24/25 augustus. Alles gaat mis, maar ook goed.

Bowie wordt  in de ochtend opgehaald en omdat Gijs er niet goed aan toe is, ben ik zelf ook wat later met alles. Dan merk ik weer hoe belangrijk het is om een haal,- of brengmoment van de opvanghonden goed voor te bereiden. Dat was nu niet het geval. Ik was te laat en had niets geregeld. De honden waren allemaal nog buiten aan het rommelen. De teven aan het blaffen aan de voorkant. Eér ik het in de gaten had, liep Gigha over het erf, want die klimt overal overheen als er mensen door het hek zijn. Alle reuen waren aan het joelen. Want ze wilden allemaal ook wel met Gigha over het erf. Meisje is ruim een week loops, dus de heren hadden snode plannen. Met veel gedoe hadden we eindelijk alle honden op de plek waar ze moesten zijn en Bowie bij zijn baasjes op het veld. Laura kwam gelukkig al met de koffie aan. Die ik door een verkeerde beweging helemaal over mijn schone broek liet vallen. Vervolgens bleek dat de koffiemelk zuur was. Alles wat mis kon gaan, ging ook goed mis, maar uiteindelijk zat Bowie met een brede grijns achterin de auto, nadat hij nog heerlijk languit in het zwembot was gaan liggen.

 Laura en Lizzie willen graag naar de stad, Lizzie moet nodig naar de kapper. Laura was al een tijdje naarstig op zoek naar kralen, omdat ze een eigen geregen kralengordijn op haar kamer wil. Ik heb nog het één en ander voor te bereiden voor morgen. Dan ga ik met Iona naar een grote show. Samen met vriendinnetje J. en het  nestzusje van Gigha. Iona moet nog gewassen worden, want ze presteerde het om zich zo modderig mogelijk te maken, vanmorgen. Ook dat ging dus mis. Maar even een uurtje met mijn dochters naar de stad is zo aantrekkelijk dat  ik besluit met hen mee te gaan en de boel thuis maar even de boel te laten. Toch ga ik met een bezwaard hart samen met Lizzie de bus in… Gijs is echt ziek en ik laat hem achter.

Met de meisjes op stap is heerlijk. Lizzie heeft haar haren laten knippen en als we onze tassen vol hebben, is het vanzelfsprekende ijsje een bekroning op de paar uurtjes sjoppen. Als ik dan ook nog door mijn dochters in het hedendaagse jargon word bijgespijkerd, dus alles te weten kom over “Swag” en “Jolo,” kan mijn dag niet meer stuk. De rest van de dag is druk en het wordt alles bij elkaar toch laat. Ik kan pas om één uur slapen. Op de bank, bij de reuen die nog niet helemaal hun rangorde hebben bepaald. Maar wel lekker slapen.

DSC_4200 (2)Een klein uurtje voordat ik eruit moet, wordt ik wakker doordat er een teefje in de gang aan het blaffen is. Dat maakt de reuen onrustig. Chico, mijn dierbare ouwe man, besluit dat hij maar helemaal bovenop me moet gaan liggen, misschien zou ik dat wel prettig vinden. Eer tenslotte de kalmte hervonden is en ik de slaap kan vatten, is het half vijf. Over een half uur gaat mijn wekker. 

E, die lieverd die ons helemaal heen en terug wil rijden, is er ruim op tijd en dat maakt dat ik ontspannen de tocht kan aanvaarden. Het is rustig op de weg, wel erg nevelig hier en daar, maar een goede twee uur later rijden we mistig Rotterdam in. Waar we vervolgens een omleiding tegen komen in aanwezigheid van heel veel politie. 

DSC_4128 (2)Als we bij de ring komen, zie ik een grote groep collegafokkers en ook onze vrienden met hun teefjes. We zetten het rennetje op en settelen ons, terwijl het Wilhelmus al door de hal klinkt. E., die nog niet eerder op een show was, kijkt wat rond en maakt kennis met diverse mensen. Ik loop even naar de naburige ring, waar ik een kennis tegen kom. Als ik even met haar heb bijgepraat keer ik terug naar ons plekje en haal Iona uit de ren om alvast  wat in te lopen. Ik merk dat ze steeds lijkt uit te glijden, de betonnen vloer is erg glad. Maar ik merk nog meer dat Iona acuut stil staat op sommige ogenblikken en geen stap meer verder wil doen. Eerst begrijp ik dat niet. Ze is nooit zo dwars. Maar dan zie ik dat ze stokstijf staat en echt in de ankers gaat, als ze een metalen kabelgoot in het vizier krijgt: de vloer ligt er vol mee. Zelfs een snoepje kan haar niet verleiden over zo’n goot te stappen. Met heel veel moeite en hulp van allerlei mensen krijgen we het gedaan om haar tenminste één keer over de metalen ondingen te laten stappen. En terug. Maar een half uur later, als ik het nog een keer wil proberen, is Iona weer koppig als een ezel. Ze gaat er niet overheen. .

Ondertussen is er een flinke commotie ontstaan. De keurmeester keurt bijzonder streng, er vallen nauwelijks Uutjes ( U = uitmuntend) en ze heeft wel een hond een U gegeven die mank liep. Een aantal exposanten is boos, omdat zij op zijn minst een U verwachtten te krijgen. Ze willen niets minder. Ik krijg de indruk dat ze boos zijn omdat ze geld hebben uitgegeven om een U te  “behalen.” en “slechts” een ZG (Zeer Goed) krijgen. Helemaal logisch vind ik het niet. Je koopt geen kwalificatie, je hond wordt door een keurmeester beoordeeld.  Ik ga er met deze situatie dan ook vanuit dat  Iona een ZG gaat krijgen, want de andere teefjes in haar klasse komen van zeer gewaardeerde, gerenommeerde fokkers en ik denk dat mijn kleine hondje daar niet tegenop zal kunnen. Zeker niet als ze de drempels niet over wil!

Eenmaal in de ring staat Iona voorbeeldig. Inderdaad komt er halverwege het eerste, gezamelijke rondje een punt waarop ze de gevreesde kabelgoot in het vizier krijgt en niiet verder wil, maar met een stukje gedroogde kip voor haar neus gaat ze toch door. We zijn de tweede in de keuring en als ik Iona netjes heb neergezet komt de keurmeester naar haar toe. “Hello sweetie!” zegt ze vertederd. Iona gaat hevig staan kwispelstaarten. “What a darling little girl.” voegt de vrouw toe, als ze Iona aan het betasten is. Tijdens het individuele rondje laat Iona haar beste gangwerk zien, ze lijkt te lopen op vleugels, maar als we nog een keer op en neer moeten wil Iona weer terugtrekken als we naar de kabelgoot lopen. Ik neem alles terug, maak even een rondje om onze as en lok haar dan opnieuw met een stukje kip. Opnieuw loopt ze erin en dan is er geen enkel probleem meer.

ionaonthemoveDan zijn we aan het einde. Tot mijn verwondering wordt de fokker naast me vriendelijk bedankt en dat houdt in dat Iona een plaatsing krijgt. Ik ben nog meer stomverbaasd als de keurmeester de andere grote fokker naar het bordje 4 wijst. Vervolgens komt ze op mij af: “Sweetie..” zegt ze weer en stuurt ons naar de derde plaats. De beide andere plaatsen worden aangewezen en dan hoor ik de ringmeester zeggen: “Het is wel een uitmuntend, hoor!” Die Iona! Dat ik later een huilbui krijg omdat een vriend van ons het over Gijs heeft, wijt ik aan de verrassing, de overgang – natuurlijk, goed excuus voor alles!- en aan de onverwachte wending van vandaag.

Uren later zijn we thuis, zit ik met Laura op het veld met lieve mensen die hun logeerhondje komen halen en kijk ik naar Iona. Wat is ze mooi geworden. Ik ben trots op haar. Dan voel ik een zachte snoet onder mijn elleboog. Skye kijkt naar me op. Met een dromerige blik. Lief. Moeder van mooie Iona. Zoals ze kijkt kan ik me niet aan het idee onttrekken dat ze drachtig is. Ze straalt iets uit wat bijzonder is. Lizzie wijst me aan: “Kijk, mama, Skye heeft geen taille…” Ook Gijs is ervan overtuigd dat Skye puppen verwacht. Als hij misselijk en ziek op bed gaat liggen, is Skye bij hem. Zij troost. En wij hopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *