3 juli. Ach…

…. wat is het toch ver weg, die zeven maanden. Lizzie is vroeg naar school en zal met haar vriendinnen vanmiddag thuiskomen. Ik bak een cake, want ze willen een paar uur samen doorbrengen, alvast voor haar verjaardag, om dan vervolgens allemaal de vakantie in te gaan. De eerste logeerhond van deze zomer wordt gebracht. Het is om elf uur al 26 graden in huis en ik moet vanmiddag met mijn liefste buren naar een notaris, om een contract met de gemeente te ondertekenen over de rioleringsschade. Het contract is in drievoud. Ik heb geen partner die het mee moet ondertekenen.

Laura komt vanavond naar huis. Ze moet dit weekend werken aan haar stageverslag maar kan dat ook hier doen. Als ik mijn mail bekijk, besluit ik in een opwelling een zwembadje te kopen voor in de tuin naast de hangmat: ze zijn nu in de aanbieding en ik realiseer me dat het wellicht de laatste zomer zal zijn dat we hier met zijn drieën veel tijd zullen doorbrengen. Lizzie zal volgend jaar achttien worden en naar Zambia gaan en vanaf dan is het maar de vraag of ik het financieel kan bolwerken om hier te blijven wonen. Bovendien zal ze steeds meer haar eigen weg gaan. De overpeinzing van een paar dagen eerder slaat opnieuw toe en de melancholieke stemming die daar aan plakte, wordt versterkt door deze onherroepelijke gedachten. Het verdriet en de spijt dat Gijs zijn laatste twee zomers uit zoveel slechte dagen met ziek en pijn bestonden, maakt mijn bui er niet lichter op. Ik ga in gedachten terug naar een jaar geleden: Lizzie aan de vooravond van haar grote reis en – laten we reëel zijn- Gijs in feite ook. Wat was hij wekenlang beroerd, akelig en zo ziek. Wat zijn die paar dagen dat het minder was, er maar weinig geweest. De herinnering aan zijn dodelijk vermagerde lijf met de overvolle, zieke buik, de holle ogen en zijn kale koppie krijg ik zelfs met het spoelen van tranen niet weg. Ik probeer de brok in mijn keel eruit te slikken. ik probeer de angst om hier niet meer te kunnen wonen, ook eruit te slikken. 

272

Lizzie komt met een prachtig rapport thuis. Ik wist dat ze zoveel voldoendes had dat ze zonder enige zorg over zou gaan, maar dat er zevens en achten op de cijferlijst zouden staan, had ik niet verwacht. ik knuffel mijn stoere meisje, dat het wat ongemakkelijk vindt, omdat haar vriendinnen er bij zijn. Ze gaan zwemmen in de rivier, met een pak frisdrank en de versgebakken cake mee. 

Bij de notaris wordt alles accuraat afgehandeld. Buren en ik krijgen over een paar weken, maanden, een geldbedragje terug, ter compensatie. Dat is natuurlijk nooit weg, helemaal niet nu ik de belastingteruggave met de schuld van ons oude huis ga verrekenen en ik dus over 2014 niets over ga houden.

De paar tientjes voor het zwembad geef ik echter grif uit, een half uur later. En als Laura de tuin binnen stapt, zijn Lizzie en ik net bezig het op te zetten. Na het eten, dat bestaat uit artisjokken, bacon en stokbrood met kruidenkaas van de boeren, kunnen we er in. 

300

Laura verwoordt deze nieuwe situatie mooi: dit hadden we nooit gedaan als het niet nodig was om goede dingen samen te doen. Wij hebben door de afgelopen zomers geleerd dat een zomer geen zomer is als er verdriet en ziekte heerst. Daarom dat 35 graden warmte ons niet deert. We doen alles in een lagere versnelling en gaan in ons zwembad zitten met een glas rosé. Want wij kunnen dat. 

289

2 thoughts on “3 juli. Ach…

  1. Anneke

    Ik zeg……GROOT gelijk !!
    Pluk de dag ….. go with the flow……
    Toppertje XD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *