15 oktober. Wake up call.

Ik werk mee aan een voorstelling, waarvan de eerste toneelrepetities gepland staan in een klein theaterzaaltje. Het is een gebouw, waar de dramatiek van het theater nog hoogtij voert: veel rood pluche, goudkleurige elementen en foyers met barokke krullen, kroonluchters en spiegels. Ik geniet er van, voel de tinteling in mijn ruggenmerg. Heerlijk, weer aan het werk op een plek waar ik me nog altijd op mijn plaats voel.

Ik ben vroeg en kan de zaal nog niet binnen. Mijn collega’s zijn er ook nog niet. Er is een theatervoorstelling aan de gang en door de ronde raampjes van de zware toegangsdeuren kijk ik naar wat er op het toneel gaande is. Wat ik zie fascineert me. Ik weet niet of het een toneelstuk of een ballet is, het zou onder de noemer “totaaltheater” kunnen vallen. 

Stiekem glip ik de donkere zaal binnen en ga op de tast op een trapje zitten om het laatste deel van het stuk mee te maken. Het decor is bijzonder. Langs de voorrand van het toneel ligt een brede strook witgoudkleurig zand, alsof het publiek in de zee zit. Een achterdoek geeft vaag een boulevard, groene bomen, lichte huizen aan. Links vanuit de zaal gezien staat een gebouw dat opgetrokken is uit gelig wit marmer. Een enorme draperie siert de bovengevel van het huis, bestaande uit een glanzend oudroze materiaal, maar zo gemaakt alsof er met meters en meters stof een gigantische strik om het huis gevouwen is. De plooien hangen voor de ramen en lijken op damast van klei. Voor het huis is een kleine, groene tuin met een wit hek eromheen.

Op een trailer tegen het hek staat een salonbootje. Vanillegeel, met veel raampjes en glanzend gepolijst hout. Ervoor is een bleekblauwe sportwagen geparkeerd. Het model is, evenals het bootje, een old timer. Ik ken het merk niet maar het vele chroom geeft het een luxe uitstraling. In combinatie met de draperie rondom het wat protserige huis lijkt het alsof je in een decor staat, dat geschilderd is door de Franse, kubistische schilderes Marie Laurencin. Alles in pastelkleuren. Zonder een zoet zuurstokeffect. Dat komt door het harde theaterlicht. Veel toplicht, veel zijlicht, veel plat licht vanuit de zaal. Vooral veel helderheid. De sfeer van het plaatje doet me denken aan het Lido bij Venetië in de tijd rond de eeuwwisseling, waar luxe en verveling krijgertje met elkaar speelden. Waar mondaine hotels en badgelegenheden de rijken der aarde aantrokken als limonade de wespen. De sfeer van Death in Venice, van Visconti. Muziek van Mahler. Vergane glorie. 

Lido 2011-2_0Het stuk is aan het einde gekomen. Ik weet niet precies wat er zich afspeelde voordat ik binnenkwam, maar het lijkt alsof er een familiedrama heeft plaatsgevonden. Rechts achter beweegt een groep mannen in lange, rijkgeborduurde, zijden gewaden. Alsof ze boodschappers zijn. Ze vormen een processie en schrijden tergend langzaam naar voren. Van rechts naar links, door het zand, loopt een jongen met een toom bruine kippen. De mannen volgen hem als ze de voorrand bereikt hebben. De muziek die de optocht begeleid, ken ik niet. Een stem, een orgel, een koor. De stoet volgt de melodie als een choreografie. Ze gaan richting het huis, de boot, de auto, maar passeren dan. Trekken door het zand voort. De kippen pikken af en toe langs de toneelrand, alsof ze een slokje water uit de zee nemen. Het licht verdiept zich, het zaallicht gaat langzaam uit en een voordoek schuift op de laatste, wegstervende noten dicht. 

Gijs doet de deur van het kraamkamertje open. Ik word met een schok wakker. Een diepe slaap heeft me vastgehouden op het luchtbedje naast de werpkist. In de warme beslotenheid van de rode lamp en puppengeur. Skye ligt aan mijn voeten. De radiopresentator kondigt het “Panis Angelicus” van Cesar Franck af. De muziek was verweven met een hele intense droom, de stem van Aafje Heynis boorde zich tot in mijn onderbewustzijn naar de droom toe. Een droom die me de rest van de dag bijblijft. Muziek die ik niet eerder hoorde, maar wel opnieuw moet beluisteren. Zodat ik de sfeer van de droom weer achter mijn oogleden terug vind.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *