23 oktober. Only the Devil…

Lizzie heeft herfstvakantie en gaat een paar dagen naar Laura in Amsterdam. Maar eerst een dagje in Amersfoort logeren, bij onze lieve vrienden. Tegenwoordig hoeft ze niet meer weggebracht te worden naar haar logeeradres. Als we haar op de trein zetten is dat al goed. Omdat er nog steeds stremmingen zijn bij station Heerenveen, brengen Gijs en ik haar naar Steenwijk. Ruim vijf kwartier later zal ze in Amersfoort van het station gehaald worden. Een ideale regeling, zo. Maar eerst ga ik in de ochtend met Iona wandelen bij het strandje in Heerenveen, waar de honden tussen 1 oktober en 1 april los mogen lopen.

DSC_5765 (2)Het is er heerlijk. Ik had afgesproken met kennissen;  iemand die enkele jaren geleden via mijn bemiddeling zijn hond in huis genomen heeft. Het is een genot om te zien hoe die twee op elkaar zijn ingespeeld. De andere wandelgenoot is een pupkoper uit ons eerste nest met haar reu, Iona’s broer dus. Het is een imposante, mooie hond geworden, oneindig lief van aard. Ik ben erg gecharmeerd van de karakters van Skye’s nakomelingen; haar elftal voldoet ruimschoots aan onze verwachtingen en een voorbeeld daarvan loopt nu met zijn zusje te spelen.IMG_1484 (2) Als ik thuis kom, is Lizzie al gepakt en gezakt. ik verzorg moeder en pups en maak een boodschappenlijstje. Gijs wil al dagen snert eten en ook al is het nog steeds wonderlijk zacht en zonnig voor de tijd van het jaar, nu is het wel de juiste gelegenheid, want Lizzie gruwelt ervan.

Achter in de auto op weg naar Steenwijk laat ik mijn gedachten even de vrije loop. Ik denk terug aan de wandeling van vanmorgen, aan de reu die door ons gefokt is en zo’n belangrijke plaats in het leven van zijn baasjes heeft ingenomen. Ik denk terug aan de hond die onze hele liefhebberij heeft aangezwengeld. Duffy. Als ik mijn ogen sluit, kan ik met mijn vingers nog de zijde-achtige textuur van zijn vacht herinneren, de geur van zondoorstoofd Duffy-haar dat naar gras rook.

duffelsWe zijn ruimschoots op tijd bij de trein. Die staat al klaar, maar Lizzie heeft nog ruim tien minuten eer hij weg rijdt. Mijn oog valt op de graffiti langs het perron. Met een schok zie ik de tekst. Alsof hij er voor mij op gespoten is. Ik weet heel zeker dat het er afgelopen zondag nog niet stond toen ik hier met Iona uitstapte. Lizzie maakt er een foto van, zodat ik zeker weet dat ik het me niet verbeeldde. Duffy lijkt een boodschap door te geven. Hoe kan dit, juist nu ik net in de auto nog zo intens aan hem dacht? Het vraagteken in de lucht van gisteren is de kreet op de muur van vandaag.  

1382861_402775236518852_1331556878_n

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *