Maandelijks archief: november 2015

Derde week november…

… 20 november. De laatste veertien dagen van Gijs zijn leven begonnen vorig jaar op 20 november. We razen naar het moment toe waarop hij 365 dagen al niet meer bij ons is. Ik moet voor de nieuwe hypotheek mijn naam veranderen, men gaat van mijn meisjesnaam uit. Op een formulier moet mijn burgerlijke staat worden ingevuld. Er zijn maar twee keuzes: gehuwd of ongehuwd. Ik ben niet ongehuwd. Ik ben gehuwd. Maar voor de hypotheekbank ben ik ongehuwd. Ik haat dat. Vreemd genoeg moet ik voor de waterschapsbelasting wel dubbel betalen, voor hen ben ik wel gehuwd… 

kringetje

En wat is er allemaal gebeurd in de afgelopen maand? Waarin ik niet kon bloggen hier omdat ik onherroepelijk per dag geconfronteerd werd met “vorig jaar..” zodat de wond steeds opnieuw weer rauw werd.

In deze afgelopen maand heeft Laura haar afstudeerfeestje gevierd en heeft Lizzie haar profielwerkstuk gepresenteerd. Hebben beide meisjes een grote stap in hun leven gemaakt, zonder Gijs.En alhoewel we zijn afwezigheid op deze gelegenheden steeds voelen en memoreren, is het toch allemaal zo gegaan. Laura is nu Master of Science en Lizzie zit met haar neus tegen haar eindexamens aan.

Ik ben begonnen met het wennen aan mijn eigen gezelschap. Op een stil, verlaten terras, in een stil, verlaten toeristenplaatsje in Zeeland zat ik met Skye en heb voor mezelf een plateau met verschillende kleine gerechtjes besteld. Met een glas witte wijn. Realiseerde me dat uit eten gaan voornamelijk een sociaal gebeuren is en als je dat in eenzaamheid doet, smaakt het anders. Ik werd zo iemand die tegen de serveerster aanpraat omdat er niemand is om tegen aan te praten. want Skye sliep onder de tafel, na alle indrukken van een reis van ruim zes uur. Ik herkende in mezelf mijn moeder en bedacht me met een hartensprong dat ook zij vanaf haar vijfenvijftigste alleen haar leven leidde. Heeft ze ook wel eens in een restaurant een tweede glas wijn besteld om met de voet ervan te kunnen spelen, in gedachten verzonken? Ik dacht aan haar. Ik dacht aan Gijs. Allerzielen in eenzaamheid. Ik proefde een smaak die ik niet kende en dan heb ik het niet over de heerlijke hapjes. Toch was het niet vervelend. Het was een schaduw die vooruit viel: zo zal ik vaker zitten. Als Lizzie uit huis is en ik met de honden op pad ga. Niet als vakantie, maar om iets nuttigs met een schurend aangenaams te verenigen.

057

2 november was de warmste 2e november sinds de metingen. Na een ontbijt in het ook weer stille, verlaten hotel werd ik opgehaald door A. de eigenaresse van Skye’s amant. We hebben een heerlijke wandeling door de uitgestrekte polders gemaakt, Jas los, trui uit. We zijn in de zon bij een inmiddels druk bezocht strandpaviljoen gaan lunchen en hebben gepraat over de meest uiteenlopende zaken. Ook die niet met onze honden te maken hadden.

Skye was duidelijk gecharmeerd van Gambler en hij van haar, want ze lieten er geen gras over groeien… een eenvoudige, gemakkelijke dekking. Gevoelsmatig waren zowel A. als ik ervan overtuigd dat het goed was.  Die avond slenterde ik met Skye nogmaals over de boulevard en stopte bij een -ook weer- stil terrasje, waar men mosselen serveerde. Ik had het mezelf beloofd: Zeeuwse mosselen, omdat noch Gijs, noch mijn dochters de schelpdiertjes kunnen waarderen. Ze smaakten prima, ook al was er niemand waarmee ik die ervaring kon delen. Skye kreeg af en toe een stukje friet. Omdat ik toch iets wilde delen.

3 november heeft er, na een rustige ochtend in een zonnig duinpannetje, een tweede, even gemakkelijke en ontspannen dekking plaatsgevonden.

083

A. bracht me direct daarna naar het station en alhoewel Skye een enorme hekel aan het reizen per openbaar vervoer ten toon spreidde, kwamen we na een reis van ruim vijf uur op tijd in Heerenveen aan. Waar M. op me wachtte om me naar huis te brengen zodat ik me kon omkleden en meteen door kon naar de presentatie van Lizzie.

Aan het einde van die week kwamen de pups van Iona en Jock nog eenmaal bij elkaar voordat het reutje Lewis naar België verhuisde en het teefje Skye naar Engeland gebracht zou worden. Op een hondje na was het hele nest compleet en ik realiseerde me dat, hoeveel nesten ik ook hopelijk kan gaan fokken, deze pups bijzonder zijn, voor velen,  door alles wat rondom hun ontstaan heeft plaatsgevonden.

6nov17

Het feestje van Laura werd ingeluid met een etentje en Lizzie en ik reisden in de stromende regen naar Amsterdam. De gelegenheid waar Laura haar gasten zou ontvangen was op de hoek van de straat waar ik mijn allereerste kamer had. Voor Lizzie was het vreemd dat haar moeder haar door een deel van Amsterdam leidde, dat zij niet kende. Voor haar moeder was het vreemd dat ze na 35 jaar haar dochter door de natte straat voerde. “Kijk lieverd, bij die winkel komt onze oude kaasschaaf vandaan… en die notenbar is er nog steeds, alleen een heel stuk groter…”

Het etentje was genoeglijk. Laura had haar beide kamergenootjes en haar vader ook uitgenodigd en dit maakte het verschil met het diner van een paar dagen geleden. We klonken op de mijlpaal die Laura heeft bereikt, we misten Gijs en we lachten ook. Eer we het in de gaten hadden ging de maaltijd over in het feest en vond ik mezelf in de omhelzing van R. en H. die vanzelfsprekend ook uitgenodigd waren. Lizzie zou aanvankelijk in Amsterdam blijven logeren, maar koos ervoor om toch met me mee terug naar huis te gaan. We reden met R. en H. mee tot aan Amersfoort en kwamen in de nacht thuis, waar een paar slaperige puppen wakker werden gejoeld door de volwassen honden. In de regen liet ik het hele spul in etappes uit. De ezels kregen nog een aai over hun zachte snoet en een grote winterwortel en ik was blij weer thuis te zijn.

De week die volgde stond in het teken van mijn project, het tijdschrift dat ik in december uit wil laten komen. Omdat ik met opmaakprogramma’s moet gaan werken die ik niet op mijn kleine laptop kan installeren en ik wel mobiel ermee zal moeten kunnen werken, heb ik me opnieuw door F, de boekhouder van onze Stichting Golden Age, laten adviseren. Hij was ook het brein achter het “bedrijfsplan” voor de bank en het was niet meer dan logisch dat ik hem het positieve vervolg meedeelde. En de consequenties ervan: ik zal veel uren moeten besteden aan het ontwerpen en opmaken van het blad. We kwamen tot de slotsom dat ik een laptop zou aanschaffen, die uitsluitend gebruikt gaat worden voor het tijdschrift en voor de Stichting. Zodat op mijn privé-pc niet van alles over dierenartsen en herplaatsingen opgeslagen hoeft te worden. En ik de formulieren voor de Stichting weer kan bijwerken. In ruil daarvoor mag ik het aanschafbedrag van de Stichting lenen en spreken we een aflossing af die in gaat op het moment dat het tijdschrift gaat lopen. 

Zo kwam het, dat ik twee dagen later met een nieuwe laptop onder mijn arm door Heerenveen liep en twee uur later de eerste aanzet voor de omslag van het tijdschrift vorm begon te krijgen.

185540 (2)

Donderdag kwam H. om het laatste stukje van ons “Schotse avontuur” in te luiden door middel van een ritje naar de dierenarts. Kleine pupje Skye moest voor haar officiële ontworming en gezondheidsverklaring. Het einde van het avontuur kwam nader en we keken er samen op terug toen we koffie dronken. Dat ik een verkeerde draai met mijn knie had gemaakt, leek weg te vallen bij alles wat er de komende dagen zou gaan komen. Maar dat die knie nog een staartje zou krijgen, daar had ik niet op gerekend. 

Voor dat ik donderdag naar bed ging, had ik de lancering van mijn blad op de sociale media aangekondigd. Nu mag het zelf gaan lopen!