17/18 augustus. Rust en drukte.

In de ochtend krijg ik een onverwacht telefoontje: een lieve kennis, die de volgende dag wil komen om ons ingestorte ezelverblijf op te krikken. Ondanks dat er al een tweetal afspraken zijn gemaakt, lijkt het me toch erg leuk – en fijn voor de ezels-  als ze komen, dus er staat weer een sterretje in de agenda ervbij. Niet veel later dan het telefoontje arriveert Nina, een zachtaardig hondje dat een beetje onder de indruk is van onze eigen boeven, die onder luid gegrom en gedans en gehap in elkaar laten zien dat Het Leven Leuk Is. Als ze allemaal een kluif krijgen, die het baasje van Nina heeft meegebracht, keert de rust wat terug. Voor Nina wel zo prettig.

DSC_3817 (2)Het duurt altijd wel een paar uur éér de nieuwkomer zich helemaal op zijn gemak voelt in het roedel en zeker bij een beetje een onzeker type als Nina, neem ik daar wel echt de tijd voor. Daardoor kunnen Gijs en ik pas later op de middag boodschappen doen. Helemaal omdat we even naar Wolvega willen, waar een “snuffelhal” belooft de artikelen te verkopen die we nodig hebben. In Wolvega aangekomen zien we dat de winkel verdacht leeg is. Ook rondom het pand is niets te zien wat maar enigszins op een nering lijkt, dus we rijden onverrichter zake terug naar huis. Lizzie is al “Append” bezig alles bij elkaar te rapen voor haar kampeervakantie en heeft gelukkig dit keer ruim op tijd haar te wassen spullen aan me gegeven. Als eerste gaat haar donzen slaapzak in de machine, die de rest van de dag doordraait. Het is somber weer, dus we eten binnen; zelfgemaakte hamburgers waar Gijs echt trek in heeft. De donkerte valt vroeg en eigenlijk schuift de dag veel te snel, zonder al te veel rimpels voorbij, zoals dat vaak gaat wanneer Gijs zich goed voelt in de stopweek. We lijken dan in alles een “gewoon” gezin dat een “gewone” zaterdag beleeft.

De zondag wordt echter van een heel andere orde. Inderdaad rijdt het busje van onze lieve kennissen, G. en J. al bijtijds het erf op. Zo bijtijds dat de fijne, zachte maar koppige regen nog niet gestopt is. De ezels staan te balken in hun nachtstal. Juist vanwege de regen en de geplande werkzaamheden van vandaag is het niet wenselijk dat ze er nu met hun nieuwsgierige snoeten bij gaan staan. Na een kop koffie trekken we allemaal een dikke fleecetrui aan en gaan we naar buiten. Gijs zet een partytent op die we vrijdag hebben aangeschaft. Dat geeft net wat meer beschutting in zon en regen dan de inmiddels aardig gehavende tuinparasol.DSC_4103G. en J. beginnen met het opzetten van een plan voor de schuilstal. Ruim anderhalf uur later komt onze andere gast: M, een man die in de afgelopen jaren samen met Gijs in het theater gewerkt heeft, maar die in zijn jonge jaren bij mij op school zat toen we onze balletopleiding volgden. Ik heb hem ruim vijfendertig jaar niet meer gezien.  We omhelzen elkaar en ik realiseer me dat, ondanks dat de tand des tijds aan ons beiden heeft geknaagd,  hij weinig veranderd is.  Bijzonder om hem nu hier te zien lopen en met Gijs te horen praten over hun gemeenschappelijke collega’s, net als dat wij samen praten over ónze gemeenschappelijke klasgenoten.

De regen is opgehouden en ik ga de keuken in om een uitgebreide lunch te maken. M. blijft ook een broodje meeëten en helpt even bij de opbouw van het stalletje.  Ik geniet hier intens van. Terwijl ik met het helder klaterende klarinetconcert van Mozart op de achtergrond een salade maak, een paar stokbroden afbak en daarna een kersenclafoutis in de oven zet, zijn er buiten bij Gijs een aantal mensen die elkaar enkele uren geleden nog niet kenden, maar nu samen bezig zijn voor onze ezels: met elkaar kletsend en klussend alsof het zo afgesproken is.

De tafel in de tent is gedekt, de honden spelen en spetteren in hun zwembot, er wordt gelachen en gepraat en het geheel straalt een bijzondere sfeer uit. Helemaal als even later het echtpaar aanschuift dat kennis komt maken omdat ze graag een pupje van Skye in hun leven willen opnemen. Ik krijg spontaan een prachtige bos zonnebloemen in de armen gedrukt en verbeelden we het ons, of kennen we elkaar eigenlijk al, door de manier waarop we samen van de honden genieten?

DSC_4114 (2)Het is opvallend dat Skye, die meestal in een groter gezelschap haar eigen plekje opzoekt onder een boom of onder de tafel, nu niet van de zijde van de twee laatst bijgekomen mensen wijkt. Ze kijkt naar hen op met haar grote ogen, gaat tusen hen in zitten, laat zich aaien en gaat dan zielstevreden aan de voeten van de man liggen. We lachen erom: Skye lijkt haar puppen te verkopen met een charme-offensief. Zelfs als er dan toch een dikke regenbui over ons heen raast, is het eigenlijk nog leuk, zo met zijn allen. Als ik het bijzonder gemêleerde gezelschap bezie, zie ik hoe mijn verleden via het heden naar de toekomst aan het versmelten is. Door de figuur van de balletpartner van vroeger, via de hondenkennissen die nu ook ezelvrienden zijn en de mensen die, als er inderdaad puppy’s komen, hopelijk een stuk met ons futurum mee gaan. En dat allemaal op een augustuszondag in een tentje. Een memorabele fusie.

‘S Avonds, als G. en J. na het eten hun spullen inpakken om huiswaarts te keren, staat er een ambachtelijk schuilstalletje. Compleet met de groene borstelwand, die ooit een “skihelling” was voor een theatervoorstelling. De ezels kunnen onder hun eigen afdakje staan wanneer de zon te fel is of de regen te nat. En we hebben een bijzondere dag aan ons kralensnoer kunnen toevoegen. Heel veel dank, lieve G. en J! Voor jullie werk. En jullie gezelschap!

hutje! DSC_4118 (2)

1 thought on “17/18 augustus. Rust en drukte.

  1. Judith

    Wat hebben wij genoten die dag. G en ik samenwerkend aan de stal voor de ezels. M die ook ff mee hielp. De geweldige lunch en later de heerlijke pasta. Bedankt voor het vertrouwen dat we er iets van gingen maken, het heerlijke eten en jullie warmte en gezelschap. Het was een dag met een bijzonder randje….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *