12 augustus. Onweer en schittering.


Toen Lizzie erg klein was, somde ze een keert de seizoenen op als volgt: “Je hebt wind, regen, storm en Kerstmis…” En: een ander gevleugeld gezegde uit haar grote spreukjesboek was: “Mama, de ramen huilen…”

Vandaag lijkt het er inderdaad op. Er was vannacht een heftig onweer dat lang aanhield. Ik ben een keer uit bed geweest omdat ik meende dat er een hond zat te jammeren, maar behalve de laatst binnen gekomen logé die wat heen en weer liep te hijgen, was alles diep in slaap. Zelfs onze kleine Jane. De ouderdom is goed voor haar, ze wordt doof en krijgt het gelukkig allemaal niet meer zo mee. De wilde paniek, waardoor ze  vroeger hele stukken uit de bank en de stoelen beet, is verleden tijd.

In de ochtend staan overal grote plassen; op ons “Place du Theatre,” op het erf, op het veld, in de paddock. En er komt nog veel meer regen en wind aan. Als ons logeetje Bikkel wordt opgehaald, lijkt het even droog. Zijn baasjes zijn van pupkopers tot lieve kennissen uitgegroeid en  ik vind het fijn om hen te zien en om samen koffie te drinken. Maar Gijs voelt zich, alhoewel ook vandaag zeker niet slecht, toch niet goed genoeg om erbij te komen zitten. Om de rust van de honden voor hem te bewaren blijf ik met mijn gasten buiten… totdat er een helse regenbui losbarst. We schuilen bij de ezels en als het wat minder wordt, gaan ze snel in de auto, op weg naar huis. Ik heb visioenen van een heerlijk geurende plantenkas, waar ik kantoor kan houden, de mensen kan ontvangen, kan werken. Zelfs in de regen. 

regenplas

Nee, Gijs is niet heel beroerd. Het valt ons alleszins mee. Toch is er wel iets van een lichte verandering maar ik kan mijn vinger er niet op leggen. Neemt de chemo de werking van de dexamethason over? Of komt het door het afbouwen van het medicijn? Is het zijn humeur? Gaat het zo snel? 

Hij eet veel en met smaak, daar ligt het allemaal niet aan. En het is zeker allemaal nog rustig. Ik probeer niet teveel naar morgen te kijken maar het maar zo aan te zien als dat het is. 

Lizzie neemt ook haar rust, deze dagen. Ze staat laat op, ze leest veel, ze gaat vroeg naar bed. Volgende week om deze tijd is ze alweer naar school: de vakantie om. Bolivia en Parijs achter de rug. Nieuwe lessen, nieuw rooster, nieuw levensdeel.

Later op de dag is het droog. Er moeten weer bramen worden geplukt. Ik neem de oude Chico mee, die voor me uit loopt, op een sukkeldrafje, staartzwaaiend. hij kijkt me verlangend aan: hij wil duidelijk iets doen. ik gooi de dummy, die hij enthousiast, weliswaar minder snel, maar toch genietend binnenhaalt.

DSC_4171bew

Hij mag dat. Zo vaak als hij wil.

DSC_4185bew

Het gaat in een heel rustig tempo maar wat is hij blij.

chico1

Ik laat hem niet teveel doen en thuis krijgt hij een pijnstiller. Hij slaapt voor de rest van de avond tevreden en diep.

Voor het eerst deze zomer doen we in de avond de deuren dicht, vanwege kilte en vocht. We luisteren naar de Proms: Walton en De Zwaan van Sibelius. Lizzie kondigt aan dat ze in bad gaat, maar besluit toch liever op haar kamer te lezen en naar muziek te luisteren die anders is dan de eerste symfonie van Walton.

 Na het concert ga ik pas naar buiten om de ezeltjes op stal te zetten. Het is helder, de maan die vol was, twee dagen geleden, schittert nog steeds groots. Er zijn wat wolken, maar toch is de hemel op sommige plekken open. Ik zie een ster wegflitsen. Aan de horizon flitst het ook: opnieuw is er onweer. Maar het gerommel blijft uit, het weerlicht slechts.

DSC_4114

Zoals ik vroeger met mijn geliefde hond Lewis deed toen we hier nog maar pas woonden, zo ga ik nu met Iona het veld op. Het waait. Ik drink een glas rosé die ik van vakantievierende hondenbaasjes kreeg, die ze voor me meenamen uit de Provence.  Ga zitten op een stoel. Laat alles op me inwerken. We storen een vleermuis die langs ons heen zwenkt. Iona is rondom me aan het scharrelen.  Ze is prachtig in het maanlicht, nat van de dauw en de regen.

DSC_4111

Achter me het blauwe tegenlicht van de maan. Voor me is de fluwelig donkere lucht, die steeds op onverwachte momenten door zilveren bliksemschichten doorklieft wordt. En boven me valt opnieuw een ster, met een duizelingwekkende snelheid baant het zich een briljante weg door het donker. Een kleine vuurbal met een gouden staart. 

Eer ik mijn glas leeg heb, is er nog een meteoor langs de hemel weggespat. Het bliksemen is nu op meerdere plekken aan de horizon. Ik fluit Iona. We gaan naar binnen. Wat was het schitterend. In de regen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *