29 juli.. Ineens twee weken verder…

…… en een nestje van een week oud, dat knorrend en tevreden in de werpkist ligt. De week van 15 tot en met 21 juli is razendsnel voorbij gegaan. Laura heeft een paar dagen bij ons aan de verbetering van haar Masterthese gewerkt, zodat de week vol was van heerlijke familiare aangelegenheden. Ze heeft hard gewerkt, hele dagen geschreven en in de avond was ze vrij. Dan maakte ik een lekkere maaltijd, die we zelfs een paar keer buiten hebben kunnen eten, ze genoot van een glaasje wijn erbij en in de avond was het tijd om naar een serie of film te kijken ter ontspanning. Lizzie heeft haar vakantie optimaal benut door veel uit te slapen, maar ook met vriendinnen een avondje door te brengen. Op vrijdag is ze mee geweest naar Schiphol, om haar vriendinnetje E. weg te brengen, die ook dit jaar weer voor World Servants een werkproject meemaakt.

We hebben een Heerenveen een schattig nieuw Italiaans winkeltje ontdekt waar we met zijn drieën op een regenachtige middag een lekkere koffie met verrukkelijke “Dolci” genoten, ook weer zo’n plek die we in ons hart sluiten omdat het leuk en lekker en “ons” is. Lizzie en Laura haalden er op de zaterdag allerlei hapjes om het samen met brood en salade tot een feestmaal te maken.

Mijn verjaardag, maandag, werd door Lizzie ingeluid met ontbijt in het kraamkamertje. Ik sliep sinds een paar dagen met Iona in het kamertje, zodat ze kon gaan wennen aan de werpkist. Lizzie heeft zichzelf overtroffen: ze heeft zelfs beschuitjes met aardbeien voor me gemaakt, terwijl ze ervan gruwelt om de zomerkoninkjes alleen al te snijden. Ik krijg lieve cadeautjes en ze heeft slingers opgehangen. Wat een tegenstelling met de intrieste sfeer die er vorig jaar hing… het veroorzaakt een brok in mijn keel.

H. is op de koffie gekomen en brengt lavendel en nog meer verjaarsvrolijkheid mee. En als in de middag ook vriendinnetje L. koffie komt drinken en een mooi Golden Age schilderij mee neemt, dan heb ik een vorstelijke verjaardag gehad. Het regende echter weer flink en het bezoekje van L. werd afgebroken omdat we ineens beiden zagen dat Iona een andere blik in haar ogen kreeg en in zichzelf gekeerd raakte… iets zei me dat ik haar nu niet meer uit het oog wilde verliezen.

11731718_693758710729493_5874508032542051694_o

De dinsdag was de opmaat van de cocoonperiode die er altijd rondom een bevalling is. Dit keer geen Maigrets of andere detective-leesstof, want ik kan me helaas niet meer permitteren om 24 uur in het kamertje bij Iona te zijn zoals bij de eerdere nesten. De verzorging van de andere honden en het huishouden gaat niet vanzelf.

Omdat Iona’s onrust poot over poot toeneemt en ze een duidelijke temperatuursdaling heeft gehad, weet ik dat de bevalling in ieder geval tussen nu en 48 uur gaat plaats vinden. Ik bericht A. dat het lijkt door te zetten en we maken ons op voor een lange nacht.

006Die inderdaad komt en weer voorbij gaat. A. gaat onverrichterzake terug naar huis om nog een paar uur te slapen alvorens ze weer aan het werk moet, en ik ga een paar lange wandelingen maken met de grote honden, als Lizzie beneden is, zodat Iona niet alleen is. Tegen het middaguur ga ik met haar wandelen. Het is zonnig en Lizzie ligt te lezen in haar hangmat. Nadat ik terug ben met Iona, merk ik dat ze vruchtwater verliest en binnen een half uur zie ik ook de eerste perswee door haar lijfje trekken. Het duurt nog een tweetal uren voordat ze volledig ontsloten is, maar dan haal ik toch Lizzie naar het kleine kamertje om erbij te zijn als om half vier het eerste teefje springlevend ter wereld komt. Iona is vanaf het moment dat ze de pup ruikt volledig moeder. Ze likt de pup schoon, bijt de navelstreng door en werkt de placenta weg. De pup weet ook precies wat ze moet doen. Als ik haar gehemelte check om te voelen of die goed gesloten is, begint ze krachtig op mijn vinger te zuigen: ik leg haar bij Iona aan en tegelijkertijd rollen er nieuwe weeen door Iona’s lichaam. Binnen een half uur is het tweede pupje er. Ik heb inmiddels een berichtje van M. uit Schotland gekregen en kan haar blij maken met het bericht dat er nu een teefje en een reutje zijn… en Iona gaat snel, accuraat en zo fantastisch zelfverzekerd door dat tegen de tijd dat ik A. aan de telefoon heb er al vier pups zijn geboren.

033A stapt binnen op het moment dat Iona aan haar zesde pupje bezig is, dat wat pootjes in de aarde heeft omdat hij dwars ligt en de navelstreng om het halsje zit. Toch, ondanks dat ik Lizzie voorzichtig voorbereidde dat we het misschien zouden verliezen, is ook deze pup kerngezond en Iona lijkt oprecht blij met haar zestal. A. gaat even met de auto naar de supermarkt, omdat ik dringend een baltje hooi voor de ezels nodig heb en in die tussentijd ziet nummertje zeven het levenslicht. Om kwart over negen, vijf en een half uur na de eerste pup, heeft Iona een zevental dochters en twee zoontjes het leven geschonken.

023

A. gaat midden in de nacht terug naar huis. Ons gezamenlijke Schotlandavontuur is in negenvoud doorgezet!

23 juli staatie

Lizzie is donderdag jarig en tussen de vele naweeën van Iona door, het puppen verzorgen en de enorme berg was, vieren we toch samen het feit dat ze zeventien is en thuis. In de namiddag komen er een drietal vriendinnen van haar, onverwacht, en ik ben daar zo blij mee dat ik vraag of de meisjes blijven eten. De babyfoon die ik in november kocht om Gijs te kunnen horen als hij pijn had, installeer ik nu in de kraamkamer, zodat ik bij de Streekboer-uitgifte mijn bestelling kan halen. Ik braad een stuk rosbief voor Lizzie en als ik zeker weet dat Iona rustig met haar pupjes ligt te slapen, gaan we in de tuin eten. M. komt met twee dochters op verjaarsvisite en we genieten van elkaars gezelschap, een glas rosé en alle goeds. Als het donker is en het bezoek naar huis, de hondjes uit zijn geweest, de pupjes gewogen en de ezels op stal, will Lizzie nog een vuurpotje met marshmallows, maar de grote vuurton is -alhoewel snel aan- weer snel uit vanwege het hoge vochtgehalte van alle takken en twijgen. We steken wat kleine waxinelichtjes aan en roosteren daar onze kleverige snoepjes op.. en dan is er alweer een dag, een jaar voorbij.

Vrijdag krijg ik vanuit Schotland het meest verdrietige bericht dat denkbaar is. Jock, de fantastische vader van Iona’s nest, is er niet meer. Inwendige bloedingen na zijn miltoperatie van een maand geleden zijn hem fataal geworden en hij is in de armen van M. en S. ingeslapen. 

jock

Het werpt een schaduw over de hele dag en was het nestje van Iona al speciaal, nu is het nog precieuzer. Tegelijkertijd maak ik me zorgen om een van de teefjes, dat wat achter blijft in groei en gedrag. Dat is het nu allemaal samen met Lizzie moet doen, dat er geen Gijs is die even iets van me kan overnemen, met wie ik kan overleggen en die me tegen zich aan zou trekken nu ik het verdriet om Jock een weg moet laten vinden, dat kost me vandaag moeite. Het lijken wel kraamtranen: ik voel me van streek, moe en alleen. Heb al vroeg in de ochtend Islay voor de show van zaterdag getrimd en ze is door J. opgehaald, die haar te logeren heeft om haar morgen te kunnen showen.

Het volgende weekend heeft zorgen met zich meegebracht om het kleine pupje en het verlies van Jock in Schotland is voelbaar tot in de werpkist in Oudehorne. Ik heb veel contact met M. en met haar vriendin F, die een puppeteefje van Iona gaat en het maakt me duidelijk dat de vriendschap die ontstaan is, verder gaat dan de Noordzee.

Omdat ik denk M. een beetje te begrijpen, bel ik met P. en S. in België. Het wordt een emotioneel gesprek, waarin ik hen vraag om een gunst. Ze willen er graag over nadenken en vanzelfsprekend moeten ze die tijd krijgen. Sommige beslissingen komen niet op een dag aan.

Zondag bellen ze terug: ze willigen mijn vraag in en dat ontroert me tot in mijn ruggengraat. Ik kan M. een pupje uit het laatste nest van haar lieveling Jock aanbieden. 

boys6days2

Maandag zijn R. en H. er met hun jarige dochter en hun bijna jarige zoon en ze nemen Laura mee. Het regent pijpenstelen, de honden zijn tot op hun huid nat, ik kan wel aan het dweilen blijven. Lizzie heeft een verjaardagstaart gemaakt en we lunchen met zijn allen.

031Het is zoals altijd warm en heerlijk dat ze er zijn. Ook nu weer is het gat dat Gijs heeft geslagen groot, maar we lachen er ons allemaal dapper doorheen. In gedachten is hij er toch. Tussen koffie en borrel krijg ik een emotioneel berichtje van M. uit Schotland. Ze gaat graag op mijn aanbod in. Een van de twee reutjes gaat “naar huis..”waar hij ontstaan is. De andere blijft hier. Opnieuw zijn Iona’s puppies een dimensie specialer voor me geworden.

En eer je het dan in de gaten hebt, is het nestje alweer een week oud, zijn ze dubbel zo zwaar en alhoewel het kleine pupje toch een zorgenkindje blijft, gaat het goed en wennen Iona en ik per dag meer aan onze nieuwe rollen. Ik kan meer bij de pups zijn tussen de gewone werkzaamheden door terwijl Iona juist meer afstand van ze durft te nemen. Het is zo intens mooi hoe dit allemaal weer gaat…. Gijs heeft gelijk gehad met zijn keuze. Het is goed zo en ik ga verder met veel meer dan een reutje.

27 juli 8

 

 

 

2 thoughts on “29 juli.. Ineens twee weken verder…

  1. Jos

    Wauw diep respect en bewondering, voor jou Myr en je fantastische meiden!
    De energie die jullie hebben tijdens die emotionele rollercouster!
    Ik geef een staande ovatie voor jullie,
    Ook zijn jullie omringt door fantastische vrienden oude en nieuwe!
    Gefeliciteerd nog voor jou en je dochter!
    Ik smelt van de foto’s van Iona haar prachtige pups.!❤️

  2. Rita

    allemaal van harte gefeliciteerd met dit prachtige nest van Iona. Gelukkig zijn er 2 reutjes die super goed terecht komen dankzij de liefdevolle gunst uit Belgie.
    Wat een sneue geschiedenis van Jock, maar hij leeft door in zijn puppies.
    Geniet er met volle teugen van, het is weer zo bijzonder mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *