Maandelijks archief: juni 2017

Juni 2017

” Je was boos op me, omdat de honden over het erf liepen en je daar met iemand bezig was om alles weg te snoeien. Er kwam een man over het pad met een paar koeien en Igor, de ezel, erachter aan… De man zou je helpen met het maken van een kippenhok en een kippenren langs de schuur ren en stalde zijn koeien bij de ezels in de wei. De man legde me uit dat hij het kippenhok zou maken, omdat jij wist dat ik graag kippen wilde.. en je wilde dat ze er waren voor jij uit mijn leven zou verdwijnen… Even later waren we wat aan het ruziën. Ik zei tegen je dat je me had moeten zeggen dat je op het erg bezig was, zodat ik wist dat ik de honden moest binnen houden. Maar je antwoord was simpel en stopte meteen de ruzie: anders was het geen verrassing meer voor me… Ik knuffelde je en je hield me vast en we begonnen tegelijkertijd te huilen.. ik riep dat ik niet wilde dat je wegging, jij wilde niet weg..  wat moet ik zonder je? echode mijn huilbui..” Beklemd en huilend werd ik wakker. Zo’n levendig verdriet. Zelfs koffie, geroosterd brood, een wandeling met een paar hondjes.. het helpt niet om dat intens verdrietige gevoel van de nachtmerrie van me af te schudden…

En het is Juni. Gisteren was het vaderdag. Mijn eerste zonder vader, en alhoewel we er niet echt wat mee deden was het wel een dag waarop onze vader extra in gedachten was, waarop we elkaar spraken en ik hem zeker de laatste jaren, heb verteld dat ik van hem hield. Ook al wist hij niet meer wie ik was…

Lizzie is op Herm. Haar vakantie had ze lang besproken en georganiseerd, ze wilde alleen een tweetal weken de eilanden van haar jeugd en naamstelling ontdekken. Ze wilde uitzoeken wat de magie was, die haar vader en ik daar voelden. En ze wilde in het mooie White House op Herm logeren. Tot ze er achter kwam dat ze juist op vaderdag -die dag dat we er nooit iets aan deden- daar zou zijn, waar we Gijs een jaar naar zijn overlijden naar toe hebben gebracht. Lizzie zou dus dichter bij haar vader zijn dan in jaren.

sarnia vaderdag 17 2

Ze heeft het tot in haar vezels gevoeld. Ze heeft bij de plek gezeten waar we hem hebben achter gelaten. Ze heeft een zonsondergang beleefd, in stilte, alleen, pratend tegen haar papa. Heeft ze hem verteld dat ze hard gewerkt heeft, dit jaar? Dat ze veel gespaard heeft? Dat ze een kamer heeft gevonden in Amsterdam en over een paar weken gaat verhuizen? Heeft ze hem deelgenoot gemaakt van haar dromen, ambities, haar twijfels en plannen? Of heeft ze alleen maar kunnen zeggen dat ze hem mist en dat de pijn wel minder wordt maar niet over gaat?

sarnia vaderdag 17 1

Juni 2017… Weer zoveel maanden verder. Dieptepunten sinds ons “laatste gesprek” in maart, waren toch wel de extreem grote zorgen om ons huis, de immense druk die als een strop om mijn keel voelde, de zorgen om jouw moeder, de kortstondige zorgen om mijn eigen gezondheid..  De hoogtepunten waren absoluut de trip en de show op Crufts, de liefdevolle bijstand van dierbare vrienden die de lus om mijn nek los maakten, Barra’s prachtige tweede plaats in Cloppenburg, de ontwikkeling van Bonnie, de pup en nog zoveel andere goede momenten.

barra crufts

En de komende maanden zullen hetzelfde zijn. Met zorgen, met vechten om te overleven, met verdrietige ogenblikken en immer rauw gemis, maar ook met toekomstplannen, met zon, met lichtheid van de zomer en veel aankomend fruit..

12 juni 9

Met wennen aan een leven zonder man en met beide kinderen uit huis, wennen aan niets dan mijn eigen gezelschap op sommige dagen en het koesteren van vrienden en kennissen op dagen dat ze er zijn.  Het is goed zo….

12 juni 4