14 oktober. Herfstkarweitje.

Blozende, geurige appels liggen hoog opgetast bij de supermarkt. In de aanbieding. Ze zijn nog geen euro per kilo, ik heb het al vanaf het voorjaar geweten: het is een heel goed appeljaar, dit jaar. De bloesem was vol en schuimend, de zomer was lang genoeg om de vruchten tot volle wasdom te laten komen. De appelbomen van de buren zijn rijkelijk bedeeld met geelgroenrood fruit en zowel de pony’s als de ezels maken daar dankbaar gebruik van. De buurman plukt per dag een emmertje voor de dieren want deze appels zijn niet lekker genoeg om zo uit de hand te eten.

DSC_8106 (2)Onze eigen appelbomen hebben wel een probleem ondervonden. Doordat de grond overwoekerd is geraakt met alles verstikkende braamstruiken, is de noodzakelijke toevoer van zuurstof en sappen gestagneerd. Ondanks de mooie golven bloesem in de lente zijn de vruchtjes prematuur gebleven. Kleine, harde, groene gedrochtjes, die in niets lijken op de vrolijk blozende exemplaren van twee jaar terug.

DSC_0131 (2)Maar door de bergen appeltjes die voor een prikje te koop zijn, wijd ik me vandaag toch aan dat heerlijke karweitje, waarmee ik mijn moeder terug tover. Ze kijkt mee over mijn schouder, levert commentaar in mijn oor en alhoewel ze nooit de keuken van ons Friese huis heeft gezien, weet ik dat ze me exact aanwijst welke spullen ik nodig heb om de appelgelei uit mijn jeugd te maken. Natuurlijk de grote sappan, die ik voor mijn verjaardag had, maar daarbij gebruik ik het houten stampertje van mama, waarmee zij vroeger de appels kneusde, als ze al wat zachter gekookt waren. Dan de katoenen luier, waardoor het sap druppelt in een wijde kom. Het kaneelstokje, het scheutje port, de zeef. 

De hele kamer geurt naar appelconfituur en ik kan bijna niet wachten tot het voldoende is afgekoelt. Vanavond eten we als dessert zoete, luchtige schuimomelet met goudkleurige appelgelei, het toetje uit mijn kindertijd. 

DSC_5446 (2)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *