14 augustus. Werk en twee mandolines.

Vandaag was zo’n dag waarop er veel “werk” verricht moest worden, zonder dat je het werk kunt noemen. Telefoongesprekken voor de stichting, (Golden Age) diverse oude honden die geholpen moeten worden. Zij zijn niet het meeste werk, dat is eigenlijk alles eromheen zoals de dierenartsen, de vroegere baasjes, de nieuwe baasjes… Tussendoor belt er iemand die ditmaal niet voor een senior van “Golden Age” in aanmerking wil komen, maar graag op de wachtlijst voor een pup van Skye. Een iets andere benadering, alhoewel dezelfde manier van kennismaken.. of het nu onze zorgvuldig gefokte en groot gebrachte pups zijn of de dierbare ouwetjes. 

Ook correspondentie op het persoonlijke vlak; ons huis. Dat daar het één en ander voor geregeld moet gaan worden op de langere termijn, is duidelijk, maar het kost me genoeg energie om het “werk” te noemen.

Gijs is bezig met de geluidsapparatuur die hij gisteren had meegenomen. Luisteren, keuren, oordelen en opnieuw luisteren voordat hij daadwerkelijk tot een defintieve installatie overgaat.  “Het luistert nauw” is hier een goede omschrijving. Uiteindelijk blijkt dat de geluidsboxen die ik ons huwelijk heb ingebracht, die ik ooit van mijn voormalige schoonouders kreeg, nog steeds perfect zijn. Voor mijn oren en mijn muziek zeker, maar ook Gijs is na het horen van het dubbele mandolineconcert van Vivaldi, de ultieme test, overtuigd.

Dat ik daar blij mee ben, hoeft niet benadrukt te worden. Ik zou niet goed zonder het geluid van “mijn” boxen kunnen.  Het mandolineconcert kan niet geëvenaard worden door de moderne, oogstrelend elegante zuiltjes, die waarschijnlijk voor veel muziekliefhebbers veel accurater en beter geluid voortbrengen dan de ruim vijfentwintig jaar oude, degelijke dikkertjes. Maar die dikkertjes laten de mandolines klinken zoals ze moeten klinken.

DSC_4083 (2)Deze versie benaderd wel wat ik bedoel. Ik kan er intens van genieten. Ragfijn, parelend, druppelend, transparant. Prosecco met een tinkelend ijsklontje op een terrasje in Venetië. Zonsondergang en schoonheid. Alhoewel dit slechts het andante is, dus maar één deel ervan, geeft het toch mijn liefde voor dit concert weer. Over het algemeen ben ik niet de grootste Vivaldi-fan, maar deze mandolines raken me. Altijd weer. En deze foto hoort er, in mijn beleving bij. Al eerder gebruikt, al eerder geliefd, maar nog steeds goud, knisperend en passend bij de elegante klanken van Vivaldi’s mandolines.. uit de oude boxen!

922140_360614147377286_1065005995_o

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *