Maandelijks archief: maart 2017

Maart 2017

De regen slaat tegen de ramen, de wind giert. In de kamer liggen zes honden te slapen, nadat ze nat en modderig terug kwamen van buiten.Een ervan heeft een badjas aan, die moet zo schoon mogelijk blijven.  Ik maak een lijst van wat ik voor morgen nog allemaal moet doen: de vouchers voor de trein en het hotel uitprinten, de TomTom alvast voor de eerste rit instellen; voerlijstjes maken, papegaaienvoer kopen, zorgen dat er genoeg hooi in de stal ligt. Voedseldroger aan met kalkoenblokjes en kippenlevertjes. Passende sokken bij elkaar zoeken, mijn enkelbrace even door een sopje halen en mijn nieuwe “red velvet” gympen in huis inlopen. Nog een lijstje maken: boodschappenlijstje, van wat ik van de Tesco (maar 10 minuten van ons hotel in Birmingham verwijderd) voor de meisjes wil meenemen en wat ik op Crufts wil kopen: kleine kadootjes voor lieve vrienden, een showlijntje voor Bonnie omdat ze donkerder gaat worden dan haar moeder en halfbroer, die lekkere shampoo die je hier niet kan krijgen..

Ja Gijs… je bent nog maar zo kort uit ons leven en kijk hoe alles veranderd is: het roedel is van een heel andere samenstelling, Barra en Bonnie hebben jou nooit gekend alhoewel Barra in jouw laatste levensmaanden wel voor jou “leefde..” Een reu van Iona en Jock, een nieuwe hondenvriend voor mij nadat al die prachtige reuen waar we ons leven mee deelden, er niet meer waren. Nog steeds zie ik Barra als een geschenk van jou, ondanks dat ik hem zelf, zonder jou, heb gefokt. Maar hij is in alles geworden wat je voor ogen had. Een prachtige hond met een oneindig zacht, geestig en stabiel karakter, een mooi “type.” Dit mooie type is gisteren ter voorbereiding op zijn grootste voorstelling gekapt en gewassen en “gegroomd” tot een showhond zoals we nooit in huis hebben gehad en aan jou de opmerking: “Hij geurt naar een bordeel..” zou ontlokken. Waarop ik zou vragen: “Hoe weet je dat het daar zo ruikt?” En dan zou je zeggen: “Dat kan ik me zo voorstellen, ze hebben daar allemaal van die lange, blonde haren..” En we zouden lachen. Gewoon zomaar.

En daarom moeten alle lijstjes en voorbereidingen getroffen worden.. Barra staat over drie dagen op het grote, groene tapijt van de meest prestigieuze hondenshow van de wereld. Samen met zijn zusje en nog 543 andere Golden Retrievers. Ons kleine kenneltje, jouw “Hogmanay,” is daar vertegenwoordigd. Met zelfgefokte hondjes. Barra zal er niets winnen en voor mij is dat niet eens een punt van denken, het feit dat we er zijn, dat we dat voor elkaar hebben in de korte tijd dat we bestaan, is toch waard om trots op te zijn.

En Gijs, et leven gaat door, ondanks dat het deels is blijven stilstaan. Ik ben op Crufts niet alleen zoals wel eerder voorkwam in “onze” tijd. Ik zal me omringd weten door dierbare vriendinnen die ik allemaal heb opgedaan door die ene combinatie die jij bedacht had… Uit Schotland, uit Engeland, ik zal er met een groep mensen zijn zoals ik niet eerder op een show was, zelfs niet in de tijd dat we pupkopers voor een showtje hadden warm gekregen.

Je kent me, ik barst doorgaans niet van trots, integendeel. En zeker de laatste jaren zijn er zoveel andere, minder fijne gevoelens ontstaan. Maar dit hele spannende, hele bijzondere weekend maakt me wel trots en ik hoop dat ik de verbinding die ik met je voel hierdoor, ook daar, in Birmingham, in die enorm grote ring, met mijn Gouden vriendje, kan blijven voelen zonder te moeten huilen zoals vorige week in Guildford. Toen was de verbinding die ik voelde een beetje te sterk en waren daar A. en M. die me troostten.

Heel gek gezegd, ik ga zelfs proberen even niet aan je te denken, om tranen te voorkomen. Ik ga me wentelen in de Crufts-sfeer, in het hoogtepunt van het Britse showjaar, onder de ogen van letterlijk een buslading Nederlandse fokkers en golden liefhebbers die komen kijken. Ik sta er tussen de grote fokkers met hun kampioenshonden, Barra is showklaar gemaakt door een van hen die zaterdag nog even de puntjes wil nalopen voor hij de ring in gaat. Ik ga dit evenement beleven en elk moment als een spons opzuigen, als hoogtepunt van een jaar dat zwaar en moeilijk gaat worden.

En wie weet? In de ren ligt nu een kleine pup te slapen, misschien toch ook weer de toekomst van de kennel. Je had haar leuk gevonden, Gijs. Bonnie; wie weet wat zij ons allemaal gaat brengen.

Kijk naar ons, zaterdag.Alsjeblieft?  Kijk naar beneden, naar die prachtige reu die naast me loopt. Zoals je vast ook gekeken hebt, toen Laura vorig jaar Master werd en Lizzie haar gymnasiumdiploma in ontvangst nam. Eigenlijk ben jij degene die intens trots mag zijn!

Ik hou van je.

rainbow-in-water