Dag 2, naar Herm.

Ik word wakker van een geluid dat ik eerst niet kan thuisbrengen, tot ik begrijp dat het mijn telefoon is. De meisjes slapen nog, hebben het niet gehoord. Ik zoek op het display wat er gaande is en vind dan een smsberichtje van een lang, onbekend nummer: “Boats change for Monday. There is only one boat leaving for Herm at 14 00 hrs” Ik kijk naar buiten. Het water is niet meer zo hoog als vannacht, het is helder weer maar aan de hoge, witte koppen zie ik dat het flink stormt. Dat zal de reden van de uitval van bootjes zijn. We hadden gepland om de laatste boot te nemen om vier uur, zodat we de boodschappen voor de komende dagen konden doen, maar nu is daar minder tijd voor. Ik maak de meisjes wakker en als ze tot het land der wakkeren behoren maken we een nieuw plan.

005

Na het ontbijt zetten we de koffers beneden in de lounge omdat de kamer leeg moet, en dan gaan we St Peter Port in. Op ons lijstje staan een aantal dingen: we willen voor elkaar een Kerstcadeautje kopen, Lizzie is op zoek naar een horloge en we moeten etenswaren inslaan voor tenminste twee dagen. Onze wegen splitsen zich, ik ga met Lizzie op zoek naar het horloge. Helaas vindt ze niet wat ze zoekt en als we weer samen met Laura zijn, krijgt ze een opstandige huilbui. De horloges die ze mooi vindt, zijn in haar ogen te duur. Laura en ik verzekeren haar dat ze het voor Kerst van ons samen kan krijgen maar ze snikt dat ze het dan nooit zal willen dragen… Ik herken er zo haar vader in, dat het van binnen bij mij ook snikt. Laura en ik proberen haar af te leiden maar onze pogingen verzinken in een inmiddels grijze mist van zachte, natte regen.

We doen onze boodschappen, brood, boter, koffie, melk, fruit, kaas, sap en lopen dan terug naar het hotel om onze spullen te halen. De manager ziet ons en geeft aan dat hij een taxi voor ons wil bellen. Het regent nu inmiddels hard en ook al is het maar twintig minuten lopen naar de haven, hij vindt dat we dan met onze bagage, waaronder een tas van 20 kilo, veel te nat en te koud zullen worden. Taxi’s op Guernsey zijn goedkoop, dus ik stem toe.

In de stromende regen en met een harde wind stappen we op de boot, waar een handjevol mensen en onnoemelijk veel bagage, waaronder hele Kerstbomen en kratten melk, mee reist. Ook een echtpaar met twee kleine kinderen en twee honden maken de oversteek.

221214

De twintig minuten zijn lang door de enorme golven, die het bootje op lijken te tillen als een kleine speelbal. Laura wordt er misselijk van en gaat met Lizzie bij een raam zitten… kijken naar de horizon schijnt te helpen. Ik praat wat met de mensen van de honden en laat zelfs een foto zien, die ik toegestuurd kreeg van J. Aan het thuisfront gaat het goed.

We komen aan bij de haven omdat het hoog water is en zodra we aan land stappen is het thuiskomen. Onze spullen worden op een tractor geladen en zullen naar boven vervoerd worden. We melden ons aan in het administratiekantoortje en maken dan de hoge klim naar de cottages boven. De reden, waarom we tijdens de laatste vakantie van Gijs geen appartementje op Herm konden nemen: de zware wandeling kon hij niet meer aan.

Als we boven zijn gaan we het poortje door en ziet Lizzie tot haar verwondering dat we logeren in het huisje, waarvan zij als kind dacht dat we er eerder waren. Ik weet heel zeker van niet. Want… dit was het appartementje waar Gijs en ik in 1996 logeerden en waarin hij zijn eerste paniekaanval met bijbehorende hyperventilatie-aanval kreeg. Daarna wilde hij nooit meer in dit huisje. Dat had hem ongeluk gebracht, in zijn beleving. Hij refereerde er vorig jaar nog aan. Dus Lizzie kan er nooit zijn geweest.

221212

Als we gesetteld zijn, gaat Laura een boek lezen en Lizzie en ik een korte wandeling door de regen over Herm maken. Daarna douchen we warm, trekken truien en pyjamabroeken aan, schenken onszelf iets lekkers in en beginnen onze dagen op Herm met een driedelige aflevering van Grey’s Anatomy, in de geest van ons vroegere gezin.

046

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *