4/5 juli. Zomer slaat toe.

Vandaag belooft het een hele warme dag te worden. ik ben al vroeg buiten met de honden, laat Iona haar korte wandeling doen en de andere meisjes de lange. Omdat ik toch vannacht weer weinig geslapen heb, kruip ik nog even een uurtje terug in bed. Het is tenslotte zaterdag en mijn eerste afspraak is pas om half 12.

Samen met Laura ben ik er om 9 uur weer uit en ontbijten we met beschuit met aardbeien. Dat is iets van ons samen, want Lizzie gruwelt van aardbeien. Laura gaat aan haar stageverslag verder werken en ik maak de tuin “kennismakings-klaar.” Zet snel het oude, kapotgewaaide tuintafeltje neer met een kleed erover en haal een paar stoelen van het veld.

Het is snikheet als de mensen met hun beide honden komen. De twee reuen komen hier een weekje logeren in augustus en als ze kennis hebben gemaakt met ons eigen roedel, drinken we een glas water en maken we de afspraken. Een van de honden heeft allerlei allergieën, dus die krijgt medicatie en speciaal voer. Ik beloof hen dat het goed komt en zwaai ze na een uurtje weer uit.

Dan wordt er een logeerhond gebracht: Buddy is hier voor de zesde keer en zal een maand blijven. We gaan in de voortuin zitten en praten wat bij. Wanneer we Buddy’s voer uit de auto willen halen en  er afscheid genomen gaat worden, staan de volgende mensen alweer op het erf: ditmaal is het de man die de hondenweegschaal voor de stichting komt brengen. We rijden het gevaarte met een steekwagentje het kantoor in en ook de chauffeur en zijn vriendin krijgen iets te drinken.

Als ze weg zijn is het half vier….Ik hoef niet veel meer. Laura, Lizzie en ik laten ons in het koele water van het zwembadje zakken. Iona ligt beschut onder de tuintafel nadat ik haar op de nieuwe weegschaal heb gewogen en zag dat ze maar liefst vier en een halve kilo is aangekomen sinds de echo twee weken geleden.

DSCN4895

Het is heerlijk om zo met zijn drieën wat rond het bad te poedelen. De hangmat is een extra luxe ernaast. Ik bereid de maaltijd met allerlei ingrediënten van de “streekboer,” verse geroosterde bietjes met geitenkaas, een stukje mals vlees waar vooral Lizzie zich volop tegoed aan doet, op deze manier kunnen we de zomer wel door. Tijdens zonsondergang zitten Laura en ik opnieuw in het water, met een glas rosé. Het is bizar dat het leven goed is en tegelijkertijd ook niet helemaal. Maar het zwembad idee was een goed idee!

DSCN4893

Zondag zomert het opnieuw. Laura en ik herhalen ons ontbijtritueel en gaan beiden aan het werk. Tegen de tijd dat Lizzie beneden is, is Laura al een eind op weg en de rest van de dag wisselt ze het schrijven aan haar stage-verslag af met het kijken naar een aflevering van een serie met haar zusje. Ondanks dat het ook vandaag erg warm is, zitten we helaas toch veel binnen, omdat er af en toe flinke regenbuien overtrekken. Vanwege de hitte gaan we in de middag nog in het zwembad, maar als we al dobberend in het verkoelende water een paar sterke bliksemschichten over de velden zien trekken, is het korte zomertje van dit weekend definitief voorbij. Laura wil de bus van kwart over vijf hebben, dus ik zorg dat we vroeg eten: avocado-salade met gerookte zalm, lekker stokbrood en nog wat hapjes die over waren van gisteren.

Het onweer ligt nu letterlijk boven ons. Als ik in de keuken sta, knalt er iets in de kamer alsof er een lamp springt. Ik zie een flits en hoor een scherp geluid en dan davert het buiten alsof er een inslag is in een boom op het erf. Alle lampen branden nog dus het was niet binnen maar ik loop toch naar boven om te zien of daar geen probleem is.

Tijdens het eten ontspint zich onverwacht een gesprek over Gijs zijn laatste maanden bij ons. De zomer die vorig jaar geen zomer was voor Gijs vanwege de afschuwelijke, ziekmakende chemo, de luttele keren dat hij zich iets beter voelde en hij schrok van zijn eigen achteruitgang….

Laura heeft enorm de behoefte om de, soms absurde, gebeurtenissen van die periode chronologisch te herinneren: de laatste weken van augustus, waarin mijn vader met een hersen,- en hartinfarct in Maastricht werd opgenomen en ik daar was maar thuis wilde zijn toen Gijs met een longontsteking ziek werd en Lizzie alleen met hem was: de keren dat ik terug reisde en strandde omdat er treindiensten ontregeld waren, wekelijks, door “aanrijdingen met een persoon…” We gaan door tot de laatste uren van Gijs zijn leven en moeten er opnieuw om huilen. Realiseren ons hardop dat alleen wij samen met H. weten hoe het werkelijk was en we die ellende wel hebben kunnen vertellen aan lieve mensen om ons heen maar de zwaarte en de pijn is eenvoudigweg nooit te delen omdat de stank van hevig lijden niet te delen is.

Buiten huilt de wereld net zo hard met ons mee. Laura schenkt zichzelf een glas wijn in. Ze blijft hier. Het regent en onweert te hard om naar de bus te lopen en ze kan nu niet weg na ons gesprek. Morgenochtend is vroeg genoeg, besluit ze. We kruipen met elkaar op de bank en zetten Grey’s Anatomy aan. Na twee afleveringen is het buiten droog, zijn onze hoofden weer schoon en gaan de meisjes nog even in het koude water.

DSCN4661

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *