Maandelijks archief: juli 2017

Lede-maat.

… Tot nu toe lijkt de zomer wat rustiger te worden dan het vorige jaar. 2016 was ondanks de heerlijke vakantie met de meisjes en de mooie trips toch een letterlijk pijnlijke zomer: maandenlang met twee gebroken enkels, het nare vooruitzicht  dat het mijn laatste jaar in ons huis zou gaan worden…

… dan staat het tuintje er nu groener bij. Geen vakantie met de meisjes, dit jaar, een zo groene tuin dat er met man en macht aan gesnoeid moet gaan worden, heel veel aankomend fruit, zodat ik maanden op appels, pruimen en bramen kan gaan leven, weinig logeerhonden omdat ik ze zelf allemaal had afgezegd en de onherroepelijke verhuizing van Lizzie, waardoor mijn leven als “alleenstaande” opnieuw in een ander licht komt te staan.

DSCN0085

Tijd dus, om nieuwe plannen te gaan maken. Mijn zoektocht naar betaald werk wordt steeds feller en steeds harder ook de afwijzingen, “werk” zal dus helaas geen deel van die plannen kunnen uitmaken. En als het komt zal het er ongetwijfeld in passen.

Onwillekeurig blijf ik in gedachten steeds terug getrokken worden naar mijn recente “vroeger..” Zeker als ik naar Lizzie kijk, dochter van haar vader die nu zo zelfstandig en doelbewust haar weg gaat. Haar eerste baan gaat ze afsluiten, haar eerste eigen huis betreden, de studie beginnen die haar aan de hartstocht van haar vader linkt. Heel af en toe vraag ik me af hoe ons leven er had uitgezien in dit stadium, als Gijs niet was gestorven. Het theaterwerk was hem waarschijnlijk zwaarder geworden, hij zou inmiddels bijna 62 jaar zijn. Misschien waren we samen wat meer op stap gegaan, misschien was hij mijn nieuwe hondenshow-liefhebberij ook gaan waarderen, helemaal omdat het zich veel vaker in het buitenland afspeelt en minder in Nederland. Wat ik heel zeker weet is dat we samen Lizzie op de trein zouden zetten wanneer ze een weekend thuis was gekomen, hij zou zoals altijd zijn arm om me heen slaan als we haar de auto terug liepen. We zouden deze zomer weer naar de Promenadeconcerten op de BBC luisteren, vaak tegen elkaar aan, soms met een glas wijn erbij en rond zijn verjaardag de “last Night” beleven met een glas whisky. Samen lachend elkaars traantje wegpinken als het “Auld Lang Syne” weer klonk, tot in onze huwelijksnacht van 31 december. En de avondronde met de hondjes zou weer een dagelijks genoegen zijn. We zouden elkaar wijzen op een fraaie nachtmot, samen de geur van rozen en kamperfoelie inademen en luisteren naar het gekwaak van de kikkers en het gezaag van de krekels. Alhoewel dat niet zo zou zijn, ik maak het romantischer dan het is, want Gijs had door zijn jarenlange functioneren als geluidstechnicus een gehoorbeschadiging, waardoor hij de krekels nooit kon horen. En hem dat ergerde, als ik zei dat ze zo luid klonken..

DSCN0164

Dat niet bestaande heden en dat dierbare verleden, het heeft weinig zin om daar te lang bij stil te staan. Het is nu en ik ben alleen met de honden en alle mensen die me lief zijn op een telefonische afstand. Ik word aan alle kanten geholpen om te bestaan, om te leven en om de dingen te kunnen doen die me goeddunken. De afgelopen week was daar weer een schitterend voorbeeld van, ondanks de ernstig zieke Skye en mijn even ernstige zorgen om haar, is het me toch door een lieverd mogelijk gemaakt om Barra en Bonnie in Windsor te kunnen showen. We zijn er heen gereden, het was een heerlijk hotel met minstens even heerlijke diners, een mooi park eromheen voor de hondjes. De show was zonovergoten en vol gezelligheid met leuke mensen, sportieve show collega’s en de trots om daar te kunnen staan speelde ook een grote rol.

bewerking Yvonne

Maar wat is dan toch die onbestendige leegte, die niet gemarkeerd wordt door het feit dat Lizzie weer een paar dagen weg is? Het blijft simpel en het is onveranderlijk; mijn betere helft is geamputeerd. Ik ben een ledemaat kwijt. En dat gaat eenvoudigweg nooit over. Ik doe het ermee, ik doe het er goed mee, al jaren. De euforie van het eerste jaar dat ik het allemaal zelf kon, dat er geen doodzieke man was om maand in maand uit mee rekening te houden, de blijdschap dat Laura en Lizzie zich na die intens zware jaren zo goed herstelden en zich ontwikkelden tot de prachtige mensen die ze nu zijn, dat was de euforie van het boven water komen, aan de oppervlakte kunnen blijven en naar frisse adem kunnen happen.

En deze zomer zwem ik. Nog steeds. De haven is nog lang niet bereikt. Ik kan mijn hoofd boven water houden, ik ga niet kopje onder zoals vorig jaar zo nu en dan, ik stijg ook niet boven de zeespiegel uit, zoals zeker ook vaker voorkwam, ik krijg regelmatig van lieve vrienden de reddingsboei toegeworpen zodat ik weer even kan mee dobberen, maar ik moet doorzwemmen met een ontbrekende ledemaat. (Een mooi woord dat alles zegt, Gijs is mijn lede-maat.)

DSCN9317