Maandelijks archief: april 2019

April 2019

Wat in maart schoorvoetend begon, een hink-stap-sprong in mijn verdere leven, zet nu wat steviger stappen alsof ik het steeds meer ga geloven. In een toekomst. Daar hoort behalve verdriet ook “verleden” bij. Door hulp van een kundige realiseer ik me dat ik pas mezelf kan zijn als ik ook op de juiste manier naar het verleden kan kijken. Onwillekeurig heb ik jarenlang het verlies om mijn eigen ik, dat theaterdier, weggestopt omdat er naar mijn idee andere zaken van groter belang waren. Bewust heb ik samen met mijn lief de keuze gemaakt om weg te stappen van het dierbare schouwburgleven dat samen met mijn karakter en aanleg een bepaalde chemie vormde die me maakte tot wat ik was. En het was goed, ik richtte me op heel andere zaken; het moederschap, het leven op onze boerderij, de opbouw van ons honden-leven. Ik ging bij mensen werken die mijn wekelijkse aanwezigheid nodig hadden, of dat nu was om hun huisje schoon te maken of om hun maaltijden te verzorgen. En tussendoor was ik vooruit aan het kijken en hield ik me vast aan het advies dat in die tijd wel eens gebezigd werd: ” Kijk nooit om.. dat is geweest..”

Na de zwarte maanden van de afgelopen winter moest er wat gebeuren. Want ik wilde best minder om kijken omdat het geweest was, maar ik had niet echt iets om vooruit te zien. En het leven in het heden was afschuwelijk. Zonder erkend verleden, zonder toekomstperspectief.

De kundige begon met te “werken” aan een verstoord rouwproces, zoals hij het noemde. Maar dat verstoorde rouwproces hield meer in dan de rouw om mijn geliefde. Het was ook rouw om de persoon die in mij zit en ik kwijt was. In combinatie met de onverwachte her-introductie in het theater door de vraag aan te nemen om als belichter mee te gaan tijdens een paar optredens met Nederland’s oudste jazz band, raakte ik voorzichtig dat persoon weer aan. De kundige bleef doorgaan. Want, zo is zijn mening, ik kan pas mezelf zijn als ik ook met warmte kan terug kijken op 30 theaterjaren die meer dan de helft van mijn bestaan besloegen. Langer dan ik mijn lief kende vanaf onze eerste kus tot zijn laatste zucht.

Nu, 12 “werkmomenten” later, laat de kundige me een plaatje zien. Van stukjes die samen een afbeelding vormen. En wijst me op sommige individuele stukjes waar een belangrijk deel op staat om de afbeelding te kunnen vormen. Alle facetten zijn nodig voor het hele plaatje. Maar het raamwerk, de talloze ogenschijnlijk blanco stukjes, zijn essentieel om de afbeelding tot zijn recht te laten komen. Hij houdt van metaforen, de kundige. We hebben daar vaak over gelachen. Zoals ik de sluier beschreef, heeft hij andere illustraties gebruikt om me te laten begrijpen wat er met me gaande was. Of niet. Deze caleidoscoop is zijn laatste troef. Want hij daagt me uit om nu al die blanco stukjes op de juiste plek tot een noodzakelijk kader te plaatsen, zodat de afbeelding beter te zien is.

We kijken vanaf een afstand naar het plaatje. En zien een brokje leven van een klein gezin in de jaren zestig in het midden. Dat samensmelt in een aantal foto’s van oud Den Haag, waar kleine jongetjes en meisjes de kunst van muziek en dans onder hun knietjes wilden krijgen. Vervolgens zijn er vormpjes die dansstudio’s in Rotterdam, in Parijs, in Londen en Kopenhagen laten zien. Ach, dat mooie Parijs eind jaren zeventig, is dat niet door veel kunstenaars bezongen? Dat moet er wel uit springen. Er komen stukjes van Amsterdam, de Stadsschouwburg, eerste lieve liefdes en veel ballet en opera er omheen en al zou dat het hoogtepunt kunnen zijn, volgens het plaatje is niets minder waar want er volgen een aantal gitzwarte stukjes met scheuren erin alsof het bliksemschichten door een donkere hemel zijn. Vervolgens schudden we en lossen deze beelden op en komen er theaterspots en lichtbruggen voor in de plaats. En trailers met toneelstukken. En De Grote Liefde. En dan gaat een ring van stukjes eromheen van kleine kinderen, grote tafels vol maaltijden, een huisje dat tot huis groeit en dan worden de vormpjes wat groter. Veel goud in de vorm van honden. Vooruit, drie stukjes ezel. En De Grote Liefde die kleiner wordt. Het ene stukje na het andere kleurt donker tot we terug gaan naar die nare zwarte kern. Dan schudt de kundige ferm en laat me weer kijken.

Ik zie mezelf op een gewone dag. Schrijvend aan een nieuw verhaal. Mijn agenda vullend met wat afspraken. Ik zie mezelf naar muziek luisteren, doelbewust en niet meer een radio aanzetten om de stilte te verdrijven. Ik kijk naar hoe ik naar een film kijk. Het Droste effect. Vol interesse en blijheid omdat het een mooie film is die me raakt. Ik zie mezelf op een podiumpje staan met een winnend hondje. En blij achter een lichttafel. En in een zaal waar ik naar het ballet kijk waar ik van kinds af aan elke stap en elke muzieknoot van ken. Ik zie mezelf aan tafel zitten met mijn dochters, of met vriendinnen. Dat ben ik dus. Vol met zwakke plekken, littekens en scheurtjes hier en daar. En vol met blanco stukjes die het kader moeten vormen om alle liefdes en passies vast te blijven houden. Dit is het heden. En in mijn toekomst neem ik al die facetten mee. Volgens de kundige.