11 oktober. Vrijdag, regendag.

In de middag komt een logeerhondje en ik hou angstvallig Buienradar in de gaten: kennismaking op het veld is met een nieuw hondje wel belangrijk. Maar als het alleen maar drenst van de regen is het voor de eigenaren weer niet zo prettig: ook niet bepaald representatief. Toch mogen we niet klagen. Het is tenslotte 11 oktober en dan mag het best herfst zijn. Kleurige, natte, rode herfst.

100_0243 2 (Custom)Ik ga met Gigha een wandeling maken. Als het kleine teefje alleen is, zijn haar babbels verdwenen en loopt ze keurig zonder te trekken aan het riempje naast me. Ze is zelfs ietwat onzeker als er een grote trekker achterop komt. We moeten uitwijken voor de modderspatten die hij om zich heen verspreidt. Ik ga even een stukje de oprijlaan op van het huis tegenover ons. 

DSC_5412 (2)Het bordje in de tuin is gewijzigd. Het huisje is verkocht. Vermoedelijk zal er een heel ander pand worden neergezet. De grond eromheen is veel, er is zelfs een stuk bos bij het kavel. Het stemt me weemoedig. Het idee dat alles weg gaat.  De beide oude mensen die er samen woonden hebben hier hun kinderen gekregen en groot gebracht, hun hele leven is er opgebouwd en de man stierf hier. 

Ik vergeet niet dat Lizzie, toen ze nog op het lagere schooltje in het dorp zat, een versierde PalmPasenstok had gemaakt. De lerares wilde dat alle kinderen hun PalmPasenstok weggaven aan iemand, waarvan zij vonden dat die een attentie verdiende. Alhoewel Lizzie de oude, inmiddels zieke man niet goed kende, besloot ze haar stok toch naar hem toe te brengen. De man en zijn vrouw waren diep geroerd en de stok met slingers en papieren bloemen hebben ze voor het raam gezet, naast zijn ziekbed, zodat hij naar buiten kon kijken. En naar de stok. Zes weken later stierf hij, de stok bleef in het raam staan totdat de ziekenkamer weer een huiskamer werd.

Tegelijkertijd met Gijs werd ook de oude vrouw ziek. Was ze voorheen nog zo sterk dat ze zelf op de fiets naar het dorp ging voor haar boodschappen, of dat ze bij goed weer een lange wandeling maakte, nu gingen zij en Gijs gelijk op met hun chemotherapie. Zij werd echter geveld door koortsaanvallen en vlak daarna besloten haar kinderen dat ze niet meer thuis kon blijven wonen.

Het huis is verkocht. Een geschiedenis is geschreven. PalmPasen ligt ver achter ons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *