Dinsdag/woensdag voor Kerst.

Dinsdag begint met harde vlagen wind tegen de kleine ramen. Ik heb me op de comfortabele bedbank genesteld, de meisjes hebben de slaapkamer ingenomen. Zoals Gijs niet in dit huisje wilde omdat het voor hem negatieve herinneringen opriep en hij Herm daarmee niet wilde associëren, zo was het voor mij te dichtbij om deze week mijn intrek in die slaapkamer te nemen, waar hij met zijn eerste hyperventilatie-aanval een hartinfarct meende te hebben.  Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van ons huwelijk. 

De grijze wolken blijven dicht over het eiland hangen en dat maakt dat we binnen blijven. Laura legt een puzzel uit, het huisje geurt behaaglijk naar uitgebakken bacon en crumpets en Lizzie zet muziek aan, waar luidkeels bij meegezongen wordt. Volgens de ochtend-sms gaan ook vandaag geen boten en dat maakt dat we niet op gezette tijden het geknor van de tractor horen, die bagage van en naar de haven rijdt. Toch klinken er vrolijke stemmen over het pleintje waaraan onze cottages grenzen en als ik uit het raam kijk, zie ik een gezin met kleine kinderen zich op maken voor een wandeling: kaplaarsjes aan en regencapes die om hun kleine beentjes wapperen. De palmboom in het midden van het plein zwaait vervaarlijk heen en weer in de storm.

Ik spoor mijn dochters aan om toch even “naar beneden” te gaan. Een natte, frisse neus te halen. Even een stukje door de wind en de regen over het eiland zwerven zodat we daarna alle reden hebben om iets lekkers te eten en warme chocolademelk te maken. Als we zien dat het souvenirwinkeltje een paar uur open is, hebben we meteen een reden om ons aan te kleden en de storm te trotseren. 

22122

Aan het strand bij de haven zit een zwerm vogels, die in de wind voor een spectaculair schouwspel zorgt. Hun opvliegen en neerstrijken lijkt op een uitgekiende choreografie waarin ieder individu een eigen rol speelt maar waarin het synchrone samenspel de boventoon voert. We kijken ze ademloos na. Ze vliegen de zinkende zon tegemoet.

2412birds3

We neuzen wat rond in het winkeltje, nemen een paar flesjes frisdrank mee, want als het weer morgen ook zo slecht is komen we aan het einde van onze voorraden en het water is hier op Herm niet goed uit de kraan te drinken.  De regen slaat ons in het gezicht als we via het weggetje langs het strand naar huis lopen. We gaan nog even naar Shell Beach, waar, de naam zegt het al, ontelbare schelpjes het strand met hun verfijnde kleuren markeren. De nog altijd intens heldere zee slaat met wit schuim woest over onze schoenen heen. Grijze lucht gaat over in groenblauw water.

22128

We brengen de avond rustig door, met lekker eten en een DVD die de meisjes mee hebben genomen. We gaan bijtijds slapen.

Woensdagochtend krijg ik geen SMSje en dat geeft aan dat de boot zijn normale schema vaart. Er gloort een beetje blauw in de lucht. Ik maak de meisjes wakker: als we het bootje van negen uur hebben, kunnen we ruim de tijd nemen om de boodschappen te doen voor onze Kerstmaaltijd. Laura zou het liefst naar de enorme supermarkt willen die net buiten de stad ligt, maar gezien de beperkte busritten durf ik dat niet zo aan. Ook al is die een stuk goedkoper dan de veel kleinere en luxere Marks and Spencers, we sparen sowieso minstens zes pond aan busgeld uit en dat moeten we dan maar voor de boodschappen gebruiken.

Boven Guernsey zijn de grijze wolken helemaal weggetrokken en het is bijna lente-achtig als we door de winkelstraat lopen. Na een kop koffie en en stuk carrotcake en voor Lizzie een groot “cookie” gaan we ons lijstje afwerken. Er is een kleine markt waar we wat rondneuzen en ik voer de meisjes mee naar het pleintje, waar Gijs en ik ooit een aantal schilderijen kochten in een charmante galerie. Nu valt het me op dat er veel leeg staat. En dat het bizar is, dat ik deze straatjes zo gedetailleerd in mijn boek heb beschreven, nog altijd dezelfde sfeer uitademend die mijn hoofdpersoon inhaleerde.

Sowieso is het erg vreemd dat ik tien jaar geleden in het boek als laatste hoofdstuk beschreef hoe de hoofdpersoon als afsluiting van een zware periode de as van haar vroegere geliefde uitstrooide…. en dat we daar nu hier voor zijn. Het allerlaatst exemplaar van mijn boek heb ik mee en laat ik achter voor in de bibliotheek van het hotel… Weer iets klaar.

Het blijft stralend weer en na onze boodschappen strijken we neer op een terrasje aan het water: een restaurantje waar Laura en ik de vorige keer een glas wijn, beschenen door een volle maan, dronken en waar we ook met Gijs zijn geweest. Een vriendelijke ober brengt een paar plaids en doet een terras-heater aan. We bestellen een heerlijke lunch met verse Guernsey-krab en drinken daar ook de knisperend witte wijn van toen bij. Lizzie duikt in een grote mok warme chocolademelk met een kraag van zoete, kleverige, luchtige marshmallows.

DSCN9840

De meisjes willen naar de vuurtoren lopen, de hele kade af, op zoek naar de grote schelpen die ze altijd samen met Gijs zochten. Ik besluit niet mee te gaan maar me, naast de heater, met mijn wijn te laten verwarmen door de zon en mijn herinneringen. Een beetje soezend, met het uitzicht op de drukke kade en de haven, waar bootjes liggen te dobberen en een visser zijn netten aan het uithangen is. “Vind je het niet vervelend om alleen te blijven, mama?” vragen de meisjes een beetje bezorgd. Nee, ik vind het niet vervelend. Ik raak aardig gewend aan mijn eigen gezelschap. Omdat het moet. En het niet werkt om dat vervelend te vinden. Die ene traan in mijn ooghoek komt van het scherpe licht dat het water weerspiegelt, hou ik mezelf voor. Hier op Guernsey aan de zee zitten op 23 december, met een koele Pinot Grigio, is verre van akelig. Dus ik wrijf de traan weg en neem een slok. Het enige wat aan mijn geluk ontbreekt is Gijs tegenover me en misschien de hondjes naast me, terwijl ik Lizzie en Laura bij de vuurtoren weet.

DSCN9843

In de avond worden we op Herm in de pub ingemaakt tijdens een quiz. Ondanks dat we een goede verdeling hadden gemaakt wie van ons drie welke onderwerpen zou kunnen beantwoorden, zijn we de absoluut sterke en grootste verliezers. Het “Holland team” gaat ten onder aan vragen over Disneyfilms en Britse weetjes.

Maar we hebben onze nederlaag sportief opgenomen en nog een drankje gedronken alvorens we de berg weer opklimmen naar huis. Een aflevering van Greys Anatomy moet onze geknakte ego’s herstellen. We zijn al over de helft van onze tijd….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *