Maandelijks archief: maart 2016

Een nieuw boek wordt opengeslagen..

Als variatie op het gezegde: “Als er een deur dicht gaat, gaat er ergens anders een raam open..” (mijn moeder bezigde deze uitspraak graag om ons te troosten, vertrouwen te geven in de toekomst en om ons gerust te stellen als we bang waren dat verlies de hoofdrol in ons bestaan speelde) gaat er nu een boek dicht.. om elders weer een nieuw boek te openen.

Bijna drie jaar geleden begon ik dit blog om “van me af te schrijven,” om de lezer mee te voeren in ons zoektocht naar dagelijks geluk terwijl de dood ons erf op was gewandeld en zich op de schouders van Gijs had genesteld, figuurlijk gezien. Veel mensen hebben met ons meegeleefd en er zijn onder de lezers zelfs vriendschappen ontstaan.

Het blog eindigde in feite, toen het leven van Gijs eindigde, maar ik ben doorgegaan met het optekenen van de struikeltocht van Laura, Lizzie en mij. Doorgegaan met schrijven, doorgegaan met leven zonder Gijs.

Nu, weer een jaar later, is het tijd om het blog een andere inhoud te gaan geven. Het wordt weer een blog en geen levensrelaas. Met een klein, dagelijks stukje, met een enkele foto of illustratie, met hier en daar een muziekfragmentje of een simpele quote. Een kijkje in de keuken, maar geen lappen tekst met ontboezemingen over onze gemoedstoestanden meer.

Ruim een jaar zonder Gijs is nog steeds niet gemakkelijk. Dagelijks voelen we de speldenprikken van zijn afwezigheid en, zoals iemand die de ervaring enkele jaren voor ons had.. het wordt alleen maar erger. De euforie van zondag 28 februari, toen ik met “Gijs” zijn reutje Barra op een prestigieuze hondenshow in Engeland een plaatsing met een eervolle vermelding won was fantastisch, maar terwijl ik Barra na zijn Britse showdebuut op een groen gazonnetje uitliet, stroomden de tranen over mijn wangen.. want Gijs was er niet om foto’s te maken, om zijn ogen te zoeken toen ik in de ring stond en het lintje kreeg. Hij was er niet om zijn arm om me heen te slaan, om Barra een trotse knuffel te geven en zelfs niet om naar huis te bellen: “We hebben de vijfde plaats!” Veel mensen om me heen zeggen troostend: “Hij is er wel, hij weet het, hij is trots op jullie..”en dat is een mooie, lieve gedachte. Maar ik weet beter… hij is er niet. Ik mis hem.

Het verhaal van Gijs zijn ziekteverloop, zijn kracht en zijn gevecht, gaat voorgoed gesloten worden.

Onder de titel “Vallend Voordoek” zal het blog dit voorjaar in boekvorm gaan verschijnen bij Boekscout. Belangstellenden kunnen mij een berichtje sturen ( hogmanay@xs4all.nl ) zodat ik de uitgever kan vragen een eenmalige presentatie-mailing te zenden. De helft van mijn royalties zal ik aan het KWF doneren in de hoop dat er misschien wel een iemand de lijdensweg van Gijs bespaard kan blijven.

Het boek wordt hier dus gesloten. Een emotioneel proces, een confronterende stap, als ik zo dadelijk alle teksten die Gijs zelf nog heeft gelezen, waar hij commentaar op leverde, hier ga verwijderen. Maar een ander boek gaat geopend worden: “Vallend Voordoek” zal een tastbaar bewijs worden van zijn laatste, moedige maanden bij ons en onze liefde voor hem.

Maart 2016.

023