7 augustus. Over en niet over…

mIn de ochtend komen twee “nieuwe” hondenmannen. Ze hebben wel al eerder kennis gemaakt en ik heb een mail gehad met allerlei verzorgings-en voeder-aanwijzingen, dus die draai ik uit. Een van de honden heeft een allergie en ik verbaas me een beetje over hun dieet..maar ik wil daar geen mening over geven want de baasjes doen het niet om een reden. In tegenstelling tot het lange wachten op een bezoeker gisterenavond, is er vanmorgen al drukte bij de buren en staat de buurman tegen de hondeneigenaresse uit te leggen dat de honden aan de lijn moeten. Ze reageert daar niet positief op en als ik er naar toe loop geven ze beiden hun gezichtspunt. Ik probeer haar ook uit te leggen dat haar honden misschien goed luisteren en dat het heel goed van ze is, maar dat de honden achter het hek van de buren echte erfbewakers zijn en niet gediend zijn van rennende Goldens en roepende baasjes…Ze gaan dan onderling vechten en dat is het laatste wat we willen. Lichtelijk mopperend loopt de vrouw met haar beide honden aan de lijn mee met mij. Achter onze hekken maak ik ze los. Onze communicatie loopt stroef, want ze heeft vrij veel op en aanmerkingen en net als ik op het punt sta om aan te geven dat er andere pensions zijn waar de honden de hele dag in een kennel zitten, bedenk ik me dat ik tot 100 moet tellen. We hebben elkaar nodig: ik voor de inkomsten en zij voor de opvang. En niet iedereen kan je in de armen sluiten… als ik het maar bij de honden doe.

joey

Als de beide reuen gewend zijn, stuur ik een beleefd mailtje naar de dame die gisteren niet kwam. Vrijwel onmiddellijk krijg ik bericht terug: ze is inmiddels op het vliegveld van Los Angeles en ze schrijft dat ze had ingesproken op de voice-mail dat ze niet wilde komen om niet een overhaaste beslissing te nemen. Ze wil nou eenmaal graag een reutje en ziet af van haar mogelijkheid om het laatste teefje te “krijgen.” Dat maakt dat ik per nu een teefje over heb. Niet eerder heb ik zo lang nog moeten schuiven met mijn pupkopers. Maar ze moeten nou eenmaal op de allerbeste plek terecht komen en daar wil ik dan ook alle tijd voor nemen. 

Job wordt om vier uur gehaald, Bikkel om zes uur gebracht. Maar het baasje van Job staat in de file op de Afsluitdijk en komt pas na vijf uur verhit aangereden: haar zoontjes willen ook graag de puppen zien dus als ze met een blije Job de terugreis aanvaarden, passeren ze naar alle waarschijnlijkheid de auto waarin Bikkel wordt gebracht. Zijn baasjes zijn door de jaren heen dierbare vriendinnen geworden en ze hadden voorgesteld om met zijn drieeen ergens wat te eten, zodat ik er ook even uit ben.

Ook zij kijken vol vertedering naar de pups van Iona en nadat zij haar kroost heeft gevoed en ik alle honden binnen heb gezet, de twee reuen van vanmorgen toch nog maar even apart, sluit ik het kraamkamertje waar de pups tevreden liggen te slapen en gaan we naar Oldeberkoop.

Het is een van de weinige echt lekkere avonden, we zitten buiten op het terras, drinken een glas koele, witte wijn en praten over van alles, maar zeker ook over onze honden. Zij zijn op een bijzondere manier destijds bij ons terechtgekomen: niet eens op zoek naar een Golden retriever, vielen ze op een hondje uit ons eerste nest. Dat was echter een hondje dat ik heb terug gekocht en dat op de plek terecht kwam waar hij al vanuit het nest naar toe had zullen gaan. De beide dames hebben toen op de wachtlijst voor ons tweede nestje gestaan en Bikkel is bij hen gekomen. Eerder hebben ze wel aangegeven dat ze – als ze een tweede hond erbij willen, wat wel een wens van hen was- zeker bij mij terug komen.

En dan neemt het gesprek een hele nieuwe wending: het teefje dat vanmorgen beschikbaar kwam omdat de twijfelende vrouw ervan af heeft gezien, zal nu een heel liefdevolle plek gaan krijgen bij deze twee geweldige vrouwen en hun leuke Bikkel.

Ik ben ontroerd. We toosten er op. Ook het laatste hondje heeft de perfecte plaats gevonden en ik hoef er ook niet over na te denken. Hoe heerlijk is het om alle hondjes bij lieve kennissen en vrienden te kunnen onderbrengen?

Het blijft een speciaal nest. Wat zou Gijs dit prachtig vinden! 

Het etentje is verrukkelijk, we zitten in de vallende avond op het terras op het oude dorpsplein, genieten van vers gebakken sliptongetjes en maken plannen voor de toekomst met onze hondjes. 

Met een grote glimlach ga ik laat in de avond slapen als alle dieren verzorgd zijn. Morgen komt Lizzie weer thuis, wat heb ik haar veel te vertellen!

watgroeiendiepuppies

1 thought on “7 augustus. Over en niet over…

  1. Antoinette Vermeer

    Oooooh Myr,
    wat had ik ook ontzettend graag dat pupje bij ons willen opnemen.
    Maar eerlijkheid gebied mij in te zien, dat dat bij ons géén optie is.
    Ik klungel nog steeds met mijn gebroken enkel na de valpartij
    en sta helemaal niet meer stevig op mijn voeten.
    Trevor uitlaten is voor mij niet mogelijk.
    Ik loop wel een kleine ronde met Hans en Trevor mee.
    Vakantie is in het water gevallen, maar binnenkort willen we toch even naar zee.
    Het huisje staat bijna op het strand, dus daar hoef ik niet ver te lopen.
    Zo leuk om te lezen dat Bikkel een “zusje” krijgt.
    liefs….Antoinette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *