Maandelijks archief: juli 2018

27 juli Hoogzomer.

Sinds ik terug ben uit het groene en heerlijke Schotland, zucht Nederland onder een hittegolf van tropische temperaturen. De dag na mijn thuiskomst is de eerste vakantie-gast al gebracht. Daardoor staan de dagen vanaf nu in het teken van de hitte en de vakantie-opvang. Er zijn maar twee taken belangrijk: de honden koel en rustig houden Het klasje bestaat nu uit een 17 tal en heb ik hen in twee groepen verdeeld in verband met loopsheden van Skye en haar moeder, die nog steeds hier logeert. De wandelingen zijn vrijwel onmogelijk want al vroeg in de ochtend loopt de temperatuur op. De vaartjes en vennetjes staan bol van de blauw-alg, dus de honden moeten zich behelpen met de diverse kleine badjes. Ik heb er nog twee bij gekocht en dat blijkt geen overbodige luxe met zo’n grote groep waterratten.

015

 

065

 

Omdat Lizzie maandag jarig was, heb ik met mijn beide dochters in Zwolle afgesproken om elkaar daar te treffen, voordat bij mij de grote drukte losbarst. Als ik op het station aankom zie ik ze al staan, twee knappe, volwassen vrouwen, zelfstandig en onafhankelijk. Wat prachtig dat e bij mij horen! We strijken neer op een terrasje van een Bodega, waar we een koel glas Sangria bestellen en een scala aan verrukkelijke kleine tapas gerechtjes, waar we eigenlijk alle drie erg van houden. Het is een heerlijke avond samen die – net als al het goede- veel te snel voorbij is. Als ik om half elf thuis ben weet ik dat ik hier voorlopig op moet teren: de komende maand zullen dit soort uitstapjes niet zo gemakkelijk meer zijn.

Ik zet het mensen-zwembad op in de enorme hitte, moet hier en daar een scheurtje plakken en als het dan eindelijk staat en gevuld is, helpt het me door de ergste warmte heen. Het is grappig om te zien hoe interessant sommige honden het vinden; als ik in het water dobber staan er drie, vier koppen boven de rand te kijken.

37846645_2099925173412021_4993819643983429632_n

 

Dag en nacht staat de oude ventilator van Gijs te draaien. Ik herinner me hoe nodig het voor hem was om dat zuchtje wind in zijn laatste zomer te vangen en nu heb ik het apparaat weer van stal gehaald, met een lichte weemoed schoongemaakt, aangezet en niet meer uit gedaan.

En toch vind ik de hitte niet echt vervelend. Ik pas een rustig rooster toe, hoef geen boodschappen te doen nadat ik een keer naar de supermarkt ben geweest, ik hou mezelf vooral koest, des te kalmer zijn de honden. Als ik een was draai is het binnen een half uur droog en dweilen heeft niet zoveel zin als er steeds honden rechtstreeks vanuit het badje de kamer in gaan. Per dag maak ik hooguit twee wandelingen, om zes uur in de ochtend en na tien uur in de avond. Ik neem dan vier honden mee zodat er per dag acht een wandeling krijgen, maar ik merk dat er een aantal zijn voor wie zelfs dat al teveel is. Dus laat ik ze in de tuin spelen en als de zon wat minder fel is, mogen ze op het vroegere ezelveldje. Dat kan nu, dank zij het harde werken van P. en C.

Het is een merkwaardige niet onaangename, cocon-achtige situatie. Er is binnen enkele dagen een patroon ontstaan en zowel de honden als ik varen er wel bij. We zijn erg op elkaar aangewezen maar tegelijkertijd ook op elkaar ingespeeld en alleen als er iets onverwachts op het erf is, lijkt de rust een tel verstoord. Zo moet het voorlopig maar blijven, dan nemen we de hitte op de koop toe!

23 juli. Thuis.

Vandaag is Lizzie jarig. Het voelt vreemd dat zij in Amsterdam is en ik thuis en onwillekeurig komen er herinneringen bovendrijven. 20 jaar. Toen we nog een gezin waren met familie om ons heen, onze ouders allemaal nog leefden. Dat hummeltje was geboren en niemand kon weten dat ze het 20 jaar later al meer dan drie jaar zonder vader zou stellen. Ik word er wat verdrietig van, voel me -na de fantastische Schotse week wat ontheemd en alleen. Maar als ik de eerste ochtendwandeling wil gaan doen, realiseer ik me dat de merkwaardige leegte die ik vannacht bij thuiskomst in de mist op het erf waarnam, niet zomaar een leegte is. Het hele erf is schoon, kaal en ruim.

erf 1

P. heeft samen me haar moeder een enorme klus geklaard. Ze hebben onkruid en rommel van jaren en jaren weg gewerkt. Ik maak een kop koffie en loop de tuin in, het terras, het erf op. In de schaduw kan ik een zitje maken voor mijn slaapkamer. De bulten rommel en stenen zijn overzichtelijke stapels geworden. het ondoordringbare bos van brandnetels is met de grond gelijk gemaakt, ik heb er meters extra grond bij gekregen. Wat een hels karwei moet het zijn geweest! Wat onvoorstelbaar lief van hen om hun oppasdagen tot een werkkamp te transformeren. Mijn onbestendige, eenzame gevoel maakt plaats voor het overlopen van dankbaarheid en warmte voor de twee vrouwen die van mijn rommel-erf een heerlijke plek hebben gemaakt. 

erf 2

Als ik ben bekomen van de verrassing, vragen er nieuwe dingen mijn aandacht. De papegaai is gewond en daar moet ik met de dierenarts over bellen. elf moet ik naar de huisarts, omdat ik grote, blauwe plekken op mijn benen heb en talloze jeukende bulten in mijn gezicht, hals, op armen en benen. E. komt al mijn bagage brengen, er is een bijennest die weggehaald moet worden voordat de honden er in trappen. Twee van de teefjes zijn loops geworden, dus ik ga nu al scheiden vanwege de grote toeloop van intacte reuen vanaf morgen. Heather wordt thuis gebracht door H. en J. en in de avond haal ik Islay op bij vriendinnetje J. Eer ik het in de gaten heb is de dag alweer voorbij en stal ik mijn souvenirs uit, terwijl ik voor mezelf een “wee Dram” inschenk en me -nadat de honden voor de nacht zijn verzorgd en uit geweest nog even in gedachten terug laat voeren naar de afgelopen dagen. 

361 Goldens. Vele goede kennissen en lieve vrienden. Een vervallen landgoed en een nieuwe eigenaar die het voor verder verval wil behoeden. Een herinnering aan de muur.

souvenir 2

Een herinnering over de leuning van de stoel.

souvenir 3

Een fles whisky. Nieuwe vooruitzichten om over een maand of twee weer terug te zijn in Schotland met Iona voor de ontmoeting met haar “verloofde.” 

whisky

En: P. en C. die me zo’n prachtige verrassing thuis hebben bezorgd. H. die zo lief voor Heather heeft gezorgd en J. voor Islay. Nog meer vrienden die me eind van de week gaan helpen het erf af te rasteren tegen wegrennende honden. Ik prijs me gelukkig met al die fijne mensen om me heen.

En dat alles neemt niet weg dat Lizzie jarig is en ik haar pas morgen in mijn armen kan sluiten en Gijs dit alles ook weer niet mee maakt en ik hem verschrikkelijk mis, hoe beter het allemaal gaat. We hadden samen deze reis moeten maken. Ik had zijn commentaar willen horen op de rondzingers van de microfoon tijdens de lezing. Ik had het speciale geluidje willen horen wat hij maakte als hij diep ontroerd was – en dat zou hij meerdere malen zijn geweest op deze trip. Ik had hem Lizzie in de armen willen zien sluiten, omdat zijn kleine meisje 20 is geworden. Maar hij is er niet. Alle schatten van vrienden en vriendinnen zijn er wel. Met hen leef ik door. Door hen leef ik door. 

Lieve allemaal, dank jullie wel voor alles en zoveel meer waarmee jullie me op de been houden! Ik hou van jullie. 

roos 4

21/22 juli. “En route met een show-stop.”

Onze terugreis begint om iets voor half negen. Een half uurtje later dan we oorspronkelijk bedachten, maar dat had voornamelijk te maken dat de stofzuiger niet meewerkte en ik dus op mijn knieën met een speciaal borsteltje Iona’s jas van het rode tapijt moest halen. Zo gemakkelijk als eerdere stofzuigpartijen waren, zo moeilijk was het nu. En dat ik -eenmaal in de auto-  ontdek dat ik mijn telefoon op het aanrecht heb laten liggen, kost ook 5 minuten. Maar alles bij elkaar rijden we redelijk vlot richting de M 6 en alhoewel het een heel lange rit is, verloopt het voorspoedig en zijn we tegen vieren in het hotel in Stafford. 

37802820_2096634573741081_6716263780658970624_n

De kamer is niet klein, maar wel erg benauwd. We kunnen merken dat we al weer zo’n stuk zuidelijker zijn want de relatieve koelte van de Hooglanden lijkt nu erg ver weg. Gelukkig heeft het hotel een kleine lounge beneden waar de honden ook welkom zijn en daar is het heerlijk koel. We strijken er met een versnapering neer, bestellen een pizza en kunnen rustig de hele avond blijven zitten, tot het tijd is om de honden nog een keer mee uit te nemen en bijtijds naar bed te gaan. Helaas is het op de kamer niet afgekoeld en vooral Barra heeft last van de hitte, waardoor hij blijft hijgen en onrustig is en we geen van allen kunnen slapen. Als E. tegen twee uur de ventilator weer aanzet is het iets minder benauwd, maar beiden waken we meer dan we slapen, zodat de ochtend bijna als een opluchting komt.

 Na het ontbijt is het naar showterrein is het een half uurtje rijden en boffen we want het drukke stukje M 6 valt mee en daardoor komen we mooi op tijd in het park aan. Daar kom ik al veel kennissen tegen nog voordat we het parkeerterrein af zijn en er is een plaats voor ons vrijgehouden bij ons vriendengroepje, waar tot mijn grote plezier ook de eigenaresse van Iona´s “verloofde” bij zit. Het is zo heerlijk om F. en maar man weer te zien en mijn dierbare vriendin M. met haar altijd wat emotionele reactie op Barra, maar ook de lieve mensen uit België, veel mensen die door de jaren heen meer dan “collega-exposanten”zijn geworden. Showen is hier niet meer alleen showen. Het is voor mij tegenwoordig een reünie van gelijkgestemde zielen geworden. Daarnaast zijn er vanzelfsprekend vele schitterende honden te zien en zoals altijd als ik in deze contreien met een of meerdere honden ben, voel ik me intens dankbaar, zelfs wel een tikkeltje trots dat ik er bij kan staan.

Omdat er meer dan 570 inschrijvingen zijn, zie ik dat de tijd erg hard verstrijkt en de klassen erg groot zijn. Een klasse van 27 of 31 honden is niet uitzonderlijk (en dan te bedenken dat er volgend weekend een show is waar 5 reuen en 12 teven in het totaal zijn ingeschreven!) en ik realiseer me dan dat de klasse voor Barra zo groot is dat er daarna gepauzeerd wordt. Tijdens de lunchpauze, die ongeveer een uur zal duren, is een grote Kampioenenparade. Dat maakt dat ik besluit Barra terug te trekken, ook al stond M. al klaar om hem te showen omdat Iona tegelijkertijd in haar tweede klasse zou staan. Tegen de tijd dat hij aan de beurt zou zijn, moeten we eigenlijk al lang op de terugweg richting Folkestone rijden.  Iona kan nog net voor de lunchpauze in een klasse mee en dat doet ze op haar manier: kwispelend, blij en vrolijk. Ze wordt uiteraard niet geplaatst, de klasse is groot en zij lijkt klein. De keurmeester geeft aan: “She is in her bikini..” Dus met wat voortijdige heimwee, gekruid met een snufje spijt, verlaten alle lieve mensen om ruim op tijd met een licht oponthoud bij de trein in Folkestone te arriveren. Waar we helaas een vertraging van meer dan een half uur krijgen. Net op het moment dat ik iets te eten wil halen, komt E. me snel zoeken: een steward heeft onze auto aangewezen om meteen door te rijden. Dus de vertraging lijkt niet nodig te zijn. Maar dan worden we door de douane eruit gehaald om alles te controleren en loopt de vertraging dan toch behoorlijk op.

37797042_2096635027074369_5938673321951363072_n

Eenmaal aan de overkant van het Kanaal ruiken we “de stal” en willen we nadat de honden nog uitgebreid uit zijn geweest goed doorrijden, maar meerdere files verijdelen dat plan. 

37647974_2096633993741139_4420507996061171712_n

Uiteindelijk rijden we om twee uur de Wijk op, het is donker en mistig. E. zet me af op de weg zodat ik met Iona en Barra en mijn handtas het pad oploop. Ik word enthousiast begroet door blije honden, die het middernachtelijke uitje een onverwacht plezier vinden. Tegen de tijd dat alles weer in rust is en ik in bed lig, is het half vier. Ik ben weer thuis.

20 juli. Showtime!

Het zachte regentje dat gisterenavond begon is de hele nacht gestaag door blijven gaan en zorgt ervoor dat de ruitenwissers overuren maken als we om 8 uur in de auto zitten, op weg naar Cannich. Showen in de regen is niet heel erg perfect, maar je doet er niets aan en het land heeft het nodig. Bovendien zal er geen enkele Golden Retriever klagen over een beetje modder! 

20-1

Er wordt luid gezongen als ik de tent in kom met de honden. Ik krijg warme omhelzingen, leuke verjaardagskaarten en lieve cadeautjes en we strijken met ons rennetje, een klein tafeltje en de appeltaarten neer bij S. en haar man en honden. In de catalogus zie ik dat er in de klassen voor Barra vrijwel hetzelfde aantal honden staat als voor Iona en dat houdt in dat ik een van de twee niet zelf kan showen. Een goede kennis van me is er met haar dochter en ik vraag het meisje, een ervaren junior handler, of zij Barra wil voor brengen. Het lijkt haar leuk en ze probeert even apart met hem te gaan oefenen. In het begin zie ik hem nog naar mij zoeken, maar al snel begrijpt hij dat Eryn nu degene is die met hem gaat werken en hij past zich wonderwel gemakkelijk aan. En zo sta ik even later met een kwispelende Iona in de ring en staat Barra klaar bij de reuen. Uiteindelijk komen we qua tijd zo uit dat Eryn de eerste klasse met Barra doet en ik hem voor de Mid Limit klasse kan overnemen. 

37655368_1734423763314581_7520733025173241856_n

Het is erg bijzonder dat ik samen met C. en de vader van mijn Heather, met S. en haar knappe hond Jack en met L. en haar hond in de ring sta. Zodat de helft van onze Schotse “vriendinnengroep” van 8 samen showt.. S. en ik gaan er met onze jongens uit, C. wint de klasse, L. krijgt de derde plaats en we zijn minstens zo trots op hen als dat we op onze eigen honden waren geweest.

Het is gezellig rond de ringen. Na de lunch klaart het weer op en komt de zon erdoor. Een vriendin van M. is er en vraagt of ze wat foto’s van mijn honden mag maken, tot mijn plezier ontmoet ik veel kennissen, er is een handjevol Nederlandse exposanten, we kletsen wat, we eten taart en bewonderen elkaars honden en het had voor mij zo uren kunnen duren, maar helaas moeten we na de show terug naar het huisje om snel wat te eten en daarna onze spullen in te pakken. 

Na de allerlaatste zwempartij voor de honden, de allerlaatste wandeling met zijn drietjes door de prachtige omgeving, lees ik in de avond op Feesboek dat er tegen de tweehonderd felicitaties geplaatst zijn. Voor mijn verjaardag. En om me te feliciteren met Barra’s eerste plaats! 

laatste zwem 4

Helaas is er een fout in de officiële showuitslagen geslopen en staat Barra inderdaad als winnaar van de Post Graduate klasse, die hij met Eryn had gelopen. Maar niet heus…

uitslagen Guisachan champ show

19 juli. Gathering.

Opnieuw is het een heerlijk zonnige dag als we de gordijnen open trekken en de honden uitlaten. Voordat we op pad gaan, pluk ik eerst een bak vol zwarte bessen van de struik die uitkijkt op het meer. Vol, zoet, kruidig geurend en zondoorstoofd, wat zijn cassisbessen toch heerlijk. Ik kook ze met wat suiker en kaneel op voor een compote bij de yoghurt, voor als we vanavond terug zijn.

Bepakt en bezakt met een koeltas vol koele drankjes en wraps, van allerlei benodigdheden voor de honden waarvan de grondpinnen de belangrijkste zijn, gaan we om 11 uur de deur uit. De navigatie is niet meer nodig, we kennen de weg en houden vast aan de vaste kenmerken die onze route markeren, zoals onder andere het mannetje van drijfhout.

082

We stoppen in het volgende dorp bij de distilleerderij van Glen Ord, om een vroeg verjaarscadeau te kopen. De gastheer legt uit wat het verschil is tussen de Singleton single malt uit Dufftown en degene die hier wordt gebotteld. Hij laat me een slokje proeven en geeft E. een schattig klein flesje met een slok mee, omdat ze nu moet rijden. 

079

Er staan al veel auto’s op het “kennelfield” in Tomich en er heerst een opgewonden stemming onder alle mensen met honden die naar het veld bij het landgoed lopen. We kiezen een plekje uit tussen alle picknick-kleden en stoeltjes, maar verkassen toch als mijn vriendinnen uit Ayr gearriveerd zijn en we met zijn allen onder een schaduwrijke boom neerstrijken. Er zijn allerlei spellen gaande, touwtrekken, “haggis-hurling” enz. maar omdat het hondje van E. toch wel erg onder de indruk is van de pistoolschoten, ter start voor de spelletjes, blijven we een beetje op een afstand. Dan wordt er aangekondigd dat alle aanwezige Golden Retrievers op het gras voor het landgoed geplaatst moeten worden (zonder baasjes!) voor de officiële foto en daarna wordt er door de Grand old Duke of York en een hele haag van mee-tellers de totale hoeveelheid Goldens geteld voor het record.

Het is zo spectaculair om al die honden van allerlei landen te zien, zoveel mensen tegen te komen met allemaal dezelfde liefhebberij. Met het landhuis als historisch decor en het gezellige gezelschap is het een heel bijzondere middag. Met als hoogtepunt een luid gejuich: met 361 Golden Retrievers is het record van een bijeenkomst van hetzelfde ras  gebroken. 

In de avond liggen de honden in diepe rust van alle indrukken en maken E. en ik van de gelegenheid gebruik om naar Beauly te gaan, een stadje vlak bij ons huisje. Daar wordt muziek gemaakt en geeft een groep jonge meisjes een demonstratie Highland Dancing.

173

Er zijn een paar van mijn Schotse en Nederlandse kennissen, er lopen een aantal Goldens rond, zelfs met jassen aan om hun showtoilet onberispelijk te houden. Na een uurtje begint het wat te regenen en gaan we terug naar huis, waar we nog van een “Wee Dram” genieten om warm te worden en te vieren dat we hier zijn en de Golden 150 jaar bestaat.

37567652_10216844694654478_3328446066369495040_n

18 juli. “Formal Dinner and Dance”

Omdat we vanavond naar het gala-diner gaan, hebben E. en ik bedacht dat het vandaag een rommeldagje zou worden. Ik wil voor vrijdag een paar appeltaarten bakken om mee nar de show te nemen, Barra en Iona moeten getrimd worden en we draaien een was. E. schilt voor mij de appels, terwijl ik het deeg kneed en de rozijnen laat wellen. Het ruikt lekker in de keuken, dat lijkt voor Barra en Iona een van de redenen waarom ze niet mee uit wandelen willen.

taart 2

Schoorvoetend gaan we richting het water, maar vooral Barra lijkt er totaal geen zin in te hebben. Hij heeft duidelijk een “off day” en wil rust. Toch moet hij in de middag getrimd en bij gebrek aan een goede tafel om ze op hoogte te kunnen knippen, gebruik ik de picknicktafel, waar ik een rubberen mat overheen leg. Zodra hij een beetje is gestroomlijnd, laat ik hem voor de rest met rust, op de gebruikelijke “na-trim”foto na. 

 

E. en ik gaan ons tegen vijf uur opdoffen. Men moet formeel op het gala verschijnen. Ik heb mijn kanten jurkje en mijn beeldige blauwe schoenen weer aan, spuit nog een luchtje achter mijn oren en doe zelfs een beetje make up op, dan verzorgen we de honden en gaan we op pad. 

In de tent zijn een paar tafels bij geschoven en het is al erg druk als we binnen komen. Ik word gewenkt door een kennis die, na een uitgebreide knuffel een tweetal plaatsen aan haar tafel voor ons regelt. We hebben hetzelfde tafelgezelschap als tijdens de Afternoon Tea, wat heel gezellig is. Het diner is een drie gangen keuzemenu en is verrukkelijk. We kiezen beiden voor een garnalencocktail, gevolgd door een heerlijke stew van Angus Beef en als dessert is er uiteraard Cranachan. Tussen de gangen door loop ik naar bekenden om even te praten of komen er kennissen naar mij. Opnieuw realiseer ik me hoe merkwaardig mooi het is dat ik in zo’n relatief korte tijd zoveel mensen hier heb leren kennen en hoe gezegend ik ben dat ik dit feest mag mee maken. 

Na het diner is er een veiling van mooie whisky’s, schilderijen en andere interessante zaken, daarna wordt er gedanst. Alhoewel E. en ik bijtijds wel willen omdat de hondjes anders te lang alleen zijn in het huisje, sta ik toch even op de dansvloer en ook dat is een nieuw ontdekt fenomeen. 

Aan de “toptable” zitten de keurmeesters met hun partner, enkele leden van het bestuur van de Golden Retriever Club Scotland die het allemaal organiseren. En er zit ook de eigenaar van het landgoed. Hij laat merken dat hij diep onder de indruk is van het feit dat zijn bezit zoveel betekenis heeft voor Golden Retrieverliefhebbers van over de hele wereld. En dan heeft hij een verrassing. Hij beloofd het bestuur van de G.R.C.S. dat hij zijn uiterste best gaat doen om het oude gebouw voor verder verval te behouden en het mettertijd te restaureren. Dat is een bijzonder cadeau! 

114

17 juli. Afternoon Tea en fakkeloptocht.

Het is al een vast ritueel voor de honden; na het ontbijt gaan we naar de dam zodat ze kunnen zwemmen en rennen en spelen. Het is weer zonnig, ze lopen met opgewekte zwaaistaarten naast me, Barra met zijn drijvende rubber eend. We doen wat spelletjes, ik gooi de eend in het water, Barra gaat hem apporteren en net als hij een eind van de waterkant is, horen we een immens dreigend geluid dat aanzwelt en oorverdovend tegen de bergen op ketst. Een straaljager komt laag overscheren en laat een stampende herrie achter. Barra rent geschrokken naar me toe. Net als ik hem gekalmeerd heb en ik ter afleiding zijn geliefde spelletje herhaal, komt er een tweede vliegtuig aandenderen, zo mogelijk nog lager en angstaanjagender. Het feest is over. Barra is met geen stok meer in het water te krijgen en wil alleen maar naar huis.

16-7-10

Op het veld in Cannich wordt in de grote tent een Afternoon Tea gehouden. Er staan lange, gedekte tafels, de wanden zijn met allerlei landenvlaggen en Golden Retriever Club banners versierd en E. en ik schuiven aan bij een paar kennissen. Een lekkere variatie van goed gezelschap, diverse sandwiches, grote, mollige scones met room en jam, aardbeien in chocolade wordt voorgeschoteld met als dessert een lezing door een Amerikaanse historica die de geschiedenis van het landgoed Guisachan in kaart heeft gebracht. Na afloop krijgt elke tafel een lijst met vragen over het landgoed en zijn eigenaren en honden. Tot onze verwondering eindigt onze tafel op de tweede plaats. 

17-3

Na de middag gaan we toch nog voor een paar uur naar huis om de honden te verzorgen, wat te eten en ons om te kleden. Want om 10 uur is er een fakkeloptocht naar het landgoed. 

Het is een enorme stoet van mensen met kwispelende honden die de ruim anderhalve mijl naar het “huis” loopt. Terwijl we het gebouw naderen, horen we in de verte de klanken van een doedelzak over de velden zingen. En dan ligt daar de ruïne, feeëriek verlicht door een aantal Par schijnwerpers met scrollers ervoor, zodat het gebouw steeds in een ander licht komt te staan. Gijs zou zijn goedkeuring eraan hebben gegeven. Er heerst een bijzondere sfeer, die ik eigenlijk alleen maar als “magisch” kan omschrijven. Het dierbare, vervallen gebouw is het middelpunt van de bijeenkomst. Er wordt whisky en Irn Bru geschonken, shortbread en Tablet wordt uitgedeeld en we toasten allemaal op Lord Tweedmouth die de combinatie heeft gemaakt van Nous en Belle, waaruit de eerste drie “gele retrievers” zijn geboren in 1868. En hier staan we dat met honderden mensen en Goldens te vieren, bij het huis waar het allemaal begon.

house 10

house 9Van veel aanwezige landen treedt er iemand naar voren om een woord van dank uit te spreken, of zomaar een kleine anekdote deelt met de toeschouwers. Ik merk dat er zich niemand uit Nederland meldt en bedenk wat ik zou willen zeggen als ik besluit een woordje te doen. Maar net wanneer ik moed verzamelt heb om de microfoon te vragen, wordt de bijeenkomst afgesloten. In de drukte ben ik E. verloren en na even zoeken en terug lopen naar waar we elkaar het laatst zagen, ga ik toch achter de slinger van lampjes en honden aan naar het dorp terug. Ik heb geen fakkel nodig, het is nog redelijk helder en Barra en Iona lopen kalm een paar passen voor me uit. Af en toe komt er met een zacht windje een vleug zoet kamperfoelie-parfum langs wanneer we langs de hoge struiken lopen en ik ben stil in harmonie met alles om me heen. Magisch. Sprookjesachtig. Bijzonder.

house 5

16 juli. Guisachan Gathering Welcome Evening

Achter de bergen is het licht en breekt de hemel open als ik de eerste wandeling van de dag doe met de honden. Het meer (Loch Meig) is niet meer grijzig, maar intens helder blauw. Er scheren eenden over het water en ik moet Iona bij me fluiten, omdat ze het liefst er naar toe wil zwemmen maar ik de stroming in het midden van het meer niet vertrouw. Barra zwemt verder met grote, lange slagen, haalt een veel te grote tak uit het water die hij naar me toe sleept en gaat dan languit in het water liggen dobberen met een: “stoor mij niet – ik chill” gezicht. 

chilling

Wanneer ze in het struikgewas scharrelen, staat Barra ineens gefascineerd naar iets te kijken wat ik niet zie. Zijn oren legt hij in zijn nek en hij komt naar me toe, weigert nog het water in te gaan en blijft de richting op kijken waar hij iets gezien heeft. Hij wil weg. Ik weet niet wat hij gezien heeft, maar hij is niet op zijn gemak, dus ik lijn de honden aan en we gaan terug naar het huisje.

E. en ik besluiten om naar Dingwall te gaan om boodschappen te doen voor de komende dagen en omdat we een leeg kratje hebben, neem ik meteen de artikelen mee die ik graag voor Lizzie en Laura mee neem: van Engelse mosterd tot Custard Cream Cookies, van “Cheesy Bits” tot “Ribena.” 

We eten vroeg, zodat we ruim op tijd naar Cannich kunnen rijden voor de opening van de Guisachan Gathering. We hebben een kleine omleiding en rijden er een uurtje over, dwars door het adembenemend mooie landschap van de Hooglanden. Met een zachte zon die de bergen een intensere groen/grijs/paarsige gloed geeft waan ik me in het decor van een schouwspel zoals geen enkele regisseur kan bedenken. Omdat het door de natuur al bedacht is.

lucht

Op het veld waar deze week de meeste evenementen zullen zijn, staat een hele grote feesttent. Ik ga het gebouwtje in waar ik de toiletten weet, destijds ben ik hier met A. gestopt om Iona te laten plassen voor we naar het landgoed gingen. Als we de honden uit de auto halen zie ik al een aantal Schotse kennissen, die me enthousiast begroeten en me onmiddellijk weer het gevoel geven dat ik “thuis” ben. Ik krijg een knuffel van de man bij wie ik ooit ringmeester was toen hij samen met zijn vrouw tijdens een kampioenschapsclubmatch keurde en hij spoort me aan om mee te doen met de “fun show.” Dat ik geen showlijn bij me heb en mijn “Hogmanay Hooligans” nog niet eens getrimd zijn, dat maakt niet uit. Na een glas wijn sta ik met een blij kwispelende Iona in de ring, met als achtergrond de indrukwekkende bergen en de fluwelen avondlucht.

g g welcome iona

Dat Barra in zijn klasse het weer nodig vindt om te clownen en de omstanders ook hier van zijn beroemde “ring-roll” te laten genieten, neem ik meer dan lief. We zijn hier toch maar!

15 juli. Acclimatiseren.

Door het open raam van mijn kleine slaapkamer hoor ik een zacht geruis. Een gestage regen daalt neer. Het maakt het groen groener, het blauw blauwer en er hangt een nevel tussen de bergen alsof er rookpluimen opstijgen. Het is nog vroeg, maar omdat ik goed heb geslapen is er geen reden om langer in bed te blijven. Ik neem de honden mee naar buiten. Het ruikt heerlijk; kruidig, fris, zoutig ook. 

Onwillekeurig moet ik denken aan de gedachten waar ik gisterenavond mee in slaap viel. Hoe onvoorstelbaar grillig het leven toch kan zijn. Ik loop hier met Iona en Barra door de Hooglanden van Schotland, omdat volgende week ons ras al 150 jaar “bestaat.” Ik ga aan een van de grootste evenementen van mijn leven deelnemen, zomaar. Dat Barra twee jaar geleden hier in Schotland op de show voor Crufts werd gekwalificeerd was zo – voor mij – ongekend mooi en dat we hier zijn voor de Guisachan Gathering overtreft dat zelfs. Wat een evolutie heb ik als klein fokkertje doorgemaakt. Ik kijk naar de hoge bergen om me heen en voel me klein en nederig.

060

Het blijft de hele dag regenen en E. en ik maken gebruik daarvan door de zondag in onze joggingbroek bij te komen van de reis, lezend, puzzelend, dommelend. In de middag soezen we beiden weg als de honden tevreden liggen te slapen na hun zwempartij bij de dam. E. gaat even op bed liggen, ik dut wat op de bank. Als we weer wat fitter zijn gaan we in de tuin zitten, tussen de buien door, want de temperatuur is heerlijk. Tot mijn grote plezier zie ik een grote zwarte bessenstruik vol met rijpe, zoete trossen. Mijn eigen cassis-struik is door de ezels en de pony’s van de buren tot mijn grote spijt helemaal weggevreten. Ik proef wat van de zoete vruchtjes en besluit dat ik er van de week wat van ga plukken en verwerken tot een lekker toetje. Misschien zelfs voor onze gastvrouw een klein potje jam maken van haar eigen bessen, ik heb dat vroeger op onze Franse vakanties ook vaak gedaan en herinner me nog hoe dat gewaardeerd werd.

068

H. belt om me op de hoogte te houden van de logeerpartij van mijn kleine Heather. Ik ben blij te horen dat de pup het goed doet ondanks alle nieuwe dingen. 

Na het eten ga ik nog een keer met Barra en Iona naar de dam. Vanmorgen is Barra zijn speelgoed-vuurtoren verloren, maar zodra Iona van de lijn is, zie ik dat ze naar beneden rent en tegen de hoge muren van de dam het water in gaat, om vervolgens triomfantelijk met het fel oranje stuk speelgoed terug te komen. Barra neem het van haar over en gaat zielstevreden languit in het water liggen met zijn geliefde torentje.

117

Ik geniet van hun gerommel in en aan het water. En kom terug op mijn eerdere gedachten. Door Gijs ben ik hier. Hij wilde dit en heeft het niet mogen meemaken. Ik ben hem dankbaar.

14 juli. Highlands home.

Gisterenavond hebben we lang buiten gezeten, zomaar op een bankje. Ik keek naar het Killington Lake, Iona en Barra naar de tientallen konijntjes die op het gras speelden. Even wat contact met thuis, om te horen dat één van mijn opvanghonden gevochten heeft met één van mijn eigen honden. Ondanks dat ik er op deze afstand niets aan kan veranderen, vind ik het toch vervelend: vooral voor P. de oppas, want dat zijn geen fijne momenten. Het maakt dat ik de slaap niet kan vatten en ik zie het middernacht worden, 1 uur, 2 uur… Uiteindelijk dommel ik in om weer vroeg wakker te worden van nog vroegere hotelgasten op onze gang. Ook E. is vroeg wakker en nadat de honden gegeten hebben en uit zijn geweest, wij een ontbijtje hebben genomen, vertrekken we al om 8 uur. Op zich is de reis vandaag een uur langer, maar omdat we een uur vroeger zijn is het stil op de M 6. Dat maakt dat we niets van oponthoud hebben en al om half twee het parkeerterrein van de Tesco opdraaien in Dingwall, onze “local store” voor deze week. In combinatie met de voorraad etenswaar die ik heb meegenomen, halen we verse spullen zodat ik voor het hele weekend genoeg heb om voor de maaltijden te zorgen. (E. rijdt, ik kook.) Dan gaan we naar het huisje. Ik had thuis via “Google Streetview” gekeken waar het ongeveer was en dat scheelde een heel stuk. We rijden er zo naar toe, in tegendeel tot het hotel van gisteren. 

111

Het huisje is nog niet klaar, onze gastvrouw is met haar hele gezin nog bezig met de schoonmaak. Dus gaan we met de honden een stuk lopen, langs een brede stroom die door een dam gescheiden wordt en waar Iona na de lange auto-rit graag in wil. Echter, we kunnen niet goed vinden waar we aan de steile kant naar beneden kunnen naar het water. Iona is het er niet mee eens en gaat languit in een modderslootje liggen, nadat ik haar en Barra even van de lijn heb gelaten. Ik moet haar eerst afspoelen met de tuinslang, voor ze het huisje in kan.

s f 1

We laden de bagage uit, voeren de honden en dan maak ik in de uitstekend geoutilleerde keuken een eenvoudige kip-korma met naanbrood klaar. Daarna gaat E. lekker in een bad ontspannen en neem ik Iona en Barra mee naar de dam, waar we over een muurtje klauteren op advies van onze gastvrouw en waar ze heerlijk het water in kunnen. 

067

Ik kijk naar de spelende, plonzende honden en ga terug in mijn herinnering naar Mei drie jaar geleden, toen ik ook in deze omgeving was met Iona. En we ook samen bij de ruïne van het landgoed liepen, onze Schotse avonturen lagen allemaal nog zo ver voor ons uit. Drie jaar later zijn we hier weer.. Met haar zoon. Met een vriendin en met vele, vele vrienden en inmiddels bekenden. We gaan het prachtige, grootse Golden evenement beleven. Het voelt als een bijzondere cirkel.