25 februari. Het valt niet samen.

Ons vakantiebesluit indachtig, ga ik me vandaag bezig houden met het zoeken naar de meest aantrekkelijke reis. We moeten rekening houden met het feit dat zowel Lizzie als Laura vrij moeten vragen van hun school, studie en werk, dat vriendinnetje J. ook kan oppassen op de levende have, dus er moeten liever geen logeerhonden zijn, niet in het hoogseizoen dus, en het moet voor Gijs te doen zijn. Met de auto naar Bretagne rijden, om daar met de ferry over te gaan, is geen optie. Dat zal betekenen dat we moeten vliegen. En daarvoor zal ik zelf eerst een gang naar de huisarts maken want mijn vliegangst heeft een grote vlucht genomen nadat we in het voorjaar van 2005 naar Griekenland vlogen en we in een storm terecht kwamen.

Ik slikte toen bètablokkers vanwege hartritmestoornissen en werd zo benauwd in het vliegtuig, dat het me de zorgeloosheid kostte die ik daarvoor wel had, als ik met een vliegtuig moest reizen. Hield ik mezelf de laatste jaren voor om nooit meer te gaan vliegen, nu besef ik maar al te goed dat het “zeg nooit nooit” hier van toepassing is. Willen we een week met zijn vieren weg, dan moet ik mijn angst zodanig onder controle krijgen en gaan.  Het kabelbaantje in Koblenz heb ik toch ook getrotseerd!

DSC_7524

Bij de post liggen maar liefst vier brieven van de belastingdienst. Even ben ik euforisch, de grove fout van onze eerdere adviseur heb ik zelf weten recht te zetten en de brief waarin staat dat we wel degelijk een fijn bedrag terug krijgen, lijkt een gouden glans te hebben. Nog enthousiaster ga ik verder met mijn vakantieplannen. Het valt allemaal samen.

Maar dan loop ik tegen een muur van frustratie aan. Want de reis, zoals voor ons het beste zou uitkomen, moet in een keer betaald worden, omdat er weinig plaatsen zijn. De vliegtickets kunnen met een druk op de knop afgerekend worden, haast is geboden want, de vlucht van een paar uur eerder is al helemaal vol. Ik wik en weeg en reken uit dat het onmogelijk is om nu, in deze dagen, dat allemaal te betalen. Ondanks de brief van de aardige Inspecteur der directe belastingen. Want hij gaat pas over tot betaling, wanneer het voor hen zo uitkomt en dat is niet onderhevig aan mijn nood om nu een vakantie te boeken.

Het maakt dat ik de rest van de dag in mezelf mopperig ben. Ik laat de reis voor wat het is; over een paar dagen maar weer verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *