Plaats rust.

Ook Skye is thuis ziek geworden. Aan de ene kant een opluchting: dan is de afwijking van Islay’s darmen, die ze gisteren op een echo zagen, inderdaad het gevolg van een infectie en niet van iets anders waar ik bang voor was. Aan de andere kant een gevaarlijke situatie. Als Skye er erg ziek van gaat worden, zoals Islay in de afgelopen dagen, dan kan ze haar pups verliezen. Natuurlijk gaat me het welzijn van Skye zelf boven alles, maar verdrietig zou het wel zijn. J. kijkt het nog even een paar uur aan en gaat dan naar de dierenarts.

De meisjes slapen wat uit. We hebben bedacht dat we vandaag uitgebreid lunchen in de pub, zodat we vanavond de restjes van ons Kerstmaal met de varkensfilet kunnen opmaken. Lizzie wil naar de hoogste top van Herm en misschien, als het weer het toelaat, kunnen we alsnog een klifwandeling langs de Zuidkust doen. 

Weemoed beheerst mijn gemoedstoestand vandaag. Om de zieke hondjes thuis, omdat het de laatste dag hier is en omdat we gisteren hebben afgesloten wat we een jaar geleden hadden afgesproken. En gewoon, omdat het Kerst-mis is. Met de nadruk op gemis.

Na een lome, kalme start gaan we tegen het vroege middaguur naar buiten. We zien dat er een bootje in de haven aanlegt, er komen veel dagjesmensen naar Herm. Het tij is extreem laag, vandaag zien we de hele voormalige oesterkwekerij bloot liggen. Rijen en rijen kale banken waaraan oesters en mosselen zich hechtten.. al enkele tientallen jaren niet meer rendabel.

oesterbanken

De klim naar de hoogste top valt erg mee omdat er een weggetje over het gras is aangelegd. Vreemd idee, dat Gijs en ik dit 19 jaar geleden ook beklommen, alleen toen zonder hekjes en paadjes en uitgehouwen stukjes rots. Als we boven staan is het uitzicht adembenemend. Herm is aan alle kanten te zien. Ik draai richting haven en zie een foto van het strandje voor de haven.

De cover van mijn boek ligt aan mijn voeten. Dat blijft een merkwaardig thema tijdens deze week. Dat ik in mijn boek terug ben, zonder dat ik ben die ik dacht dat de hoofdpersoon was. Ik ontdekte bij het schrijven al dat het zichzelf schreef. En nu weet ik het zeker. Het schreef een epiloog die mijn huwelijks- epiloog is geworden.

22127

We schuimen wat op Shell Beach rond, het mooiste strand van Herm omvat in een handpalm duinen, waar het zand bestaat uit talloze kleine schelpjes. De kleine zalmkleurige, waar ik ooit een hangertje voor mezelf en een dasspeld voor Gijs van liet maken, zijn in grote getale aangespoeld. Laura is ze nu weer aan het verzamelen. Een plastic zakje wordt voor de komende etmalen een opslagplaats van steentjes en schelpjes en een piepklein fossieltje.

Na de wandeling gaan we naar de pub. De maaltijden zijn beperkt want we zijn al laat en vanwege de drukte van bezoekers is er veel al uitverkocht. Maar vers gebakken zuurdesembrood met Cumberlandworstjes en gebakken uitjes, fish and chips en brood met cheddar en pickles is een mooie lunch. Laura wil na de lunch naar huis om wat te gaan dutten en puzzelen, Lizzie en ik gaan toch nog even naar Rosaire Steps.

lastpost3klein

Het is een prachtige zonsondergang als we daar zijn en omdat de zee nu niet heel erg hoog en woest is, kunnen we bij de lage trappen komen. Als we de poort doorgaan zien we een van de bruingroenige rotsen met een open, poreuze structuur. Fijn wit stof heeft zich in de poriën van het stenige oppervlak genesteld. Lizzie en ik kijken elkaar aan. Dit was niet de bedoeling. Maar het is wel bijzonder.

lastpost23klein

We brengen er een adembenemend mooi half uur door met het spel van de zon, de zee en de schaduwen die langer en intenser worden. 

lastpost4.1.1

We moeten onze gedachten bijstellen. Ons hele idee van deze reis bijstellen. We moeten ons aanpassen aan de vreemde wending die de storm van afgelopen nacht heeft veroorzaakt. Gijs is niet meegenomen door de wind en ook niet met de zee weggespoeld. Gijs heeft zijn laatste rustplaats op Herm gevonden, op een grote rots naast Rosaire Steps.

Dat maakt het allemaal anders. Als iemand begraven wordt, heeft hij een tastbare plek waar men naar kan terug gaan. Gijs wilde dat niet omdat hij ons niet wilde verplichten om voor een graf te zorgen en hij niets met begraafplaatsen en kerkhoven had. Hij vond het een vervelend idee als we naar zijn graf moesten. Bovendien wist hij niet waar. In Utrecht, waar hij geboren was? Hij wist dat wij daar niets mee hadden en het was ook niet meer de plek waar hij wilde eindigen. In Amersfoort? Dat vond hij een akelig idee, een laatste rustplaats aan de “Dodeweg”zoals de straat van de begraafplaats heet. In Friesland, met het risico dat er een tijd komt waarop de meisjes een eigen leven hebben en niet meer naar Friesland zullen gaan als ik er niet meer woon…. we hebben het er nog over gehad dat hij daar niet achtergelaten wilde worden als ik noodgedwongen toch de boerderij moet verlaten. Nee, hij wilde gecremeerd en uitgestrooid worden in de zee tussen Guernsey en Herm. 

lastpost27klein

En nu ligt hij hier. Zo voelt het. Het is tastbaar echt. Op de mooiste plek van Europa in onze ogen. Elke lichtbeschenen dag is hier het wondere schouwspel van een zonsondergang te zien. Op deze trappen heeft hij zelf gelopen en komen dagelijks mensen vol verwachting en vakantieplezier aan. 

Dit maakt dat Gijs niet weg is. 

laatste blik 26                                        

1 thought on “Plaats rust.

  1. Helen

    Emotioneel verhaal. Ik geloof echt dat Gijs zich op het laatste moment heeft bedacht en dat hij toch op Herm wilde blijven.
    Doet mij denken toen wij de as van een vriend (ook veels te vroeg gestorven aan kanker) uitstrooiden en de wind op het allerlaatste moment draaide waardoor zijn hond een fijn laagje as over hem heen kreeg. Alsof hij op die manier nog even afscheid wilde nemen van zijn geliefde viervoeter.

    Ik wens jullie heel veel sterkte en weet dat je verhalen ook andere mensen helpt om door te gaan.

    Dikke kus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *