Maandelijks archief: oktober 2016

30 oktober.

Mama zou vandaag 89 zijn geworden… Maar ze heeft de 80 niet eens gehaald. Data. Ze lijken zo nietszeggend en ze doen ons zoveel. Twee jaar geleden stond je aan de vooravond van dat wat je niet wist.. je zou de Zilveren Krommer krijgen, morgen. De laatste keer dat je het erf af kwam, behalve ge gang naar het ziekenhuis een week later. Pijnlijk om eraan terug te denken, alhoewel je huldiging wel heel erg mooi was en je daar toch intens van hebt kunnen genieten ondanks je leed.

25-10-6

Thuis zijn de golven weer over de kades aan het rollen, lieverd. De dag na die afschuwelijke, liefdeloze bijeenkomst voor J. waarbij onze harten uitgingen naar je moeder maar we niets meer voor haar konden doen dan haar vasthouden, na die dag ben ik in alle vroegte met Iona naar Steenwijk gegaan om nogmaals haar progesteron te prikken. Lizzie en Laura sliepen nog, Lizzie was door alle verdriet niet in staat om te gaan werken. Verdriet, niet alleen om J. maar voornamelijk om jou. 

ionastorm31

 

Ditmaal had ik naast Iona ook een koffertje bij me en ging ik na de bloedafname naar Amersfoort, in plaats van terug naar huis.

010

Op het zo bekende station stond vriendin A. al te wachten. Iona heeft even geplast en wat gedronken en toen zijn we in de auto gestapt en behalve een oponthoud bij de Merwedebrug en een plasstop na Breda zijn we keurig op tijd in Calais op de trein kunnen rijden.

018

In Engeland was het zonnig en ik bedacht me dat het de zesde keer was sinds jij er niet meer bent.. dat ik in het Verenigd Koninkrijk was met een hondje, onze reis met jouw as in de tas niet meegerekend…

ionastorm22

Na ruim een uur vlot doorrijden kwamen we bij de splitsing M 25/M4 en daar ging het helemaal mis. Een deel van de M 4 was afgesloten en het werd zwaar voor A. die eigenlijk sinds de stop in Nederland alleen maar had gereden. Ik heb met de eigenaresse van Storm contact gehad en zij was onderweg vanuit het Noorden, dus we besloten in een keer door te rijden en pas na de dekking naar ons B and B.

We kwamen in het donker aan. Storm was er al, we waren bij een fokster die eerder van hem een nestje had en haar kennis en huis openstelde voor deze dekking. Die goed ging, maar Iona was.. uh.. niet vasthoudend om het zo maar te zeggen. Daarna hadden beide honden er genoeg van. Ook na een drie kwartier hoefde het niet meer voor ze, dus we spraken af om de volgende dag in de middag een tweede bijeenkomst te beleggen.

A. en ik zijn in de late, donkere avond op zoek gegaan naar ons B and B dat 20 minuutjes van de fokster lag. We waren te moe om nog te bedenken wat we met het eten zouden doen, dus een fles wijn, een paar boterhammen en kaasknabbels was ons diner. Een schattig kamertje met heerlijke bedden.. waar ik ook echt goed geslapen heb voor het eerst in dagen.

ionastorm17

12 oktober 2016

Het mocht de naam “uitvaartdienst”niet hebben, lief. De bijeenkomst voor J. door de gemeente georganiseerd bij gebrek aan liefhebbende nabestaanden, op je moeder na die nog steeds niet haar status als partner van 30 jaar mag hebben, was pijnlijk sober. Mijn zusje was er en had koffie meegenomen. L. was er om je moeder een knuffel te kunnen geven.. omdat ze jou kende. De meisjes en ik waren er. We hadden bloemen en twee foto’s en een paar kaarsjes meegenomen. Niemand verdient het om zo anoniem zijn laatst reis te maken. Och, misschien is het goed dat je er niet bij was. Deze dagen waren ze heftig, vol van verschillende emoties, geweest, dat ik ervan overtuigd ben dat je misschien voor het eerst sinds jaren een paniekaanval had kunnen krijgen. Omdat dit allemaal ieders begrip te boven gaat. 

004

Er verschenen een tweetal vrouwen en drie mannen die zich aan je moeder voorstelden. Het bleken de broer van J. en zijn familie te zijn. Toch nog iets van familie. Maar de man nam het woord en dat was niet fijn. Hij klonk boos dat J. zo anders was, de Kerstdiners bij hen thuis niet aanwezig was. Zich niet als familie gedroeg. Ik werd daar eigenlijk boos om, net zoals jij boos zou zijn geweest en ik heb toen ook mijn zegje gezegd. Dat J. in onze familie een eigen plek had. Dat hij een opa was voor de meisjes. Een schoonvader voor mij. De vrouw van J. zijn broer spuugde rancune als gal toen ze naar me uitviel: “Ja, dat kon hij wel voor vreemden maar niet voor zijn familie. ” Ik bitste terug dat iemand die 22 jaar in je leven is, je pasgeboren babietje in zijn armen koesterde, niet meer een vreemde was maar een lieve man van mijn schoonmoeder en bij ons hoorde. Als familie.

Daarna heb ik het laten gaan, lief. Je hoeft je niet voor me te schamen. Je moeder stortte in toen de kist weg werd gereden naar de auto en ik herkende die pijn zo heftig. Je wil de bloemen opzij schuiven en er zelf bij gaan liggen.. je wil niet die definitieve zwaai… Maar mijn zusje en ik hebben haar voor een val kunnen behoeden. En de meisjes stonden achter haar.

Laura is mee naar huis gegaan. Lizzie was intens verdrietig en we struikelden alledrie de diepte van de rouw weer in. Het hielp niet dat de hele Golden Retriever-wereld geschokt is door de brute moord op een van onze jonge show-collegaatjes. De beelden op een nieuwsflits, van haar beide honden die uit het huis worden gehaald door een politieagent, nadat ze levenloos gevonden is, zijn ook weer nieuwe llittekens op mijn netvlies.

We hebben maar een ding kunnen doen, jouw gezin. We hebben met wijn en chocola “Love Actually” gekeken. En de nacht vrijwel slapeloos van leed doorwaakt.

10 oktober.

Er gebeurde zoveel, lief, zoveel in de afgelopen weken… Ons leven zonder jou blijft als een razende trein vooruit jagen. Ik schreef je de de 28 nog pas en vertelde over Barra en over Iona. Dat ze loops was. En Barra zijn heupen zodanig zijn dat hij wel degelijk als dekreutje ingezet mag worden. Ik schreef je dat Ik Iona in Zwolle had moeten inschrijven. Maar haar zoon kwam met een ZG thuis omdat hij mankte en haar beide dochters hebben mooi showwerk laten zien. Orla behaalde zelfs een 3 U, in de line-up met het hondje van Laura, van Inge en het teefje van Bart op 4.. Je was vast trots geweest op “ons” meisje!

zwolleorlalinsey

Voortdurend vroeg ik me die week af hoe jij gereageerd had, toen je moeder belde op een late avond. Als jij het was geweest die de telefoon opnam en haar stem hoorde breken: “J. is overleden!.”  Wat had je dan gedaan, nadat je eerst stevig gevloekt had om de onwaarschijnlijkheid van de dood en de wijze waarop? Lizzie en ik hebben het scenario herhaaldelijk voor de geest gehaald: je was in de auto gestapt en rechtstreeks naar je moeder gereden die nu helemaal niemand meer heeft… Die na meer dan dertig jaar samen met J. geen enkel recht heeft op iets tastbaars uit hun leven samen, behalve de foto’s die ze zelf heeft.

Gijs, wat was je kwaad geweest op zijn kinderen, die je moeder het zo moeilijk maken.. was had je een verdriet gehad om haar verdriet…. Nu probeer ik in jouw schoenen te staan (ze zijn veel te groot!) en probeer haar zoveel mogelijk bij te staan.

Tussen alle verdriet en ongeloof door heb ik Iona’s progesteron steeds laten prikken. We zijn goede bekenden geworden op het station van Steenwijk. De graffiti die we samen gezien hebben, Duffy’s naam, is er nog steeds. 

013

En, Gijs, we hebben een reünie van al onze nesten gehad op het Erkemederstrand waar jij een aantal van onze honden hebt leren zwemmen. Zoveel leuke, lieve, knappe honden en allemaal vanuit onze kennel… je had met een grote grijns op je gezicht handen te kort gehad om ze allemaal te knuffelen, terwijl ik met de baasjes praatte. Dat praten hoefde voor jou niet. Wel de koffie en de wafels, die lieve mensen hadden verzorgd. En je was ongetwijfeld in het zand gaan zitten en had je helemaal laten paneren door de honden.  Opnieuw was je trots geweest. Met een steek in je hart om je moeder.

reunie18