12 oktober 2016

Het mocht de naam “uitvaartdienst”niet hebben, lief. De bijeenkomst voor J. door de gemeente georganiseerd bij gebrek aan liefhebbende nabestaanden, op je moeder na die nog steeds niet haar status als partner van 30 jaar mag hebben, was pijnlijk sober. Mijn zusje was er en had koffie meegenomen. L. was er om je moeder een knuffel te kunnen geven.. omdat ze jou kende. De meisjes en ik waren er. We hadden bloemen en twee foto’s en een paar kaarsjes meegenomen. Niemand verdient het om zo anoniem zijn laatst reis te maken. Och, misschien is het goed dat je er niet bij was. Deze dagen waren ze heftig, vol van verschillende emoties, geweest, dat ik ervan overtuigd ben dat je misschien voor het eerst sinds jaren een paniekaanval had kunnen krijgen. Omdat dit allemaal ieders begrip te boven gaat. 

004

Er verschenen een tweetal vrouwen en drie mannen die zich aan je moeder voorstelden. Het bleken de broer van J. en zijn familie te zijn. Toch nog iets van familie. Maar de man nam het woord en dat was niet fijn. Hij klonk boos dat J. zo anders was, de Kerstdiners bij hen thuis niet aanwezig was. Zich niet als familie gedroeg. Ik werd daar eigenlijk boos om, net zoals jij boos zou zijn geweest en ik heb toen ook mijn zegje gezegd. Dat J. in onze familie een eigen plek had. Dat hij een opa was voor de meisjes. Een schoonvader voor mij. De vrouw van J. zijn broer spuugde rancune als gal toen ze naar me uitviel: “Ja, dat kon hij wel voor vreemden maar niet voor zijn familie. ” Ik bitste terug dat iemand die 22 jaar in je leven is, je pasgeboren babietje in zijn armen koesterde, niet meer een vreemde was maar een lieve man van mijn schoonmoeder en bij ons hoorde. Als familie.

Daarna heb ik het laten gaan, lief. Je hoeft je niet voor me te schamen. Je moeder stortte in toen de kist weg werd gereden naar de auto en ik herkende die pijn zo heftig. Je wil de bloemen opzij schuiven en er zelf bij gaan liggen.. je wil niet die definitieve zwaai… Maar mijn zusje en ik hebben haar voor een val kunnen behoeden. En de meisjes stonden achter haar.

Laura is mee naar huis gegaan. Lizzie was intens verdrietig en we struikelden alledrie de diepte van de rouw weer in. Het hielp niet dat de hele Golden Retriever-wereld geschokt is door de brute moord op een van onze jonge show-collegaatjes. De beelden op een nieuwsflits, van haar beide honden die uit het huis worden gehaald door een politieagent, nadat ze levenloos gevonden is, zijn ook weer nieuwe llittekens op mijn netvlies.

We hebben maar een ding kunnen doen, jouw gezin. We hebben met wijn en chocola “Love Actually” gekeken. En de nacht vrijwel slapeloos van leed doorwaakt.

1 thought on “12 oktober 2016

  1. Petra Rakers

    Mooi Myr….wat jij kan met woorden…
    Ik word hier alleen maar stil van en wens je sterkte. Liefs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *