13 september. Auld Lang Syne.

Lizzie gaat vandaag naar het afsluitende World Servants festival met haar Bolivia-reisgenoten. Maar eerst moeten Gijs en ik weer met Iona naar Steenwijk. We zijn binnen het uur terug, maar het trekt toch een flinke wissel op de energie van Gijs. Zo fijn als ik het vind dat hij dit stukje van Iona’s avontuur mee kan maken, zo naar vind ik het om te merken dat het veel van hem vergt. En als ik het verlossende telefoontje van vandaag krijg, is het duidelijk dat er nog niet helemaal een einde aan is gekomen: Iona is ook nu weer wel wat gestegen, maar nog niet genoeg om acute plannen te maken. Ik stuur een SMSje naar Schotland, krijg vrijwel onmiddellijk een berichtje terug. Ook daar heerst spanning die nu even is geweken. Vóór morgen hoeft er niets te gebeuren. Ik wilde eigenlijk naar papa toe, maar omdat Gijs niet echt lekker is en Lizzie weg, wil ik niet ook de rest van de dag op pad zijn. 

Daarom ga ik met de honden op het veld, languit liggen in het gras en kijken naar kleine dingen die vandaag sprookjesachtig groot zijn. Omdat ik even de realiteit niet wil zien.

DSC_5175

In de eikenboom waar de bramentakken doorheen slingeren….

DSC_5195

Bij de uitgebloeide Schotse distels die nu slechts wat pluizenbolletjes zijn….

DSC_5189

En in het gras, dat ruikt naar late zomer.

Aan het einde van een lome middag ga ik de dagelijkse dingen van de zaterdag oppakken. De honden hebben zondoorstoofde velletjes en ik ben nog wat rozig. Heb ik geslapen? DSC_5206

De kleuren van de oude schuur verdiepen zich in het middaglicht. Ik moet vlees voor de honden uit de vriezer halen, maar kijk toch nog even gefascineerd naar het schaduwlijnenspel op de schuurdeur…

DSC_5210

 

DSC_5209

We eten bijtijds een uitgebreide Salade Niçoise met stokbrood. Gijs heeft niet veel trek, maar dit vindt hij altijd wel lekker. Ik verzorg de dieren ook vroeg, want wil helemaal klaar zijn als één van mijn jaarlijkse hoogtepunten van start gaat. De “Last Night of the Proms..” die we op de televisie zullen kunnen zien, in tegenstelling met vorig jaar. Er kleven wat zware gedachten aan: het is het einde van weer een zomer, weer een periode. En natuurlijk rijst de bittere vraag op: “Kunnen we de volgende Proms weer samen beleven?”

Het is heerlijk. Er zijn enkele stukken waar Gijs niet zo van houdt, maar als het tweede gedeelte alle klassieke, laatste-Proms-avond-favorieten brengt, vindt hij het toch een feestje. Met twee gezichten, weliswaar.

Auld Lang Syne klinkt als laatste. Hymne van melancholie, van Oud en Nieuw en herinneringen en een “wee dram.” Het staat voor ons voor Iona, die Auld Lang Syne op haar stamboom heeft staan. 

Ik zing het mee en hoop dat de symboliek van vandaag de hoop van morgen met zich meevoert.

1 thought on “13 september. Auld Lang Syne.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *