een score van elf, maar dat kan de pret niet drukken. Het is mooi om zo samen in het donker te liggen, wat te praten en af en toe naar elkaar te wijzen: “Ja, Daar!” 

Na middernacht gaan we naar binnen. Lizzie gaat naar bed en ik geef Iona nog een nachtsnack en verzorg de papegaai. Het gaat allemaal razendsnel…

8/9 augustus. Kind thuis en test.

Zaterdag blijf ik het lichte grijnsgevoel houden, na het etentje van gisterenavond. Er moet natuurlijk weer veel gewassen worden, met de twee reuen erbij is het een extra wandeling die ik graag doe maar die me ook anderhalf uur meer kost, dus ik ga pas weg als ik zeker weet dat Iona de pups heeft gevoed en ze met volle buikjes tevreden liggen te slapen. Het is prettig om het zo te kunnen doen, volledig in het ritme van Iona en de pups en dat ik daardoor op de meest vreemde tijden buiten ben of juist niet, dat doet er weinig toe. Mijn eetritme was deze dagen ook anders dan anders, maar dat deerde niemand. Vanaf vandaag moet daar weer structuur in komen want mijn kind moet op tijd gevoed worden, zeker als ze over een week weer naar school gaat.

In de middag, als ik de pups heb verschoond en de derde was draait, valt mijn oog op een berichtje dat blijkbaar vanmorgen al verstuurd was: Lizzie komt om negen uur thuis. Ik neem aan dat ze dan al wel gegeten heeft, maar ik moet toch nog boodschappen doen dus ik neem een extra stokbroodje mee voor als ze nog wat wil knabbelen.

Ik sta op het punt om met Bikkel naar de bushalte te lopen om haar op te pikken in de avond, als ik stemmen hoor en zie dat ze samen met Laura haar tassen uit de auto van M. hijst. hij was zo lief om haar naar huis te brengen, een grote omweg van Harlingen naar Amsterdam. Maar een kop koffie en een blik op de puppies is de prijs die we daarvoor moeten betalen en dat is geen probleem, natuurlijk. Ze zien er alledrie goed uit, heerlijke zongebruinde gezichten maar ik zie bij Laura iets wat niet bij een opgewekte, uitgeruste vakantieganger hoort. Als ze aangeeft dat ze ook wel vaker heeft moeten huilen, dan klopt mijn idee. Helemaal zonnig was het dus niet voor haar.

Het is fijn om Lizzie weer om me heen te hebben, te horen vertellen, ja, ze heeft nog wel trek in een stukje stokbrood met de kruidenkaas van de boer en een groot glas limonade erbij. Er ligt weer nieuwe was,  er staan tassen in het klompenhok en het huis is niet meer exclusief van de honden en mijzelf.

Ze gaat nog even in de werpkist bij de puppies zitten en samen doen we de laatste weegsessie van de dag. 

Zondag begint mijn dag erg vroeg, omdat ik om kwart over tien alle honden heb uitgelaten en verzorgd heb, de ezels buiten heb staan en een tas heb ingepakt met spullen. Ik maak Lizzie wakker, die in het kraamkamertje wat gaat liggen bijkomen en lezen en dan stap ik op de bus. Een dik half uur later stapt J. daar ook in en reizen we samen door naar Assen en nemen daar de trein naar Groningen. Daar worden we opgehaald door de baas van het hondje Donder, zus van Iona, waarvan we de pups vandaag gaan bekijken en testen. Die zijn inmiddels zeven weken en bijna klaar om naar hun eigen nieuwe huizen te gaan.  

Via een omweg komen we in een pittoresk, Gronings dorpje en gaan we een even pittoreske, door rozen overwoekerde voortuin in. Het huis, waar Donder woont is een mengelmoes van een oude authentieke boerderij, een Zwitsers chalet en Villa Kakelbont. Overal kleur, overal oud hout, overal schilderijen, hoekjes en nisjes waar je ogen te kort komt omdat er mooie dingen te zien zijn. Het ademt de sfeer uit van mijn persoonlijke verleden, toen ik als jong meisje in een klein huisje op het platteland in Denemarken logeerde, om dagelijks met de trein naar Kopenhagen te reizen voor mijn balletlessen. Dat huisje was in dezelfde tinten geschilderd: okergeel, flessengroen, bordeauxrood. Overal schilderijen en oude muziekinstrumenten aan de muur, vazen met rozen en groen, oud aardewerk.. en ook dat huis was een lust voor het oog. 

We lopen door het huis naar een diepe tuin, waar aan een grote, houten tafel M. en haar man en dochtertje zijn. Ze hebben de verzorgers van de reu meegenomen en Chap, de reu zelf, om alle pups te bekijken en het is goed om hen te zien en te omhelzen, dat was alweer te lang geleden. De eigenaresse van Donder begroet me enthousiast, laat koffie voor me aanrukken en houdt dan een klein toespraakje, waarin ze M. en mij bedankt voor onze hulp bij de totstandkoming en opgroei van dit nestje. We krijgen allebei een mooie klimroos, een fles wijn en lekkere chocola en dan zijn de officiële woorden gezegd en gaan we na de koffie met de pups aan de gang. m. zet de op tafel om te kijken naar het exterieur en omdat het er toch acht zijn en we een wat beperkte tijd hebben, ga ik ondertussen de karaktertest bij de pups afnemen. 

De tuin van de familie O. is zo mogelijk nog specialer en mooier dan hun huis en het is enorm uitgestrekt. Overal bomen met boomhutten erin, kleine stukjes gras, overal rozen en bloeiende planten, houten bruggetjes, stroompjes, vijvertjes, houtwallen. Een walhalla voor een hond en zelden heb ik zulke vrij losscharrelende pups gezien die overal in holletjes, hoekjes en plekjes liggen. Wat een mooie wereld voor die kleine hondjes en wat zal het ingewikkeld zijn als ze later aan regels moeten voldoen. 

Ik begin met de test en zie dat het over het algemeen hele vrije, zorgeloze, niet timide pups zijn. Hier en daar is een hondje wat gevoelig en daar maak ik een aantekening van. Het dochtertje van het gezin is erbij en ziet de hondjes hel anders reageren dan ze gewend was in het nest. Ik leg uit dat het precies daarom is, dat het goed is om zo’n test af te nemen, zodat je een completer beeld krijgt van een pup. Bij de moeder, broertjes en zusjes en op veilige, bekende plekjes is het heel anders dan wanneer ze alleen, met een vreemd iemand op onbekend terrein zijn. 

Door wat M. heeft gezien op “de tafel” en ik in de test, kunnen we een advies geven over welk hondje de mensen zelf kunnen gaan houden en welk hondje naar welk gezin het beste kan gaan.

Na een lange evaluatie in de zon, een kop soep en een knuffel aan de naar buiten ruikende pups, worden J. en ik weer naar de trein gebracht. Thuis heeft Lizzie als vanouds voor alle honden en pups gezorgd en is mijn nestje nog wel erg klein vergeleken bij hun neefjes en nichtjes. Iona en haar zusje Donder zijn precies gelijk opgegaan met zes dochters en twee zonen en met de data waarop dingen speelden… Erg bijzonder ook weer. Helemaal omdat Gijs en ik destijds het hondje Donder niet hebben toegewezen aan deze baasjes omdat ze met haar een nestje wilden, maar omdat ze een huishondje ging worden in een gezin met drie kinderen, heel veel tuin, heel veel buiten en heel veel andere dieren.

Ook dit is anders geworden. Maar goed.

7 augustus. Over en niet over…

mIn de ochtend komen twee “nieuwe” hondenmannen. Ze hebben wel al eerder kennis gemaakt en ik heb een mail gehad met allerlei verzorgings-en voeder-aanwijzingen, dus die draai ik uit. Een van de honden heeft een allergie en ik verbaas me een beetje over hun dieet..maar ik wil daar geen mening over geven want de baasjes doen het niet om een reden. In tegenstelling tot het lange wachten op een bezoeker gisterenavond, is er vanmorgen al drukte bij de buren en staat de buurman tegen de hondeneigenaresse uit te leggen dat de honden aan de lijn moeten. Ze reageert daar niet positief op en als ik er naar toe loop geven ze beiden hun gezichtspunt. Ik probeer haar ook uit te leggen dat haar honden misschien goed luisteren en dat het heel goed van ze is, maar dat de honden achter het hek van de buren echte erfbewakers zijn en niet gediend zijn van rennende Goldens en roepende baasjes…Ze gaan dan onderling vechten en dat is het laatste wat we willen. Lichtelijk mopperend loopt de vrouw met haar beide honden aan de lijn mee met mij. Achter onze hekken maak ik ze los. Onze communicatie loopt stroef, want ze heeft vrij veel op en aanmerkingen en net als ik op het punt sta om aan te geven dat er andere pensions zijn waar de honden de hele dag in een kennel zitten, bedenk ik me dat ik tot 100 moet tellen. We hebben elkaar nodig: ik voor de inkomsten en zij voor de opvang. En niet iedereen kan je in de armen sluiten… als ik het maar bij de honden doe.

joey

Als de beide reuen gewend zijn, stuur ik een beleefd mailtje naar de dame die gisteren niet kwam. Vrijwel onmiddellijk krijg ik bericht terug: ze is inmiddels op het vliegveld van Los Angeles en ze schrijft dat ze had ingesproken op de voice-mail dat ze niet wilde komen om niet een overhaaste beslissing te nemen. Ze wil nou eenmaal graag een reutje en ziet af van haar mogelijkheid om het laatste teefje te “krijgen.” Dat maakt dat ik per nu een teefje over heb. Niet eerder heb ik zo lang nog moeten schuiven met mijn pupkopers. Maar ze moeten nou eenmaal op de allerbeste plek terecht komen en daar wil ik dan ook alle tijd voor nemen. 

Job wordt om vier uur gehaald, Bikkel om zes uur gebracht. Maar het baasje van Job staat in de file op de Afsluitdijk en komt pas na vijf uur verhit aangereden: haar zoontjes willen ook graag de puppen zien dus als ze met een blije Job de terugreis aanvaarden, passeren ze naar alle waarschijnlijkheid de auto waarin Bikkel wordt gebracht. Zijn baasjes zijn door de jaren heen dierbare vriendinnen geworden en ze hadden voorgesteld om met zijn drieeen ergens wat te eten, zodat ik er ook even uit ben.

Ook zij kijken vol vertedering naar de pups van Iona en nadat zij haar kroost heeft gevoed en ik alle honden binnen heb gezet, de twee reuen van vanmorgen toch nog maar even apart, sluit ik het kraamkamertje waar de pups tevreden liggen te slapen en gaan we naar Oldeberkoop.

Het is een van de weinige echt lekkere avonden, we zitten buiten op het terras, drinken een glas koele, witte wijn en praten over van alles, maar zeker ook over onze honden. Zij zijn op een bijzondere manier destijds bij ons terechtgekomen: niet eens op zoek naar een Golden retriever, vielen ze op een hondje uit ons eerste nest. Dat was echter een hondje dat ik heb terug gekocht en dat op de plek terecht kwam waar hij al vanuit het nest naar toe had zullen gaan. De beide dames hebben toen op de wachtlijst voor ons tweede nestje gestaan en Bikkel is bij hen gekomen. Eerder hebben ze wel aangegeven dat ze – als ze een tweede hond erbij willen, wat wel een wens van hen was- zeker bij mij terug komen.

En dan neemt het gesprek een hele nieuwe wending: het teefje dat vanmorgen beschikbaar kwam omdat de twijfelende vrouw ervan af heeft gezien, zal nu een heel liefdevolle plek gaan krijgen bij deze twee geweldige vrouwen en hun leuke Bikkel.

Ik ben ontroerd. We toosten er op. Ook het laatste hondje heeft de perfecte plaats gevonden en ik hoef er ook niet over na te denken. Hoe heerlijk is het om alle hondjes bij lieve kennissen en vrienden te kunnen onderbrengen?

Het blijft een speciaal nest. Wat zou Gijs dit prachtig vinden! 

Het etentje is verrukkelijk, we zitten in de vallende avond op het terras op het oude dorpsplein, genieten van vers gebakken sliptongetjes en maken plannen voor de toekomst met onze hondjes. 

Met een grote glimlach ga ik laat in de avond slapen als alle dieren verzorgd zijn. Morgen komt Lizzie weer thuis, wat heb ik haar veel te vertellen!

watgroeiendiepuppies

4/5/6 augustus. Stap voor stap…

Plannen zijn er om gewijzigd te worden en zonder in de blog in details te treden kan ik aangeven dat de plannen voor vandaag gewijzigd zijn. Dat maakt dat ik al vroeg in de regen het zwembad leeg laat lopen en op de fiets geitenkarnemelk ga halen, het enige wat Iona nu lekker lijkt te vinden. De koorts is nog over de veertig graden en mijn zorgen zijn niet echt afgenomen. Ik heb mailcontact met M. in Schotland, een nieuw ritueeltje, zo in de ochtend. We “mauwen” even tegen elkaar als bezorgde hondenbaasjes en terwijl ik dat doe zie ik ineens hoe een van de puppen zich echt opricht om te gaan zitten. Weer een stapje groter. Met sprongen.   

Woensdag komen H. en J. met “pupje” Kate, om me te helpen met van alles. J.zet de nieuwe buitenren op en later ook de ren voor de puppen in de huiskamer, H. helpt me met het trimmen van een paar hondjes en in tegenstelling tot het druilerige weer van gisteren is het nu warm en zonnig .Dat zorgt ervoor dat we vroeg in de avond met zijn drieën buiten in de tuin uitgebreid de maaltijd gebruiken die H. heeft meegenomen. Om ons heen spelende hondjes en Iona bij de puppen. Het is warm en windstil, zo zelfs dat er een luchtballon over komt maar hoogte verliest en uiteindelijk in het weiland tegenover ons huis zijn vlucht moet beëindigen.

017

Kate vindt het spannend en gaat aan de andere kant van de tuin zitten, wat een beeldig plaatje oplevert.

5augkate3

In de avond is dan eindelijk Iona’s temperatuur gezakt naar 39.5. Nog steeds niet laag genoeg naar mijn zin, maar ze wil wel eten en ze gaat zelf in de werpkist orde op zaken stellen: ze likt de puppen schoon en ik hoef ze niet meer aan te leggen want ze werkt weer actief mee. Stapje voor stapje de goede kant op?

 

Donderdag wordt ook een stapje-stapje-dag. Iona lijkt aan de beterende poot, alhoewel nog niet overtuigend. Ik heb in de ochtend een telefonisch overleg over een Golden Age hond, die ik meer dan een jaar geleden heb uitgeplaatst bij hele lieve mensen die er alles aan doen om haar levensherfst zo goed mogelijk te laten verlopen. Ze is bijna twaalf en begint behoorlijk wat ouderdomskwaaltjes te krijgen, maar vooral de artrose speelt erg op. Ik beloof hen te zorgen dat ze speciaal voer krijgt en dat ze ondersteunende supplementen voor de hond krijgen. Ik doe een bestelling bij de dierenapotheker en laat het nieuwe voer eerst in een proefverpakking naar hen toe sturen. Nu ik toch bezig ben bestel ik ook voor een aantal andere uitgeplaatste honden hun speciale dieetvoer en accordeer ik een rekening voor een kleine operatie bij een tienjarige reu. Ook hij zal stap voor stap weer naar zijn herstel toe gaan. Als het maar herstel is.

Weer een telefoontje. Mensen die een pupje in hun leven wilden verwelkomen en al lang op de lijst stonden, hebben in hun persoonlijke leven een onverwachte wending gekregen. Om nu een jong hondje op te gaan voeden is niet verstandig. Ze zeggen af, maar willen heel erg graag voor een volgend nest op de lijst staan. Ik realiseer me dat ze inmiddels het derde gezin zijn dat naar een pup van Skye verlangt… hoe merkwaardig kunnen die dingen gaan. De tendens van stap voor stap zet zich door. In dwe avond verwacht ik de laatste persoon die op de reservewachtlijst voor Iona’s puppen stond, voor en reutje. Ik heb haar de mogelijkheid aangeboden om te switchen naar een teefje, maar daar wilde ze over nadenken.  Ik heb haar de tijd daarvoor gegeven, maar wil nu zo zoetjes aan toch wat meer duidelijkheid omdat we volgend weekend al aan de puppenmiddagen beginnen en dan het een en ander toch wel rond moet zijn.  Ze weet het nog steeds niet en komt vanavond kennis maken met mijn teefjes. Misschien dat het zien en beleven van Iona, Skye, Islay en Gigha haar kunnen helpen bij een besluit. 

Een kwartiertje voor de afgesproken tijd zit ik buiten, de hondjes netjes binnen en alleen Iona en Islay bij me. Ik heb de koffie aanstaan en ben er klaar voor. Maar er komt niemand. Een half uur later ook nog niet. Drie kwartier, een uur… niemand. Lichtelijk geërgerd doe ik de deuren naar de tuin open en laat de honden naar buiten. Dan niet. Ik schenk mezelf nog een glas rosé in van gisteren en neem de beslissing voor de bezoeker…. ik heb vanaf nu een teefje over. 

girlpeacock2

3 augustus. Klein verdriet en zorg….

Het kleine pupje rose redt het niet. Ze is benauwd en ik verdenk haar longetjes ervan dat ze niet rijp genoeg zijn. Ze komt niet genoeg aan en ook haar blaas is niet goed. Ik bel met de dierenkliniek en heb het zware besluit helaas moeten nemen; we gaan haar haar rust gunnen. Ze gaat geen fijn leventje tegemoet als ze vanaf de geboorte af alles mankeert en mijn streven is toch vooral om gelukkige, blije hondjes onze kennel te laten verlaten met zorgvuldig uitgezochte, goede, liefdevolle baasjes. Dit kleintje, hoe gaaf ze ook lijkt, zal nooit een blij hondje kunnen worden, daarvoor is er teveel mis met haar.

pupjeroze3augmamaIk had afgesproken dat ik H. kon bellen als ik naar de dierenarts zou moeten en inderdaad staat die lieverd binnen een uur alweer met de auto klaar, zodat we de hummel in een mandje mee nemen. Ik heb nog snel met een likje verf een pootafdrukje gemaakt voor Lizzie en knip met tranen in mijn ogen het roze gehaakte bandje af…..

pupjeroze3aug1

In de kliniek moet ik nog wachten en als er mensen langs me lopen en een blik werpen op de inhoud van mijn mandje, glimlachen ze vertederd om dat hele kleine, slapende wezentje. Ze piept niet, ze protesteert niet en ook als de dierenarts haar, nadat ze mij eerst van koffie heeft voorzien, uit het mandje tilt, geeft ze geen kik. Het zijn bij nader onderzoek niet de longetjes die voor haar benauwdheid zorgen, maar haar hartje. Vermoedelijk zou ze zelf op een bepaald moment sterven. Maar dat wil ik voor zijn, niets triester lijkt me, als een overleden pupje tussen de andere pups. Ik aai haar, geef haar een zachte knuffel, maar ze merkt het nauwelijks, net als dat ze het spuitje nauwelijks merkt. Ze reageert er niet op en enkele tellen later reageert ze nergens meer op. Kleine pupje roze.. als ik zou geloven in een betere wereld, zou ze nu vast en zeker samen met haar vader Jock bij Gijs zijn, die hen zijn onvoorwaardelijke liefde zou geven, zoals hij dat “hier beneden” ook zou doen.

Er is niet al te veel tijd om stil te staan bij het verlies van het puppen-kind, een half uur nadat H. me weer heeft afgezet wordt een logeerhond gehaald. Vanwege een file wordt dat heel veel later en ben ik door allerlei onverwachte omstandigheden  ook later met de gewone hondse werkzaamheden. Daardoor valt het me ook later pas op dat Iona niet helemaal in haar goede doen is. Ze lijkt zich niet prettig te voelen, wil niet eten en ligt eigenlijk alleen maar in de werpkist bij de puppen. Heeft ze in de gaten dat er eentje weg is?  

Als ze in de avond niet wil eten nadat ze haar middaghap ook al heeft laten staan, ben ik er toch niet gerust op. Ik probeer haar mee te nemen voor een wandeling, maar ze sjokt als een oude hond en wil zo snel mogelijk terug naar huis. Ook kan ik haar niet enthousiasmeren voor een spelletje. Iona lijkt echt ziek. Als ik haar temperatuur opneem weet ik het zeker: ze heeft hoge koorts.

Voor de tweede keer bel ik vandaag met de kliniek. Ze vragen of ik de melklijsten heb gecheckt; ja, die zijn soepel. Een borstontsteking is niet waar ik bang voor ben. Een baarmoederontsteking wel. Iona moet zo snel mogelijk beginnen aan een antibiotica-kuur.  De pups kunnen er diarree door krijgen. Dat zien we dan wel weer. In ieder geval moet Iona binnen vierentwintig uur beduidend opgeknapt zijn. Anders zijn de gevolgen er niet van te overzien. Of toch wel… een baarmoederontsteking kan een operatie tot gevolg hebben en die consequentie overzie ik wel heel scherp. 

Voordat het nacht wordt in mijn huis, heeft Iona de eerste tablet binnen en wil ze wat appelmoes likken. Ik probeer haar te laten drinken, maar ze weigert alles en gaat sloom weer terug in de werpkist. Ik leg de pups aan, de dikkertjes bij de kleinere tepels, de kleintjes bij de grote want haar melklijsten voelen weliswaar soepel maar erg warm. Ik aai mijn lieveling over haar koppie en besef dat het een lange nacht gaat worden.

2 aug 7