25 januari. Showtijd.

Na een vlotte rit, arriveren JT. en E. en ik met onze vier honden mooi op tijd in Kerkwijk. De eerste die ik zie, als we de auto uitladen, is vriendinnetje M. die me geëmotioneerd omhelst. We hebben elkaar zo lang niet gezien, dat het nodig is. Met natte wangen loop ik de hal in, waar het druk is, vertrouwd is en daardoor een sluier van verdriet over me heen gooit. Ook dat is “vertrouwd.” Die sluier was er vorig jaar al toen Gijs nog hier rondliep, honden knuffelde, trots was op de door onze gefokte hondjes die de ring betraden. Al erg ziek maar nog zo hoopvol om er vandaag ook weer bij te kunnen zijn, dat hij zijn chemotabletten tussen de reuen,- en tevenring met een slok chocomel wegspoelde.

Mensen begroeten me, condoleren me, vragen hoe het met me is. Het voelt als een warm bad. Maar wel een bad waar ik niet in had willen liggen. Hoe goed het ook is om hier nu te zijn, ik had liever gehad dat ik hier niet kon zijn; omdat Gijs had moeten werken of zo. Iets heel gewoons, waardoor ik geen honden had ingeschreven. Maar het is onzinnig om daar nu al te heftig over na te denken: ik ben hier en Gijs niet. En ik laat me vervolgens nog eens door een lief iemand knuffelen. Zonder “maar.”

Ik heb beloofd Ludo, de mooie reu van E. en JT. voor te brengen en bestudeer de catalogus. Mijn beide teefjes zijn samen in de open klasse en de organisatoren hebben hen goed “breed” uit elkaar gehaald: Iona is bij de eerste groep van de 15 ingeschreven teefjes, Islay is de allerlaatste van de show met haar nummertje 101. Alleen tijdens de “line-up” (Als alle honden uit dezelfde klasse tegelijkertijd in de ring staan voor de allereerste indruk van de keurmeester, en op het laatst voor de definitieve plaatsing) heb ik problemen. Vriendinnetje M. wil Islay wel showen tijdens de line-up.  Het lijkt erop dat ik Ludo als eerste kan voorbrengen, dan Iona en daartussen Ludo in de reuenring in de laatste line-up, alvorens ik Islay show.

Dat gaat echter niet helemaal op: de beide keurmeesters hebben ieder een eigen tempo en nadat ik Ludo in de line-up heb laten zien, moet ik door naar de teefjes. Iona is vrij kort daarna al voor het individuele keurmoment aan de beurt, dus ik zie plotseling vanauit mijn ooghoek dat E. met Ludo in de ring staat. JT komt een lekkertje voor Ludo halen. Ingespannen tuur ik naar de overkant en ik zie dat E. haar hondenman prima heeft neergezet. Eigenlijk is het beter zo: Ludo was bij mij niet zo geconcentreerd, omdat hij steeds naar haar bleef zoeken.

Dan is Iona aan de beurt. Zoals altijd staat ze “als een huis” en ondanks dat het acht maanden is geleden dat ze op een show was, doet ze het eigenlijk niet slecht. Haar neus is nog wel steeds gefixeerd op lekkere luchtjes, maar met een stukje gedroogde pens in mijn hand ben ik leuker, en loopt ze goed mee. 

njsiona1

Helemaal op het laatst wordt Islay gekeurd. Ook zij laat zich uitstekend neerzetten, maar haar kracht is toch zeker wel haar gangwerk, dat ze ook vandaag weer met een vrolijk kwispelende staart en een glimlach op haar mooie smoeltje laat zien. 

njs1slay

Dan is het even een hectisch moment als ik M. niet zo snel met Iona zie en we allemaal weer terug de ring in moeten. Met hulp van de ringmeester verwissel ik de nummers, zodat M. de 101 heeft en ik 92 weer opspijker, om met Gijs te spreken.

De keurmeester pikt zes honden uit de rij van veertien. Mijn beide meisjes staan daarbij. Dan wikt ze, weegt ze, kijkt en keurt en loopt naar M. met Islay. Wijst haar naar een bordje. M. kijkt me stralend aan als ze langs me loopt en ik realiseer me dat Islay de vierde plaats heeft. Een tweede hondje wordt geplaatst, zij zal dan derde zijn. Iona en ik staan er nog. Even lijkt het alsof de keurmeester ook ons achter een bordje plaatst, maar dan loopt ze voorbij.

njsiona

Uiteindelijk wordt Iona niet uitgekozen maar dan overvalt me de grote verrassing: Islay is niet als vierde geplaatst, maar is eerste!  Een heel nieuwe emotie valt als een blok over me heen: ik wil weg, de ring uit, ik krijg het niet voor elkaar om Islay over te nemen en zelf met haar voor de foto’s te poseren. Ik wil huilen, om Gijs roepen maar het enige wat ik doe is verwonderd en blij van een afstand kijken naar M. en Islay, terwijl alle omstanders die me lief zijn mij vasthouden, feliciteren en tegen me praten. 

njswin

We moeten nog een keer de ring in, dit keer moeten alle als eerste geplaatste teven tegen elkaar voor de titel Beste Teef. Dat wordt Islay niet, maar dat hoeft voor mij ook niet, want ik kan dit al nauwelijks aan.

Het grote gat is voelbaar als ik niet Gijs kan bellen om hem het grote nieuws te vertellen. Lizzie neemt thuis de telefoon niet op. 

Pas als we in de auto zitten, spreek ik haar en natuurlijk is ze blij. Maar een hondenshow leeft voor haar wat minder. 

Thuis maak ik pannenkoeken voor Lizzie en mij en voor de hondjes. En is de avond al snel weer een gewone avond na een bijzondere dag. 

1 thought on “25 januari. Showtijd.

  1. Antoinette Vermeer

    Hoi Myr,
    wat fijn, dat je zo’n goede resultaten had bij de show!
    Het zijn ook prachtige honden.
    Liefs uit Enschede………Lik van ondeugende, mooie TREVOR

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *