Vlucht naar vroeger. 2

Hoe meer ik van mijn lijstje afwerk, hoe meer nieuwe dingen erbij komen. Lizzie heeft deze dagen de Kerstmusical en gaat in de ochtend om kwart over zeven de deur uit, om er ’s nachts, of helemaal niet weer in te komen. Woensdagavond is de eerste voorstelling en ze stuurt me een berichtje dat ze niet voor half twaalf thuis is. Ik kan met S, mijn buurvrouw, mee met Barra naar ringtraining en omdat de les pas om negen uur begint zal ook ik pas na elf uur terug zijn. De les is de laatste voor een flinke tijd. Niet alleen vanwege de feestdagen, maar simpel omdat S. geen honden meer heeft die les moeten hebben en ik dus niet met haar mee kan rijden. Reden genoeg om flink te werken; en dat kan mijn kleine mannetje!

training klein

Donderdag is droog en ik wil het terras schoonspuiten, omdat al de natte hopen bladeren vies en modderig zijn geworden. Ik begin er aan zodra ik in de ochtend de honden heb uitgelaten, om kwart over tien zet ik de hogedrukspuit aan.  Als ik, met af en toe een kleine pauze tegen drie uur stop is het nog niet helemaal schoon en klaar, maar ik heb geen tijd meer om verder te gaan. De hondjes moeten er weer uit en omdat ik vanavond naar Lizzie’s musical ga kijken, is er nog het een en ander te regelen.

Het roept een diepe emotie op als ik, tijdens de voorstelling in de changementen mijn eigen Lizzie met het decor zie sjouwen. Kind van haar vader… snel, accuraat en o zo betrokken bij alles wat er op en rond het toneel moet gebeuren. Tegelijkertijd weet ik dat dit de allerlaatste schoolmusical is waaraan ze zal werken, omdat we ervan uit gaan dat ze haar examens gaat halen in het voorjaar.  En dan het altijd knagende gemis van de man die hier zo trots op was geweest, die met een glimlach naar zijn kind had gekeken in de stille hoop dat ze ooit in zijn voetsporen zou treden…..

Vrijdag wordt de bekende race tegen de klok. Lizzie is om drie uur thuis en behalve dat we de koffers moeten inpakken en ik nog en aantal zaken uit Heerenveen nodig heb, wil ik ook de laatste Golden Gazettes versturen en nog diverse wassen draaien. Ook allerlei telefoontjes moeten gepleegd worden en ik merk dat ik me er opgejaagd door voel, maar het is niet anders dan alle andere keren als we op vakantie gingen; het is blijkbaar iets wat bij mij hoort. Als Lizzie thuis is, komt er een nieuwe tas met was naar binnen en de kleine hond begint ineens te spugen; zodat zijn vetbed ook de machine nog in moet. We combineren alle verplichtingen in Heerenveen met een sushi-maaltijd en zijn om acht uur weer terug bij onze open koffers. Skye ligt onder de Kerstboom en  ik zie haar buikje opbollen. Als we terug zijn zullen we de pups kunnen voelen bewegen, een schokkende gedachte omdat alles zo snel gaat. Ik heb haar nog wel kunnen wassen en haar staart wat bij geknipt, alvast ter voorbereiding op wat komen gaat.

025

Een hele slechte, onrustige nacht wordt gevolgd door een vroege ochtend. De knoop in mijn maag, die altijd voelbaar is als ik een vliegtuig in ga, zorgt ervoor dat zelfs de eerste kop koffie erg onverstandig voelt en het enige wat ik naar binnen kan krijgen is een beetje sinaasappelsap. Ik zet de allerlaatste was aan en als Lizzie ook beneden is, verschonen we haar bed en haal ik de stofzuiger door de kamer. Dweilen lukt niet meer, omdat de honden dan met hun modderpoten opnieuw binnen komen.  Lizzie heeft geregeld dat M. ons met alle bagage naar de trein brengt, naar de bushalte lopen met zoveel spullen zou ons een half uur extra kosten en al spierpijn nog voor we van de zenuwen verkrampt in het vliegtuig zitten. Toch heb ik besloten de tabletten tegen de angst niet in te nemen. De vorige keer heeft het niet echt iets uitgehaald en ik heb nu het idee dat ik de controle tot het uiterste wil houden, de meisjes hebben alleen mij nu.

De treinreis verloopt soepel en we komen Laura op het station van Schiphol tegen. Op zich zijn we ruimschoots op tijd, maar omdat er overal enorme wachtrijen staan voor de incheckbalie’s en controles, moeten we toch behoorlijk doorlopen om op tijd bij de gate te zijn. Even ergens een kop koffie drinken is er niet bij en eer ik het in de gaten heb, proppen we onze handbagage in het kluisje boven onze stoelen en gespen we de veiligheidsgordels om. Ik zit alleen, de meisjes naast elkaar en dat is goed. Laura heeft de rust die Lizzie nodig heeft en zo kan ik me concentreren op mijn eigen, onberedeneerbare, vliegangst.

Die toeslaat als we opstijgen, brok in mijn keel, benauwd en tranen in mijn ogen. Maar ik probeer met mijn hele wezen te kijken naar de dansende letters voor me in een tijdschrift en merk dat het werkt. Het bekende “Tinggg” van de indicatielampjes, ten teken dat de veiligheidsgordel los mag, is er sneller dan ik dacht. De ademtuig die ik dan neem is er een van opluchting:het akelige gevoel hoeft deze reis nog maar vijf keer, vanwege een tussenstop op Jersey, en het viel mee.

028

Op Southampton moeten we een paar uur stukslaan, dus we gaan, net als de vorige keer toen Gijs er nog bij was, naar de enige pub die de vluchthaven rijk is, om even iets te eten en te drinken. We kiezen voor een schotel met allerlei hapjes, warme, met spek omwikkelde worstjes en een lekkere tomatensalsa. We halen herinneringen op aan de vorige keer. Na nog een ijsje en wat rondgekeken te hebben in het winkeltje, kunnen we door naar de paspoortcontrole en de douane. Alle spullen moeten opnieuw op de lopende band en dan komt het bizarre moment waarop mijn handkoffertje opzij wordt geschoven, ten teken dat er zich mogelijk een vreemd object in kan bevinden. Ik kijk de meisjes aan, we weten het. Ik haal de brief van het crematorium uit mijn handtas, waarin aangegeven wordt dat we de as van een overledene vervoeren. Er  komt een dame aan, die het koffertje open maakt en de brief leest. Tussen mijn sokken en shirts ligt de asbus. De vrouw voelt mijn ongemak en vraagt zacht: “Are you taking him home?” Met tranen in mijn stem geef ik aan dat het wel zo voelt: “He is going to the place he felt at home..” “And so are you..” voegt ze er vriendelijk aan toe. Dat maakt dat de tranen mijn keel in schieten. Ze vraagt of ik hem even wil optillen, zodat ze er onder kan kijken en met een zogenaamd sniffertje detecteert ze het hele koffer en de asbus aan alle kanten. Dan legt ze mijn kleding weer terug in het koffer. Stopt Gijs vaardig en vol respect toe met een van mijn truien. “Are you happy about this? ” vraagt ze als ze alle kleding weer terug heeft gedaan. Het sniffertje wordt in een apparaat geplaatst en dat geeft een groenige kleur aan. We mogen door. De tragikomische scene, die we hadden kunnen zien aankomen maar waarvan we hoopten dat we hem niet hoefden beleven, is voorbij.

Het is donker als we op Guernsey aankomen. Zowel Lizzie als ik hebben ons wonderwel goed gehouden tijdens de verdere reis. 

031

Het is goed om in het hotel te zijn waar onze liefde voor deze eilanden 20 jaar geleden begon. Nadat we onze intrek in de driepersoonskamer hebben genomen, wordt er in de sfervolle eetzaal een tafeltje voor drie georganiseerd en zitten we een half uur later aan een heerlijke maaltijd: de mosselen in Breskens worden overtroffen door de mosselen van Guernsey. 

Na het eten lopen Laura en ik nog even langs het strand en zien we een snoer van lichtjes. Achter de ramen van een café zijn dansende figuurtjes waarneembaar, die hun Kerstborrel genieten. Bij het zien daarvan lijkt het alsof ik mijn eigen boek ben binnengelopen, dat ik tien jaar geleden schreef. Het leven heeft vreemde draaien.

041

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *