31-1 Veel emotie.

Zaterdag staat bol van drukte. Met Laura haal ik in de ochtend met het “blauwe doppie” hooi en vlas voor de ezeltjes en doen we de boodschappen. Het moet allemaal redelijk bijtijds, want rond het middaguur verwacht ik twee Belgische kennissen, die een Golden Age hondje komen brengen. Dus zet ik het kacheltje aan in het kantoor en ruil de twee kleine tafels om: die met de collage kan nog even niet gebruikt worden. Als ik daar bezig ben, komt Laura even bij me zitten.

“Is  deze ruimte voor jou nog beladen?” vraagt ze. Ik vertel haar dat het meevalt. Als ik het als werkruimte, kantoor zie niet. Maar als ik denk aan de jaren waarin het onze slaapkamer was en de laatste weken van Gijs, dan stemt het me triest. Dus blijf ik het zoveel mogelijk als werkkamer zien. 

Laura kan het nog niet helemaal loskoppelen. “Als ik dan langs het raam liep, keek ik altijd of Gijs wakker was… dan zwaaiden we naar elkaar…” 

Ik zorg dat ik bijtijds aan de voorkant van het huis ben om de Belgische gasten op te vangen. Een knappe, jonger dan zijn leeftijd ogende, Golden reu komt de auto uit en weet me direct te vertederen door op zijn rug in de sneeuw te gaan liggen rollen, na zijn lange autorit.

DSC_0007

Nadat hij helemaal uit zijn bolletje is gegaan neem ik het bezoek mee naar binnen. We drinken koffie, bepraten van alles en voor dat we het weten komt de aanstaande nieuwe eigenaresse van de hond ook al het erf op. Het wordt een goede overdracht, de hond krijgt een fantastisch nieuw thuis, daarvan ben ik overtuigd.

Ik spreek met mijn gasten af, dat we elkaar tegen kwart voor zeven weer zien: dan gaan we met zijn allen een hapje eten in het eetcafé, een dorp verderop. Ze hebben een Bed and Breakfast geboekt en gaan daar in de tussenliggende uren heen om wat bij te komen. 

Het etentje is genoeglijk, maar ik merk dat Lizzie wat stilletjes is. Ook Laura is wat bedeesd en krijgt zelfs haar dessert niet helemaal op. Onze gasten rijden ons terug naar huis en in de auto is Lizzie zo mogelijk nog meer teruggetrokken. Thuis gaat ze meteen naar boven. Laura gaat achter haar aan, terwijl ik nog even een kop koffie maak voor de dames. Lizzie heeft boven een flinke huilbui en na de koffie, als ik de lieve gasten heb uitgezwaaid, ga ik ook naar boven.

De huilbui en de somberheid was een reactie op het etentje: immers, het was de eerste keer sinds Gijs overleden was dat we in zo’n ambiance weer met andere mensen waren en…. we hebben daar vaker gegeten met Gijs erbij. Lizzie kan dat niet loskoppelen. Maar samen met Laura een serie kijken, op bed, met een kop thee, zorgt voor ontspanning en uiteindelijk gaat Lizzie toch rustig slapen.

De zondag brengt een zekere spanning en verwachting met zich mee. Aanvankelijk zou ik met vriendinnetje E. en een stel honden gaan wandelen, maar de plannen werden gewijzigd en ze komt, samen met een groep andere vrienden, bij ons. Ze nemen van alles voor een lunch mee en ik hoefde eigenlijk nergens voor te zorgen. Ik haal Henri door de kamer, ga een wandeling met de honden maken en net wanneer ik de ezels buiten zet en de gevallen stukken modderig mos van het Place Du Theatre wil scheppen, hoor ik al stemmen. J. is er al. 

Dan gaat alles in een stroomversnelling. Eer ik het in de gaten heb, loopt ons huis vol met lieve mensen en blijf ik van de ene omhelzing in de andere vallen. 

Ze hebben werkelijk aan alles gedacht, er zijn zelfs extra stoelen meegekomen, en een senseo wordt op het aanrecht nast de waterkoker geplaatst. Er heerst een opgewonden stemming, ik kan mijn vinger er niet opleggen, maar de spanning wordt gebroken als ik een mand met allerlei cadeautjes en ballonnen op mijn schoot krijg. Het eerste pakje is al raak: een doos met dozen met tissues…. voor snotneuzen en tranen.

Die komen, want het ene na het andere pakje roept emotie en tranen op, omdat ze zo lief zijn en mooi zijn en allemaal te maken hebben met onze stichting.

Als de mand leeg is en ik aan het bekomen ben van de verrassing, neemt J. het woord. Ze vertelt dat ze, samen met de groep die hier is, na de uitvaart van Gijs het plan hadden opgevat om een oproep te doen op FeesBoek voor donaties voor de stichting. Omdat Gijs liever geld had voor goede doelen, dan bloemen op zijn uitvaart.

Tot hun eigen verbazing is er een enorme groep mensen deel gaan nemen aan dat idee. Er zijn tientallen verschillende acties opgezet, mensen zijn spullen gaan veilen en verkopen, van fotoshoots tot workshops, van gehaakte sleutelhangers tot sjaals, van hondenkoekjes tot gedroogde versnaperingen, werkelijk te veel om op te noemen. De groep mensen was aangegroeid tot meer dan 550 .  Vier weken lang is iedereen er mee bezig geweest, er is een onherroepelijke saamhorigheid ontstaan en daaruit is er voor de stichting een onvoorstelbaar groot bedrag bij elkaar gekomen. Ik krijg een cheque met een duizelingwekkend bedrag erop en daardoor snap ik de tissues als eerste cadeautje.

Dit alles is vanuit liefde en waardering voor Gijs ontstaan. Zijn wens om onze kennel en onze stichting te laten bestaan is hiermee, althans wat de stichting betreft, zeker gesteld. We kunnen doorgaan met het herplaatsen en verzorgen van oude Golden Retrievers en verder groeien. 

Dankbaarheid is niet het juiste woord om mijn gevoelens te omschrijven. Het komt heel dicht bij geluk, en als dat grote gat in mijn hart niet was geslagen, dan was het echt geluk. Maar als het gat niet was geslagen, was dit niet ontstaan. Dus ook deze emoties zijn weer dubbel, zoals alles al lang is en nog lang zal blijven.

Wat de stichting betreft, hoef ik me geen zorgen meer te maken. En alleen dat is geluk te nomen.

Ik kan niet alle vijfhonderd en nog meer mensen persoonlijk bedanken, maar ik hoop wel dat iedereen, individueel, die ooit mijn hulp nodig heeft, niet zal schromen om die hulp te vragen. Ik zal er alles aan doen om die hulp te bieden.

Feesboek is vier weken lang mooier gekleurd door samen-leven.

5 thoughts on “31-1 Veel emotie.

  1. Antoinette Vermeer

    Lieve Myr,
    wij vinden het heel fijn, dat de actie zo geslaagd is.
    Het moet goed voelen, zoveel mensen om je heen te hebben,
    die bereid zijn voor jou en de Stichting door het vuur te gaan.
    Dat op dat moment de emoties groot en dubbel zijn kan ik geloven.
    Heel veel lieve groeten uit Enschede.
    Een hele vieze poot van TREVOR, die net door een moddersloot is gebanjerd!!!!

  2. Nancy

    Heeee hij plaatst maar de helft! Moest nog bij: voor jou en de stichting ben ik er altijd! ❤️

  3. monique

    Zit weer te snotteren.
    Logisch dat bij jullie de emoties alle kanten op gaan.
    Een dikke lebber van Bowie en Lot en lieve groeten van mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *