1-1-2014. “Spring time.”

Ik maak de meisjes bijtijds wakker met de flauwe woorden: “Goedemorgen.. It’s spring time!” Ze zullen allebei aan de Nieuwjaarsduik deelnemen, die opgezet is voor de reis naar Bolivia van de World Servants. En dus de vaart in Bolsward in springen. Lizzie heeft een bepaald bedrag aan sponsorgeld bij elkaar moeten krijgen om te springen en dat heeft ze op een vernuftige wijze gedaan: Door een oproep te doen aan nota bene mijn kennissen en vrienden om mij níét te laten meedoen aan de duik. En het is haar gelukt. Ik hebmNooit beseft dat er zoveel mensen zijn die niet willen dat ik mij op 1 januari met blote benen, een beschilderd gezicht en een Indiaanse hoofdtooi het koude water in begeef. Terwijl ik toch echt wel voor hetere vuren heb gestaan! Maar, zoals Lizzie aangeeft: “het is niet goed voor je reuma…” en met die morele chantage heeft ze haar volledige bedrag bij elkaar gekregen. We ontbijten met poffertjes en latte macciato, die Laura met een scheutje hazelnootsiroop op smaak brengt om Lizzie haar Koblenzer lievelingsdrankje te doen herinneren.

We zijn ruim op tijd bij de plek waar de groep World Servant-gangers te water zullen gaan. We begroeten alle ouders van Lizzie’s vriendinnen en wensen iedereen een heel mooi 2014 en de meisjes gaan zich omkleden om even later huiverend in een T-shirt hun gezichten te laten schminken. 

Er heerst een gezellige sfeer. Er staat een houtkachel, een tent waarin het in ieder geval windvrij is, er is muziek, warme koffie, thee en chocolademelk, er is erwtensoep verkrijgbaar en broodjes warme worst en er moet zoals altijd gewacht worden tot de bus van 10 over 1 langs is gekomen alvorens het startsein kan worden gegeven.

DSC_7616

Het is voorbij eer we het in de gaten hebben. De meisjes komen nat en koud het water uit en slaan de handdoeken om die ik bij de kachel warm heb laten worden. Gijs maakt foto’s, eet een kommetje soep en dan gaan we naar huis. Want Laura wil nog even douchen voordat we haar naar de trein brengen. 

DSC_7627

De heerlijke week samen is voorbij gevlogen. We nemen op een koud, winderig perron afscheid van Laura en ik wil haar eigenlijk niet los laten. Ik hoor hoe Gijs haar bedankt voor de heerlijke Kersttijd. Lizzie trekt wit weg als de trein van ons weg rijdt en heeft de hoofdpijn die ik gisteren had. 

We zijn alle drie aangedaan en hebben geen trek in een hele maaltijd. Er zijn genoeg restjes over van gisteren. We moeten weer wennen aan onze drie-eenheid. En aan een nieuw jaar. Maar we brengen de avond door met de bekende ziekenhuisserie, waarvan Laura een paar nieuwe DVD’s had meegenomen.


 The End of a Perfect Week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *