8 september. Overdracht.

In plaats van naar Maastricht af te reizen pak ik nu de trein die me naar Gouda brengt. Papa wordt met een ambulance over gebracht en het was dit keer niet nodig dat één van ons mee reisde. Zusje wacht hem op: zij woont tien minuten van de kliniek vandaan. Ondanks alle spanning die haar rit naar Maastricht gisteren heeft veroorzaakt, zijn we beiden hoopvol. Het is zomers en warm als ik van het station naar de kliniek loop. Eerst verkeerd, maar het is niet vervelend om langs de groene zoom van de stad te wandelen.

Gouda is vanaf mijn vierde tot mijn zeventiende mijn thuis geweest, mijn jeugd ligt daar. Ik ben er in mijn volwassen leven met kleine Laura nog een paar jaar terug gekeerd. Maar sinds mijn moeder overleden is en we haar huis hebben verkocht, nu acht jaar geleden, ben ik er eigenlijk niet meer geweest. Er zijn plekken in de stad, die ik koester maar het is niet een plaats waar ik me weer zou kunnen vestigen. Daarvoor houd ik er niet genoeg van. Bizar is wel, dat nu onze vader er is, wellicht als zijn laatste woonplaats. Na ruim dertig jaar. Op een steenworp afstand van waar mijn moeder haar laatste adem uitblies. Het voelt “rond.” En tegelijkertijd ook vreemd. 

12_10_12_stadhuis_gouda_by_herdervriend-d5ioylo

Tijdens de lange ambulancerit heeft Papa opnieuw hartklachten gehad en dat brengt onmiddellijk weer heftige zorgen met zich mee. Zusje en ik worden samen voor een intake-gesprek een kantoortje binnengeloodst en tot mijn verwondering is de indicatie en vraagstelling voor revalidatie uitsluitend gebaseerd op de milde bijverschijnselen van het herseninfarct. Wat er daarna allemaal met hem gebeurd is, heeft de intake-mevrouw niet op papier. Al pratend vullen zusje en ik van alles aan. Terug bij Papa zien we dat hij werkelijk uitgeput is. Hij lijkt piepklein in het grote bed en hij lijkt zich goed te realiseren dat zijn leven volkomen anders is geworden. Hij refereert naar Maastricht als: “dat is verleden tijd” en verbeelden we het ons, of heeft hij zelfs al enig idee dat zijn huis zijn huis niet meer is? Ik streel zijn magere hand en vertel hem dat we nu met zijn drieën verder gaan. We laten hem niet meer los.

Zusje beloofd hem vanavond nog op te zoeken. Hij sluit intens vermoeid zijn ogen en zijn hartslag is als een trillende vlindervleugelslag onder zijn pyjamajasje te zien.

Op het terras drinken we nog samen een kop koffie. En dromen wat: Stel, dat papa toch iets gaat opknappen, wat meer zin in een laatste stukje leven krijgt, dan kunnen we hem nog een beetje kwaliteit geven wat hij zo heeft moeten missen de afgelopen jaren.

Onze kinderen kunnen zo nu en dan even binnen lopen, we gaan zorgen dat hij wat fijne dingen om zich heen krijgt, dat hij misschien naar zijn geliefde muziek kan luisteren. Misschien kan hij een keer op een kort ritje mee naar zijn dierbare Rotterdam, langs de havens, langs al die lievelingsplekken. Ik probeerde hem al een reactie te ontlokken door hem te vertellen dat ik een CD van “Don Giovanni” voor hem mee zal nemen, de volgende keer. Wat hield hij daar vroeger van!

Ik luister naar de aria, die papa graag meezong, als we samen de reis van Gouda naar Parijs maakten, voor mijn balletlessen daar. Lange nachtelijke ritten met Mozart. Door die herinneringen komt er ineens een stroom van hoop vrij. Hoop op meer rust, betere tijden. Op een verlegging van onze focus die op allerlei verdrietige, moeilijke en akelige dingen gebaseerd is, deze dagen. Ik laat me verleiden tot een vorm van blijheid.

Het is zomer, Papa is weg uit Maastricht en in onze handen. Gijs voelt zich niet slecht. Iona gaat goed door haar loopsheid heen, ik verheug me op de komende dagen met haar.

Maar tijdens de treinreis terug worden de blijheid en die hoop door een telefoontje weer verijdeld.

1 thought on “8 september. Overdracht.

  1. Alie Bremer

    Lieve Myr,

    Ik hoop dat jullie hem nog een fijne tijd kunnen geven en de liefde en aandacht van zijn kinderen en kleinkinderen als een warme deken om zich heen mag voelen.

    Liefs Alie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *