22 oktober. “Waajom zeg ik altijd Waajom?”

De nacht was rommelig, want Skye moest een paar keer eruit om te plassen. Waardoor de pups actief werden en wel een lebbertje lustten. Waardoor het weer even duurde eer ik sliep. Als ik wakker word, is het hele huis nog in rust. Gijs heeft momenteel zijn nachtrust meer dan ooit nodig en Lizzie geniet van de vakantie-slaap.

Om tien over half negen gaat de deurbel. Alle honden zijn aan het rellen, ook die van de buren. Ik lok ze met een lekkertje de kamer in, doe de deuren dicht, schiet een elastiekje in mijn haren want ik zie er anders als een vogelverschrikker uit en open ogenschijnlijk stralend de voordeur voor degene die de rust van de ochtend durft te verstoren. Het is de man met de nijptang. Hij komt “de boel” afsluiten omdat we geen energiecontract hebben. Hij geeft me een correcte hand en haalt een kopie van ons contract tevoorschijn. Ik vertel hem dat ik inderdaad bijzonder slordig ben geweest met de verlenging maar dat we inmiddels bij bedrijf N. een nieuw cntract hebben afgesloten, met spoed. De op zich best vriendelijke jongeman steekt de nijptang in zijn achterzak en gaat in de bus op zijn lap-top naar onze gegevens zoeken. We kunnen de afrondende rekening met het vorige bedrijf nog niet voldoen omdat er nog een nacalculatie moet komen. Misschien moeten we nog wat bijbetalen, misschien krijgen we nog wat terug. Wie zal het zeggen? Deze man in ieder geval niet. Ik geef hem het visitekaartje van “ons mannetje” dat het allemaal al in orde heeft gebracht. Hij belt vanuit vanuit de bus met de beste man. Hun telefoongesprek schettert over het erf, druist door alles heen naar de buren. “Ik sta hier op nummer 2 om af te sluiten maar u heeft met spoed een nieuwe aansluiting aangevraagd?” De ezels en pony’s genieten mee met de conversatie. Ik huiver in mijn dunne overhemd, ergernis valt als een stola om mijn schouders.

┬á“Dan is het in orde. Ik dank u voor de informatie..” hoor ik vanuit de bus. De nijptang is inmiddels verhuisd naar een soort visserskoffertje. “Misverstand. Alles was al geregeld…. ik wens u nog een fijne dag…” grijnst de man, ik krijg opnieuw een stevige knuist toegestoken en dan is het pas negen uur en gaat de dag beginnen. Gas en licht zijn verzekerd voor een onbepaalde tijd.

Ik zie de deuk in het portier van de auto, kijk de energiebus na, voel mijn spieren opspelen en moet dan ineens heel erg denken aan vroeger. Met een lichte weemoed. Over toen we nog in Amersfoort woonden en alles wat we nu beleven heel erg ver van ons bed stond. Lizzie was nog maar een ukkie.

Ik snuif de herfstige geur op, schud de weemoed van me af, boven mijn hoofd vliegt een V van eenden al klakkend naar andere oorden. Dan zie ik de wolk. En krijg onwillekeurig het peuterstemmetje van Lizzie achter mijn voorhoofd als een scherpe echo. “Mama, waajom zeg ik altijd waajom?” Lizzie was toen in de waarom-fase. Niemand kon haar een antwoord geven. zijzelf ook niet. En nu, ruim tien jaar later, moet ik haar het antwoord op alle vragen nog steeds schuldig blijven….

DSC_5625 (2)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *