Kerstmis en windkracht acht.

Eerste Kerstdag heeft een gebroken wolkendek en dat belooft een goede “Polarbear Swim” voor alle Hermites en bezoekers. Lizzie en Laura zijn vastbesloten om ook aan deze Kerst-duik mee te doen. De azuurblauwe zee is het tegendeel van de modderige poel waarin Lizzie volgende week haar traditionele Nieuwjaarsduik voor World Servants zal nemen.

251246

Op het thuisfront is het spannend. Islay is nog steeds erg ziek en J. zorgt ervoor dat ze naar de dierenarts gaat. Het maakt me onrustig en ook verdrietig: zo ver weg van mijn harige lievelingen en de berichten zijn niet goed. Toch kan ik van hier uit niets doen dus moet ik het los laten en erop vertrouwen dat het goed gaat komen met mijn hondenmeisje. De prijs die ik moet betalen als hondenmens op vakantie is op deze manier behoorlijk hoog.

Na een ontbijt van warme crumpets en koffie lopen we met handdoeken en droge kleren over de rug van het eiland naar “Belvoir Bay.” Aan alle kanten komen we mensen tegen, iedereen begroet elkaar steevast met een vrolijk “Happy Christmas!” en onder de jongste bewoners heerst een opgewonden spanning.

25127

Het baaitje ligt er prachtig bij en alhoewel het aardig waait, is de beloofde storm van vandaag nog niet ingezet. Onze kennissen met de hondjes komen ook de steile trap af. Er druppelen steeds meer mensen het strand op en dan is het de tijd voor de meisjes om hun dikke truien uit te doen en staan ze te rillen in hun zwemkleding.

25126

Er wordt een groepsfoto gemaakt van alle dappere duikers en dan is daar het startsein om het zand over te rennen en de zee in de springen. Hoge gillen klinken enthousiast, de twee honden rennen er achteraan en dan ligt iedereen in het water.

251218

Lizzie duikt er een tweede keer in als de meeste mensen zich al aan het afdrogen zijn. Er staat bovenaan de trap een tractor klaar met grote kannen warme chocolademelk met brandy of marshmallows en aan de tevreden gezichten van de meisjes te zien zijn ze, terecht, trots op zichzelf. Ook dit evenement was mooi om mee te maken. We worden nog wel eens een echte “Hermite!”

251247

In de middag maken we een lange wandeling en willen eigenlijk langs de Zuidkust maar inmiddels is de wind weer zo flink opgestoken dat het ook nu niet verantwoord is om die kant van het eiland te verkennen. De klifpaden zijn zo smal en het is ronduit gevaarlijk, dus we houden ons aan de gebaande paden die niet minder mooi zijn.

251271

Tegen de schemer komen we weer uit bij “Rosaire Steps,” de karakteristieke aanlegplaats waar alle bootjes aankomen als het getijde te laag is om het haventje te kunnen bereiken. 

De allereerste keer dat Gijs en ik Herm aandeden, kwamen we hier ook aan en de entree met het mooie poortje en de witgekalkte, grillig gevormde, steile trap was voor ons daarna steevast het begin van een mooie tijd. We hebben er zelfs nog met ouderwetse melkbussen gesleept die indertijd van en naar Guernsey vanaf de enige boerderij op Herm vervoerd werden met het bootje. Of je nu toerist of “local” was, je werd altijd geacht mee te helpen en de trappen van Rosaire op en af met de melkbussen was een vast ritueel. 

rosaire5

Ik kijk door het poortje naar de zee en zie beelden van zo lang geleden. De keer dat Gijs met de meisjes op me wachtte, zittend op de trappen nadat ik boodschappen was gaan doen op Guernsey. Of de keer dat kleine Laura me van de boot haalde en een boekje zat te lezen in de zon, omdat ze veel te vroeg was. Maar ik heb hier ook een keer op Gijs gewacht toen hij een dagje Guernsey was gaan doen en in zijn eentje naar het scheepswrakmuseum was geweest omdat de meisjes dat niet interessant vonden.

Rosaire Steps. Lief stukje Herm.

Na onze heerlijke wandeling zet ik in het huisje de oven aan omdat we een enorm stuk varkensgebraad hebben gekocht, dat minstens drie uur moet garen. We eten scones met brandy butter en drinken koffie. Er wordt gepuzzeld, gelezen, ik haak de bandjes voor de aanstaande pups en we laten de avond over de Kerstmis vallen. Thuis is Islay naar de dierenarts geweest en heeft medicijnen. Vermoedelijk heeft ze een ernstige darminfectie en moeten we hopen en bidden dat de hoogdrachtige Skye het niet ook gaat krijgen. Een vroeggeboorte is afschuwelijk in deze fase, dus de spanning is niet verdwenen.

Lizzie heeft in een getijdenboekje de waterstanden van vandaag opgezocht. Vanwege de volle maan is het springtij en dat houdt in dat het water op zijn allerhoogst staat om half zeven vanavond. Als we een half uur daarna Gijs aan de zee willen toevertrouwen, zou het theoretisch met het tij mee wegtrekken van het strand. Dat lijkt ons alledrie het beste moment, dus om half zeven draai ik de oven uit zodat het vlees kan nagaren en haal ik met een zwaar hart de asbus uit mijn koffer. Doordat het open is geweest bij de douane kost het me even om het goed te kunnen mee nemen, maar dan doen we de deur achter ons dicht en lopen we over het inkzwarte weggetje naar het strand beneden. 

Windkracht acht en de zee is zo woest dat we onmogelijk aan de rand van het strand kunnen komen om de as te verstrooien. Zoute druppels vermengen zich met mijn eigen warme, zoute tranen. Dan zegt Lizzie tegen de storm in: “Waarom gaan we niet naar Rosaire Steps? Daar kunnen we op de trappen dichtbij de zee komen, ook al staat ze heel hoog. En het is er mooi…” Zowel Laura als ik vinden het een prachtig idee, want hier gaat het niet lukken. We draaien ons om en lopen op het weggetje naar Rosaire.  Wolken waaien weg en dan wordt het pad door een ronde, heldere maan beschenen.

volle maan kerst2515

Bij Rosaire merken we pas goed wat windkracht acht met vloed doet. De zee kolkt en slaat en stampt en beukt tegen de trappen op, maar we kunnen er bij komen en ik open de asbus om de inhoud te laten vervliegen.  In een grote stormvlaag slaat een deel van de as op de rotsen naast de poort. Lizzie en Laura laten een voor een de rest de zee in vliegen, bruisende schuimkoppen nemen het lichte stof met zich mee. Het is op de maan na aardedonker en het enige wat we horen is het gebulder van het water en de storm. Een snoer lieflijk pinkelende lichtjes aan de overkant is een contrastrijke omlijsting van de woedende elementen.

thenight

Ondanks de hoge golven komt de zee niet hoog genoeg om de eerste teug as van de rotsen te spoelen, dus ik probeer water te vangen om het zelf te doen. De golven slaan mijn laarzen in, ik kan niet genoeg voorover buigen en de wind is te fel om water te kunnen scheppen. Mijn frustratie stormt net zo hard met de zee mee, ik ben helemaal doornat en moet onbedaarlijk huilen en lachen tegelijkertijd. De as van Gijs ligt op de rotsen en is ondanks windkracht acht en de hoogste vloed niet van plan daar weg te waaien. Na diverse pogingen geven we het op. Stil en onder de indruk verlaten we Rosaire Steps en lopen in het maanlicht terug naar boven, naar ons Kerstdiner. 

We hebben Gijs zijn laatste wens vervuld. Hij is uitgestrooid in de zee tussen Guernsey en Herm. Maar is dat echt zo?

2 thoughts on “Kerstmis en windkracht acht.

  1. JH

    Ja, volgens mij is-ie zeker uitgestrooid. Dat hij voor het eerst te lang op het toneel blijft rondhangen… ach, zijn humor was er flauw genoeg voor, toch? Fijn om zo toch nog een beetje bij zijn uitstrooiing te zijn.
    Met nieuwe kankergevallen in mijn omgeving heb ik vaak aan hem/jullie moeten denken.

    Dikke knuffel uit Amersfoort

  2. Lianne

    Lieve schatten,
    Wat een emoties aan oude herinneringen en wat hebben jullie er veel bijgemaakt de dagen in jullie ohzo geliefde Schotland.
    Ik moest toch een beetje grinniken om de as van Bert die aan de wand bleef plakken.
    Zo typisch Bert zijn humor. 🙂
    Het spoelt de zee wel in, is het niet door de golven, dan wel door de regen.

    Dank je wel lieverd voor het delen van deze, ook weer emotionele reis.
    Ik hou van je en ben zo onbeschrijfelijk trots op je!
    Liefs en XXX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *