Maandelijks archief: december 2016

31 december 1996/2016

20 jaar geleden.. zo’n hoopvol paar waren we. Een in-koude dag maar glanzend: “De mooiste dag..” Je was zo’n knappe, slanke bruidegom met je donkere haren en lachende blauwe ogen. Je armen om me heen, je handen die de mijne vasthielden, je warme omhelzing..

Natuurlijk mag ik me gelukkig prijzen dat we ondanks soms zware momenten zo’n goed huwelijk gehad hebben, waardoor ik mooie herinneringen heb. Natuurlijk hebben alle mensen om me heen gelijk, als ze zeggen.. “hij is bij je, in je hart..” Natuurlijk ben je niet “weg.” Maar je armen, die knuffel, je handen, je lach… ik mis ze zo ontzettend. Het doet pijn, zo mis ik je aanwezigheid. Daar kunnen de herinneringen nog niet tegenop.

2016 viel me niet mee. Eigenlijk was vorig jaar een beter jaar, ondanks dat we nog maar zo kort zonder je waren. Maar tot aan de Kerstdagen van 2015 heb ik een taak gehad, de belofte’s aan jou die waar gemaakt moesten worden. En dat is goed geweest.

21-10-3Dit jaar heeft zeker ook goede dingen gebracht: Laura’s bul. Een dochter met een afgeronde studie, Master of Science…. Lizzie’s gymnasiumdiploma en haar Cambridge-certificaat. Geen schoolgaande kinderen meer maar twee werkende dochters.

Het mooie nest van Skye en Gambler. Barra’s prachtige showresultaten, zowel in binnen als buitenland.

rozettes2De kleuren van Venetië, de heerlijke Schotland/Engeland reis. De nieuwe kennissen en vrienden. Islay, die nog altijd bij ons is. De reünie met allemaal door ons gefokte honden. En nu het schitterende tiental van Iona. Mooie, goede dingen dus, om met plezier en warmte op terug te kijken.

plaat-orlaMaar dit jaar heeft ook heel veel zorgen, pijn, ongemak en verdriet gebracht. De niet aflatende zorgen om het huis, de financiële zorgen sinds Lizzie 18 is…Intense vermoeidheid en gelatenheid die me daardoor lam slaat. De angst voor later.. waar zal ik heen moeten met de hondjes… Mijn gezondheid die vanaf de eerste dag van 2016 niet goed ging met een longontsteking een langdurige darminfectie, een gebroken enkel die een half jaar duurde en een gescheurde enkelband die inmiddels ook al drie maanden pijn en last geeft. Jouw stiefvader, die zo plotseling onder vreemde omstandigheden overleed, vijf weken later mijn vader die er niet meer is… Het verdriet om jou wat rauwer aanvoelt dan een jaar geleden.

En dan kom ik bij dat onverwacht vreemde, pijnlijke besef dat met het overlijden van mijn vader een deel van mijn identiteit verdwenen is. Hij was de laatste persoon wiens aanwezigheid nog lijntjes had met mijn theatrale verleden. en dan heb ik het niet alleen over de dans, maar de persoon die ik was. Mijn hele werkzame leven van 34 jaar is nu alleen nog maar in mijn herinnering en er is vrijwel niemand meer over die dat deel van mij nog kent. Mijn huidige vrienden en dierbaren zijn in mijn leven gekomen door de honden.

Er is niemand meer, met wie ik naar de Proms kan luisteren. Niemand meer die me heeft zien dansen. Niemand met wie ik een concert kan bespreken. Niemand die samen met me kijkt naar een voorstelling en weet hoe het decor in elkaar zit. Niemand meer, die weet hoe ik achter de lichtcomputer zat, hoe ik een voorstelling leidde. Niemand is er over die mij als theatermens kende, in plaats als fokker en liefhebber van Golden Retrievers.

Het voelt alsof er, samen met mijn vader, na jou, een stuk van mijn leven is mee gegaan. Is gestorven. Alles waar ik gepassioneerd voor werkte, al sinds mijn schooltijd, is letterlijk in rook opgegaan en er rest slechts een handvol foto’s en mijn eigen beeld van het grootste deel van mijn bestaan. Dat is een intens schokkend besef.

20 jaar geleden stonden we beiden nog volop in de theaterwereld. Toen wisten we gelukkig nog niet wat ik nu weet… Het was mooi.

20-jaar

December 2016

We kunnen dus geen kerstboom uitkiezen zonder jou. Jouw oeverloze gewik en geweeg, al die bomen die apart werden gezet, die van alle kanten bekeken moesten worden, opgetild om de hoogte te schatten.. ergerlijk secuur was je daarin en het heeft me best wel eens een zucht van ergernis gekocht, want “even een kerstboom” kopen, daar deed je niet aan.

Maar nu Lizzie en ik er toch eentje hebben gehaald, in mijn fietsmand lopend hebben vervoerd, om er thuis achter te komen dat hij krom en scheef en eigenlijk erg lelijk is… ja, nu snap ik waarom je het zo deed…. en daar hebben Lizzie en ik ernstig om moeten lachen. We misten je vrolijkheid, de foute KerstCD’s die je draaide en we hadden het hart niet om het “kerstkoffertje” van de vliering te halen met al die gekke, kleurige versieringen die jaar in jaar oud door jouw handen zijn gegaan en die je zo voorzichtig en tot het neurotische af weer hebt ingepakt in hele rollen keukenpapier. De snoeren en slingers tot op de centimeter netjes opgerold. Je was daar zo zorgvuldig in. We hebben rare blauwe ornamenten in de boom gehangen. Nieuw. Zodat we niet de herinneringen bloot hoefden te leggen aan jouw gelach, jouw vrolijkheid, jouw Kerst-feest.

“De glans is eraf..” hoorde ik mezelf vanmiddag zeggen, toen iemand uit het dorp me vroeg hoe we de Feestdagen door gaan brengen. Deze Feestdagen waren jouw dagen. en omdat jij er niet bent, kost het me erg veel moeite om er iets feestelijks van te maken. Vorig jaar hebben we het goed kunnen vermijden door ons ver van de wereld op Herm te verschansen, zelfs zonder honden, met jou in zekere zin nog erbij, tot die merkwaardige, stormachtige volle maan Kerstmis waarop we je aan de zee wilden toevertrouwen maar je jouw plek op de rotsen vond….

Deze maand was je sterfdag… ik heb het gepast met de meisjes beleefd. We hebben gehuild, Lizzie is er een paar dagen goed ziek van geweest en het deed pijn. Maar het was nodig.

Deze maand is ook het tiental van Iona geboren. Het derde nestje al zonder jou. Nog even en ik heb meer nesten zonder jou gefokt dan met jou. Ik wil er nog niet aan denken, maar het is wel het tweede nestje van ons hondje Iona. Het zijn prachtige pups, Gijs, weliswaar niet in de door jou zo geliefde lijnen van Rainscourt, maar die sterven langzaam uit. Dit nestje komt uit Mary’s lijnen. Ik weet heel zeker dat je er 100% had achter gestaan. Je was zeker zo verrukt van Storm geweest als dat je dat van Jock was. Je ziet, ik volg je voorkeuren nog.

Met de meisjes gaat het, op de nodige mindere momenten na, goed. Laura is hard bezig met een nieuw huis, mogelijk al snel. Er is nog geen slechte whisky te serveren als test voor een nieuwe schoonzoon, wie weet brengt 2017 daar verandering in.

Lizzie werkt keihard om een deel van haar studie te kunnen betalen. 38 uur bij de Blokker… ik doe het haar niet na. Haar gezicht begint te stralen als ze het heeft over de verwachtingen van haar studie, zeker nadat ze de Kerstmusical van haar inmiddels oude school weer heeft gezien. Eigenlijk schuilt er meer een technicus in haar dan een beleidsmaker, maar ze vindt het leren zo leuk. En wie weet, Gijs, wordt ze ooit een voorstellingsleider zoals ik dat was en ontmoet ze haar knappe geluidstechnicus…. haar toekomst ligt nog zo ongerept voor haar. Je was zo ontzettend trots op haar geweest….

En ja, met mij gaat het ook wel goed. Ik mis je in zoveel, zoveel onverwachte momenten op een dag. Maar ik wil er niet teveel bij stilstaan, ik moet toch door met een stuk toekomst. Dat zal niet meer lang hier in het huis zijn waar jij je gelukkig hebt gevoelt, Gijs. Ik kan het niet meer bolwerken: het onderhoud, de maandelijkse aderlating, straks is Lizzie op kamers en dan staan er drie kamers leeg….

Maar ik wil toch door met wat we samen begonnen zijn, onze kennel. Dus ik moet heel erg goed gaan nadenken hoe en waar ik dat kan gaan voortzetten, met de hondjes. Nu ben ik nog redelijk “jong” alhoewel de maatschappij daar anders tegenaan kijkt. Maar jong genoeg om nog een generatie verder te gaan met de Golden Retrievers van Hogmanay. Ik hoop dat ik ergens volgend jaar het huis kan verkopen en een klein huisje elders, groot genoeg voor mij en de honden en een logeerkamer voor de meisjes, kan vinden. Een nieuwe start. Nog verder af van het samen dat er was.

Misschien komt ik dit jaar nog een keer bij je terug. Misschien wel op de dag die we bij leven zouden hebben gevierd, uitbundig, met vrienden, met de kinderen, met het kleine beetje familie dat er nog over is. Om te klinken op die mooiste dag van ons leven van toen….. Misschien lukt het me niet om daar bij stil te staan zoals we dat op 3 december deden. We gaan het zien. We gaan alles zien.

Met heel mijn hart…

swarofski-klein