8 oktober. Medewerker “Grand Café..” geeft hoop.

Omdat het gisteren nog zo’n prachtig herfstweer was en de vooruitzichten duiden op een omslag, besluit Gijs nog éénmaal de MS MIlo uit zijn regenjas te halen en er een dagje mee weg te gaan. Hierdoor ligt er een lange dag vóór me, waarin ik achterstallig schrijfwerk kan verrichten en weer op zoek kan gaan naar vacatures waar ik op wil reageren: er moet nu toch echt werk aan de winkel komen, willen we letterlijk gezien het hoofd boven water kunnen houden.

Ik heb de honden en de hondjes verzorgd, de eerste maaltijden verstrekt, Skye getemperatuurd en de wasmachine aangezet, Gijs en de boot nagezwaaid en ga met een kop koffie eerst alle mails beantwoorden en dan naar de vacaturebank.

Het rode woordje “Nieuw” brandt door het scherm. Ik zie veel oproepen voor personeel waar ik niet eens naar hoef te kijken; ik zie bijbaantjes als nachtportier en casinomedewerker maar dan zie ik ook een advertentie waarbij een kriebel van opwinding me aangeeeft dat ik verder moet lezen. Medewerker in het Grand Café van een horecagroothandel. Ik lees de eisen en streep ze één voor één weg: ik voldoe er ruimschoots aan. Heb de juiste diploma’s, de juiste ervaring, de juiste affiniteit. Ik zoek mijn CV op en zie dat ook dat aansluit bij wat ze van de kandidaat eisen. Ik denk niet na, maar solliciteer direct. In principe is het een functie die voor mij gemaakt lijkt te zijn. Het enige waarop ik afgewezen zou kunnen worden is mijn leeftijd. Of, zoals men dat tegenwoordig liever noemt: “Je voldoet niet aan het profiel…” Maar als ik me het prettige winkelen bij het bedrijf voor ogen hou, – ja, ik kom er via mijn ter ziele gegane eigen cateringbedrijfje vaker – realiseer ik me ook dat er in niet veel piepjonge medewerkers rondlopen, of het moeten de jongens zijn die met de vorkheftrucks de bevoorrading verzorgen. Maar de gastvrouwen achter de balie zijn toch allemaal ver over de twintig jaar. Tegenwoordig al “niet jong” meer. Ik heb een kans en ik pak de kans.

Een half uur verder krijg ik een berichtje via de email binnen dat mijn sollicitatie binnen is en dat ze ernaar streven om binnen twee weken meer duidelijkheid te kunnen geven over het verdere verloop van de procedure. Dat is in ieder geval wat.

Het voordeel van zo’n sollicitatie is dat er weer hoop op betere tijden aan de horizon gloort. Of, zoals ik tegen de dames van de hypotheekbank al zei: slechter dan deze situatie kan bijna niet. 

Het kost me even moeite om de draad van de dag weer op te nemen, denkend en hopend op een positieve draai hieraan. “Als het toch….” is dromen. “Als het toch…” is vooruitkijken. En blijven hopen. 

2 thoughts on “8 oktober. Medewerker “Grand Café..” geeft hoop.

  1. carla de Wolff

    Lieve Myr, Ik ga echt voor je duimen dat het mag lukken deze baan,dat hebje echt verdiend liefs

  2. annet

    lieve Myr,
    ook hier gaan de duimen draaien,
    en kaarsjes branden,hoop zo voor
    jullie dat je die baan mag krijgen.
    toitoitoi……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *